పాశం
- M K Kumar
- Mar 20
- 6 min read
Pasam - Telugu Emotional Story | M K Kumar
పాశం - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | ఎం. కె. కుమార్
Published in manatelugukathalu.com on 20/03/2026
“పిల్లల భవిష్యత్తు కోసం తల్లిదండ్రులు చేసే ప్రయత్నం ఎప్పుడూ ప్రేమేనా… లేక కొన్నిసార్లు అది ‘పాశం’ అవుతుందా?”
M K కుమార్ గారి “పాశం” కథ ఒక తండ్రి అహంకారం, ఒక కొడుకు కలలు, మరియు ఒక కుటుంబం మారిన క్షణం గురించి…హృద్యంగా వివరిస్తుంది.
ఉదయం తొమ్మిదిన్నర కావస్తోంది. తిరుపతి కే.టీ. రోడ్డులో ట్రాఫిక్ విపరీతంగా ఉంది. టీటీడీ పరిపాలనా భవనం గేటు వైపు తన పాత స్ప్లెండర్ మోటారు బైకును తోలుకుంటూ పోతున్నాడు క్రాంతి.
ఆ బైకు సైలెన్సర్ సౌండ్ కంటే, ఆయన బుర్రలో తిరుగుతున్న ఆలోచనల గోలే ఎక్కువగా ఉంది. ఆ బైకుకి కిక్ కొట్టి కొట్టి ఆయన కుడికాలు నొప్పులు పుడుతున్నా, ఆయన మనసు మాత్రం ఎప్పుడూ ఒకే ఆకాశంలో విహరిస్తుంటుంది.
తన కొడుకు విపిన్ మెడలో స్టెతస్కోప్, తెల్లటి డాక్టర్ కోటు.
గేటు దగ్గర బండి ఆపుతుండగా, పక్కనుంచి ఆయన తోటి గుమస్తా శర్మగారు ఒక పెద్ద కారులో లోపలికి వెళ్లాడు.
ఆ కారు అద్దంలోంచి శర్మ ముఖంలో కనిపిస్తున్న దర్పం, క్రాంతి గుండెల్లో ఒక ముల్లులా గుచ్చుకుంది.
"శర్మగాడి కొడుకు పోయిన ఏడాదే నీట్ కొట్టి ఎస్వీ మెడికల్ కాలేజీలో చేరాడు. ఆఫీసులో శర్మగాడి కాలర్ ఎలా ఎగిరిపోతున్నాదో చూడు. నా కొడుకు కూడా ఈసారి నీట్లో సీటు కొట్టాలి. వాడు డాక్టర్ అయ్యి ఇదే ఆఫీసు ముందుకు కారులో వస్తే, అప్పుడు చూపిస్తా ఈ క్రాంతి గాడి సత్తా ఏందో!" అని మనసులో పళ్ళు కొరుక్కుంటూ, పాత బైకును చెట్టు కింద స్టాండ్ వేసి లోపలికి నడిచాడు క్రాంతి.
క్రాంతికి కొడుకు మీద ఉన్నది కేవలం ప్రేమ కాదు, తన తోటి ఉద్యోగుల ముందు తన స్థాయిని పెంచుకోవాలనే ఒక భయంకరమైన ఆరాటం.
దశాబ్దాలుగా ఫైళ్ళ మధ్య నలిగిపోయి తాను కోల్పోయిన పరువును, తన కొడుకు సాధించే మెడికల్ సీటు ద్వారా తిరిగి పొందాలనుకుంటున్నాడు.
ఆ ఆరాటమే విపిన్ పాలిట ఊపిరి తీసే ఉరితాడులా మారుతోందని ఆ తండ్రికి ఎరుక లేదు.
భవానీనగర్లోని క్రాంతి అద్దె ఇంట్లో, విపిన్ గది ఒక జైలును తలపిస్తోంది. ఎటు చూసినా ఆకాశ్, శ్రీ చైతన్య వాళ్ళ లావుపాటి మెటీరియల్స్. ఫిజిక్స్, కెమిస్ట్రీ, బోటనీ, జువాలజీ... ఆ పుస్తకాల గుట్టల మధ్య కూర్చుని ఉన్నాడు విపిన్.
ఫ్యాన్ తిరుగుతున్నా వాడికి చెమటలు పడుతున్నాయి. ఏవేవో అనటమీ పేర్లు, కెమికల్ ఈక్వేషన్స్ బట్టీ పడుతున్నాడు కానీ వాడి మెదడులోకి ఒక్క అక్షరం కూడా ఎక్కడం లేదు.
విపిన్కి చిన్నప్పటి నుంచి సైన్స్ అంటే భయం, ఇష్టం లేదు. వాడి ప్రాణమంతా తెలుగు సాహిత్యం, ఫొటోగ్రఫీ చుట్టూనే అల్లుకొని ఉంది.
పాత మ్యాగజైన్లలో వచ్చే కథలు చదవడం, ఆ కథల్లోని మనుషుల బాధలను అర్థం చేసుకోవడం వాడికి ఇష్టం.
చుట్టుపక్కల వాతావరణాన్ని, తిరుమల కొండల మీద పడే వెలుగునీడలను తన పాత కెమెరాతో ఫొటోలు తీయడం అంటే వాడికి పిచ్చి.
ఆ కిటికీలోంచి కనిపిస్తున్న కొండల వైపు చూసి, నెమ్మదిగా డ్రాయర్ తీసి తాను సగం రాసిపెట్టుకున్న ఒక తెలుగు కథల పుస్తకం బయటకు తీశాడు.
"ఈ నీట్ పుస్తకాలు నా బుర్రను తినేస్తున్నాయి. నాకెంత ఇష్టమైనా ఈ కథలు రాసే అదృష్టం నాకు లేదా? నాన్నకేమో నేను డాక్టర్ అయిపోవాలని పిచ్చి. ఆయన బైకు అమ్మి మరీ నాకు కోచింగ్ ఫీజు కడతానన్నాడు, నేను వద్దని బతిమిలాడితే ఆగాడు. నాన్న కష్టాన్ని చూస్తే ఏడుపొస్తోంది, కానీ ఈ చదువు చూస్తే ప్రాణం పోతోంది. నేను బతికుండగానే చచ్చిపోతున్నాను," అని ఆ కథల పుస్తకం మీద తలపెట్టుకుని నిశ్శబ్దంగా ఏడ్చాడు విపిన్.
మధ్యాహ్నం ఒంటి గంట. టీటీడీ ఆఫీసు క్యాంటీన్లో భోజనాలు చేస్తున్నారు. క్రాంతి తన టిఫిన్ బాక్స్ తెరుచుకుని తింటూ ఉంటే, పక్కనే శర్మ, ఇంకో గుమస్తా రావు కూర్చున్నారు.
"ఏం శర్మ గారూ, అబ్బాయి మెడిసిన్ ఫస్ట్ ఇయర్ ఎలా చదువుతున్నాడు?" అని అడిగాడు రావు.
శర్మ కాలర్ ఎగరేసుకుంటూ, "బ్రహ్మాండంగా చదువుతున్నాడు రావుగారూ. వాడికి పీజీ కూడా ఢిల్లీ ఎయిమ్స్లోనే కొట్టాలని పట్టుదల. అసలు డాక్టర్ చదువు అంటే ఆ పరువే వేరు కదండీ. మన బతుకులు ఎట్టాగూ ఈ గుమస్తా గిరీతోనే తెల్లారిపోయాయి. కనీసం పిల్లలైనా గొప్పోళ్లు కావద్దా?" అని క్రాంతి వైపు చూస్తూ నవ్వాడు.
ఆ నవ్వు క్రాంతి గుండెను కోసింది.
"ఏం క్రాంతీ, నీ కొడుకు విపిన్ ఈసారైనా నీట్ కొడతాడా? లేక మళ్లీ లాంగ్ టర్మ్ అంటాడా? డబ్బులు ఊరికే రావు కదప్పా, వాడికి చదువు రాకపోతే ఏదో ఒక డిగ్రీలో పడేయొచ్చు కదా!" అని వెటకారంగా అన్నాడు శర్మ.
క్రాంతికి తింటున్న అన్నం గొంతులో అడ్డుపడింది. రోషంతో కళ్లు ఎర్రబడ్డాయి.
"నా కొడుకు గురించి నీకెందుకు శర్మా? వాడు ఈసారి కచ్చితంగా నీట్ కొడతాడు. గవర్నమెంట్ మెడికల్ కాలేజీలో ఫ్రీ సీటు కొట్టి తీరుతాడు. నీ కొడుకు కన్నా గొప్ప డాక్టర్ అయ్యి చూపిస్తాడు, చూస్తా ఉండు!" అని బాక్స్ మూసేసి క్యాంటీన్ లోంచి విసురుగా బయటకు వచ్చేశాడు.
ఆ క్షణం నుంచి క్రాంతిలో ఒక రాక్షసమైన పట్టుదల మొదలైంది. కొడుకు కెరీర్ కోసం కాదు, శర్మ ముందు తన పరువు నిలబెట్టుకోవడం కోసం.
ఇంటికి రాగానే టీవీ కనెక్షన్ పీకేశాడు, విపిన్ని గదిలో పెట్టి తాళం వేసినంత పని చేశాడు.
"నువ్వు చదివి తీరాల్సిందే, నాకు సీటు తెచ్చివ్వాల్సిందే," అని నిత్యం వాడి మెదడును తొలవడం మొదలుపెట్టాడు.
నేషనల్ టెస్టింగ్ ఏజెన్సీ నీట్ ఫలితాలు ప్రకటించింది. ఆ రోజు సాయంత్రం క్రాంతి ఆఫీసు నుంచి తన మోటారు బైకు మీద ఎంతో వేగంగా ఇంటికి వచ్చాడు.
బైకును స్టాండ్ వేయకుండానే గోడకు ఆనించి, ఉరుక్కుంటూ ఇంట్లోకి వెళ్ళాడు.
గదిలో విపిన్ లాప్టాప్ ముందు నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉన్నాడు. వాడి ముఖంలో నెత్తురు చుక్క లేదు.
"విపిన్! ఎంతరా స్కోరు? సీటు వస్తుంది కదా?" అని ఆత్రుతగా అడిగాడు క్రాంతి.
విపిన్ వణుకుతున్న చేతులతో లాప్టాప్ స్క్రీన్ చూపించాడు.
స్కోరు: 280/720. సీటు రావడం అసాధ్యం. ప్రైవేట్ కాలేజీలో చేర్పించాలంటే కోటి రూపాయలు కావాలి.
క్రాంతికి భూమి బద్దలైనంత పనైంది.
కళ్ల ముందు ఆఫీసులో శర్మ వేసే వెటకారపు నవ్వులు మెదిలాయి.
తన పరువు అంతా గంగలో కలిసిపోయినట్లు అనిపించింది. కోపంతో ఊగిపోతూ విపిన్ మీదకు వెళ్ళాడు.
"ఏం చేశావురా ఇన్ని రోజులు? నేను రక్తం చిందించి, నీకు పుస్తకాలు, కోచింగులు కట్టిస్తే... నువ్వు చేసిన పనేంటిరా ఇది? ఆఫీసులో శర్మగాడి కొడుకు 650 కొట్టాడు, రావుగాడి కూతురు ఎయిమ్స్లో చేరింది. నా కొడుకు అని చెప్పుకోవడానికి నాకు సిగ్గుగా ఉందిరా! వాడు నా మొఖాన ఉమ్మేస్తాడురా!" అని అరుస్తూ, డెస్క్ మీద ఉన్న పుస్తకాలను విసిరికొట్టాడు.
సరిగ్గా అప్పుడే ఆ పుస్తకాల కింద విపిన్ దాచుకున్న పాత కెమెరా, వాడు సొంతంగా రాసుకున్న రెండు తెలుగు కథల పుస్తకాలు (నోట్ బుక్స్) కింద పడ్డాయి. వాటిని చూసిన క్రాంతికి పిచ్చి కోపం వచ్చింది.
"అంటే... గదిలో తలుపులేసుకుని నువ్వు చదివింది నీట్ పుస్తకాలు కాదన్నమాట! ఈ దరిద్రపు కథలు రాస్తూ, ఆ పాడు కెమెరా పట్టుకుని ఫొటోలు తీస్తూ నా బతుకు నాశనం చేశావా? తోటి గుమస్తాల కొడుకులు డాక్టర్లు అవుతుంటే, నువ్వు ఏ ఊరికి పనికిరాని ఈ పనులు చేస్తున్నావా?" అని అరుస్తూ ఆ కథల పుస్తకాన్ని చించి ముక్కలు చేయబోయాడు.
క్రాంతి పుస్తకాన్ని చించబోయేసరికి విపిన్ ఇంక తట్టుకోలేకపోయాడు.
ఏళ్ల తరబడి తనలో దాచుకున్న భయం, వేదన ఒక్కసారిగా అగ్నిపర్వతంలా బద్దలైంది. ముందుకు వచ్చి తండ్రి చేతిలో ఉన్న పుస్తకాన్ని లాక్కున్నాడు.
"చించొద్దు నాన్నా! అది నా ప్రాణం... నా రక్తం పెట్టి రాసుకున్న కథలు అవి. అవును, నేను ఆ నీట్ పుస్తకాలు చదవలేదు. చదవలేను కూడా. నాకు సైన్స్ అంటే భయం. కప్పలను, ఎలుకలను కోయడం నాకు ఇష్టం లేదు నాన్నా. నాకు మనుషులు కావాలి, వాళ్ళ మనసులు కావాలి. ఆ కథల్లో, నేను తీసే ఫొటోల్లో నేను బతుకుతున్నాను నాన్నా!" అని గట్టిగా అరిచాడు విపిన్.
క్రాంతి చెంప మీద లాగి కొట్టాడు.
"నీ బతుకు ఎలా ఏడుస్తుందో అని నేను రాత్రింబవళ్లు ఏడుస్తుంటే, నువ్వు నాకు ఎదురు చెప్తున్నావా? నేను నీ మీద పెట్టుకున్న ప్రేమే నీకు లోకువ అయిపోయిందారా?"
విపిన్ కళ్లమ్మట నీళ్లు జలపాతంలా పారుతున్నాయి.
"ఇది ప్రేమ కాదు నాన్నా! ఇది వట్టి అహంకారం. నీ స్వార్థం! నువ్వు నా మీద ప్రేమతో నన్ను డాక్టర్ చేయాలనుకోవడం లేదు. ఆఫీసులో నీ తోటి గుమస్తాల ముందు, ఆ శర్మ అంకుల్ ముందు నీ కాలర్ ఎగరేసుకోవడం కోసం నన్ను వాడుకుంటున్నావు. నేను నీకు కొడుకును కాదు నాన్నా... వాళ్ల ముందు నువ్వు చూపించుకునే ఒక ట్రోఫీని! వాళ్ల కారును చూసి నువ్వు భయపడి, నన్ను నీట్ అనే రేసుగుర్రంలా మార్చావు. నువ్వు కొట్టే ప్రతి కిక్కు నీ పాత బైకుకు కాదు నాన్నా, నా గుండెకు!
నాన్నా, ఒకసారి నా కళ్లలోకి చూడు. నేను ఊపిరాడక చచ్చిపోతున్నాను. నువ్వు పడే కష్టం చూసి, నీ పరువు కోసం, ఇష్టం లేకపోయినా నన్ను నేను చంపుకుని ఈ పుస్తకాల ముందు కూర్చున్నాను. కానీ నా వల్ల కావడం లేదు నాన్నా! ఆ శర్మ కొడుకు డాక్టర్ అయితే వాడికి ఆ చదువంటే ప్రాణం. నాకు ఈ తెలుగు కథలంటే ప్రాణం. వాడికి అది దేవుడు ఇస్తే, నాకు ఇది ఇచ్చాడు. నువ్వు డాక్టర్ కుర్చీలో చూడాలనుకుంది నన్ను కాదు నాన్నా, నీ పరువును! నన్ను నీ పరువు కోసం బలి చేయకు నాన్నా, దయచేసి నన్ను వదిలేయ్. నన్ను బతకనివ్వు నాన్నా!" అని వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ కింద కూలబడిపోయాడు విపిన్.
ఆ మాటలు క్రాంతి గుండెల్లో ఈటెల్లా దిగాయి.
విపిన్ వేసిన ప్రశ్నలకు ఆయన దగ్గర సమాధానం లేదు.
"నీ పరువు కోసం నన్ను బలి చేయబాక" అన్న మాట ఆ గదిలో ప్రతిధ్వనిస్తోంది.
ఆ రాత్రి క్రాంతికి నిద్రపట్టలేదు. అలిపిరి దగ్గర కపిల తీర్థం మెట్ల మీద ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.
ఆకాశంలో నక్షత్రాలు ప్రశాంతంగా ఉన్నాయి కానీ, క్రాంతి లోపల మాత్రం భయంకరమైన తుఫాను.
విపిన్ అన్న మాటలు నూటికి నూరు పాళ్లు నిజమని ఆయన అంతరాత్మ ఘోషిస్తోంది.
తాను శర్మ మీద ఉన్న ఈర్ష్యతో, ఆఫీసులో పరువు కోసం సొంత కొడుకు గొంతు ఎలా కోయబోయాడో ఆయనకు స్పష్టంగా అర్థమైంది.
"నిజమే కదా, వాడు అడిగింది ఏముంది? వాడికి ఇష్టమైన కథలు వాడు రాసుకుంటానన్నాడు. నేను 'ప్రేమ, పాశం' అనుకున్నది కేవలం నా స్వార్థం, నా ఇగో. వాడి ఇష్టాన్ని చంపి, నేను పరువుగా తలెత్తుకుని తిరిగితే మాత్రం వాడికి మిగిలేది ఏమిటి? ఒక మనిషిగా వాడి బతుకును వాడిని బతకనివ్వాలి కదా?" అని తనకు తాను చెప్పుకుని, కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు క్రాంతి.
తెల్లవారింది. విపిన్ భయపడుతూ, తలదించుకుని హాల్లోకి వచ్చాడు. నాన్న తనను ఇంట్లోంచి గెంటేస్తాడేమోనన్న భయం వాడిలో ఉంది.
క్రాంతి లోపలికి వచ్చాడు. ఆయన ముఖంలో కోపం లేదు, ఒక వింతైన ప్రశాంతత ఉంది. చేతిలో ఒక పాత కవర్ ఉంది.
అందులో విపిన్ నిన్న రాత్రి కింద పడేసిన కథల పుస్తకం, ఆ కెమెరా జాగ్రత్తగా పెట్టి ఉన్నాయి. దాన్ని విపిన్ చేతిలో పెట్టాడు క్రాంతి.
"నాన్నా..." విపిన్ గొంతు భయంతో వణికింది.
క్రాంతి నవ్వి, కొడుకు భుజం మీద చెయ్యి వేశాడు.
"నన్ను క్షమించరా కన్నా. నేను తండ్రిని కాదు, ఒక రాక్షసుడిలా ప్రవర్తించాను. నా పరువు కోసం, వేరే వాళ్లతో పోల్చుకుని నీ సంతోషాన్ని లాగేసుకున్నాను. నువ్వు డాక్టర్ కాకపోయినా నాకు బాధ లేదురా. నువ్వు రచయితవి కావాలి. నువ్వు రాసే కథలు పది మంది చదివి మెచ్చుకుంటే, అప్పుడు ఆ శర్మగాడి ముందే నా కాలర్ ఎగరేస్తానురా! ఇక నీట్ లేదు, గీట్ లేదు. నీకు నచ్చిన కాలేజీలో, నీకు నచ్చిన కోర్సులో జాయిన్ అవ్వు. పోయి రెడీ అవ్వు, ఆ యూనివర్సిటీ ఆర్ట్స్ కాలేజీలో అడ్మిషన్స్ ఎలా ఉన్నాయో కనుక్కుని వద్దాం." అన్నాడు.
విపిన్ కళ్లలో నమ్మలేని ఆనందం. గట్టిగా తండ్రిని హత్తుకుని ఏడ్చేశాడు. వాడి మెడకు ఉన్న అంచనాల ఉరితాడు తెగిపోయినట్లు అనిపించింది.
కాసేపటికి తండ్రీకొడుకులు ఇద్దరూ కలిసి బయటకు వచ్చారు. క్రాంతి తన పాత మోటారు బైకుకు కిక్ కొట్టాడు.
ఈసారి ఆ బైకు శబ్దం క్రాంతికి పరువు తక్కువలా అనిపించలేదు, తన కొడుకు కొత్త జీవితానికి ఒక స్వాగతగీతంలా వినిపించింది.
పాత బైకు మీద, సరికొత్త కలలతో ఆ తండ్రీకొడుకులు పచ్చటి తిరుమల కొండల వైపుగా సాగిపోయారు.
సమాప్తం
ఎం. కె. కుమార్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
కొసమెరుపు కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: ఎం. కె. కుమార్
నేను గతంలో ఎప్పుడో కథలు, కవితలు వ్రాశాను. మళ్ళీ ఇప్పుడు రాస్తున్నాను. నేను పీజీ చేశాను. చిన్న ఉద్యోగం ప్రైవేట్ సెక్టార్ లో చేస్తున్నాను. కథలు ఎక్కువుగా చదువుతాను.
🙏
Comments