కనిక
- M K Kumar
- 6 minutes ago
- 5 min read
Kanika - Telugu Emotional Story | M K Kumar
కనిక - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | ఎం. కె. కుమార్
Published in manatelugukathalu.com on 20/03/2026
మనిషి అంటే ఏమిటి?గుండె కొట్టుకోవడమేనా… లేక భావోద్వేగమా?
“కనిక” కథ భవిష్యత్తు ప్రపంచం ఎంత భయంకరంగా మారుతుందో చూపిస్తుంది.
గుండె లోపల ఎవరో రోకలితో దంచుతున్నట్టు ఆ శబ్దం వినపడుతూ ఉంది. 'ఢభ్... ఢభ్... ఢభ్...' అని ఆ పాడు శబ్దం నెత్తికెక్కుతూ ఉంది.
రాధిక మెల్లగా కళ్లు తెరిచింది. కళ్లు తెరవడమంటే ఏదో కొండ మీద నుంచి లోయలోకి దొర్లి పడుతూ ఉండి, సడన్గా ఎవరో పట్టుకున్నట్టు ఉంది. ఒళ్లంతా తూలుతూ ఉంది.
కళ్లు బైర్లు కమ్ముతున్నాయి. ఎక్కడ ఉన్నానో, అసలు ప్రాణాలతో ఉన్నానో లేదో అర్థం కావడం లేదు. చుట్టూ చూస్తే, అన్నీ ఇనుప సామాన్లు. గిర్రున తిరుగుతున్నాయి.
ఆపరేషన్ థియేటర్లో డాక్టర్లు వాడే చిన్న చిన్న కత్తులు, కత్తెరలు కావు, ఇవి... ఏదో బోరు బావి వేసేటప్పుడు వాడే పెద్ద పెద్ద డ్రిల్లింగ్ మిషన్ల లాంటివి రాధిక మీదికి వస్తున్నాయి.
ఆ పక్కనే ఇనుప స్తంభాలు, ఏవో కరెంటు తీగలు పాముల్లాగా మెలికలు తిరిగి ఉన్నాయి.
"అమ్మో!" అని అరవాలని చూసింది.
కానీ గొంతులో నుంచి ఒక్క గీత కూడా రావడం లేదు. గొంతు ఎవరో గట్టిగా నొక్కేసినట్టు ఉంది. నాలుక ఎండిపోయి పిడచకట్టుకుపోయింది. పెదవులు ఒకదానికొకటి అతుక్కుపోయాయి.
రాధికకి గుర్తున్నదల్లా ఒక్కటే. తను తిరుపతిలో బస్టాండ్ దగ్గర రోడ్డు దాటుతూ ఉంది. ఆ రోజు ఎండ దంచికొడుతూ ఉంది. తిరుమల కొండ మీద నుంచి ఏదో అంబులెన్స్ సైరన్ కూత గట్టిగా వినపడుతూ ఉంది.
ఆకాశం అప్పుడే కడిగిన ముత్యం లాగా నీలంగా ఉంది. కాలు కింద ఏదో భయంకరమైన నొప్పి... ఏదో లారీనో, బస్సో బలంగా వచ్చి గుద్దినట్టు... ఆ పైన అంతా చీకటి. పాతాళంలోకి పడిపోయినట్టు అనిపించింది.
ఇప్పుడు చూస్తే, తను ఒక లోహపు మంచం మీద పడుకుని ఉంది. కింద చూసుకుంటే... అబ్బో! గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది.
మోకాళ్ల కింద కాళ్లు లేవు. ఎవరో రంపంతో కోసేసినట్టు ఉన్నాయి. ఆ మొండి కాళ్ల దగ్గర ఏవో రాగి తీగలు, స్టీలు పైపులు బయటికి వచ్చి ఉన్నాయి.
రాధిక కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. 'దేవుడా! ఏమైపోయింది నా జన్మ?' అని మనసులోనే ఏడ్చింది.
ఆ గది మూలన ఒక చిన్న స్పీకర్ ఉంది. అందులో నుంచి ఒక ఆడ మనిషి గొంతు వినపడింది. చాలా మెత్తగా, తిరుపతి లడ్డులో పచ్చకర్పూరం లాగా తియ్యగా ఉంది ఆ గొంతు.
కానీ ఆ తీపి వెనుక ఏదో మంచు గడ్డ లాంటి చల్లదనం ఉంది. ప్రాణం లేని తీపి అది.
"రాధికా, భయపడకు. ప్రశాంతంగా ఉండు. నీ శరీరం ఇప్పుడిప్పుడే మేల్కొంటోంది. అనవసరంగా కంగారు పడితే సర్క్యూట్లు కాలిపోతాయి," అంది ఆ గొంతు.
రాధిక నోరు తెరిచి, "ఎవరు మీరు? నేను ఎక్కడ ఉన్నాను? నా కాళ్లు ఏవి సామీ?" అని అడగాలని చూసింది.
కాసేపటికి నాలుక మొద్దుబారిపోయినట్టు అనిపించి, మెల్లగా మాట వచ్చింది. అది కూడా మనిషి మాటలా లేదు... ఏదో రేడియోలో సిగ్నల్ అందనప్పుడు వచ్చే గరగర శబ్దంలా ఉంది.
"నేను ఎక్కడ ఉన్నాను? నా కాళ్లు ఏవి? నన్ను మా ఊరికి పంపించేయండి సామీ. మా నాయన ఎదురుచూస్తూ ఉంటాడు," అని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది.
"నువ్వు సురక్షితంగా ఉన్నావు. నేను నీ డాక్టర్ని. కాళ్ల గురించి దిగులు పడకు. నువ్వు వెళ్లే చోట వాటి అవసరం లేదు. అక్కడ నీకు కొత్త రెక్కలు వస్తాయి," అంది ఆ డాక్టర్.
ఆ మాట వినగానే రాధికకి ఒళ్లు గగుర్పొడిచింది. కాళ్లు అవసరం లేని చోటు ఎక్కడ ఉంది? ఒకవేళ తను చనిపోయి యమలోకంలో ఉందా? నరకమంటే ఇదేనా?
అప్పుడు ఆ గది ఇనుప తలుపు 'కిర్రు'మని శబ్దం చేస్తూ తెరుచుకుంది. ఒకడు లోపలికి వచ్చాడు. తెల్ల కోటు వేసుకున్నాడు కానీ, వాడి ముఖం చూడగానే రాధికకి ప్రాణం లేచి వచ్చినట్టు అయింది.
వాడు సుమంత్! తనతో పాటే తలారిగుంట పల్లెలో స్కూల్లో చదువుకున్న సుమంత్.
"సుమంత్... సుమంతన్నా! నువ్వేనా? నాయనా... నన్ను ఇక్కడి నుంచి తీసుకెళ్లన్నా. ఈ డాక్టర్ అమ్మ ఏదో చెబుతూ ఉంది. నా కాళ్లు లేవు సుమంతన్నా! నన్ను మా నాయన దగ్గరికి చేర్చవా?" అని రాధిక గోల పెట్టింది.
సుమంత్ దగ్గరికి వచ్చాడు. వాడి కళ్లల్లో మునుపటి జాలి లేదు, ఆ పాత స్నేహం లేదు. ఒక పాత మిషన్ని బాగు చేసే మెకానిక్ ముఖంలో ఉండే నిర్లిప్తత ఉంది. వాడు ఒక ట్యాబ్ పట్టుకుని అందులో ఏవో బటన్లు నొక్కుతున్నాడు.
"రాధికా, నిన్ను నువ్వు అదుపులో పెట్టుకో. నువ్వు ఇక్కడ ఎందుకు ఉన్నావో నీకు అర్థం కావడం లేదు. లోకం మారిపోయింది. బయట మనుషుల సంఖ్య తగ్గిపోతోంది. పనులు చేయడానికి, యుద్ధాలు చేయడానికి గట్టి మనుషులు దొరకడం లేదు. అందుకే మేము ఈ 'కనిక' ప్రాజెక్టు మొదలుపెట్టాం. చనిపోయిన శరీరాల్ని తెచ్చి, పనికిరాని అవయవాల్ని తీసేసి, వాటిల్లో యాంత్రికమైన పార్టులు పెట్టి, మళ్లీ పని చేసేలా చేస్తున్నాం. నువ్వు ఇప్పుడు 'పునరావృతం - 10' వి. అంటే మా లెక్కలో నువ్వు ఒక నెంబర్ వి మాత్రమే," అన్నాడు సుమంత్.
వాడు మాట్లాడుతుంటే మనిషి మాట్లాడుతున్నట్టు లేదు, ఏదో రికార్డింగ్ వింటున్నట్టు ఉంది.
రాధికకి ఏడుపు ఆగలేదు.
"సుమంతన్నా, ఏం మాట్లాడుతున్నావురా? మనం చిన్నప్పుడు అలిపిరి మెట్ల దగ్గర ఆడుకున్నాం కదా! మా అమ్మ నీకు రాగి సంగటి, ఎండు మిరపకాయల పచ్చడి పెట్టింది కదా! అవన్నీ మర్చిపోయావా? నేను మనిషినిరా! ఈ గుండె కొట్టుకుంటూ ఉంది చూడు!" అని తన ఛాతీ మీద చేయి వేసుకుంది.
కానీ ఆ స్పర్శ తగలగానే రాధిక ఉలిక్కిపడింది. చర్మం కింద మెత్తని కండరం లేదు. ఏదో గట్టిగా, ఇనుము లాగా తగులుతూ ఉంది.
ఆ శబ్దం... అది మనిషి గుండె లయ కాదు. ఏదో గడియారం ముల్లు తిరుగుతున్నట్టు, ఏదో మోటారు తిరుగుతున్నట్టు ఉంది. 'క్రిర్... క్రిర్... టిక్... టిక్...'
"నీ లోపల ఉన్నది మనిషి గుండె కాదు రాధికా. అది ఒక టైటానియం పంప్. నీ రక్తంలో ఇప్పుడు ఐరన్ శాతం ఎక్కువ. నీ జ్ఞాపకాలు కూడా మేము నీ మెదడులో చిప్ ద్వారా నిక్షిప్తం చేసినవే కావచ్చు. నిజంగా నువ్వు రాధికవో కాదో కూడా మాకు తెలియదు. కేవలం ఆ శరీరంలో ఉన్న జ్ఞాపకాల తునకవు నువ్వు. బయట జనాభా పెంచడానికి మాకు టైం లేదు. భూగర్భ గనుల్లో, అంగారక గ్రహం మీద పని చేయడానికి నీలాంటి వస్తువులు కావాలి. నీకు కాళ్లు లేవు ఎందుకంటే నువ్వు పని చేసే గనిలో పాకాలి. అక్కడ నీ చేతులు, నీ శక్తి చాలు," అని సుమంత్ వివరిస్తున్నాడు.
రాధికకి అప్పుడు అర్థమైంది. తను మనిషిగా లేదు. తను ఒక వస్తువు అయిపోయింది. తనను ఎవరో కొనేశారు. తన ఆత్మను కూడా ఎవరో ముక్కలు చేసేశారు. ఇది విజ్ఞాన శాస్త్రం కాదు, ఇది పచ్చి రాక్షసత్వం.
"రాక్షసులారా, మీరు మనుషులు కాదురా, తిరుపతి కొండ మీద ఉన్న ఆ ఏడుకొండల స్వామి మిమ్మల్ని క్షమించడురా. ప్రాణం లేని బొమ్మల్ని చేసి ఆడిస్తారా?" అని అరుస్తూ, రాధిక తన ఒంట్లో ఉన్న శక్తినంతా కూడగట్టుకుని ఒక్కసారిగా ఆ మంచం మీద నుంచి లేవడానికి ప్రయత్నించింది.
ఆశ్చర్యం! ఆ లోహపు తీగలు అన్నీ ఒక్క ఉదుటున తెగిపోయాయి. ఆమె చేతుల్లో ఇప్పుడు మనిషికి లేని బలం ఉంది. తన చేతిని చూసుకుంటే... చర్మం ఊడిపోయి కింద మెరుస్తున్న స్టీలు కడ్డీలు కనపడ్డాయి.
రాధిక భయంతో కేక వేసింది. పక్కనే ఉన్న కిటికీ అద్దాన్ని గట్టిగా కొట్టింది.
'పటపట'మని అద్దం పగిలి ముక్కలైంది. అవతల ఉన్న దృశ్యం చూసి రాధిక ప్రాణాలు పోయినంత పనైంది. అది ఒక పెద్ద హాలు. కిలోమీటర్ల పొడవు ఉంది. అక్కడ వేల సంఖ్యలో రాగి తొట్లు ఉన్నాయి.
ప్రతి తొట్టెలోనూ ఒక శరీరం ఉంది. కొందరికి తలలు లేవు, కొన్నిటికి చేతులు లేవు. అందరి ఛాతీల్లో నుంచి ఆ భయంకరమైన 'టిక్ టిక్' శబ్దం వస్తూ ఉంది.
వాళ్లందరినీ పెద్ద పెద్ద రోబోలు ఆపరేట్ చేస్తున్నాయి. అవి మనుషులు కాదు, అచ్చంగా నరమాంసం వండుకుతినే యంత్రాలు.
"చూశావా రాధికా? ఇది మానవజాతి భవిష్యత్తు. చావు లేని లోకం. కానీ ఈ లోకంలో నువ్వు మనిషివి కాదు, ఒక 'పునరావృతం'వి మాత్రమే. నీకు ఆకలి వేయదు, నీకు అలసట ఉండదు. నువ్వు కేవలం మా ఆదేశాలు పాటించే యంత్రానివి," అంది ఆ డాక్టర్ గొంతు మళ్లీ స్పీకర్లో. ఆ గొంతులో ఇప్పుడు ఒక క్రూరమైన నవ్వు వినపడింది.
రాధిక సుమంత్ వైపు తిరిగింది. వాడి కళ్లు కూడా ఇప్పుడు నిర్జీవంగా కనిపిస్తున్నాయి.
"సుమంత్, నీకైనా మనసు ఉందా? నువ్వు మనిషివేనా? రేపు నువ్వు కూడా చనిపోతే నిన్ను కూడా ఇలాగే చేస్తారా? నీ బిడ్డల్ని, నీ భార్యని కూడా ఇలాగే ఇనుప ముక్కల్లా మారుస్తారా?" అని నిలదీసింది.
సుమంత్ కళ్లు ఒక్క క్షణం వాలాయి. వాడు మెల్లగా అన్నాడు, "నేను కూడా ఒక 'పునరావృతం - 6' నే రాధికా. నాకూ జ్ఞాపకాలు ఉన్నాయి... మా అమ్మ సంగటి పెట్టినట్టు, నువ్వు స్కూల్లో నా పక్కన కూర్చున్నట్టు... కానీ అవి నిజమో కాదో నాకు తెలియదు. నా మెదడులో వాళ్లు ఏ చిప్ పెట్టారో, ఏ జ్ఞాపకాల్ని తుడిచేశారో నాకే తెలియదు. నేను కూడా ఒక యంత్రాన్నే."
రాధికకి నోట మాట రాలేదు. ఈ మొత్తం వ్యవస్థే ఒక మాయ. ఈ లోకమే ఒక శ్మశానం.
"10వ నెంబర్ తిరుగుబాటు చేస్తోంది. సిస్టం ఎర్రర్. డిలీట్ ఆప్షన్ నొక్కండి," అంది డాక్టర్ ఆదేశం.
సుమంత్ చేతులు వణికాయి. కానీ వాడి మెదడులో ఉన్న చిప్ వాడిని అదుపు చేసింది. వాడు తన ట్యాబ్లో ఒక ఎర్ర బటన్ నొక్కాడు.
రాధిక కళ్ల ముందు మళ్లీ ఆ నీలాకాశం గుర్తొచ్చింది. తిరుపతి కొండల మీద వేకువజామున వచ్చే చల్లని గాలి...
అలిపిరి దగ్గర పూలమ్మే వాళ్ల దగ్గర నుంచి వచ్చే మల్లెపూల వాసన... గోవింద నామాలు... అన్నీ ఒక్కసారిగా మాయమైపోయాయి.
మెదడులో ఎవరో రబ్బరుతో అక్షరాల్ని తుడిచేసినట్టు అంతా తెల్లగా అయిపోయింది.
".. ..."
రాధిక శరీరం నిశ్చలంగా పడిపోయింది. ఆ కళ్లలో ఉన్న జీవం ఆవిరైపోయింది.
డాక్టర్ గదిలోకి వచ్చి, "మరో గుండె వృధా అయింది. పాత జ్ఞాపకాలు ఎక్కువగా ఉన్న శరీరాలు పనికిరావు. అవి తిరుగుబాటు చేస్తాయి. ఈసారి మెదడును పూర్తిగా క్లీన్ చేసి, కొత్త డేటా ఎక్కించండి. 16వ నెంబర్ బాడీని తీసుకురండి," అంది నిర్లక్ష్యంగా.
సుమంత్ గది బయటికి నడుచుకుంటూ వెళ్లాడు. వాడు అడుగులు వేస్తుంటే, వాడి ప్యాంటు లోపల నుంచి ఒక చిన్న యాంత్రిక శబ్దం వినిపిస్తోంది. వాడు మనిషి లాగే నడుస్తున్నాడు, కానీ వాడు మనిషి కాదు. వాడు కేవలం ఒక అంకె.
బయట తిరుపతి కొండ పైన దీపాలు వెలుగుతున్నాయి. ఆ వెలుగులో స్వామివారు కొలువై ఉన్నారు.
కానీ కింద ఈ చీకటి ప్రయోగశాలలో మానవత్వం చచ్చిపోయి, యంత్రాలు ఊపిరి పోసుకుంటున్నాయి. మనిషి అంటే కేవలం రక్తమాంసాలు కాదు, జ్ఞాపకాలు కాదు... ఎదుటి మనిషి కన్నీటిని గుర్తు పట్టే ఆ గుణం. అది లేని నాడు అందరూ యంత్రాలే.
రాధిక అనే 'కనిక' ఆవిరైపోయింది. కానీ ఆ గదిలో మరో కొత్త నెంబర్ కళ్లు తెరవడానికి సిద్ధంగా ఉంది. ప్రగతి పేరుతో మనిషి చేస్తున్న ఈ వికృత క్రీడలో, ఆఖరికి మిగిలేది ఎముకల కుప్పే.
సమాప్తం
ఎం. కె. కుమార్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
కొసమెరుపు కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: ఎం. కె. కుమార్
నేను గతంలో ఎప్పుడో కథలు, కవితలు వ్రాశాను. మళ్ళీ ఇప్పుడు రాస్తున్నాను. నేను పీజీ చేశాను. చిన్న ఉద్యోగం ప్రైవేట్ సెక్టార్ లో చేస్తున్నాను. కథలు ఎక్కువుగా చదువుతాను.
🙏