మా ఊరి రైల్వే గేటు
- Routhu Srinivasa rao
- 54 minutes ago
- 4 min read
మా ఊరి రైల్వే గేటు, రౌతు శ్రీనివాసరావు, తండ్రి ప్రేమ కథ, తెలుగు స్మృతిగాథ, emotional Telugu story, father and son relationship, railway memories, loco pilot story, Telugu memoir, heart touching Telugu article, family emotions, nostalgic Telugu writing, Telugu literature, తండ్రి కొడుకు అనుబంధం,
Ma Vuri Railway Gate - Telugu Emotional Story | Routhu Srinivasa rao
మా ఊరి రైల్వే గేటు - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | రౌతు శ్రీనివాసరావు
Publishes in manatelugukathalu.com on 16/06/2026
మన జీవితంలో కొన్ని ప్రదేశాలు కేవలం స్థలాలు కావు; అవి మన భావోద్వేగాలకు, జ్ఞాపకాలకు నిలయాలుగా మారుతాయి. "మా ఊరి రైల్వే గేటు" అలాంటి ఒక హృదయస్పర్శి స్మృతిగాథ. చిన్ననాటి నుంచి రైళ్లపై మక్కువ పెంచుకుని లోకో పైలట్గా ఎదిగిన రచయిత, తనను చూసేందుకు ప్రతిసారీ రైల్వే గేటు వద్ద ఎదురుచూసే తండ్రి ప్రేమను ఎంతో ఆప్యాయంగా గుర్తుచేసుకుంటాడు. కాలం మారి గేటు కనుమరుగైనా, ఆ ప్రేమ మాత్రం శాశ్వతమని చెప్పే ఈ రచన ప్రతి పాఠకుడి హృదయాన్ని తాకుతుంది.
మా ఊరిలో ఒక రైల్వే గేటు ఉండేది. ఒకవైపు శ్రీ సత్యనారాయణ స్వామి దేవస్థానం, మరోవైపు చిన్న పాసింజర్ హాల్ట్ రైల్వే స్టేషన్. నేడు ఆ ప్రాంతం ఎంతో రద్దీగా మారిపోయింది. పెద్ద నగరాల రైల్వే స్టేషన్లను తలపించేంత జనసంచారం, వాహనాల రద్దీ. కానీ నా జ్ఞాపకాలలో మాత్రం అది ఇప్పటికీ పల్లె గాలుల సువాసనతో, బాల్యపు నవ్వులతో, అమాయకపు కలలతో నిండిన ఒక పవిత్ర స్థలంగానే నిలిచిపోయింది.
నా చిన్నతనంలో గేటు పడిందంటే చాలు... ఇటు అటు పావుకిలోమీటరు మేర ఎద్దుబండ్లు, సైకిళ్లు, అప్పుడప్పుడు కనిపించే లారీలు వరుసగా నిలబడిపోయేవి. గేటు ఎత్తగానే అందరూ ఒక్కసారిగా ముందుకు కదిలిపోయేవారు. ఆ సందడి, ఆ హడావిడి, ఆ కదలికలన్నీ చిన్న పిల్లవాడినైన నన్నెంతో ఆకట్టుకునేవి. రోజూ ఆ గేటు దాటుకుంటూ స్కూలుకు వెళ్లే నేను, గేటు పడితే అక్కడే ఆగి రైలు కోసం ఎదురు చూసేవాడిని. రైలు రాగానే బోగీలు లెక్కపెడుతూ, ఇంజిన్ను ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ కాలం గడిపేవాడిని. ఆ ఇంజిన్లో ఏదో చెప్పలేని మాయ ఉండేది. ఒక విచిత్రమైన ఆకర్షణ ఉండేది. అప్పుడు నాకు తెలియదు... ఒక రోజు నేనే ఆ ఇంజిన్ను నడిపే లోకో పైలట్గా మారతానని.
కాలం తన పట్టాలపై నన్ను ముందుకు తీసుకెళ్లింది. ఇంజినీరింగ్ డిప్లొమా పూర్తయ్యాక రైల్వేలో అసిస్టెంట్ లోకో పైలట్గా ఉద్యోగం సంపాదించాను. మధ్యప్రదేశ్లో పనిచేశాను. మా నాన్నగారికి రైల్వే అంటే తెలిసింది ఈ గేటు, ఆ చిన్న స్టేషన్ వరకే. అయినా తన కొడుకు రైలు నడుపుతున్నాడనే గర్వం ఆయన హృదయంలో నిండిపోయి ఉండేది. కానీ నేను రైలు నడుపుతున్న దృశ్యాన్ని ఆయన కళ్లారా చూడలేకపోయారు.
భగవంతుడు బహుశా ఆ కోరికను విన్నాడేమో. నాకు విశాఖపట్నం డివిజన్కు బదిలీ వచ్చింది. ఆ తర్వాత మా ఊరి మీదుగా ప్రయాణించే రైళ్లను నడిపే అవకాశం దొరికింది. ఆ రోజు నుంచి మా ఇద్దరి జీవితాల్లో ఒక కొత్త అధ్యాయం మొదలైంది.
డ్యూటీలో ఉండగా నేను ఫోన్ చేసి, "నాన్నా... ఇంకొద్దిసేపట్లో మన ఊరి గేటు దాటుతాను" అని చెప్పేవాడిని. కానీ ఆయన మాత్రం నేను చెప్పిన సమయానికి ముందే గేటు దగ్గరకు వచ్చి నిలబడేవారు. తెల్లని బట్టలు ధరించి, ముఖంపై ప్రశాంతమైన చిరునవ్వుతో, కళ్లలో ఎదురుచూపుల వెలుగుతో, హృదయంలో వెయ్యి కలలతో అక్కడ నిలబడి ఉండేవారు.
రైలు రాకముందే ఆయన చూపులు పట్టాల మీద పరుగెత్తేవి. దూరంగా ఇంజిన్ కనిపించగానే ఆ ముసలి కళ్లలో ఒక వెలుగు మెరిసేది. "అదిగో... మా అబ్బాయి వస్తున్నాడు" అనే గర్వం ఆయన అంతరంగాన్ని నింపేసేది. నేనూ చాలా దూరం నుంచే ఆయనను వెతికేవాడిని. రైలు వేగంగా దూసుకొస్తూ ఉండేది. నేను విధి నిర్వహణలో ఉండేవాడిని. ఆయన గేటు పక్కన నిలబడి ఉండేవారు. కానీ ఆ ఒక్క క్షణంలో మా చూపులు కలిసేవి. ఆ క్షణంలో తండ్రి-కొడుకుల మధ్య మాటలకు అందని అనుబంధం ప్రవహించేది.
రైలు దూసుకుపోయాక కూడా ఆయన వెంటనే ఇంటికి వెళ్లిపోయేవారు కాదు. కొద్దిదూరం నడుచుకుంటూ వెళ్తూ, ఏదో గొప్ప విజయం సాధించినట్టుగా, జీవితంలో ఒక కల నెరవేరినట్టుగా ఆనందించేవారు. కొన్నిసార్లు చిన్న చిన్న క్యారేజీలు తీసుకొచ్చి అందించేవారు. ఆ రోజు ఆయన అడుగుల్లో ఒక గర్వం ఉండేది. ముఖంలో ఒక తృప్తి ఉండేది. మనసులో ఒక పండుగ ఉండేది.
అప్పుడు నాకు పూర్తిగా అర్థం కాలేదు. కొడుకును చూసి తండ్రి హృదయం ఎంత పరవశిస్తుందో, తండ్రి ప్రేమ ఎంత లోతైనదో. కొన్ని సంవత్సరాలు మా ఇద్దరి మధ్య ఆ రైల్వే గేటు ఒక వారధిలా నిలిచింది. తండ్రి ప్రేమను, కొడుకు గర్వాన్ని, మాటలకు అందని అనుబంధాన్ని కలిపిన పవిత్రమైన స్థలంగా మారింది. అందుకే ఆ గేటుకు నేను జీవితాంతం రుణపడి ఉంటాను.
కానీ కాలం ఎప్పుడూ ఒకే స్టేషన్లో ఆగదు. ఒక రోజు నాన్నగారు పరమపదించారు.
ఆ తర్వాత కూడా నా ప్రయాణం ఆగలేదు. రైళ్లు అలాగే నడిచాయి. పట్టాలు అలాగే సాగాయి. స్టేషన్లు అలాగే వచ్చి వెళ్లాయి. కానీ నా జీవితంలో ఒక వెలుగు మాత్రం ఆరిపోయింది.
ఆ గేటు దగ్గరకు చేరుకోగానే హృదయం భారమయ్యేది. ఒకప్పుడు నన్ను ఎదురుచూసిన ఆ కళ్ల కోసం నా కళ్ళు వెతికేవి. ఒకప్పుడు నాకు చేయి ఊపిన ఆ చేయి కోసం నా మనసు తపించేది. అలవాటుగా నా చూపులు గేటు వైపు తిరిగేవి. కానీ అక్కడ తెల్లని బట్టలు లేవు. ఆ చిరునవ్వు లేదు. ఆ ఎదురుచూపు లేదు. ఆ చేయి ఊపు లేదు. అక్కడ నిశ్శబ్దం మాత్రమే ఉండేది.
రైలు శబ్దం వినిపించేది. కానీ నా హృదయంలో మాత్రం ఒక శూన్యం ప్రతిధ్వనించేది. ఎన్నిసార్లు ఆ మార్గంలో ప్రయాణించినా నా కళ్ళు ఆయన రూపాన్నే వెతుకుతూనే ఉండేవి.
కాలక్రమేణా ఆ రైల్వే గేటు కూడా కనుమరుగైంది. దాని స్థానంలో ఒక వంతెన నిర్మించబడింది. గేటు లేదు. ఆగిపోయే వాహనాలు లేవు. ఎదురుచూసే మనుషులు లేరు. కానీ నా హృదయంలో మాత్రం ఆ గేటు ఇప్పటికీ అలాగే ఉంది.
అక్కడే నా బాల్యం ఉంది. అక్కడే నా కలలు ఉన్నాయి. అక్కడే నా ఉద్యోగ జీవితపు గర్వం ఉంది. అక్కడే నా తండ్రి ప్రేమ ఉంది.
నేడు నాకు ఆ గేటు ఒక సాధారణ రైల్వే గేటు కాదు. అది నా తండ్రి ప్రేమకు నిలువెత్తు సాక్ష్యం. అది ఆయనకు ఒక దేవాలయం. నాకు కూడా ఒక దేవాలయం. అక్కడ నేను నా తండ్రి గర్వాన్ని చూశాను. ఆయన ప్రేమను అనుభవించాను. ఆయన ఆశీర్వాదాన్ని పొందాను.
ఇప్పటికీ ఆ మార్గంలో రైలు నడుపుకుంటూ వెళ్లినప్పుడు, నా మనసు నిశ్శబ్దంగా ఆ గేటు ముందు ఆగిపోతుంది. అక్కడ తెల్లని బట్టల్లో చిరునవ్వుతో నిలబడి ఉన్న నా నాన్నగారు కనిపిస్తారు. ఆయన చేయి మెల్లగా పైకెత్తి ఊపుతున్నట్టుగా అనిపిస్తుంది. నా హృదయం కూడా మౌనంగా ఆయనకు ప్రతిస్పందిస్తుంది.
గేటు పోయింది. కాలం మారిపోయింది. కానీ తండ్రి ప్రేమ మాత్రం శాశ్వతం. ఆ గేటు దగ్గర నిలిచిపోయిన ఆ ప్రేమ, నా ఊపిరిలో, నా జ్ఞాపకాలలో, నా జీవితంలో శాశ్వతంగా నిలిచిపోతుంది.
అందుకే...
కృతజ్ఞతతో...
కన్నీటి తడితో...
ప్రేమతో...
నా తండ్రికి నమస్కరిస్తూ...
మా ఊరి రైల్వే గేటుకి సెలవు.
***************************************
రౌతు శ్రీనివాసరావు గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: రౌతు శ్రీనివాసరావు
నా పేరు రౌతు శ్రీనివాసరావు. నేను భారతీయ రైల్వేలో ఆఫీస్ సూపరింటెండెంట్గా విధులు నిర్వహిస్తున్నాను. కవితలు, కథలు చదవడం, రచించడం నా అభిరుచులు. సాహిత్యాన్ని ఆస్వాదిస్తూ, నా మనోభావాలను చిన్న చిన్న కథానికలుగా, కవితలుగా మలచే ప్రయత్నం చేస్తున్నాను. నా రచనలను చదివి మీ విలువైన అభిప్రాయాలు, ప్రోత్సాహం అందించాలని మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంటున్నాను. 🙏
Comments