అమృత కలశం
Amrutha Kalasam - Telugu Family Moral Story | Munnangi Srinivas
అమృత కలశం - తెలుగు కుటుంబ నైతిక కథ | మున్నంగి శ్రీనివాస్
Published in manatelugukathalu.com on 11/09/2026
విజయదశమి పండుగ అంటే చెడుపై మంచి సాధించిన విజయానికి ప్రతీక. కానీ, ఒక కుటుంబానికి ఆ పండుగ మరచిపోలేని అనుబంధ విజయాన్ని అందిస్తే? మున్నంగి శ్రీనివాస్ రచించిన “అమృత కలశం” అనే తెలుగు కుటుంబ నైతిక కథ, తండ్రి–కొడుకుల మధ్య ఏర్పడిన దూరాన్ని ప్రేమ, పశ్చాత్తాపం, క్షమాభావం ఎలా తొలగించాయో హృదయాన్ని హత్తుకునేలా వివరిస్తుంది.
మొదటి భాగం: చేదు జ్ఞాపకం – తీపి వెలుగు
విజయదశమి అనగానే ఊరంతా కొత్త వెలుగులు నింపుకుంటుంది. ఇళ్ల ముందర రంగురంగుల ముగ్గులు, దసరా జమ్మి చెట్టు పూజలు, పెద్దాళ్ల ఆశీర్వాదాలు... ప్రతీ ఇంటా పండగ వాతావరణం తాండవిస్తోంది. కానీ, శ్రీశైలం అడవుల అంచున ఉన్న ఆ చిన్న గ్రామంలో, రామనాథం గారి ఇల్లు మాత్రం ఇంకా ఆశ్వయుజ మాసపు చీకట్లోనే ఉండిపోయింది.
రామనాథం గారు ఊళ్లో అందరికీ గౌరవనీయుడైన బడిపంతులు. నలుగురికీ మంచి చెప్పే ఆయన జీవితంలో, మూడేళ్ల క్రితం ఒక కోలుకోలేని 'చేదు' సంఘటన జరిగింది. ఆయన ఒక్కగానొక్క కొడుకు శ్రీకాంత్, తండ్రి మాట కాదని, ఉద్యోగం నెపంతో పట్నం వెళ్లిపోయి, ఊరినీ, కన్నవారిని విడనాడాడు. అంతటితో ఆగక, తండ్రి శ్రమించి సంపాదించిన చిన్నపాటి ఆస్తిని కూడా సొంత వ్యాపారం పేరుతో పోగొట్టుకున్నాడు. ఆ చేదు జ్ఞాపకం రామనాథం గారి మనసును శూలంలా గుచ్చుతూనే ఉంది. నాటి నుండి ఆయన ఇంట్లో విజయదశమి జరుపుకోవడం మానేశారు. దసరా శమీ పూజకు ఊరంతా వెళ్తుంటే, ఆయన మాత్రం ఇంట్లోనే దేవుడి పటం ముందు మౌనంగా కూర్చుండిపోయేవారు.
ఆ రోజు దసరా ఉదయం. పిండివంటల సువాసనలు వీధి అంతటా వ్యాపిస్తున్నాయి. రామనాథం గారి ధర్మపత్ని శాంతమ్మ గారు, పాత జ్ఞాపకాల భారాన్ని మోస్తూనే, పూజా గదిని శుభ్రం చేస్తున్నారు.
"ఏవండీ! ఈరోజైనా మన శ్రీకాంత్ మనసు మారి వస్తాడేమోనని ఆశగా ఉందండీ. దసరా అంటే చెడుపై మంచి సాధించిన విజయం కదా! మన పగలు, ఆవేదనలు ఈ జమ్మి ఆకులతో పాటు వదిలేసి, ఆ దుర్గాదేవిని వేడుకుందాం," అని శాంతమ్మ గారు కన్నీళ్లతో అన్నారు.
రామనాథం గారు నిట్టూర్చారు. "శాంతా! అనుబంధాల్లో తీపి ఎంత నిజామో, నమ్మకద్రోహంలో చేదు కూడా అంతే నిజం. దేవుడు మనకిచ్చిన ఈ చేదు కషాయాన్ని తాగడం తప్ప, మనం చేయగలిగిందేమీ లేదు. వాడికి మనకంటే పట్నం రంగులే ఎక్కువయ్యాయి," అని గంభీరంగా అన్నారు. ఆ మాటల్లో కోపం కంటే, ఒక తండ్రి పడుతున్న అగాధమైన ఆవేదన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
అలాంటి సమయంలో, ఇంటి బయట ఒక చిన్న అడుగుల చప్పుడు వినపడింది.
ఎవరబ్బా అని శాంతమ్మ గారు గుమ్మం వద్దకు వెళ్లి చూశారు. అక్కడ ఒక ఆరేళ్ల చిన్నారి పాప నిలబడి ఉంది. చేతిలో పట్టు వస్త్రంలో చుట్టిన ఒక చిన్న ఇత్తడి కలశం ఉంది. ఆ పాప కళ్లలో అపారమైన అమాయకత్వం, ముఖంలో దేవతా కళ ఉలకబోసినట్లు ఉన్నాయి.
"ఎవరమ్మా నువ్వు? ఎవరి కోసం వచ్చావు?" అని ఆశ్చర్యంగా అడిగారు శాంతమ్మ గారు.
ఆ చిన్నారి మెల్లగా అడుగులు వేస్తూ లోపలికి వచ్చి, రామనాథం గారి కాళ్లకు నమస్కరించింది. తన పట్టు లంగా చెంగులోంచి ఒక చిన్న కాగితం మడత తీసి ఆయన చేతిలో పెట్టింది.
రామనాథం గారు వణుకుతున్న చేతులతో ఆ కాగితాన్ని విప్పి చదివారు. అందులో శ్రీకాంత్ చేతివ్రాత ఉంది:
"నాన్నగారూ... నేను మీకు చేసిన ద్రోహానికి ఏ శిక్ష విధించినా తక్కువే. నేను అనుభవించిన ప్రతి ఓటమి, నా అహంకారానికి వచ్చిన 'చేదు' ప్రతిఫలమే. నా తప్పు నేను తెలుసుకున్నాను. కానీ, మీ ముందుకు వచ్చే ధైర్యం నాకూ, నా భార్యకూ లేదు. ఇది మీ మనవరాలు 'దుర్గ'. ఈ విజయదశమి రోజున, నా జీవితంలో మిగిలిన ఒకే ఒక్క 'తీపి' జ్ఞాపకాన్ని మీ చేతిలో పెడుతున్నాను. నన్ను క్షమించలేకపోయినా పరవాలేదు, కానీ ఈ పండగ రోజున నా బిడ్డకు మీ ఆశీస్సులు దక్కనివ్వండి..."
ఉత్తరం చదువుతుంటే రామనాథం గారి కళ్ల వెంట నీళ్లు సుడితిరిగాయి. ఇన్నాళ్లు గుండెల్లో గడ్డకట్టుకుపోయిన 'చేదు' ఆవేదన ఒక్కసారిగా కరిగి నీరైపోయింది. ఆ చిన్నారి తండ్రి రూపాన్నే ప్రతిబింబిస్తూ, ఆయన వైపు చూసి "తాతయ్యా!" అని పిలిచింది.
ఆ పిలుపులో ఉన్న తీపి, రామనాథం గారి గుండెల్లోని మూడేళ్ల చీకటిని ఒక్క క్షణంలో పటాపంచలు చేసింది. ఆయన ఆ పాపను గుండెలకు హత్తుకున్నారు. దసరా పండగనాడు అమ్మవారే స్వయంగా తమ ఇంటికి విజయ సంకేతంగా వచ్చిందని శాంతమ్మ గారు ఆనందబాష్పాలు రాల్చారు.
జీవితం ఇచ్చే చేదు అనుభవాల వెనుక, ఒక గొప్ప తీపి ఆశ్చర్యం దాగి ఉంటుందనే సత్యం ఆ విజయదశమి ప్రభాతాన ఆ ఇంట్లో ఆవిష్కృతమైంది.
రెండవ భాగం: పులుపు అపోహ – కారపు ఆవేశం
చిన్ని దుర్గ అడుగుపెట్టడంతో రామనాథం గారి ఇంట్లో మూడేళ్ల తర్వాత మళ్లీ పండగ వెలుగులు నిండాయి. శాంతమ్మ గారు మనవరాలిని దగ్గరకు తీసుకొని మురిసిపోతుంటే, రామనాథం గారి మనసు మాత్రం ఒక వైపు ఆనందంగా ఉన్నా, ఇంకోవైపు సందిగ్ధంలో పడింది. 'కొడుకు తప్పు చేశాడు సరే, మరి మనవరాలిని ఒక్కదాన్నే పంపి వాడెక్కడ దాక్కున్నాడు? మనసు మారినప్పుడు నేరుగా ఎదురుపడే ధైర్యం లేదా?' అనే ప్రశ్న ఆయన మనసులో 'పులుపు'లా ఊరుతూ ఆందోళనను పెంచేసింది.
అంతలోనే గుమ్మం దగ్గర పెద్ద సప్పుడు అయింది.
ఊరి పెద్దలైన జగన్నాథం గారు, ఆయన వెంట ఇద్దరు వ్యక్తులు సీరియస్గా లోపలికి వచ్చారు. జగన్నాథం గారి ముఖంలో కోపం తాండవిస్తోంది. ఆయన వచ్చి రాగానే, "ఏమండీ రామనాథం గారు! మీరు ఊళ్లో బడిపంతులుగా అందరికీ ఆదర్శంగా ఉంటారనుకున్నాం. కానీ మీ అబ్బాయి శ్రీకాంత్ చేసిన పనికి ఈ రోజు ఊరి ముందర మా తలలు తీసేశాడు!" అంటూ గట్టిగా కేకలు వేశారు.
ఆ మాటలు వినగానే రామనాథం గారికి ఒళ్లంతా 'కారం' చల్లినట్లు మంటగా అనిపించింది. రక్తప్రసరణ వేగమైంది. "ఏమైంది జగన్నాథం గారు? పండగ పూట వచ్చి అంత కారంగా మాట్లాడుతున్నారు? నా కొడుకు ఊళ్లో లేడు కదా!" అని ఆవేదనతో అడిగారు.
"లేకపోవడం ఏంటి పంతులు గారు! ఊరి సొసైటీ బ్యాంక్ నుండి పది లక్షల రూపాయల రుణం తీసుకొని, దాన్ని కట్టకుండా ఎగ్గొట్టి పారిపోయాడు. ఈ రోజు దసరా విజయదశమి సందర్భంగా బోర్డు మీటింగ్ ఉంటే, మీ అబ్బాయి డిఫాల్టర్ అని పేపర్లు వచ్చాయి. కన్న తండ్రిగా ఆ నింద మీ మీద కూడా పడుతుంది. ఊరికి ఇచ్చిన మాట తప్పడం మా ఊరి చరిత్రలోనే లేదు!" అంటూ జగన్నాథం గారు ఆవేశంగా కారపు మాటల బాణాలు విసిరారు.
ఆ మాటలు విన్న రామనాథం గారు ఒక్కసారిగా కుప్పకూలిపోయారు. పండగ పూట మనవరాలు వచ్చిందన్న ఆనందం క్షణాల్లో ఆవిరైపోయింది. తండ్రిగా ఆయన పడుతున్న అవమానం, ఆవేశం కంటి నీరై కారింది. 'శ్రీకాంత్ మాటిమాటికీ నన్ను సమాజం ముందర తలదించుకునేలా చేస్తున్నాడా? ఈ పక్షుల వంటి మాటలతో నా గుండెల్లో కారం చల్లుతున్నాడా?' అని రామనాథం గారు తీవ్ర మనోవేదనకు గురయ్యారు.
శాంతమ్మ గారు భయంతో చిన్నారి దుర్గను వెనక్కి నెడుతూ కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నారు. కానీ ఆ ఆరేళ్ల పాప దుర్గ ఏ మాత్రం భయపడకుండా, ముందడుగు వేసి జగన్నాథం గారి వైపు చూసింది.
తన చిన్న చేతులతో పట్టు వస్త్రంలో తెచ్చిన ఆ ఇత్తడి కలశాన్ని తెరిచింది. అందులో నుంచి కొన్ని కాగితాలు, ఒక డిపాజిట్ బాండ్ బయటకు తీసింది.
"తాతయ్యా! మా నాన్న పారిపోలేదు. ఈ విజయదశమి రోజున ఊరి బాకీ తీర్చడానికే రాత్రింబవళ్లు కష్టపడి సంపాదించారు. ఆ పట్నంలో మా నాన్నని అందరూ మోసం చేసినా, మా నాన్న మాత్రం ఎవరినీ మోసం చేయలేదు. ఆ డబ్బులన్నీ ఈ కాగితాల్లో ఉన్నాయంట. నాన్న నాతో చెప్పి పంపారు... 'ఊళ్లో అందరూ నన్ను తప్పుగా అనుకున్నా, నాన్నగారి గౌరవానికి భంగం రానివ్వను' అని చెప్పమన్నారు," అని అమాయకంగా, స్పష్టంగా చెప్పింది ఆ పాప.
రామనాథం గారు ఆ బాండ్ కాగితాలను అందుకుని చూశారు. శ్రీకాంత్ తన రక్తాన్ని చెమటగా మార్చి, రాత్రింబవళ్లు కష్టపడి ఊరి బ్యాంక్ అప్పు మొత్తాన్ని వడ్డీతో సహా చెల్లించినట్లు ఆ బాండ్ స్పష్టంగా చెబుతోంది.
అది చూసిన జగన్నాథం గారి ముఖం చిన్నబోయింది. ఆవేశంలో అపోహ పడి కారంగా మాట్లాడినందుకు ఆయన సిగ్గుపడ్డారు. మామిడికాయ పులుపు లాంటి అపోహలు ఎంత త్వరగా మనుషుల మధ్య దూరాన్ని పెంచుతాయో, ఆవేశం లాంటి కారం ఎంతటి గాయాన్ని చేస్తుందో జగన్నాథం గారికి అర్థమైంది.
"క్షమించండి పంతులు గారు... ఆవేశంలో నిజం తెలుసుకోకుండా మీ మనసు గాయపరిచాను," అని జగన్నాథం గారు తలదించుకున్నారు.
రామనాథం గారి కళ్లలోని కారపు మంట తగ్గి, కొడుకు తన గౌరవాన్ని కాపాడాడనే గర్వంతో కూడిన నీళ్లు నిండాయి. అనుబంధాల్లో పులుపు, కారం లాంటి ఘట్టాలు ఎదురైనా, సత్యం వైపే విజయం నిలుస్తుందని ఆ విజయదశమి మధ్యాహ్నం నిరూపితమైంది.
మూడవ భాగం: వగరు అనుభవం – ఉప్పు త్యాగం
సూర్యుడు పశ్చిమాద్రికి చేరుకుంటున్న వేళ, ఆకాశం సిందూర వర్ణంలోకి మారింది. జగన్నాథం గారు వెళ్లిపోయిన తర్వాత ఇంట ప్రశాంతత అలుముకున్నా, రామనాథం గారి మనసులోని అల్లకల్లోలం మాత్రం తగ్గలేదు. అప్పు తీరిందన్న నిజం తెలిసినా, తన రక్త మాంసాలు పంచుకు పుట్టిన కొడుకు బయట పట్నంలో ఎంతటి 'వగరు' లాంటి కష్టాలను అనుభవించి ఉంటాడు తలుచుకుంటే ఆయన గుండె తరుక్కుపోయింది.
లేత మామిడి పిందె తింటే నోరంతా వగరుగా మారి, గుటక వేయడం ఎంత కష్టమో... జీవితంలో వచ్చే పచ్చి అనుభవాలు కూడా మనిషిని అంతే కష్టపెడతాయి. శ్రీకాంత్ పట్నంలో పడిన కష్టాలు, వ్యాపారంలో తిన్న దెబ్బలు ఆ వగరు అనుభవాలే! కానీ, ఆ వగరే ఈనాడు శ్రీకాంత్ను ఒక బాధ్యతాయుతమైన మనిషిగా, తండ్రి గౌరవాన్ని నిలబెట్టే కొడుకుగా పరిపక్వం చేసింది.
రామనాథం గారు మనవరాలు దుర్గను తొడపై కూర్చోబెట్టుకుని నిమురుతూ, "అమ్మా దుర్గా! మీ నాన్న, అమ్మ ఇప్పుడు ఎక్కడున్నారు? వాళ్లు ఎందుకు నీతో పాటు రాలేదు?" అని ఆత్రుతగా అడిగారు.
ఆ చిన్నారి కళ్లల్లోకి సడన్గా నీళ్లు తిరిగాయి. ఆ కన్నీటి బొట్టు శ్రీకాంత్ పడిన 'ఉప్పు' లాంటి వేదనను ప్రతిబింబిస్తోంది. ఉప్పు లేకపోతే వంటకు రుచి ఉండదు, కానీ అదే ఉప్పు కంటినీరైకారితే ఆ బాధ వర్ణనాతీతం.
దుర్గ తన చిన్న గొంతుతో, "తాతయ్యా... నాన్న రాత్రింబవళ్లు కష్టపడి ఈ డబ్బులు పోగు చేశారు. కానీ, గత వారం రోజులుగా నాన్నకు బాగా జ్వరం వచ్చింది. పని ఒత్తిడి వల్ల ఒళ్లు కాలిపోతున్నా ఆసుపత్రికి వెళ్లకుండా, 'ముందు మా నాన్నగారి రుణం తీర్చాలి, ఆ తర్వాతే నా ప్రాణం' అని రాత్రి పూట కూడా కష్టపడ్డారు. ఇప్పుడు పట్నంలో చిన్న ఆసుపత్రిలో ఉన్నారు. అమ్మ అక్కడ నాన్న దగ్గరే ఉంది. నన్ను మాత్రం మన ఊరి బస్సు ఎక్కించి, ఈ డబ్బుల కలశం మీ చేతికి ఇవ్వమని పంపించారు," అని చెప్పింది.
ఆ మాటలు వినగానే రామనాథం గారి కంటి నుండి నీళ్లు ముత్యాల్లా రాలాయి. ఆ కన్నీటి చుక్కల్లో ఎంతటి ఉప్పు రుచి ఉందో, అంతటి కరుణా రసం దాగి ఉంది. 'కన్నపేగుని కాదనుకుని కఠినంగా ఉన్నాననే కదా ఇన్నాళ్లూ అనుకున్నాను! కానీ నా కొడుకు నా మాట గౌరవించడం కోసం తన శరీరాన్ని, ప్రాణాలను కూడా లెక్కచేయకుండా కష్టపడ్డాడా?' అని తలచుకుని రామనాథం గారు భోరున విలపించారు.
శాంతమ్మ గారు కూడా ఆ మాటలు విని ఆపుకోలేక ఏడ్చేశారు. జీవితంలో ప్రతి కన్నీటి చుక్క వ్యర్థం కాదని, ఆ ఉప్పు లాంటి కన్నీళ్లే మనుషుల మధ్య ఉన్న విభాజక గోడలను కరిగించి వేస్తాయని ఆ క్షణంలో వారికి అర్థమైంది.
"శాంతా! దసరా అంటే చెడుపై మంచి సాధించిన విజయమే కాదు... అహంకారంపై అనుబంధం సాధించే విజయం! నా కొడుకు వగరు లాంటి జీవిత అనుభవాలను తట్టుకుని, ఉప్పు లాంటి కన్నీటి త్యాగంతో తన తప్పును కడుక్కున్నాడు. నా కొడుకు హాస్పిటల్లో ఉంటే నేను ఇక్కడ ఇంటి ముందు కూర్చోవడం ఏంటి? పదా... వెంటనే పట్నం వెళ్దాం!" అని రామనాథం గారు నిశ్చయించుకున్నారు.
ఇన్నాళ్లూ రామనాథం గారి మనసును పట్టి పీడించిన పంతాలు, పట్టింపులు ఆ ఉప్పు లాంటి నీటితో కొట్టుకుపోయాయి. వగరు లాంటి కష్టాలే మనిషికి నిజమైన జీవిత సత్యాన్ని నేర్పిస్తాయని గ్రహించిన రామనాథం గారు, మనవరాలిని ఎత్తుకుని పట్నం ప్రయాణానికి సిద్ధమయ్యారు.
నాల్గవ భాగం: షడ్రుచుల సమగ్ర సమ్మేళనం – అమృత విజయం
రామనాథం గారు, శాంతమ్మ గారు మనవరాలు దుర్గను తీసుకుని పట్నం ఆసుపత్రికి చేరుకునే సరికి చీకట్లు ముసురుకున్నాయి. చిన్నపాటి జనరల్ వార్డులో, మంచం మీద నీరసంగా పడుకుని ఉన్నాడు శ్రీకాంత్. పక్కనే భార్య సుజాత దిగులుగా కూర్చుని ఉంది.
కాళ్ల పారాణి ఆరిపోకముందే కన్నవారికి దూరమై, పట్నంలో కష్టాల సుడిగుండంలో చిక్కుకున్న శ్రీకాంత్, తండ్రి తన ముందు నిలబడి ఉండటం చూసి ఒక్కసారిగా షాక్కు గురయ్యాడు. 'నాన్న' అని పిలవడానికి నోరు రాక, ఆపరాధభావంతో పక్కకు తల తిప్పుకున్నాడు.
రామనాథం గారు మెల్లగా ముందుకు వచ్చి, శ్రీకాంత్ నుదుటి మీద చెయ్యి వేశారు. కాలిపోతున్న ఒళ్లు... ఆ క్షణంలో ఆయనకు అర్థమైంది, తండ్రి గౌరవం కోసం కొడుకు ఎంతటి నరకం అనుభవించాడో!
"శ్రీకాంత్...!" అని గొంతు బొంగురుపోగా పిలిచారు రామనాథం గారు.
ఆ ఒక్క పిలుపుతో శ్రీకాంత్ ఆపుకోలేక తండ్రి కాళ్లను పట్టుకుని భోరున ఏడ్చేశాడు. "నాన్నగారూ... నన్ను క్షమించండి! అహంకారంతో మీ మాట వినకుండా వచ్చి జీవితంలో చేదు అనుభవాలను కొనితెచ్చుకున్నాను. మీ పేరు నిలబెట్టడం కోసమే ఈ కష్టాలన్నీ పడ్డాను. నన్ను మీ కొడుకుగా స్వీకరించకపోయినా పర్లేదు, కానీ ఈ దుర్మార్గుడిని క్షమించానన ఒక్క మాట చెప్పండి నాన్న!" అని వేడుకున్నాడు.
రామనాథం గారు శ్రీకాంత్ను పట్టుకుని పైకి లేపి, గుండెలకు హత్తుకున్నారు. "పిచ్చివాడా! తండ్రి కోపం కారం లాంటిది, కొద్దిసేపే మండుతుంది. కానీ తల్లిదండ్రుల అనురాగం తీపి లాంటిది, ఎప్పటికీ తరగదు. నువ్వు చేసిన తప్పు కంటే, దాన్ని తెలుసుకుని నన్ను గెలిపించిన విధానం చాలా గొప్పదిరా," అని ఆనందబాష్పాలతో అన్నారు.
శాంతమ్మ గారు కోడలు సుజాతను, శ్రీకాంత్ను దగ్గరకు తీసుకున్నారు. ఆసుపత్రి గదిలోని ఆ వాతావరణం ఆనందబాష్పాలతో తడిసిపోయింది. డాక్టర్ గారు వచ్చి, "శ్రీకాంత్ గారికి పెద్ద జబ్బేమీ లేదు, తీవ్రమైన శ్రమ, మానసిక ఒత్తిడి వల్లే ఈ జ్వరం వచ్చింది. కొడుకు మానసిక ప్రశాంతత లభించింది కాబట్టి, సాయంత్రానికే డిశ్చార్జ్ చేసేస్తున్నాం," అని చెప్పడంతో అందరి ముఖాల్లో కొండంత వెలుగు నిండింది.
అందరూ కలిసి రాత్రికి తిరిగి సొంత ఊరికి చేరుకున్నారు. ఊరి చివర దసరా శమీ పూజ (జమ్మి చెట్టు పూజ) అప్పుడే పూర్తవుతోంది. ఊరి ప్రజలందరూ జమ్మి ఆకులను ఒకరికొకరు ఇచ్చుకుంటూ "బంగారం కావాలోయ్... బంగారం" అని దీవించుకుంటున్నారు.
ఊరి పంతులుగారైన రామనాథం గారు తన కొడుకు, కోడలు, మనవరాలితో కలిసి జమ్మి చెట్టు ముందుకు రాగానే, ఊరి పెద్ద జగన్నాథం గారు ముందుకు వచ్చి శ్రీకాంత్ను కౌగిలించుకున్నారు. "శ్రీకాంత్! నిన్ను అపోహ పడినందుకు నన్ను క్షమించు నాయనా. తండ్రి విలువ తెలిసి, ఊరి గౌరవాన్ని నిలబెట్టిన నిజమైన దసరా వీరుడివి నువ్వే!" అని మెచ్చుకున్నారు.
ఆ రాత్రి రామనాథం గారి ఇంట్లో అందరూ కలిసి భోజనం కూర్చున్నారు. శాంతమ్మ గారు పండగ వంటకాలతో పాటు షడ్రుచులు కలగలిపిన ప్రసాదాన్ని అందరికీ వడ్డించారు.
ఆ పచ్చడి తింటూ రామనాథం గారు మనవరాలికి ఇలా చెప్పారు: "చూశావమ్మా దుర్గా! ఈ షడ్రుచుల పచ్చడిలో తీపి ఎంత ముఖ్యమో... చేదు, పులుపు, కారం, వగరు, ఉప్పు కూడా అంతే ముఖ్యం. జీవితం కూడా అంతే! కష్టాలనే చేదు, అపోహలనే పులుపు, కోపమనే కారం, అనుభవాలనే వగరు, కన్నీటి లాంటి ఉప్పు... ఇవన్నీ కలిస్తేనే జీవితంలో నిజమైన 'తీపి' అనబడే ఆనందం సిద్ధస్తుంది. ఈ దసరా మనకు నేర్పిన నిజమైన విజయం ఇదే!"
ఆ క్షణంలో శ్రీకాంత్ కళ్లల్లో పశ్చాత్తాపం తొలగి, కొత్త నమ్మకం వెలిగింది. మూడేళ్ల తర్వాత రామనాథం గారి ఇంట్లో, విజయదశమి పండగ వెలుగుల మధ్య, షడ్రుచుల జీవిత సత్యం పరిపూర్ణమైన అమృతానందాన్ని నింపింది.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
మున్నంగి శ్రీనివాస్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: నా పేరు మున్నంగి శ్రీనివాస్.
నేను హైదరాబాద్లో నివసిస్తున్నాను. సాహిత్యంపై మక్కువతో సమాజం, మానవ సంబంధాలు, మరియు గ్రామీణ నేపథ్యాల ఆధారంగా కథలు, నవలలు రచించడం నా ఆసక్తి
Comments