"ప్రకృతి మనకు ఏదీ ఊరికే ఇవ్వదు. అనవసరమైనది ఏదీ లేదు. అది ఏమిచ్చినా అది మన మంచికే..." తాత చెప్పిన ఆ మాటలు గుర్తుకొచ్చిన క్షణమే సూరి జీవితంలో కొత్త ఆశ మొదలైంది.

"పక్కింటి పిల్లలు క్రికెట్ ఆడుకుంటూ కేకలు వేస్తుంటే, అభినవ్ కిటికీ గుండా వాళ్ల వైపు ఆశగా చూశాడు. కానీ అతని చేతుల్లో మళ్లీ పుస్తకాలే పెట్టబడ్డాయి..."

"అయ్యా... ఇది నా బసవన్న. ఎవరో దొంగిలించి మీకు అమ్మేశారు. దయచేసి నా కొడుకును నాకు ఇచ్చేయండి..." అని కన్నీటి కళ్లతో వేడుకున్న రామయ్య ఆవేదన అక్కడున్న రైతుల హృదయాలను కదిలించింది. ఆ క్షణం నుంచి అది ఒక ముసలాయన పోరాటం కాదు... న్యాయం కోసం నిలిచిన రైతుల పోరాటంగా మారిపోయింది.

ఏళ్ల తర్వాత ఊరికి వచ్చిన రామచంద్రకు, లక్ష్మవ్వ చెప్పిన కొన్ని మాటలు జీవిత సత్యాన్ని గుర్తు చేశాయి. సంపద కంటే సంస్కారం, ఇంగ్లీష్ కంటే మాతృభాష, డబ్బు కంటే ఆప్యాయత గొప్పవని తెలియజేసే హృదయస్పర్శి కథ ఇది.

పోలియో బూట్లతో అడుగులు వేయడానికే కష్టపడిన కావ్య, తన కలను వదలకుండా పారా-అథ్లెటిక్స్‌లో పాల్గొని అందరికీ స్ఫూర్తిగా నిలిచింది. గెలుపు అనేది కేవలం మెడల్ కాదు, మనపై మనకు ఉన్న అనుమానాన్ని జయించడం అని తెలియజేసే హృదయాన్ని తాకే కథ.

వారం రోజులుగా బసవన్న కోసం వెతికిన రామయ్యకు చివరకు పశువుల సంతలో తన ఎద్దు కనిపిస్తుంది. కానీ దాన్ని కసాయివాళ్లకు అమ్మేందుకు తీసుకువచ్చారని తెలుసుకున్న రామయ్య గుండె పగిలిపోతుంది. ప్రేమ, ఆవేదన, ఉత్కంఠతో నిండిన కథ.