ఆడే ఈడే... ఇదేం చదువులో!
Aa Day Ee Day - Telugu Social Story | Varalakshmi Yanamandra
ఆడే ఈడే... ఇదేం చదువులో! - తెలుగు సామాజిక కథ | వరలక్ష్మి యనమండ్ర
Published in manatelugukathalu.com on 23/10/2026
పాఠశాలల్లో చదువు కంటే ఆర్భాటాలకు ప్రాధాన్యం పెరిగితే పిల్లల భవిష్యత్తు ఏమవుతుంది? హాలోవీన్ వేడుకల పేరుతో జరిగే విద్యా వ్యాపారాన్ని ప్రశ్నిస్తూ, తల్లిదండ్రుల ఆవేదనను, నిజమైన విద్య విలువను చాటిచెప్పే వరలక్ష్మి రచన ‘ఆడే ఈడే... ఇదేం చదువులో!’
ఆ రోజు ఉదయం స్కూలు గేటు దగ్గర ఒక పెద్ద బోర్డు కనిపించింది.
“గ్రాండ్ హాలోవీన్ సెలబ్రేషన్స్... మీ చిన్నారిని భయంకరమైన అందమైన దెయ్యంలా ముస్తాబు చేసి పంపండి! బెస్ట్ కాస్ట్యూమ్‌కు ప్రత్యేక బహుమతి!”
బోర్డు కింద మరో చిన్న అక్షరాల ప్రకటన ఉంది.
“పాల్గొనే ప్రతి విద్యార్థికి తప్పనిసరి. కాస్ట్యూమ్ స్కూల్లోనే కొనుగోలు చేయాలి. రుసుము రూ. 1,500 మాత్రమే.”
ఆ బోర్డు చూసిన సరోజకు ఒక్కసారిగా నవ్వాలో, ఏడవాలో అర్థం కాలేదు.
సాయంత్రం ఇంటికొచ్చిన చిన్ని “అమ్మా! నేనూ దెయ్యంలా తయారవ్వాలి. మా ఫ్రెండ్స్ అందరూ అవుతారట!” అంటూ నాలుగేళ్ల కూతురు సరోజ చీరకొంగు పట్టుకుని గంతులేస్తోంది.
“దెయ్యంలా ఎందుకమ్మా? నీకు బొమ్మలాగా ముస్తాబు కావాలని లేదా?” అంది సరోజ.
“కాదు అమ్మా! ప్రిన్సిపాల్ మేడమ్ చెప్పారు. ఎవరు అలా రాకపోతే వాళ్లను సెలబ్రేషన్‌లో కూర్చోనివ్వరట!”
చిన్నారి మాటలు విన్న సరోజ గుండె చివుక్కుమంది.
భర్త రమేష్ ఒక ప్రైవేట్ కంపెనీలో ఉద్యోగి. నెల జీతం ఇంటి అద్దెకు, పిల్లల చదువులకు, నిత్యావసరాలకు సరిపోవడమే గగనం. గత నెలలోనే స్కూలు యాన్యువల్ డే పేరుతో మూడు వేల రూపాయలు కట్టారు. అంతకుముందు కలర్ డే, ఫ్రూట్ డే, వెజిటబుల్ డే, గ్రాండ్ పేరెంట్స్ డే అంటూ ఏదో ఒక కార్యక్రమం పేరుతో డబ్బులు అడుగుతూనే ఉన్నారు.
సరోజ భర్తకు ఫోన్ చేసింది.
“ఏమండీ! ఇప్పుడు హాలోవీన్ డే అట. కాస్ట్యూమ్ కొనాలట. పదిహేను వందల రూపాయలట.”
“ఏమిటి? పదిహేను వందలా? చిన్న పిల్లల స్కూల్లో చదువుకుంటున్నందుకు నెలకు ఫీజు కడుతున్నామా, లేక ప్రతిరోజూ ఏదో ఒక పండగ జరుపుతున్నందుకు డబ్బులు కడుతున్నామా?” అన్నాడు రమేష్.
“నేనూ అదే అంటున్నాను. కానీ పిల్ల 'అందరూ వేసుకుంటున్నారు' అని చెబుతోంది. తాను ఒక్కతే మామూలు దుస్తుల్లో వెళ్తే బాధపడుతుందేమోనని భయంగా ఉంది.”
“పిల్లల మనసుల్లో ఆ భయాన్ని ఎవరు నాటుతున్నారు? వాళ్లకు చదువు చెప్పాల్సిన వాళ్లే కదా!”
ఆ మాట సరోజ మనసులో గట్టిగా నాటుకుంది.
ఆ పాఠశాల పేరు ‘లిటిల్ స్టార్ ఇంటర్నేషనల్ ప్లే స్కూల్’. దాని ప్రిన్సిపాల్ మాలిని. ఆమెకు విద్యార్థుల సంఖ్య పెంచడం, పాఠశాల ఆదాయాన్ని పెంచడం రెండూ ముఖ్యమైన లక్ష్యాలు.
సిబ్బంది సమావేశంలో ఆమె హాలోవీన్ కార్యక్రమం గురించి వివరిస్తోంది.
“టీచర్స్! ఈసారి మన హాలోవీన్ వేడుక చాలా గ్రాండ్‌గా జరగాలి. పిల్లలకు దెయ్యాల మాస్కులు, మంత్రగత్తెల టోపీలు, విచిత్రమైన దుస్తులు అన్నీ మన స్కూల్ నుంచే అమ్మాలి. బయట నుంచి కొనుక్కుని రావడానికి అనుమతి లేదు.”
ఒక టీచర్ ధైర్యం చేసి అడిగింది.
“మేడమ్, మూడేళ్లు, నాలుగేళ్ల పిల్లలకు ఈ కార్యక్రమం గురించి ఎంతవరకు అర్థమవుతుంది? కొంతమంది పిల్లలు ఇలాంటి మాస్కులు చూసి భయపడతారు కూడా.”
మాలిని కనుబొమ్మలు ముడివేసింది.
“మనం వాళ్లకు సంస్కృతి గురించి పాఠాలు చెప్పడం లేదు. పేరెంట్స్‌కు మన స్కూల్ ఎంత యాక్టివ్‌గా ఉందో చూపిస్తున్నాం. ఫొటోలు సోషల్ మీడియాలో పెడతాం. కొత్త అడ్మిషన్లు పెరుగుతాయి. వ్యాపారంలో భావోద్వేగాలు పనిచేయవు, ఫలితాలే ముఖ్యం!”
ఆమె మాటలకు టీచర్లు మౌనంగా ఉండిపోయారు.
అయితే అక్కడ పనిచేసే అనన్య అనే టీచర్ మనసు మాత్రం అంగీకరించలేదు. పిల్లలంటే ఆమెకు ప్రాణం. పాఠశాలకు వచ్చే ప్రతి చిన్నారిని తన సొంత బిడ్డలాగే చూసేది.
ఆమెకు తెలుసు, పిల్లల చేతుల్లో రంగుల పెన్సిళ్లు పెట్టాల్సిన వయసులో, తల్లిదండ్రుల చేతుల్లో అదనపు బిల్లులు పెడుతున్నారు.
హాలోవీన్ వేడుకకు రెండు రోజుల ముందు పేరెంట్స్ వాట్సాప్ గ్రూపులో సందేశం వచ్చింది.
“ప్రియమైన తల్లిదండ్రులకు, హాలోవీన్ వేడుకలో పాల్గొనడం తప్పనిసరి. ప్రతి విద్యార్థి రూ. 1,500 చెల్లించాలి. ప్రత్యేక ఫొటోగ్రఫీ ప్యాకేజీ రూ. 500. హాలోవీన్ స్పెషల్ స్నాక్స్ రూ. 300. మొత్తం రూ. 2,300 గురువారం లోపు చెల్లించాలి.”
కింద ఎర్ర అక్షరాలతో మరో హెచ్చరిక.
“చెల్లించని విద్యార్థులకు కార్యక్రమంలో ప్రవేశం ఉండదు.”
ఆ సందేశం చూసి సరోజకు చిర్రెత్తుకొచ్చింది.
“ఇదేం దోపిడీ అండీ! స్కూల్ ఫీజు వేరే, ఇప్పుడు ఈ ఖర్చులన్నీ వేరేనా?”
“వాళ్లు అడిగితే కట్టడమేనా? మనం ప్రశ్నించకపోవడం వల్లే ఇలాంటివి పెరుగుతున్నాయి” అన్నాడు రమేష్.
“ప్రశ్నిస్తే పిల్లల్ని సరిగా చూడరేమోనని భయం. మనం ఎదురు తిరిగితే నష్టపోయేది పిల్లలే కదా!”
“అది వాళ్ల బలహీనత కాదు, మన భయం. పిల్లల చదువును అడ్డుపెట్టుకుని తల్లిదండ్రులను మౌనంగా ఉంచడం ఎంతవరకు న్యాయం?”
ఆ రాత్రి సరోజకు నిద్ర పట్టలేదు. పక్కనే నిద్రపోతున్న చిన్నారి ముఖం చూస్తూ ఆలోచించింది.
తన కూతురికి నిజంగా ఏం కావాలి? మంచి దుస్తులా? ఖరీదైన మాస్కా? లేక ప్రేమగా చదువు చెప్పే టీచరా?
మరుసటి రోజు స్కూలు దగ్గర మరికొంతమంది తల్లిదండ్రులతో మాట్లాడింది. అందరిదీ అదే బాధ.
ఒక ఆటో డ్రైవర్ భార్య లక్ష్మి కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
“అక్కా! మా ఆయన రోజంతా ఆటో నడిపితేనే ఇంట్లో పొయ్యి వెలుగుతుంది. ఈ నెల బియ్యం కొనడానికే అప్పు చేశాం. పిల్లాడు దెయ్యం దుస్తులు కావాలని ఏడుస్తున్నాడు. ఏం చేయాలో అర్థం కావడం లేదు.”
మరో తండ్రి అన్నాడు.
“మా అమ్మాయికి కొత్త షూ కొనలేకపోయాం. కానీ స్కూల్లో ఈ వేడుకకు డబ్బు కట్టకపోతే ఆమెను అవమానిస్తారేమోనని భయపడుతున్నాం.”
అందరి బాధ ఒకటే. ఎవరికీ తమ పిల్లల ఆనందాన్ని దూరం చేయాలని లేదు. కానీ ఆ ఆనందానికి ధర నిర్ణయించే హక్కు పాఠశాలకు ఎవరిచ్చారు?
సరోజ ఒక నిర్ణయం తీసుకుంది.
“మనమంతా కలిసి ప్రిన్సిపాల్‌ను అడుగుదాం. పిల్లల చదువుకు సంబంధం లేని కార్యక్రమాలకు డబ్బులు ఎందుకు తప్పనిసరి చేస్తున్నారని ప్రశ్నిద్దాం.”
చివరకు హాలోవీన్ వేడుక రోజు రానే వచ్చింది.
స్కూలంతా నల్లటి బెలూన్లు, కృత్రిమ సాలెగూళ్లు, భయంకరమైన బొమ్మలతో అలంకరించారు. కొంతమంది పిల్లలు రంగురంగుల దుస్తుల్లో వచ్చారు. మరికొంతమంది పిల్లలు మాస్కులు చూసి తల్లుల వెనుక దాక్కున్నారు.
చిన్ని మాత్రం తన తల్లి కుట్టిన చిన్న తెల్లని గౌను వేసుకుని వచ్చింది. చేతిలో ఒక చిన్న కాగితపు దీపం ఉంది.
“అమ్మా, నేను దెయ్యంలా రాకపోతే టీచర్ నన్ను లోపలికి రానివ్వరా?” అని అడిగింది.
సరోజ ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని, “నీ దుస్తుల్ని బట్టి నీ విలువ నిర్ణయించరు బంగారం. నువ్వు మంచిగా ఉండటం, ఇతరులను ప్రేమించడం చాలా ముఖ్యం” అంది.
కానీ గేటు దగ్గర నిలబడిన సిబ్బంది ఆమెను ఆపేశారు.
“మేడమ్, కాస్ట్యూమ్ ప్యాకేజీ తీసుకోలేదా? అలా అయితే లోపలికి అనుమతి లేదు.”
సరోజ ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“పిల్ల చదువుకునే స్కూలు ఇది. దుస్తులు కొనుక్కునే దుకాణం కాదు కదా!”
“మాకు పై నుంచి ఆర్డర్ ఉంది మేడమ్.”
ఈలోగా ప్రిన్సిపాల్ మాలిని అక్కడికి వచ్చింది.
“ఏమైంది?”
“మేడమ్, నా పాపను లోపలికి అనుమతించడం లేదు. దుస్తులు కొనలేదని చెబుతున్నారు.”
మాలిని చల్లగా నవ్వింది.
“మేడమ్, మేము పిల్లల కోసం ఇంత మంచి కార్యక్రమం ఏర్పాటు చేశాం. అందరూ ఒకే విధంగా పాల్గొంటేనే అందంగా ఉంటుంది కదా!”
సరోజ గట్టిగా అడిగింది.
“అందంగా ఉండటానికి అందరూ ఒకేలా ఉండాలా? ఒక పేద తల్లి తన బిడ్డకు ఖరీదైన దుస్తులు కొనలేకపోతే ఆ బిడ్డ ఆనందానికి అర్హత లేదా? అయినా మంత్రగత్తెలుగా, దెయ్యాలుగా వేషాలు వేయించడం ఏంటండీ?” అని అడిగింది సరోజ.
చుట్టూ ఉన్న తల్లిదండ్రులు ఒక్కొక్కరుగా దగ్గరకు వచ్చారు.
“అవును మేడమ్! మేమూ ఇదే అడగాలనుకున్నాం.”
“ప్రతి వారం ఏదో ఒక డే పేరుతో డబ్బులు అడుగుతున్నారు.”
“చదువుకి కట్టే ఫీజు చాలదా? ఫొటోలు, స్నాక్స్, దుస్తులు అన్నీ మేమే కొనాలా?”
మాలిని ముఖం ఎర్రబడింది.
“ఇది మా స్కూల్ పాలసీ. ఇష్టం లేనివాళ్లు తమ పిల్లల్ని వేరే స్కూల్లో చేర్పించుకోవచ్చు!”
ఆ మాట విన్న చిన్ని తన తల్లి చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకుంది.
“అమ్మా, మనం వేరే స్కూలుకు వెళ్లిపోదామా? నేను దెయ్యం కాకపోతే ఇక్కడ ఉండనివ్వరట కదా!”
ఆ చిన్నారి మాట అక్కడున్న ప్రతి ఒక్కరి హృదయాన్ని తాకింది.
అనన్య టీచర్‌కు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
ఇంత చిన్న పిల్లకు విద్య అంటే అక్షరాలు నేర్చుకోవడం కావాలి. కానీ ఇక్కడ విద్య అంటే ఖరీదైన దుస్తులు కొనడం, ఇతరులతో పోల్చుకోవడం, డబ్బులు కట్టలేకపోతే తక్కువగా భావించుకోవడం అయిపోయింది.
ఆమె ముందుకు వచ్చింది.
“మేడమ్, క్షమించండి. నేను ఒక విషయం చెప్పాలి.”
“ఇప్పుడు కాదు అనన్యా. లోపలికి వెళ్లి నీ క్లాస్ చూసుకో” అంది మాలిని.
“లేదు మేడమ్. ఈరోజు చెప్పకపోతే ఇక ఎప్పటికీ చెప్పలేను.”
అందరూ ఆమె వైపు చూశారు.
“హాలోవీన్ అనేది కొన్ని దేశాల్లో జరుపుకునే ఒక సాంస్కృతిక వేడుక. దాన్ని పిల్లలకు పరిచయం చేయడంలో తప్పేమీ లేదు. దాని గురించి కథలు చెప్పవచ్చు, చిత్రాలు వేయించవచ్చు, పిల్లలకు నచ్చితే సాధారణమైన వేషధారణతో కార్యక్రమం చేయవచ్చు. కానీ భయంకరమైన దుస్తులు కొనాల్సిందేనని, డబ్బులు కట్టాల్సిందేనని, లేకపోతే పిల్లలను పక్కన పెట్టేస్తామని చెప్పడం ఏ విద్యా విధానం?”
ఆమె కాసేపు ఆగి కొనసాగించింది.
“మన పాఠశాలలోనే ఎన్నో మంచి కార్యక్రమాలు చేయవచ్చు. పర్యావరణ దినోత్సవం నాడు మొక్కలు నాటించవచ్చు. పుస్తక దినోత్సవం నాడు కథలు చదివించవచ్చు. పెద్దలను గౌరవించడం నేర్పించవచ్చు. పేద పిల్లలకు సహాయం చేయడం నేర్పించవచ్చు. కానీ మనం చేస్తున్నది ఏమిటి? పిల్లల ఆనందాన్ని కూడా అమ్మకపు వస్తువుగా మార్చేస్తున్నాం.”
మాలిని ఆగ్రహంతో అంది.
“నువ్వు టీచర్‌వి. నీ పని పిల్లలకు పాఠాలు చెప్పడం. యాజమాన్యం గురించి మాట్లాడటం కాదు!”
అనన్య ప్రశాంతంగా సమాధానమిచ్చింది.
“టీచర్‌గా ఉండటం అంటే పుస్తకంలోని పాఠాలు మాత్రమే చెప్పడం కాదు మేడమ్. పిల్లలకు సరైన విలువలు నేర్పడం కూడా. తల్లిదండ్రుల కష్టార్జితాన్ని గౌరవించడం కూడా.”
ఆ మాటలకు తల్లిదండ్రుల నుంచి చప్పట్లు వినిపించాయి.
అప్పుడే ఒక అనూహ్యమైన సంఘటన జరిగింది.
స్కూలు వెనుక ఉన్న చిన్న గదిలో హాలోవీన్ దుస్తుల పెట్టెలు ఉన్నాయి. అక్కడ పనిచేసే సహాయకురాలు పొరపాటున ఒక పెట్టెను తెరిచి బయటకు తీసుకొచ్చింది. అందులో దుస్తులకు అతికించిన ధరల చీటీలు కనిపించాయి.
ఒక చిన్న మాస్కు కొనుగోలు ధర రూ. 120. దానిపై పాఠశాల ముద్రించిన ధర రూ. 450.
ఒక దుస్తుల సెట్ కొనుగోలు ధర రూ. 350. తల్లిదండ్రులకు అమ్ముతున్న ధర రూ. 1,200.
దీంతో అనుమానం మరింత బలపడింది.
ఒక తండ్రి ఆ ధరల చీటీలను చూసి అడిగాడు.
“మేడమ్, పిల్లల కోసం కార్యక్రమం చేస్తున్నామని చెప్పారు. మరి ఇంత భారీ ధరలు ఎందుకు?”
మాలిని వెంటనే పెట్టె మూయించింది.
“అవి పాత ధరలు. మీకు వ్యాపారం గురించి తెలియదు. నిర్వహణ ఖర్చులు ఉంటాయి.”
సరోజ వెంటనే అంది.
“నిర్వహణ ఖర్చులు ఉంటే వివరాలు చెప్పండి. మేము అడిగేది లెక్కలు. పిల్లల మీద వ్యాపారం చేయొద్దని మాత్రమే చెబుతున్నాం.”
తల్లిదండ్రులు అక్కడికక్కడే ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నారు. ఇప్పటివరకు చెల్లించిన మొత్తాలకు రసీదులు, కార్యక్రమాల ఖర్చుల వివరాలు ఇవ్వాలని కోరారు. భవిష్యత్తులో ఇలాంటి చెల్లింపులు తప్పనిసరి చేస్తే, ముందుగా వాటి అవసరం, ఖర్చుల వివరాలు తెలియజేయాలని అన్నారు.
విషయం తీవ్రంగా మారడంతో పాఠశాల యాజమాన్య కమిటీ సమావేశం ఏర్పాటు చేయక తప్పలేదు.
ఆ సాయంత్రం యాజమాన్య కమిటీ ముందు మాలిని కూర్చుంది. ఒకవైపు తల్లిదండ్రులు, మరోవైపు టీచర్లు ఉన్నారు.
కమిటీ సభ్యుడు శ్రీధర్ అడిగాడు.
“మాలిని గారూ! ఈ కార్యక్రమం కోసం తల్లిదండ్రుల నుంచి వసూలు చేసిన మొత్తానికి సంబంధించిన పూర్తి వివరాలు ఉన్నాయా?”
మాలిని ఫైలు తెరిచింది. కానీ కొనుగోలు ధరలు, అమ్మకపు ధరల మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని వివరించలేకపోయింది.
అనన్య టీచర్ ఒక నివేదికను సమర్పించింది. అందులో గత కొన్ని నెలల్లో నిర్వహించిన కార్యక్రమాలు, వాటికి వసూలు చేసిన మొత్తాలు, తల్లిదండ్రుల నుంచి వచ్చిన అభ్యంతరాలు ఉన్నాయి.
కమిటీ సభ్యులు వివరాలు పరిశీలించారు.
చివరకు శ్రీధర్ మాట్లాడాడు.
“పాఠశాల అనేది విద్య అందించే స్థలం. విలువలను పెంచే వేదిక. సంస్కారం, సంస్కృతి తెలియజేసే పవిత్ర దేవాలయం. తల్లిదండ్రుల నమ్మకాన్ని నిలబెట్టుకోవాలి. కార్యక్రమాలు నిర్వహించడంలో తప్పు లేదు. కానీ వాటిని తప్పనిసరి చేసి, పిల్లలను పక్కన పెట్టి, అధిక ధరలకు వస్తువులు అమ్మడం సమర్థనీయం కాదు.”
మాలిని మౌనంగా తలదించుకుంది.
“ఈ కార్యక్రమానికి చెల్లించిన తప్పనిసరి రుసుముల విషయంలో తగిన సమీక్ష చేసి, అన్యాయంగా వసూలు చేసిన మొత్తాలను తిరిగి చెల్లిస్తాం. ఇకపై విద్యకు సంబంధం లేని కార్యక్రమాల్లో పాల్గొనడం ఐచ్ఛికం. దుస్తులు కొనడం కూడా తప్పనిసరి కాదు” అని శ్రీధర్ ప్రకటించాడు.
అంతేకాదు, పాఠశాల నిర్వహించే ప్రతి ప్రత్యేక కార్యక్రమానికి సంబంధించిన ఖర్చుల వివరాలను తల్లిదండ్రులకు ముందుగానే తెలియజేయాలని నిర్ణయించారు.
మాలిని ఆ రోజు మొదటిసారి తన తప్పును అర్థం చేసుకుంది. కొత్త అడ్మిషన్లు పెంచాలనే ఆలోచనలో పిల్లల మనసులను, తల్లిదండ్రుల ఆర్థిక పరిస్థితులను పట్టించుకోలేదని గ్రహించింది.
ఆమె అనన్య వైపు చూసింది.
“నువ్వు చెప్పింది నిజమే. నేను విద్యను ఒక ప్రదర్శనగా మార్చేశాను. పిల్లల సంతోషం కన్నా పాఠశాల పేరు, ఆదాయం ముఖ్యమని అనుకున్నాను. నన్ను క్షమించు.”
అనన్య చిరునవ్వుతో అంది.
“మేడమ్, తప్పు తెలుసుకుని మార్చుకోవడమే గొప్ప విషయం. పిల్లలకు మనం నేర్పాల్సిన మొదటి పాఠం అదే కదా!”
మరుసటి రోజు స్కూలు అసెంబ్లీలో ప్రిన్సిపాల్ మాలిని పిల్లలందరి ముందు ఒక ప్రకటన చేసింది.
“పిల్లలూ! నిన్నటి కార్యక్రమంలో కొందరు స్నేహితులు ఖరీదైన దుస్తులు లేకపోవడంతో ఇబ్బంది పడ్డారు. అది మా తప్పు. ఇకపై మీ ఆనందాన్ని దుస్తులతోనో, డబ్బులతోనో కొలవం. మనమంతా ఒకరికొకరం సహాయం చేసుకుంటూ, అందరినీ గౌరవిస్తూ ఉంటాం.”
ఆమె చిన్ని దగ్గరకు వెళ్లి, “నిన్న నిన్ను లోపలికి రానివ్వకపోవడం తప్పు. నన్ను క్షమిస్తావా?” అని అడిగింది.
చిన్ని అమాయకంగా నవ్వింది.
“పర్లేదు మేడమ్. కానీ ఇంకోసారి ఎవరినీ బయట నిలబెట్టకండి. మా ఫ్రెండ్ దగ్గర కూడా డబ్బులు లేవు!”
ఆ చిన్నారి మాటకు అక్కడున్న వారందరి ముఖాల్లో చిరునవ్వు విరిసింది.
ఆ రోజు పిల్లలందరితో కలిసి అనన్య ఒక కొత్త కార్యక్రమం నిర్వహించింది—‘దయా దినోత్సవం’.
ఎవరూ ప్రత్యేకమైన దుస్తులు కొనలేదు. ఎవరూ అదనపు రుసుములు కట్టలేదు. పిల్లలంతా తమకు నచ్చిన చిత్రాలు వేశారు. కొందరు స్నేహం గురించి చిన్న కథలు చెప్పారు. మరికొందరు తమ బొమ్మలను స్నేహితులతో పంచుకున్నారు.
చిన్ని ఒక చిత్రాన్ని వేసింది. అందులో ఒక పెద్ద పాఠశాల ఉంది. గేటు దగ్గర నిలబడిన చిన్న పిల్లలందరినీ ఒక టీచర్ లోపలికి ఆహ్వానిస్తోంది.
చిత్రం కింద ఆమె రాసిన మాటలు చూసి అనన్య కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు మెరిశాయి.
“స్కూలు గేటు డబ్బున్న పిల్లలకే కాదు, పిల్లలందరికీ తెరిచి ఉండాలి.”
మాలిని ఆ చిత్రాన్ని తన కార్యాలయంలో గోడకు తగిలించింది.
ఆ తర్వాత పాఠశాలలో జరిగే కార్యక్రమాల్లో పిల్లల భాగస్వామ్యానికి ప్రాధాన్యం పెరిగింది. తల్లిదండ్రులపై అనవసరమైన ఖర్చులు మోపకుండా, పిల్లల వయసుకు తగిన విద్యా కార్యక్రమాలను రూపొందించడం ప్రారంభించారు. ఇతర పాఠశాలలతో పోటీ పడటానికి చేసే ఆర్భాటాల కంటే, పిల్లల అభ్యాసం, భద్రత, ఆనందం ముఖ్యమని యాజమాన్యం అంగీకరించింది.
సరోజ తన కూతురిని తీసుకుని ఇంటికి వెళ్తుండగా చిన్ని అడిగింది.
“అమ్మా, నిన్న మనం దెయ్యాల గురించి మాట్లాడుకున్నాం కదా! నిజంగా భయంకరమైన దెయ్యాలు ఉంటాయా?”
సరోజ నవ్వింది.
“కథల్లో ఉంటాయమ్మా.”
“మరి మన స్కూల్లో ఉన్న దెయ్యం ఎవరు?”
సరోజ ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
చిన్ని తన చిన్న వేలితో స్కూలు భవనం వైపు చూపించింది.
“పిల్లల్ని ఏడిపించి, అమ్మానాన్నల డబ్బులు ఎక్కువగా తీసుకునే ఆశే కదా ఆ దెయ్యం!”
సరోజ ఒక్కసారిగా నవ్వేసింది. ఆమె కళ్లలో మాత్రం చిన్న తడి మెరిసింది.
చిన్ని తల్లి చెయ్యి పట్టుకుని గంతులేస్తూ ముందుకు నడిచింది.
ఆమెకు ఆ రోజు హాలోవీన్ దుస్తులు దొరకలేదు. కానీ జీవితంలో అత్యంత ముఖ్యమైన పాఠం దొరికింది. మనిషిని గొప్పవాడిని చేసేది అతని వేషం కాదు, మనసు.
ఆడే ఈడే... ఇదేం చదువులే అని ప్రశ్నించే తల్లిదండ్రులు ఉన్నంతకాలం, విద్య పేరుతో జరిగే ప్రతి అన్యాయానికీ ఒకరోజు సమాధానం చెప్పక తప్పదు.
వరలక్ష్మి యనమండ్ర
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
వరలక్ష్మి యనమండ్ర గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
పరిచయం: వరలక్ష్మి యనమండ్ర
పేరు: శ్రీమతి వరలక్ష్మి యనమండ్ర
కలం పేరు: లేదు
స్వస్థలం: అద్దంకి,ప్రకాశం జిల్లా
ప్రస్తుత నివాసం: హైదరాబాద్
వృత్తి: విశ్రాంత ప్రభుత్వ ఉపాధ్యాయిని
విద్యార్హత: యం.ఏ., బి.ఎడ్.
ప్రచురిత రచనలు / పుస్తకాలు: 6 పుస్తకాలు
1. భారత వాణి (బాల సాహిత్యం, బాల పంచపదులు సంపుటి)
2. వరాల వీరితోట (వంద కవితల సంపుటి)
3. వరాల గోరుముద్దలు (బాలసాహిత్యం, బాలగేయాల సంపుటి)
తెలుగు యూనివర్సిటీ వారు ఈ పుస్తకానికి పదివేల రూపాయల నగదు పారితోషకం ఇచ్చారు. గిడుగు రామ్మూర్తి పంతులు గారి పురస్కారం ఈ పుస్తకానికి దక్కింది.
కొనిరెడ్డి ఫౌండేషన్ వారి జాతీయ పురస్కారం
4. శ్రీ కృష్ణపదులు(200 ఇష్టపదుల సంపుటి)
5. మిఠాయి పొట్లం (బాల సాహిత్యం,బాలగేయాల సంపుటి)
6. యనమండ్ర మౌక్తికాలు (పాఠశాల విద్యార్థుల కొరకు నీతి పద్య మాలిక)
(400 ఆటవెలది పద్య సంపుటీ)
7. అమ్మమ్మ కథలు (బాల సాహిత్యం, బాలల కథలు)
అనేక సంకలనాలలో నా కవితలు ప్రచురితమయ్యాయి.
పొందిన పురస్కారాలు / సత్కారాలు: వివిధ సమూహాల నుండి పలు పురస్కారాలు, సత్కారాలు, బిరుదులు
కొన్ని సమూహాలను నిర్వహణ, కొన్ని సమూహాలలో సమీక్షణం
యనమండ్ర సాహితీ వేదిక .. వ్యవస్థాపక అధ్యక్షురాలను
నేను వ్రాయుచున్న ప్రక్రియలు: వచన కవితలు, బాల గేయాలు,బాలల కథలు , పెద్దల కథలు, పద్యాలు, రుబాయిలు, అష్టాక్షరి గీతికలు, యశోదమ్మ పదాలు(రూపకర్తను), మధురిమలు, చిమ్నీలు, హరివిల్లులు, మణిపూసలు, పంచపదులు, సున్నితాలు, అష్టాక్షరీ గీతాలు, గజల్స్, గేయాలు,పాటలు, అనేక లఘు ప్రక్రిలు వ్రాస్తున్నాను.
ఇష్టాలు: సాహిత్య పఠనం, లేఖనం, పెన్సిల్ డ్రాయింగ్స్, తోటపని మొదలగునవి.
జీవితాశయం: చేతనైనంత సాయం చేయటం.
Comments