నిస్వార్థత
- Ch. Pratap
- Jan 25
- 4 min read
#Nisswarthatha, #నిస్వార్థత, #ChPratap, #TeluguInspirationalStories, #ప్రేరణాదాయకకథలు
Nisswarthatha - New Telugu Story Written By Ch. Pratap
Published In manatelugukathalu.com On 25/01/2026
నిస్వార్థత - తెలుగు కథ
రచన: Ch. ప్రతాప్
ఒకానొక పచ్చని పల్లెటూరులో భీమయ్య అనే వృద్ధుడు ఉండేవాడు. ఒకప్పుడు ఆయన ఆ ఊరిలో పెద్ద భూస్వామి, కానీ కాలక్రమేణా తనకున్న ఆస్తినంతా పేదలకు, అనాథలకు పంచి ఇచ్చి, ఇప్పుడు ఒక చిన్న కుటీరంలో నివసిస్తున్నాడు. ఇప్పుడు ఆయన వద్ద మిగిలిందల్లా ఒక పాత రాట్నం, కాయకష్టం చేసే శరీరం మాత్రమే. గ్రామంలోని కొందరు యువకులు భీమయ్యను చూసి నవ్వుకునేవారు. ఆయన ప్రతిరోజూ ఉదయం సూర్యోదయానికి ముందే నిద్రలేచి, ఊరి వీధుల్లో పడి ఉన్న చెత్తను శుభ్రం చేసేవాడు. ఆ తర్వాత ఎవరూ అడగకపోయినా, ఊరి చివర ఎండకు వాడిపోతున్న మొక్కలకు గొడుగు పట్టి, తన చేతులతో నీళ్లు పోసేవాడు.
ఆయన నిరాడంబరతను చూసి గ్రామస్తులు ఆశ్చర్యపోయేవారు. తన సంపదను కోల్పోయినా, ఆయన ముఖంలో ఎప్పుడూ ఒక ప్రశాంతమైన చిరునవ్వు ఉండేది. తన వ్యక్తిగత అవసరాల కంటే సమాజ హితమే మిన్న అని ఆయన బలంగా నమ్మేవాడు. లోకం తనను ఏమనుకున్నా సరే, ధర్మబద్ధమైన తన నిత్యకృత్యాలను ఆయన ఏనాడూ విస్మరించలేదు. ఆ చరఖా తిప్పుతూ ఆయన పాడే పాటలు ఊరి జనానికి ఒక క్రమశిక్షణను, సేవానిరతిని గుర్తుచేసేవి.
ఒకనాడు ఊరిలోని కొందరు చదువుకున్న యువకులు భీమయ్యను ఆపి, "తాతా, నీకు వయసు పైబడింది, కళ్లు సరిగ్గా కనిపించవు. ఈ వయసులో ఊరంతా ఊడ్చడం వల్ల నీకు వచ్చే లాభం ఏంటి? నువ్వు నీళ్లు పోసినంత మాత్రాన ఆ ఎండిపోయిన మొక్కలు మళ్లీ చిగురిస్తాయా? ఇదంతా వృథా ప్రయాస కాదా?" అని ఎగతాళి చేశారు. దానికి భీమయ్య నిశ్చలంగా తన పనిని కొనసాగిస్తూనే, "నాయనా, సేవ అనేది లాభనష్టాలను లెక్కవేసే వ్యాపారం కాదు, అది మన ఆత్మను శుద్ధి చేసుకునే మార్గం. ఈ ఊరి వీధి నా ఇంటి గడప లాంటిది. నేను శుభ్రం చేస్తే నా ఊరు ఆరోగ్యంగా ఉంటుంది. ఇక ఆ మొక్కల విషయానికి వస్తే, అవి మళ్లీ చిగురిస్తాయా లేదా అన్నది ప్రకృతి నిర్ణయం, కానీ అవి దాహంతో ఉన్నప్పుడు ఆ దాహం తీర్చడం నా కర్తవ్యం. ఫలితం మీద ఆశ లేని పనే నిజమైన సేవ. స్వార్థం నిండిన ఈ లోకంలో ప్రతిఫలం ఆశించకుండా చేసే చిన్న సాయం కూడా రేపటి తరానికి ఆదర్శంగా నిలుస్తుంది. మనం నాటే మొక్కలే రేపు సమాజానికి చల్లని నీడను, స్వచ్ఛమైన గాలిని ప్రసాదిస్తాయి," అని ఎంతో నిదానంగా, వినమ్రంగా వారికి బదులిచ్చాడు.
కొన్ని నెలల తర్వాత ఆ గ్రామంలో కలరా వంటి భయంకరమైన వ్యాధి వ్యాపించింది. ఊరిలోని జనం భయంతో గడగడలాడారు. ఆసుపత్రులు దూరంగా ఉండటంతో ఏం చేయాలో తెలియక తలలు పట్టుకున్నారు. అప్పుడు తన ముసలితనాన్ని, అనారోగ్యాన్ని కూడా లెక్కచేయకుండా భీమయ్య ప్రతి ఇంటికి వెళ్లేవాడు. తన వద్ద ఉన్న మూలికలతో మందులు తయారు చేసి రోగులకు అందించేవాడు. వారికి ధైర్యం చెప్పేవాడు. ఎవరూ దగ్గరకు రాని సమయాల్లో కూడా ఆయన బాధితులకు సపర్యలు చేసేవాడు. ఆయన నిత్యం వీధులను శుభ్రం చేయడం వల్ల ఊరిలో అపరిశుభ్రత తగ్గి, వ్యాధి త్వరగా అదుపులోకి వచ్చింది. భీమయ్య సేవ వల్ల ఎందరో ప్రాణాలు దక్కాయి. అప్పుడు ఆ యువకులకు అర్థమైంది—సమాజ సేవ అంటే కేవలం ఉపన్యాసాలు ఇవ్వడం కాదు, కష్టంలో ఉన్నవారికి అండగా నిలబడటమని.
మృత్యువు కబళిస్తున్నా సడలని ఆత్మవిశ్వాసంతో ఆయన చేసిన కృషి వల్ల గ్రామం మళ్లీ ప్రాణకళను సంతరించుకుంది. కేవలం భౌతికమైన మందులే కాకుండా, ఆయన మాటలు బాధితులలో మానసిక బలాన్ని నింపాయి. చదువుకున్న వారు కూడా చొరవ చూపని సమయంలో, నిరక్షరాస్యుడైన భీమయ్య చూపిన మానవత్వం అందరి కళ్లు తెరిపించింది. నిస్వార్థంగా చేసే సేవ మనిషిని దేవుడికి ఎంత దగ్గరగా చేరుస్తుందో ఆ గ్రామం కళ్లారా చూసింది. సేవ అనేది ఒక బాధ్యతగా కాకుండా, ఒక జీవన పరమావధిగా ఆయన ఆచరించి చూపారు.
దురదృష్టవశాత్తూ, అందరినీ కాపాడిన భీమయ్య అదే వ్యాధి బారిన పడి కన్నుమూశాడు. ఆయన మరణించినప్పుడు ఆ ఊరంతా కన్నీరు మున్నీరైంది. ఆయన నీళ్లు పోసిన ఆ చిన్న మొక్కలే నేడు మహా వృక్షాలై ఆ ఊరికి నీడను ఇస్తున్నాయి. భీమయ్య తన జీవితం ద్వారా ఒక గొప్ప పాఠాన్ని నేర్పాడు: సేవ అనేది పదవుల కోసం కాదు, అది తోటి ప్రాణిపై ఉండే ప్రేమ నుండి పుట్టాలి. ఆయన శరీరం మట్టిలో కలిసినా, ఆయన చేసిన సేవ ఆ ఊరి ప్రజల గుండెల్లో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోయింది. భీమయ్య భౌతికంగా మన మధ్య లేకపోయినా, ఆయన నాటిన ప్రతి మొక్కలోనూ, ఆయన శుభ్రం చేసిన ప్రతి వీధిలోనూ ఆయన ఆత్మ జీవించే ఉంది. స్వార్థం రాజ్యమేలుతున్న ఈ రోజుల్లో, ప్రతిఫలం ఆశించకుండా సేవ చేయడం ఎంతటి మహత్కార్యమో ఆయన తన తుది శ్వాస వరకు నిరూపించారు. ఆయన చూపిన బాటలో నడవడమే ఆ మహనీయునికి మనం ఇచ్చే నిజమైన నివాళి.
ప్రశంసల కోసం చేసే సేవ కంటే, ఆపదలో ఉన్న ప్రాణాలను కాపాడే సేవ మిన్న. సమాజం అనేది ఒక గొప్ప వృక్షం అయితే, అందులో సేవ చేసే వ్యక్తులే ఆ వృక్షానికి బలాన్నిచ్చే వేర్లు. స్వార్థాన్ని వీడి సమాజ హితం కోరే ప్రతి అడుగు మానవత్వాన్ని శిఖరాగ్రాన నిలబెడుతుంది. సేవయే పరమావధిగా జీవించినప్పుడే మానవ జన్మకు అసలైన సార్థకత చేకూరుతుంది.
ప్రశంసల కోసం చేసే సేవ కంటే, ఆపదలో ఉన్న ప్రాణాలను కాపాడే సేవ మిన్న. సమాజం అనేది ఒక గొప్ప వృక్షం అయితే, అందులో సేవ చేసే వ్యక్తులే ఆ వృక్షానికి బలాన్నిచ్చే వేర్లు. స్వార్థాన్ని వీడి సమాజ హితం కోరే ప్రతి అడుగు మానవత్వాన్ని శిఖరాగ్రాన నిలబెడుతుంది. సేవయే పరమావధిగా జీవించినప్పుడే మానవ జన్మకు అసలైన సార్థకత చేకూరుతుంది.
సమాప్తం
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
ఉగాది 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
కొసమెరుపు కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments