ఒక కుటుంబానికి సాక్షిగా నిలిచిన ఇల్లు... యజమానులను కోల్పోయాక ఒంటరితనంతో మధనపడింది. చివరకు వేదపాఠశాలగా మారి కొత్త జీవితం పొందిన హృదయస్పర్శి కథ.

ఒక చిన్న రైల్వే గేటు... ఒక బాలుడి కలలకు ఆరంభం... ఒక తండ్రి గర్వానికి చిరునామా. కాలంతో గేటు కనుమరుగైనా, తండ్రి ప్రేమ మాత్రం జ్ఞాపకాలలో శాశ్వతంగా నిలిచిపోయిన హృద్యమైన స్మృతిగాథ.

“బాబూ... ఈరోజు పూజ చేశాను. శనగలు ఆవుకి తినిపించాలి. మా అబ్బాయి మంచిగా ఉండాలి...” అంది ఆ వృద్ధ తల్లి. ఆ మాటల్లో అలసట లేదు. ఎండ బాధ లేదు. వయసు బరువు లేదు. ఉన్నదల్లా ఒక్కటే... “నా కొడుకు బాగుండాలి.” అప్పుడు నాకు అర్థమైంది... దేవుడు మనల్ని సృష్టించవచ్చు. కానీ మన కోసం తన జీవితాన్ని అర్పించేది మాత్రం తల్లే. అందుకే ఈ ప్రపంచంలో... దైవం తర్వాత కాదు... దైవం కంటే ముందుగా నిలబడేది — తల్లి. ❤️