నిప్పు
- M K Kumar
- Feb 15
- 6 min read
#MKKumar, #ఎంకెకుమార్, #నిప్పు, #Nippu, #TeluguHeartTouchingStories, #ParamaVeeraChakra
Nippu - New Telugu Story Written By - M K Kumar
Published in manatelugukathalu.com on 15/02/2026
నిప్పు - తెలుగు కథ
రచన: ఎం. కె. కుమార్
భారతదేశానికి స్వాతంత్య్రం వచ్చిన కొత్త రోజులు. ఢిల్లీలోని సౌత్ బ్లాక్ కారిడార్లలో ఒక రకమైన నిశ్శబ్దం ఆవహించి ఉంది.
బయట దేశం పండగ చేసుకుంటోంది, కానీ సరిహద్దుల్లో అప్పుడే యుద్ధ మేఘాలు కమ్ముకుంటున్నాయి. బ్రిటీష్ వారు వెళ్లిపోయారు.
వారి ఆనవాళ్లు, వారి పతకాలు (విక్టోరియా క్రాస్) కూడా వారితోనే వెళ్ళిపోయాయి. ఇప్పుడు స్వతంత్ర భారత సైన్యం తన వీరులను ఎలా గౌరవించాలి? ఏది మన ధైర్యానికి ప్రతీక?
ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం ఒక సైనికాధికారి మెదడులో లేదు, ఒక రాజకీయ నాయకుడి ఆలోచనలో లేదు.
ఆ సమాధానం, హిమాలయాలకు వేల మైళ్ళ దూరంలో ఉన్న స్విట్జర్లాండ్ మంచు కొండల్లో పుట్టి, భారతీయ ఆత్మను ఆలింగనం చేసుకున్న ఒక మహిళ మనసులో రూపుదిద్దుకుంటోంది.
ఆమె పేరు సావిత్రి బాయి ఖానోల్కర్.
ఇది కేవలం ఒక డిజైన్ కథ కాదు. ఇది రక్తం, త్యాగం, కాలం ఆడిన ఒక విచిత్రమైన నాటకం.
1929, న్యూచాటెల్, స్విట్జర్లాండ్
సరస్సు ఒడ్డున చల్లటి గాలి వీస్తోంది. 16 ఏళ్ల ఈవ్ ఇవోన్ మాడే డి మారోస్ చేతిలో ఒక పుస్తకం పట్టుకుని కూర్చుంది.
ఆమె తండ్రి హంగేరియన్, తల్లి రష్యన్. కానీ ఈవ్ కళ్ళలో ఎప్పుడూ ఏదో తెలియని అన్వేషణ ఉండేది. యూరప్ సంస్కృతి, అక్కడి సంగీతం ఆమెకు నచ్చేవి, కానీ అవి ఆమె ఆత్మను తాకలేకపోయేవి.
అదే సమయంలో, అక్కడికి ఒక యువకుడు వచ్చాడు. అతని నడకలో సైనిక ఠీవి ఉంది. చర్మం గోధుమ రంగులో మెరుస్తోంది.
అతను విక్రమ్ ఖానోల్కర్.
బ్రిటన్లోని ప్రఖ్యాత 'సాండ్హర్స్ట్ మిలిటరీ అకాడమీ'లో శిక్షణ పొందుతున్న భారతీయ క్యాడెట్. సెలవుల కోసం స్విట్జర్లాండ్ వచ్చాడు.
విధి వారిద్దరినీ ఆ మంచు కొండల్లో కలిపింది.
"మీ దేశం ఎలా ఉంటుంది?" అని అడిగింది ఈవ్, మొదటి పరిచయంలోనే.
విక్రమ్ నవ్వి, "అది కేవలం దేశం కాదు, ఒక అనుభూతి. అక్కడ నదులను దేవతలుగా పూజిస్తారు. అక్కడ మనుషులు చనిపోతే ముక్తి లభిస్తుందని నమ్ముతారు. అక్కడ త్యాగానికి ఉన్న విలువ విజయానికి కూడా లేదు," అని చెప్పాడు.
ఆ మాటలు ఈవ్ గుండెల్లో గుచ్చుకున్నాయి. ఆమెకు తెలియకుండానే భారతదేశం అనే అయస్కాంతం ఆమెను లాగడం మొదలుపెట్టింది.
వారి పరిచయం ప్రేమగా మారింది. కానీ అది సామాన్యమైన ప్రేమకథ కాదు. ఒక పక్క సంప్రదాయబద్ధమైన యూరోపియన్ కుటుంబం, మరోపక్క బ్రిటిష్ పాలనలో ఉన్న భారతదేశం.
"నువ్వు అక్కడికి వెళ్తే బతకలేవు. అక్కడ వేడి, దుమ్ము, ఆచారాలు నిన్ను చంపేస్తాయి," అని ఆమె తండ్రి హెచ్చరించాడు.
కానీ ఈవ్ నిర్ణయించుకుంది. 1932లో, కుటుంబం మొత్తాన్ని, తన దేశాన్ని, తన పౌరసత్వాన్ని వదిలి, ఓడెక్కి భారతదేశానికి బయలుదేరింది.
ఆ ప్రయాణమే ఆమెను 'సావిత్రి'గా మార్చబోతోందని, భవిష్యత్తులో భారతీయ సైనికుల గుండెల్లో ఆమె పేరు నిలిచిపోతుందని అప్పుడు ఎవరికీ తెలియదు.
1932-1947, భారతదేశం
భారతదేశంలో అడుగుపెట్టగానే ఈవ్ చనిపోయింది. సావిత్రి బాయి ఖానోల్కర్ పుట్టింది.
ఆమె కేవలం విక్రమ్ని పెళ్లి చేసుకోలేదు, భారతదేశాన్ని పెళ్లి చేసుకుంది.
ఆమె మరాఠీ, సంస్కృతం, హిందీ భాషలను ఎంత వేగంగా నేర్చుకుందంటే, ఆమెను చూసి స్థానిక పండితులే ఆశ్చర్యపోయేవారు.
ఆమె పగలు భారతీయ సంగీతం, నృత్యం నేర్చుకునేది. రాత్రులు పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు చదివేది.
రామాయణ, మహాభారతాల్లోని యుద్ధ తంత్రాలు, ధర్మం, త్యాగం ఆమెను విపరీతంగా ఆకర్షించాయి.
ఆమె ఒక సాధారణ సైనికాధికారి భార్యలా క్లబ్బుల్లో పార్టీలకు వెళ్ళేది కాదు. ఆమె ఆత్మ ఒక ఋషిలా ఆలోచించేది.
1947 ఆగస్టు 15. అర్ధరాత్రి స్వేచ్ఛా గంటలు మోగాయి. కానీ ఆ స్వేచ్ఛతో పాటే విభజన గాయాలు కూడా వచ్చాయి.
పాకిస్తాన్ వైపు నుండి అల్లర్లు, కాశ్మీర్ సరిహద్దుల్లో అలజడి మొదలైంది. భారత సైన్యం అప్రమత్తమైంది.
అక్టోబర్ 1947, న్యూఢిల్లీ
మేజర్ జనరల్ హీరాలాల్ అటల్, స్వతంత్ర భారతదేశపు మొదటి అడ్జటెంట్ జనరల్. ఆయన ముఖంలో ఆందోళన స్పష్టంగా ఉంది.
ప్రధాని జవహర్లాల్ నెహ్రూ ఆయనకు ఒక కీలకమైన బాధ్యతను అప్పగించారు.
"అటల్, మన సైనికులు సరిహద్దుల్లో రక్తం చిందిస్తున్నారు. బ్రిటీష్ వారి 'విక్టోరియా క్రాస్' ఇచ్చే రోజులు పోయాయి. మనకంటూ ఒక పతకం కావాలి. అది మన సంస్కృతికి అద్దం పట్టాలి. అది చూస్తే మన సైనికుడి రక్తం ఉప్పొంగాలి. అలాంటి డిజైన్ ఎవరు చేయగలరు?"
అటల్ గారికి వెంటనే గుర్తొచ్చిన పేరు సావిత్రి ఖానోల్కర్. ఆమెకు భారతీయ పురాణాలపై ఉన్న పట్టు, కళల్లో ఉన్న నైపుణ్యం ఆయనకు తెలుసు.
ఆయన వెంటనే ఆమెను సంప్రదించారు.
"సావిత్రి గారు, ఇది ఒక విజ్ఞప్తి కాదు, దేశం అవసరం. మన సైనికుల అత్యున్నత త్యాగానికి ఒక రూపం ఇవ్వాలి. మీరు దీనిని డిజైన్ చేయగలరా?"
సావిత్రి ఆ సవాలును స్వీకరించారు. కానీ ఆమె ముందు ఒక పెద్ద ప్రశ్న ఉంది.
"ధైర్యానికి నిజమైన చిహ్నం ఏది?"
సింహమా? కత్తా? తుపాకీనా?
"కాదు," సావిత్రి తనలో తాను అనుకుంది. "ఇవన్నీ హింసకు చిహ్నాలు. భారతదేశం శాంతిని కోరుకుంటుంది, కానీ ధర్మం కోసం ప్రాణాలిస్తుంది.
నాకు కావాల్సింది 'బలం' కాదు, 'త్యాగం'."
ఆ రాత్రి సావిత్రి నిద్రపోలేదు. ఆమె లైబ్రరీలో పాత సంస్కృత గ్రంథాలను తిరగేస్తోంది. ఆమె కళ్లు 'ఋగ్వేదం'లోని ఒక కథ దగ్గర ఆగిపోయాయి.
అది వృతాసురుడు అనే రాక్షసుడి కథ.
వృతాసురుడు లోకంలోని నీటిని, కాంతిని బంధించాడు. కరువుతో జనం చనిపోతున్నారు.
ఏ ఆయుధమూ అతన్ని చంపలేకపోయింది. దేవతలు విష్ణువు దగ్గరకు వెళ్లారు. అప్పుడు విష్ణువు, "కేవలం ఒక గొప్ప తపస్వి ఎముకలతో చేసిన ఆయుధం మాత్రమే వృతాసురుడిని చంపగలదు," అని చెప్పాడు.
దేవతలు దధీచి మహర్షి దగ్గరకు వెళ్లారు. విషయం విన్న దధీచి, ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు.
"లోక కళ్యాణం కోసం నా శరీరం ఉపయోగపడుతుంటే, అంతకన్నా భాగ్యం ఏముంది?" అని చెప్పి, యోగశక్తితో తన ప్రాణాలను వదిలేశాడు.
అతని వెన్నెముకను తీసుకుని ఇంద్రుడు 'వజ్రాయుధం' తయారు చేశాడు. ఆ వజ్రాయుధంతో వృతాసురుడిని సంహరించాడు.
సావిత్రి కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి. "ఇదే... ఇదే నా పతకం," అని ఆమె గట్టిగా అనుకుంది.
"సైనికుడు కూడా దధీచి లాంటివాడే. సరిహద్దులో నిలబడి, మనందరి కోసం తన శరీరాన్ని, ప్రాణాన్ని వదిలేస్తాడు. అతని త్యాగమే మనకు రక్షణ కవచం."
ఆమె వెంటనే పెన్సిల్ తీసుకుంది.
నాలుగు వజ్రాయుధాలు... నాలుగు దిక్కుల వైపు రక్షణగా.
మధ్యలో అశోక చక్రం... ధర్మానికి ప్రతీకగా.
దానిని పట్టుకునేందుకు ఊదా రంగు (Purple) రిబ్బన్.
దాని పేరే "పరమ వీర చక్ర" (Wheel of the Ultimate Brave).
ఆమె డిజైన్ చూసి మేజర్ జనరల్ అటల్ నిశ్చేష్టుడయ్యారు.
అంత శక్తివంతమైన భావం, అంతటి సరళమైన డిజైన్లో ఇమిడిపోయింది. కానీ అసలైన ఉత్కంఠ ఇక్కడే మొదలైంది.
ఈ పతకం ఎవరి కోసం?
ఆ మొదటి 'దధీచి' ఎవరు?
నవంబర్ 3, 1947, కాశ్మీర్
శ్రీనగర్ విమానాశ్రయం. అది కాశ్మీర్కు జీవనాడి. అది పడిపోతే, మొత్తం కాశ్మీర్ పాకిస్తాన్ చేతిలోకి వెళ్లిపోతుంది. అక్కడ కాపలా కాస్తున్నది కుమావోన్ రెజిమెంట్ 4వ బెటాలియన్.
దానికి నాయకత్వం వహిస్తున్నాడు మేజర్ సోమనాథ్ శర్మ.
మేజర్ సోమనాథ్ శర్మ వయసు కేవలం 24 ఏళ్లు. అసలు అతను ఆ రోజు యుద్ధభూమిలో ఉండకూడదు.
కొన్ని రోజుల క్రితం హాకీ ఆడుతుండగా అతని కుడి చేయి విరిగింది. ప్లాస్టర్ వేసి ఉంది. విశ్రాంతి తీసుకోమని డాక్టర్లు చెప్పారు.
కానీ యుద్ధం మొదలైందని తెలియగానే, అతను తన కమాండింగ్ ఆఫీసర్తో గొడవపడి మరీ కాశ్మీర్ వచ్చాడు.
మధ్యాహ్నం 2:30 గంటలు.
బద్గామ్ గ్రామం వైపు నుండి ఏదో కదలిక కనిపించింది.
గిరిజనుల వేషధారణలో ఉన్న సుమారు 700 మంది పాకిస్తాన్ రైడర్స్ మూడు వైపుల నుండి సోమనాథ్ శర్మ ఉన్న కంపెనీని చుట్టుముట్టారు.
సోమనాథ్ దగ్గర ఉన్నది కేవలం 50 మంది సైనికులు.
నిష్పత్తి 1:14. అంటే ఒక్క భారతీయ సైనికుడు 14 మంది శత్రువులతో పోరాడాలి.
"ఫైర్!" సోమనాథ్ అరిచాడు.
మోర్టార్ షెల్స్ వర్షంలా కురుస్తున్నాయి. భారతీయ సైనికులు ఒక్కొక్కరుగా నేలకొరుగుతున్నారు.
సోమనాథ్ శర్మ ఒక రాయి వెనుక దాక్కుని పరిస్థితిని గమనిస్తున్నాడు. అతని కుడి చేయి ప్లాస్టర్లో ఉంది, కానీ ఎడమ చేతితో మ్యాగజైన్ లోడ్ చేసి, లైట్ మెషిన్ గన్ ఆపరేట్ చేస్తున్న సైనికుడికి అందిస్తున్నాడు.
"సాబ్, మీరు వెనక్కి వెళ్ళండి. మేము చూసుకుంటాం," అని ఒక సైనికుడు అరిచాడు.
"నా మనుషులను వదిలేసి నేను వెళ్తానా? పిచ్చివాడా, కాల్చడం ఆపకు!" సోమనాథ్ గర్జించాడు.
మధ్యాహ్నం 3:00 గంటలు.
మందుగుండు సామగ్రి అయిపోతోంది. శత్రువులు 50 గజాల దూరంలోకి వచ్చేశారు. శ్రీనగర్ ఎయిర్ఫీల్డ్ ప్రమాదంలో పడింది.
సోమనాథ్ శర్మ తన చివరి సందేశాన్ని బ్రిగేడ్ హెడ్క్వార్టర్స్కు పంపాడు. ఆ మాటలు చరిత్రలో లిఖించబడ్డాయి
"శత్రువులు మాకు కేవలం 50 గజాల దూరంలో ఉన్నారు. వాళ్ల సంఖ్య మాకంటే చాలా ఎక్కువ. మేము భయంకరమైన కాల్పులు ఎదుర్కొంటున్నాం. కానీ నేను ఒక్క అంగుళం కూడా వెనక్కి తగ్గను. నా చివరి మనిషి, చివరి బుల్లెట్ వరకు పోరాడుతాను."
అదే అతని చివరి సందేశం. ఆ మాటలు రేడియోలో వినిపిస్తుండగానే, ఒక మోర్టార్ షెల్ వచ్చి సరిగ్గా అతను ఉన్న ప్రదేశంలో పడింది. పెద్ద విస్ఫోటనం.
పొగలో అంతా మాయమైంది.
మేజర్ సోమనాథ్ శర్మ శరీరం ముక్కలైంది. కానీ అతని త్యాగం వృధా పోలేదు. అతని వీరోచిత పోరాటం వల్ల శత్రువుల వేగం తగ్గింది. ఈలోపు భారతీయ విమానాలు శ్రీనగర్లో దిగాయి. కాశ్మీర్ రక్షించబడింది.
దధీచి తన వెన్నెముకను ఇచ్చినట్టు, సోమనాథ్ తన శరీరాన్ని ఇచ్చాడు.
1950, జనవరి 26. భారతదేశం గణతంత్ర రాజ్యంగా అవతరించింది. మొదటిసారిగా "పరమ వీర చక్ర" పతకాలను బహూకరించడానికి రంగం సిద్ధమైంది.
సావిత్రి ఖానోల్కర్ ప్రేక్షకుల వరుసలో కూర్చుని ఉంది. ఆమె మనసులో ఉద్వేగం, బాధ రెండూ ఉన్నాయి. ఆమె డిజైన్ చేసిన ఆ నాలుగు వజ్రాయుధాల పతకం, ఊదా రంగు రిబ్బన్తో మెరుస్తోంది.
మొదటి పేరు పిలిచారు
"మేజర్ సోమనాథ్ శర్మ (మరణానంతరం)."
ఆ పతకాన్ని అందుకోవడానికి ఒక వృద్ధుడు వేదిక మీదకు వచ్చాడు. అతను సోమనాథ్ శర్మ తండ్రి.
కానీ ఇక్కడే విధి తన విచిత్రమైన స్క్రిప్ట్ను బయటపెట్టింది. సావిత్రి ఖానోల్కర్ కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఎందుకో తెలుసా?
సావిత్రి ఖానోల్కర్ కూతురు పేరు కుముదిని ఖానోల్కర్.
కుముదినిని పెళ్లి చేసుకున్నది లెఫ్టినెంట్ అవధ్ శర్మ.
ఈ అవధ్ శర్మ ఎవరో కాదు, మేజర్ సోమనాథ్ శర్మకు సొంత తమ్ముడు.
సావిత్రి నిశ్చేష్టురాలైంది. ఆమె ఏ పతకాన్ని అయితే భారతీయ పురాణాల స్ఫూర్తితో, దధీచి త్యాగాన్ని తలుచుకుని డిజైన్ చేసిందో, ఆ పతకం మొట్టమొదటిసారిగా తన సొంత కుటుంబానికే, తన కూతురు బావగారికే వస్తుందని ఆమె కలలో కూడా ఊహించలేదు.
ఆమె డిజైన్ చేసిన వజ్రాయుధం, ఆమె ఇంటికే చేరింది, కానీ ఒక వీరుడి ప్రాణానికి వెలగా.
అది యాదృచ్ఛికమా? లేక దైవ నిర్ణయమా?
ఒక విదేశీ మహిళ (అత్తగారు) డిజైన్ చేసిన పతకం, ఒక భారతీయ వీరుడు (కూతురు బావగారు) మొదటిసారిగా అందుకోవడం చరిత్రలో ఎక్కడా జరగలేదు. ఇది సావిత్రి ఖానోల్కర్ భారతీయతకు దక్కిన గౌరవం మరియు సోమనాథ్ శర్మ త్యాగానికి దక్కిన గుర్తింపు.
ఈ రోజుకీ, మీరు పరమ వీర చక్ర పతకాన్ని చూస్తే, అందులో మీకు ఇంద్రుడి వజ్రాయుధం కనిపిస్తుంది.
కానీ లోతుగా చూస్తే, అందులో సావిత్రి ఖానోల్కర్ అనే ఒక అద్భుతమైన మహిళ ఆత్మ, సోమనాథ్ శర్మ అనే వీరుడి రక్తం కనిపిస్తాయి.
స్విట్జర్లాండ్ మంచు కొండల్లో మొదలైన ఒక ప్రేమకథ, కాశ్మీర్ కొండల్లో ఒక వీరగాథగా ముగిసింది.
శరీరం నశించినా, కీర్తి అజరామరం అని నిరూపించిన యదార్థ గాథ ఇది.
సమాప్తం
ఎం. కె. కుమార్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
ఉగాది 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
కొసమెరుపు కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: ఎం. కె. కుమార్
నేను గతంలో ఎప్పుడో కథలు, కవితలు వ్రాశాను. మళ్ళీ ఇప్పుడు రాస్తున్నాను. నేను పీజీ చేశాను. చిన్న ఉద్యోగం ప్రైవేట్ సెక్టార్ లో చేస్తున్నాను. కథలు ఎక్కువుగా చదువుతాను.
🙏
Comments