గానకోకిల ఎస్. జానకితో జరిగిన ఒక మరపురాని భేటీని గుర్తుచేసుకుంటూ పెనుమాక వసంత రాసిన హృద్యమైన స్మృతికథనం ఇది. అపారమైన సంగీత ఖ్యాతి ఉన్నా ఆమెలో కనిపించిన నిరాడంబరత, వినయం, అభిమానుల పట్ల ప్రేమ ఈ రచనకు ప్రధాన ఆకర్షణ.

చిన్ననాటి ఆటలు, స్నేహితుల సందడి, అమ్మ చేతి సున్నుండల రుచి, వర్షంలో కాగితపు పడవలు, పల్లె జ్ఞాపకాల మాధుర్యాన్ని మనసును తాకేలా ఆవిష్కరించిన భావోద్వేగ కవిత.