ఒక్క అడుగు
Okka Adugu - Telugu Inspirational Story | Manasa Reddy Chichili
ఒక్క అడుగు - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 28/09/2026
“ఒక్క అడుగు” కథ ఆనంద్ ప్రయాణం ద్వారా ప్రయత్నం ఆపకుండా ఉంటే జీవితంలో కొత్త దారులు ఎలా తెరుచుకుంటాయో చెబుతుంది. మొత్తం మెట్లదారి కనిపించకపోయినా మొదటి మెట్టు కనిపిస్తే చాలు అనే గొప్ప జీవిత సత్యాన్ని ఈ కథ గుర్తుచేస్తుంది.
“మొత్తం మెట్లదారి కనిపించాల్సిన అవసరం లేదు… మొదటి మెట్టు కనిపిస్తే చాలు.”
ప్రస్తావన
కొన్ని ప్రయాణాలకు మ్యాప్ ఉండదు.
కొన్ని కలలకు దారి కనిపించదు.
కొన్ని నిర్ణయాలకు భవిష్యత్తు హామీ ఇవ్వదు.
అయినా మనిషి ముందుకు వెళ్లాలి.
ఎందుకంటే…..
మనకు కనిపించేది మొత్తం దారి కాదు.
మన కాళ్ల ముందు ఉన్న ఒక్క అడుగు మాత్రమే.
అదే మొదటి మెట్టు.
చీకటిలో
హైదరాబాద్ నగరం ఆ రాత్రి వర్షంలో తడిసి ముద్దయింది.
రోడ్ల మీద నీళ్లు నిలిచిపోయాయి. వీధి దీపాల వెలుగు ఆ నీళ్లలో పడి చిన్న చిన్న నక్షత్రాల్లా కనిపిస్తోంది.
ఒక పాత ఇంటి రెండో అంతస్తులోని కిటికీ దగ్గర ఆనంద్ కూర్చున్నాడు.
అతని చేతిలో ఒక కాగితం.
ఆ కాగితం మీద పెద్ద అక్షరాలతో ఒకే ఒక్క పదం ఉంది.
“REJECTED.”
ఆనంద్ ఆ పదాన్ని చాలాసేపు చూస్తూ ఉన్నాడు.
ఇది మొదటిసారి కాదు.
ఇది ఐదోసారి.
అతను ప్రయత్నించాడు.
మళ్లీ ప్రయత్నించాడు.
మళ్లీ విఫలమయ్యాడు.
ప్రతిసారి తనలోని చిన్న ఆశను పట్టుకుని ముందుకు వెళ్లాడు.
ప్రతిసారి ఆ ఆశ కొంచెం కొంచెంగా విరిగిపోయింది.
“ఇక చాలు,” అని అతను తనలో తానే అనుకున్నాడు.
అంతలో వెనుక నుంచి ఒక గొంతు వినిపించింది.
“చాలు అంటే ఏమిటి?”
ఆనంద్ వెనక్కి తిరిగాడు.
తలుపు దగ్గర అభినయ నిలబడి ఉంది.
చేతిలో రెండు కప్పుల టీ.
“నువ్వెప్పుడొచ్చావు?”
“నువ్వు నీ ఓటమిని ఐదోసారి చదువుతున్నప్పటి నుంచి.”
ఆనంద్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“ఇది ఓటమి కాదు అంటావా?”
“కాదు.”
“అయితే?”
అభినయ కప్పును అతని చేతిలో పెట్టింది.
“ఇది… ఇంకా ముగియని కథ.”
ఆనంద్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
అభినయ కిటికీ బయటకు చూసింది.
“నీకు మొత్తం మెట్లదారి కనిపించకపోతే నువ్వు ఎక్కవా?”
“అంటే?”
“ఒక పెద్ద భవనం ఉంది అనుకో. మెట్లు ఎక్కడికి తీసుకెళ్తాయో నీకు తెలియదు. కానీ మొదటి మెట్టు నీ ముందు ఉంది. దానిపై కాలు పెట్టడానికి ముందు పైకి ఎక్కడివరకు వెళ్లాలో తెలుసుకోవాల్సిందేనా?”
ఆనంద్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
“లేదు కదా?”
అభినయ అతని వైపు చూసింది.
“అయితే మొదటి మెట్టు మీద అడుగు ఎందుకు వేయడం లేదు?”
కృష్ణయ్య తాత
మరుసటి ఉదయం ఆనంద్ తన తాత కృష్ణయ్యను కలవడానికి గ్రామానికి వెళ్లాడు.
కృష్ణయ్యకు డెబ్బై ఏళ్లు దాటిపోయాయి.
కానీ అతని కళ్లలోని వెలుగు మాత్రం ఇంకా పాతదే.
గ్రామం చివరలో ఉన్న చిన్న ఇంటి ముందు కూర్చుని ఆయన పాత రేడియోను సరిచేస్తున్నాడు.
“తాతయ్య…”
కృష్ణయ్య తలెత్తి చూశాడు.
“వచ్చావా రా?”
ఆనంద్ ఆయన పక్కన కూర్చున్నాడు.
కొంతసేపు ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
చివరికి ఆనంద్ అన్నాడు.
“తాతయ్య… నేను ఓడిపోయాను.”
కృష్ణయ్య నవ్వాడు.
“అది ఎప్పుడో తెలిసిన విషయమే.”
ఆనంద్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
“ఏమిటి?”
“నువ్వు పుట్టినప్పటి నుంచే ఓడిపోతూ వస్తున్నావు.”
“ఏంటి తాతయ్య?”
“చిన్నప్పుడు నడవడం నేర్చుకునేటప్పుడు ఎన్నిసార్లు పడిపోయావో తెలుసా?”
ఆనంద్ నవ్వాడు.
“తెలియదు.”
“నడక నేర్చుకున్నావు కదా?”
“అవును.”
“సైకిల్?”
“అదీ పడిపోయి నేర్చుకున్నాను.”
“ఈత?”
“అదీను.”
కృష్ణయ్య రేడియోను పక్కన పెట్టాడు.
“మరి జీవితం విషయంలో ఒక్కసారి పడిపోతే ఎందుకు నేర్చుకోవడం ఆపేస్తున్నావు?”
ఆనంద్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“కానీ నాకు భయం తాతయ్య.”
కృష్ణయ్య మెల్లగా అన్నాడు.
“భయం ఉండటం తప్పు కాదు రా.”
“మరి?”
“భయం ఉన్నా అడుగు ముందుకు వేయడం… అదే ధైర్యం.”
కొద్దిసేపు ఆగి ఆయన ఒక పాత చెక్క మెట్టును చూపించాడు.
“ఇది చూశావా?”
“అవును.”
“ఇది ఎక్కడికి తీసుకెళ్తుందో కనిపిస్తుందా?”
ఆనంద్ పైకి చూశాడు.
మెట్ల చివర ఇంటి పైకప్పు ఉంది.
“కనిపిస్తోంది.”
కృష్ణయ్య నవ్వాడు.
“జీవితంలో మాత్రం అలా ఉండదు. చాలాసార్లు మొదటి మెట్టు మాత్రమే కనిపిస్తుంది.”
స్నేహితుడు అరవింద్
ఆనంద్కు చిన్నప్పటి స్నేహితుడు అరవింద్.
అరవింద్ ఎప్పుడూ పెద్ద కలలే కనేవాడు.
“ఒకరోజు మనం మన సొంత కంపెనీ పెడదాం.”
“ఒకరోజు మనం విదేశాలకు వెళ్దాం.”
“ఒకరోజు మన పేర్లు అందరికీ తెలుస్తాయి.”
అతని మాటల్లో ఎప్పుడూ “ఒకరోజు” ఉండేది.
కానీ ఆ రోజు ఎప్పుడూ రాలేదు.
ఒక సాయంత్రం ఆనంద్ అతన్ని కలిశాడు.
“ఏం చేస్తున్నావు?”
అరవింద్ నవ్వాడు.
“ఏం చేయాలి?”
“నువ్వు ఎప్పుడూ ఏదో చేయబోతున్నానని చెప్పేవాడివి.”
“చెప్పడం సులువు.”
“చేయడం?”
“భయంగా ఉంటుంది.”
ఆనంద్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
“నీకు కూడా?”
“అందరికీ ఉంటుంది.”
అరవింద్ టేబుల్ మీద ఉన్న నోట్బుక్ తెరిచాడు.
అందులో పేజీలన్నీ ప్లాన్లతో నిండిపోయాయి.
వ్యాపారం.
డబ్బు.
భవిష్యత్తు.
కలలు.
కానీ ఒక్క పేజీలో కూడా మొదటి అడుగు లేదు.
ఆనంద్ ఆ విషయం గమనించాడు.
“నువ్వు ఇంతకాలం ప్లాన్ చేస్తున్నావు…”
“అవును.”
“కానీ మొదలుపెట్టలేదు.”
అరవింద్ నవ్వాడు.
“ఎందుకంటే మొదలుపెడితే విఫలమయ్యే అవకాశం ఉంటుంది.”
ఆనంద్ అతని వైపు చూశాడు.
“మరి మొదలుపెట్టకపోతే?”
అరవింద్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
ఆనంద్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“అప్పుడు విజయానికి అవకాశం కూడా ఉండదు.”
తారా
తారా వారి జీవితాల్లోకి వచ్చినప్పుడు ఎవరికీ తెలియదు ఆమె ఎందుకు వచ్చిందో.
ఆమె ఒక చిన్న పుస్తకాల దుకాణంలో పనిచేసేది.
ఆమెకు ఒక విచిత్రమైన అలవాటు ఉండేది.
ఎవరైనా పుస్తకం కొనడానికి వస్తే, వాళ్లు ఏ పుస్తకం తీసుకున్నారో చూసి వాళ్ల మనసులో ఏం జరుగుతుందో ఊహించేది.
ఒకరోజు ఆనంద్ అక్కడికి వెళ్లాడు.
అతను ఖాళీ నోట్బుక్ తీసుకున్నాడు.
తారా అడిగింది.
“ఇందులో ఏం రాస్తారు?”
“తెలియదు.”
“అయితే ఎందుకు కొంటున్నారు?”
“ఏదో ఒకరోజు తెలుస్తుంది.”
తారా నవ్వింది.
“అది మంచి కారణం.”
“ఎలా?”
“ఎందుకంటే కొన్ని విషయాలు మొదలుపెట్టిన తర్వాతే వాటి అర్థం తెలుస్తుంది.”
ఆనంద్ ఆమెను చూశాడు.
“మీరు కూడా ఇలా మాట్లాడతారా?”
“ఎలా?”
“ప్రతి మాటలో ఏదో తత్వం ఉన్నట్టు.”
తారా నవ్వింది.
“నాకు తత్వం ఏమీ తెలియదు.”
“మరి?”
“నేను కూడా భయపడతాను. కానీ భయపడిన ప్రతిసారీ ఒక చిన్న పని చేస్తాను.”
“ఎలాంటి పని?”
“నాకు భయమేసిన దిశలో ఒక అడుగు.”
ఆనంద్ ఆమె మాటలను తన మనసులో దాచుకున్నాడు.
మొదటి మెట్టు
కొన్ని రోజులు గడిచాయి.
ఆనంద్ మళ్లీ తన గదిలో కూర్చున్నాడు.
ముందు అదే కాగితం.
REJECTED.
ఈసారి అతను దాన్ని మడిచాడు.
చెత్తబుట్టలో వేయలేదు.
డెస్క్ డ్రాయర్లో పెట్టాడు.
తర్వాత ల్యాప్టాప్ తెరిచాడు.
కొత్త అప్లికేషన్ తెరిచాడు.
అతని వేళ్లు కీబోర్డ్ మీద ఆగిపోయాయి.
మనసులో ఒక ప్రశ్న.
“మళ్లీ విఫలమైతే?”
అంతలో ఫోన్ మోగింది.
అభినయ.
“హలో?”
“ఏం చేస్తున్నావు?”
“మళ్లీ ప్రయత్నిస్తున్నాను.”
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
“అంతేనా?”
“అంతే.”
అభినయ నవ్వింది.
“అదే కదా మొదటి మెట్టు.”
ఆనంద్ కూడా నవ్వాడు.
అతను అప్లికేషన్ పూర్తి చేశాడు.
SUBMIT
అనే బటన్ ముందు కర్సర్ ఆగింది.
ఒక్క క్షణం.
రెండు క్షణాలు.
తర్వాత అతను క్లిక్ చేశాడు.
అంతే.
ఏ అద్భుతం జరగలేదు.
ఆకాశం నుంచి పూలు పడలేదు.
ఎవరూ చప్పట్లు కొట్టలేదు.
కానీ ఆనంద్కు మాత్రం ఒక విషయం అర్థమైంది.
తాను మళ్లీ నడవడం మొదలుపెట్టాడు.
పడిపోవడం
మూడు వారాల తర్వాత సమాధానం వచ్చింది.
Rejected.
మళ్లీ.
ఆనంద్ ఆ కాగితాన్ని చూస్తూ నవ్వాడు.
ఈసారి అతనికి బాధగా అనిపించింది.
కానీ అంతగా కాదు.
అతను అభినయకు ఫోన్ చేశాడు.
“మళ్లీ రిజెక్ట్ చేశారు.”
“సరే.”
“సరేనా?”
“అవును.”
“నువ్వు సీరియస్గా మాట్లాడుతున్నావా?”
“అవును.”
“ఇక ఏం చేయాలి?”
“మళ్లీ మొదటి మెట్టు.”
ఆనంద్ కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాడు.
“ఎన్నిసార్లు?”
అభినయ చెప్పింది.
“నువ్వు గమ్యానికి చేరేంతవరకు.”
తాతయ్య చివరి మాట
కొన్ని నెలల తర్వాత కృష్ణయ్య ఆరోగ్యం క్షీణించింది.
ఆనంద్ వెంటనే గ్రామానికి వెళ్లాడు.
కృష్ణయ్య మంచం మీద ఉన్నాడు.
“తాతయ్య…”
“రా.”
ఆనంద్ ఆయన చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“నేను ఇంకా సాధించలేదు.”
కృష్ణయ్య చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“ఎవరు చెప్పారు సాధించలేదని?”
“నాకు ఉద్యోగం రాలేదు.”
“అది సాధించకపోవడం కాదు.”
“మరి?”
“నువ్వు మళ్లీ లేచావు.”
ఆనంద్ కళ్లలో నీళ్లు.
కృష్ణయ్య మెల్లగా అన్నాడు.
“గెలుపు అంటే ఎప్పుడూ మనం కోరుకున్నది పొందడం కాదు.”
“మరి?”
“కొన్నిసార్లు… మనం భయపడినప్పటికీ ముందుకు నడవడం.”
అతను ఆనంద్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
“జీవితం మొత్తం మెట్లదారి చూపించదు రా.”
“అయితే?”
“మొదటి మెట్టు చూపిస్తుంది.”
“అదే ఎక్కు.”
తారా రాసిన లేఖ
ఒక ఉదయం తారా ఆనంద్కు ఒక లేఖ ఇచ్చింది.
“ఇది ఎప్పుడు రాశారు?”
“చాలా రోజుల క్రితం.”
“ఎందుకు ఇప్పుడిస్తున్నారు?”
“ఇప్పుడు చదవాల్సిన సమయం వచ్చింది.”
ఆనంద్ లేఖ తెరిచాడు.
అందులో ఇలా ఉంది.
ఆనంద్,
మనం జీవితాన్ని చాలా పెద్ద ప్రశ్నలా చూస్తాం.
‘నేను ఎక్కడికి వెళ్తున్నాను?’
‘నేను ఎప్పుడు విజయం సాధిస్తాను?’
‘నా జీవితం ఎలా మారుతుంది?’
కానీ కొన్ని ప్రశ్నలకు ఇప్పుడే సమాధానం అవసరం లేదు.
ఈరోజు నువ్వు చేయాల్సిన ఒక్క పని ఏంటి?
అది చేయి.
రేపటి మెట్టు రేపు కనిపిస్తుంది.
మొత్తం దారి కనిపించకపోయినా పర్వాలేదు.
చీకటిలో కూడా ఒక చిన్న అడుగు వేయగలం.
ఎందుకంటే…
దారి కనిపించడం వల్ల మనం నడవం.
మనం నడవడం మొదలుపెట్టినప్పుడు దారి కనిపిస్తుంది.
ఆనంద్ లేఖను మడిచి జేబులో పెట్టుకున్నాడు.
కొత్త ఉదయం
ఒక సంవత్సరం గడిచింది.
ఆనంద్ ఎన్నోసార్లు విఫలమయ్యాడు.
ఎన్నోసార్లు భయపడ్డాడు.
కొన్ని రోజులు అన్నీ వదిలేయాలని అనిపించింది.
కానీ ప్రతిసారీ ఒక చిన్న పని చేశాడు.
ఒక అప్లికేషన్.
ఒక ఫోన్ కాల్.
ఒక కొత్త ప్రయత్నం.
ఒక కొత్త ఆలోచన.
ఒక చిన్న అడుగు.
చివరికి ఒక రోజు అతని ఫోన్ మోగింది.
“మీరు ఎంపికయ్యారు.”
ఆనంద్ కొన్ని క్షణాలు మాట్లాడలేకపోయాడు.
అతను గెలిచాడు.
కానీ ఆ రోజు అతనికి తన విజయం కంటే మరొక విషయం గుర్తొచ్చింది.
మొదటిసారి రిజెక్ట్ అయిన రాత్రి.
కిటికీ దగ్గర కూర్చున్న తనను.
అభినయ ఇచ్చిన టీని.
కృష్ణయ్య చెప్పిన మాటలను.
అరవింద్ భయాన్ని.
తారా లేఖను.
మరియు…
మొదటి మెట్టును.
మొదటి అడుగు - మొదటి ఇటుక
కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత ఆనంద్ ఒక పెద్ద సభలో మాట్లాడుతున్నాడు.
వందల మంది అతని మాటలు వినడానికి కూర్చున్నారు.
అతని వెనుక పెద్ద తెరపై ఒక వాక్యం కనిపించింది.
“మొత్తం మెట్లదారి కనిపించాల్సిన అవసరం లేదు. మొదటి మెట్టు మీద అడుగు వేయండి.”
ఒక యువకుడు లేచి అడిగాడు.
“సర్… నాకు నా భవిష్యత్తు గురించి అసలు ఏమీ తెలియదు. నేను ఏ దారిలో వెళ్లాలో కూడా తెలియదు. నేను ఎలా మొదలుపెట్టాలి?”
ఆనంద్ కాసేపు ఆలోచించాడు.
తర్వాత నవ్వాడు.
“నీకు మొత్తం దారి తెలియాల్సిన అవసరం లేదు.”
“మరి?”
“నీ ముందున్న చిన్న అడుగు ఏంటో తెలుసుకో.”
“అది కూడా తెలియకపోతే?”
“అప్పుడు… మొదట నీ భయాన్ని ఒప్పుకో.”
యువకుడు శ్రద్ధగా వింటున్నాడు.
ఆనంద్ కొనసాగించాడు.
“తర్వాత ఒక చిన్న పని చేయి.”
“అంతేనా?”
“అవును.”
“అది సరిపోతుందా?”
ఆనంద్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“ఒక పెద్ద భవనం కూడా మొదటి ఇటుకతోనే కదా మొదలవుతుంది.”
ఆ రాత్రి ఆనంద్ ఇంటికి వెళ్లి పాత డ్రాయర్ తెరిచాడు.
అందులో ఎన్నో పాత కాగితాలు ఉన్నాయి.
రిజెక్షన్ లెటర్లు.
పాత అప్లికేషన్లు.
తారా ఇచ్చిన లేఖ.
కృష్ణయ్య ఫోటో.
అభినయతో తీసుకున్న పాత ఫోటో.
అతను వాటిని ఒక్కొక్కటిగా చూశాడు.
అప్పుడు కృష్ణయ్య మాట మళ్లీ గుర్తొచ్చింది.
“జీవితం మొత్తం మెట్లదారి చూపించదు రా.”
ఆనంద్ కిటికీ తెరిచాడు.
బయట ఉదయం వెలుగు మొదలవుతోంది.
ఆకాశం ఇంకా పూర్తిగా వెలిగిపోలేదు.
కానీ చీకటి తగ్గుతోంది.
అతను తనలో తానే అనుకున్నాడు.
“బహుశా జీవితం కూడా ఇలాగే ఉంటుంది.”
మొత్తం భవిష్యత్తు మనకు కనిపించదు.
మొత్తం దారి మనకు తెలియదు.
మన కల ఎక్కడికి తీసుకెళ్తుందో తెలియదు.
ఎన్నిసార్లు పడిపోతామో తెలియదు.
ఎవరు మనతో చివరి వరకు ఉంటారో తెలియదు.
అయినా…
మొదటి అడుగు వేయొచ్చు.
ఒక చిన్న అడుగు.
ఒక చిన్న నిర్ణయం.
ఒక చిన్న ప్రయత్నం.
ఒక చిన్న ఆశ.
ఎందుకంటే పెద్ద మార్పులు చాలాసార్లు పెద్ద శబ్దంతో రావు.
అవి నిశ్శబ్దంగా వస్తాయి.
మన హృదయంలో ఒక చిన్న నిర్ణయంగా పుడతాయి.
“ఇంకోసారి ప్రయత్నిస్తాను.”
అదే మొదటి మెట్టు.
ఆ మొదటి మెట్టు తర్వాత రెండోది వస్తుంది.
రెండోది తర్వాత మూడోది.
ఎప్పుడో ఒక రోజు వెనక్కి తిరిగి చూస్తే…
నువ్వు ఎక్కిన మెట్లన్నీ కనిపిస్తాయి.
కానీ నువ్వు మొదలుపెట్టినప్పుడు…
నీకు కనిపించింది ఒక్కటే.
మొదటి మెట్టు.
అందుకే…
మొత్తం మెట్లదారి కనిపించకపోయినా భయపడకు.
మొదటి మెట్టు కనిపిస్తే చాలు.
దాని మీద కాలు పెట్టు.
నీ కథ అక్కడి నుంచే మొదలవుతుంది.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
Comments