అమ్మ చేతి ముద్ద
- Srinivasarao Jeedigunta
- 4 hours ago
- 4 min read
#AmmaChethiMudda, #అమ్మచేతిముద్ద, #JeediguntaSrinivasaRao, #జీడిగుంటశ్రీనివాసరావు, #TeluguMoralStories, #తెలుగునీతికథలు
Amma Chethi Mudda - New Telugu Story Written By Jeedigunta Srinivasa Rao Published In manatelugukathalu.com On 17/02/2026
అమ్మ చేతి ముద్ద - తెలుగు కథ
రచన : జీడిగుంట శ్రీనివాసరావు
ప్రముఖ రచయిత బిరుదు గ్రహీత
హైదరాబాద్లోని ఒక ఖరీదైన విల్లా. తెల్లవారుజామునే అలారం మోగింది. అరుణ్ విసుగ్గా లేచి లాప్టాప్ తెరిచాడు. అమెరికా క్లయింట్స్తో కాల్ ముగిసేసరికి ఉదయం ఎనిమిది అయింది. హడావిడిగా రెడీ అవుతుంటే, హాల్లో కూర్చున్న తల్లి సుగుణమ్మ మెల్లగా అడిగింది, "ఒరేయ్ అరుణ్... రాత్రి సరిగ్గా నిద్రపోలేదురా, కాస్త కాఫీ కలిపి ఇవ్వనా?"
అరుణ్ షూ లేస్ కట్టుకుంటూ, "అమ్మా! నాకు టైమ్ లేదు. ఆఫీసులో పెద్ద మీటింగ్ ఉంది. అమెరికా నుంచి కంపెనీ వాళ్ళు వస్తున్నారు. ఇప్పుడు నాకేమీ వద్దు," అన్నాడు.
తన కొడుకు పెద్ద ఆఫీసర్ అయ్యాడన్న సంతోషం ఉన్నా, తనతో రెండు నిమిషాలు మాట్లాడటం లేదన్న చిన్న బాధ ఆమె కళ్ళల్లో మెదిలింది. భోజనం కూడా ఆఫీసులోనే క్యాంటీన్లో తింటాడు. నా ఒక్కదాని కోసం వంట చేసుకుని తినాలి. చిన్నప్పుడు కంది పచ్చడి, వంకాయ పచ్చిపులుసు చేస్తే ఎంతో ఇష్టంగా తినేవాడు. పదిరోజులకి ఒకసారి కందట్టు వేస్తే గాని అన్నం తినేవాడు కాదు. అప్పుడు ఇంత డబ్బు లేకపోయినా మనస్ఫూర్తిగా భోజనం చేసేవాళ్ళం. ఇప్పుడు డబ్బు ఉంది, తినటానికి టైము లేదు అనుకుంటూ ఫ్రీజ్ తలుపు తీసి పాపం పచ్చడి, వంకాయలు తెచ్చుకున్నాడు. వాడికి ఇష్టమైన పాటోలి, వంకాయ పచ్చిపులుసు చేస్తాను అనుకుంది సుగుణమ్మ.
మధ్యాహ్నపు ఎండలో ఒక దృశ్యం
మధ్యాహ్నం 1 గంట. ఆఫీసులో మీటింగ్ బ్రేక్ ఇచ్చారు. అరుణ్ అమెరికా నుంచి వచ్చిన క్లయింట్స్ ని తీసుకుని ఫైవ్ స్టార్ హోటల్ కి బయలుదేరాడు. అదే సమయంలో ఆఫీస్ మెయిన్ గేట్ దగ్గర ఒక చిన్న గొడవ జరుగుతోంది. సుగుణమ్మ ఒక కాటన్ సంచి పట్టుకుని, లోపలికి వెళ్ళడానికి సెక్యూరిటీ గార్డుతో ప్రాధేయపడుతోంది.
"బాబూ... మా అబ్బాయికి భోజనం తెచ్చాను. పొద్దున్నే ఏమీ తినలేదు. ఇది ఇచ్చి వచ్చేస్తా నాయనా..." అని అడుగుతోంది. సెక్యూరిటీ వాడు, "ఇక్కడ అలాంటివి కుదరవు పెద్దమ్మా, బయట వెయిట్ చెయ్" అని కసురుకున్నాడు.
అరుణ్ తన క్లయింట్స్తో కలిసి బయటకు వస్తూ ఇది చూశాడు. తెల్లటి కోటులు వేసుకున్న విదేశీయుల ముందు, నలిగిన చీరతో, అరిగిపోయిన చెప్పులతో ఉన్న తన తల్లిని చూసి అతనికి అవమానంగా అనిపించింది. పల్లెటూరు నుంచి పట్నంకి వచ్చినా అమ్మకి ఆ అలవాటు మారలేదు అనుకుంటూ దగ్గరకు వెళ్లి, "అమ్మా! ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావు? మంచి చీర కట్టుకుని రావచ్చు కదా? నీకు నా ఆఫీసు చూపించడం తప్పైంది. ఆటో పట్టుకుని వెళ్ళిపో," అని కోపంగా అన్నాడు.
నువ్వు భోజనం చేసే టైము అవుతోంది అనే తొందరలో వంట అవ్వగానే అలాగే నీకు భోజనం తీసుకుని వచ్చాను. "వెర్రి కుంకవి! మంచి పచ్చడి, వంకాయలు తెచ్చుకున్నావు" అని నీకోసం వంట చేసి తీసుకుని వచ్చాను అంటూ సంచిలో నుంచి కారియర్ తీసింది సుగుణమ్మ.
"అబ్బా! లోపల పెట్టు అమ్మా. వాళ్ళు వస్తున్నారు. చూస్తే బాగుండదు," అన్నాడు అరుణ్. క్లయింట్స్లో ఒకరైన 'జాన్' ఆ ముసలావిడని చూసి, "అరుణ్! ఎవరు ఈమె?" అని అడిగాడు. అరుణ్ తడబడుతూ, "మా మదర్... లంచ్ బాక్స్ ఇవ్వడానికి వచ్చారు," అన్నాడు.
జాన్ నవ్వుతూ, "నా చిన్నప్పుడు నేను లంచ్ బాక్స్ మర్చిపోయి స్కూల్కి వెళ్ళిపోతే మా అమ్మ కూడా ఇదే విధంగా ఎన్నోసార్లు లంచ్ బాక్స్ తీసుకొని వచ్చేది. ఆ భోజనం రోజూ తినే భోజనం కంటే టేస్ట్గా ఉండేది. ఇప్పుడు మీ అమ్మగారు నీకోసం భోజనం తీసుకొని రావడం చూస్తే మా అమ్మ గుర్తుకు వచ్చింది. ఇప్పుడు నా దగ్గర బోలెడు డబ్బు ఉంది కానీ అమ్మలేదు, తృప్తి లేదు," అన్నాడు. "నువ్వు ఏమీ అనుకోకపోతే అమ్మ తెచ్చిన భోజనం నేను తింటాను. మిగిలిన వాళ్ళని నువ్వు హోటల్కి తీసుకుని వెళ్లు," అన్నాడు జాన్.
సుగుణమ్మకి ఇంగ్లీష్ రాకపోయినా, వారు అడుగుతోంది అర్థమైంది. వెంటనే ఆ కారియర్ని కొడుకు చేతికి అందించింది. "అరుణ్! నువ్వు వేరుగా అనుకోకపోతే మీ అమ్మగారు నాకు వడ్డిస్తే మా అమ్మ నాకు తినిపించినట్టుగా అనుకుంటాను. భోజనం అయిన తరువాత కారులో మీ ఇంటికి అమ్మను పంపిస్తాను. ఏమంటావు?" అన్నాడు జాన్.
"నిత్యం మాంసాహారం తినే ఈ అమెరికన్కి మా అమ్మ చేసే వంట నచ్చుతుందా? అనవసరంగా టైముకి వచ్చి అమ్మ నన్ను ఇబ్బందిలో పెట్టింది," అనుకుని, "సూర్ సార్! అలాగే," అని మిగిలిన వాళ్ళని కారులో ఎక్కించుకుని వెళ్ళిపోయాడు. వెళ్లే ముందు తల్లికి చెప్పాడు, "నువ్వు కూర ఎలా చేసావో ఆయనకు చెప్పక్కర్లేదు. అతనికి తెలుగు రాదు. మాట్లాడకుండా ఉండి నా పరువు కాపాడు," అని హెచ్చరిక చేసాడు అరుణ్.
బిక్కుబిక్కుమంటూ హోటల్ నుంచి తిరిగి వచ్చాడు అరుణ్. ఆ గ్రూపులో జాన్ ముఖ్యమైనవాడు. అతని చేతిలోనే తనకి ప్రాజెక్ట్ రావడం, రాకపోవడం ఉంది. "అమ్మని మళ్ళీ విలేజ్కి పంపించేయాలి, లేదంటే ఇలాగే ఆఫీస్కి వచ్చేస్తుంది," అనుకున్నాడు.
జాన్ కళ్ళు మెరుస్తూ, "రామ్! నీకు తెలుసా? మేము వందల డాలర్లు ఖర్చు పెట్టి ఫైవ్ స్టార్ హోటల్స్లో తింటాం, కానీ అందులో లేని 'ప్రేమ' మీ అమ్మగారి చేతి ముద్దలో ఉంది. ఆవిడ వండిన వంట ఏమిటో తెలియదు కానీ రుచి అద్భుతం. మా అమ్మని గుర్తుకు తెచ్చింది. నీ తల్లి నీ కోసం భోజనం తీసుకుని వచ్చిందంటే నువ్వు ఎంత అదృష్టవంతుడివో తెలుసా?" అన్నాడు.
గుండెను కదిలించిన నిజం
ఆ రాత్రి ఇంటికి వచ్చాక కూడా అరుణ్ తల్లికి గట్టిగా చెప్పాడు, "అంతా సవ్యంగా జరిగింది కాబట్టి సరిపోయింది. ఇక నుంచి నా తిండి గురించి ఆలోచించి ఆఫీస్కి వచ్చేయకు. రాత్రి ఎలాగో తింటున్నాను గా," అని విసుక్కుని, తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు. మనసు ప్రశాంతంగా లేదు. "అనవసరంగా అమ్మ మీద విసుక్కున్నానా? ఇక పెళ్లి చేసుకుని అమ్మకి రెస్ట్ ఇవ్వాలి," అనుకుంటూ తల్లి గదిలోకి చూశాడు. అమ్మ చిన్న పుస్తకంలో ఏదో రాస్తోంది. "అవును, అమ్మకి డైరీ రాయడం అలవాటు. అసలు నా గురించి ఏమైనా రాసిందా చూడాలి," అనుకుని తల్లి పడుకున్న తరువాత పాత సంచిలో వెతుకుతుండగా ఒక చిరిగిన చిన్న డైరీ కనిపిస్తుంది. అది అరుణ్ చిన్నప్పుడు వాడిన స్కూల్ డైరీ. అందులో సుగుణమ్మ రాసుకున్న లెక్కలు ఉన్నాయి:
"ఈ నెల పాల డబ్బులు ఆపి, అరుణ్ కి కొత్త ఇంగ్లీష్ డిక్షనరీ కొన్నాను."
"నా పాత పట్టుచీర అమ్మగా వచ్చిన డబ్బుతో కాలేజీ ఫీజు కట్టాను. వాడు అడిగితే నాన్న పంపారని అబద్ధం చెప్పాను."
అరుణ్ కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి. తన తండ్రి చనిపోయిన తర్వాత కూడా తాను అడిగింది అలా అన్నీ అమ్మ ఇచ్చేది. అమ్మ తను పస్తులు ఉండి, కూలీ పనులు చేసి తనని చదివించిందని ఆ క్షణంలో అతనికి అర్థమవుతుంది. కలత నిద్రతో భారంగా నిద్రలేచాడు.
అప్పుడే పక్క గదిలో నుండి అమ్మ ప్రార్థన వినపడింది: "దేవుడా... నా కొడుకు చాలా బిజీగా ఉంటున్నాడు. వాడికి తిండి, నిద్ర కూడా ఉండటం లేదు. వాడి కష్టం అంతా నాకు ఇచ్చేయ్, వాడిని మాత్రం చల్లగా చూడు. నేను వెళ్ళిపోయాక వాడికి ఆవకాయ పచ్చడి పెట్టిచ్చే వారు ఎవరూ ఉండరు, అందుకే ఈసారి ఎక్కువ పచ్చడి పెడతాను. పెళ్లి చేసుకోమంటే వద్దు అంటున్నాడు. నువ్వే వాడి మనసు మార్చు స్వామి... వాడు ఆరోగ్యంగా ఉంటే చాలు," అని పూజ చేస్తోంది.
అరుణ్ కళ్ళలో నీళ్లు ఆగలేదు. వెంటనే అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి ఆమె ఒడిలో తలపెట్టుకుని ఏడ్చేశాడు. "క్షమించు అమ్మా... ఇంతకాలం నేను సంపాదనలో పడి 'జీవితం' అంటే డబ్బు అనుకున్నాను. కానీ ఈరోజు తెలిసింది, నీ కల్మషం లేని ప్రేమే అసలైన ఆస్తి అని."
మరుసటి రోజు అరుణ్ ఆఫీసుకి వెళ్తూ అమ్మను కూడా కారులో తీసుకెళ్తాడు. తన క్యాబిన్లో అమ్మను కూర్చోబెట్టి, తన టీమ్ అందరికీ పరిచయం చేస్తాడు: "ఈమె నా అమ్మ. నా సక్సెస్ వెనుక ఉన్న అసలైన ఇంజనీర్ ఈమె," అని గర్వంగా చెప్తాడు.
మనం ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగినా మన మూలాలను, మనల్ని ఈ స్థాయికి చేర్చిన తల్లిదండ్రుల ప్రేమను మర్చిపోకూడదు.
శుభం
జీడిగుంట శ్రీనివాసరావు గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
యూట్యూబ్ లోకి అప్లోడ్ చేయబడ్డ జీడిగుంట శ్రీనివాసరావు గారి కథలకు సంబంధించిన ప్లే లిస్ట్ కోసం
ఉగాది 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
కొసమెరుపు కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం:
నా పేరు జీడిగుంట శ్రీనివాసరావు. నేను గవర్నమెంట్ జాబ్ చేసి రిటైర్ అయినాను. నేను రాసిన కథలు అన్నీ మన తెలుగు కథలు లో ప్రచురించినందులకు ఎడిటర్ గారికి కృతజ్ఞతలు.
30 /10 /2022 తేదీన హైదరాబాద్ రవీంద్ర భారతిలో మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారిచే సన్మానింపబడి, ప్రముఖ రచయిత బిరుదు పొందారు.
Comments