రాత్రంతా కురిసిన కుంభవర్షం కారణంగా తోలుబొమ్మలాటను పూర్తిగా చూడలేకపోయిన చంద్రశేఖర్, మిగిలిన కథను చెప్పమని తాత వీరరాఘవయ్యను అడుగుతాడు. తాత తన తల్లి వెంకటలక్ష్మి రచించిన రామాయణ విశేషాల పుస్తకాన్ని తీసుకొచ్చి కావ్యకు అందిస్తారు. తన తల్లి రచనను మనవరాలు ప్రశంసించడంతో వీరరాఘవయ్య హృదయం ఆనందంతో నిండిపోతుంది. ఒక కుటుంబంలో నాలుగు తరాలను కలిపిన సాహిత్య వారసత్వం, ప్రేమానురాగాలకు ప్రతీకగా ఈ భాగం నిలుస్తుంది.

జైల్లో రాత్రి తొమ్మిదిన్నర… చుట్టూ నిశ్శబ్దం. చేతిలో కాగితాలు, కలం పట్టుకున్న చంద్రశేఖర్ “తోలు బొమ్మలు – తాతల కాలం” అంటూ తన కుటుంబ చరిత్రను రాయడం మొదలుపెడతాడు. తాత వీరరాఘవయ్య–నానమ్మ పార్వతి అందించిన ప్రేమ, పురాణ కథలు, విలువలు; అక్క కావ్యతో కలిసి సాగిన బాల్యం; చదువులో ఇద్దరూ చూపిన ప్రతిభ—ఒక్కొక్కటిగా అతని జ్ఞాపకాల్లో జీవం పోసుకుంటాయి.

“నేను నిన్ను ప్రేమించాను. నా వివాహం నీతోనే జరగాలి!” — జైలు కటకటాల ముందు చంద్రిక తన మనసులోని మాట చెప్పేసింది. కానీ చంద్రశేఖర్ ఇచ్చిన సమాధానం ఆమె జీవితాన్నే మరో దిశకు మళ్లించబోతోంది…