అమ్మ తన పిల్లల కోసం ఆకలిని, నిద్రను, కోరికలను త్యాగం చేస్తుంది. కానీ చివరికి ఆమె కోరుకునేది ఒక్కటే — తన పిల్లల ప్రేమ, ఆప్యాయత, కొంత సమయం. సీతమ్మ–ఆనంద్ బంధం ద్వారా అమ్మ ప్రేమ విలువను గుర్తుచేసే హృదయస్పర్శి కథ ఇది.

ఆదిత్యకు నచ్చని ఒక సోమవారం ముగియకముందే మళ్లీ మళ్లీ మొదలవుతుంది. బాస్ తిట్లు, ట్రాఫిక్, చిన్న చిన్న ప్రమాదాలు… అన్నీ యథాతథంగా పునరావృతమవుతాయి. మొదట ఈ టైమ్ లూప్‌ను తనకు నచ్చినట్టు ఉపయోగించుకోవాలనుకున్న ఆదిత్యకు చివరికి ఒక గొప్ప నిజం అర్థమవుతుంది—రోజు ఎలా ఉందన్నది కాదు, మనం ఆ రోజును ఎలా జీవించామన్నదే ముఖ్యం.

విమర్శలు, అడ్డంకులు మనల్ని ఆపలేవు. లక్ష్యంపై దృష్టి, కష్టపడి చేసే పని, సహనం ఉంటే విజయం తప్పకుండా వస్తుందని సుబ్బలక్ష్మి జీవితం చాటిచెబుతుంది.

పదేళ్ల క్రితం చేసిన చిన్న సహాయం... ఒక కుటుంబానికి ప్రాణదాతగా తిరిగి వస్తుందని రాఘవయ్య ఊహించలేదు. మనం చేసిన మంచి ఎప్పుడో ఒకరోజు మన ముందుకు తిరిగి వస్తుందని చెప్పే హృదయస్పర్శి కథ – “నేను మనిషిని సార్!”

దొంగతనం చేసిన దొంగలు సొమ్మంతా తీసుకెళ్లకుండా, ఖర్చు చేసిన రూ.4 వేల వివరాలను లేఖలో రాసి మిగతా బంగారం, నగదును తిరిగి ఇచ్చేశారు. ఆ లెక్కల వెనుక దాగిన విచిత్రమైన నిజాయితీ సుబ్బారావు దంపతులను నవ్విస్తూ, ఆలోచింపజేసింది.

చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలను నెమరువేసుకుంటూ సొంతూరికి వచ్చిన ముగ్గురు స్నేహితులకు శారదపిన్ని గుర్తుకొస్తుంది. ఒకప్పుడు ఆకలితో ఉన్న పిల్లలకు భోజనం పెట్టిన ఆమె, కాలం మారిన తర్వాత గుడిమెట్లపై కూర్చున్న అభాగ్యులకు అన్నం అందిస్తూ తన సేవను కొనసాగిస్తుంది. సూర్యకాంత పువ్వులా పరిస్థితులకు అనుగుణంగా మారుతూ, తన వెలుగును మాత్రం ఇతరులకు పంచే మనసుకు ప్రతీకగా నిలిచే కథ.