అద్దె ఇల్లు
- Munipalle Vasundhara Rani
- Feb 5
- 3 min read
#వసుంధరరాణిమునిపల్లె, #VasundharaRaniMunipalle, #AddeIllu, #అద్దెఇల్లు, #TeluguInspirationalStories, #ప్రేరణాదాయకకథలు
Adde Illu - New Telugu Story Written By Vasundhara Rani Munipalle
Published in manatelugukathalu.com on 05/02/2026
అద్దె ఇల్లు - తెలుగు కథ
రచన: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
రాఘవరావు గారు ఆ పాత బంగళాలోకి అడుగుపెట్టి అప్పుడే ఇరవై ఏళ్లు పూర్తయ్యాయి. అది అద్దె ఇల్లు అని తెలిసినా ఆయన ఎప్పుడూ అలా అనుకోలేదు. ఆ ఇంటి మీద ఆయనకు ఉన్న మమకారం అంతా ఇంతా కాదు. ప్రతి ఏటా తన సొంత డబ్బులతో గోడలకు రంగులు వేయించడం, తోటలో రకరకాల మొక్కలు నాటడం ఆయనకు ఒక వ్యసనంలా మారిపోయింది.
ఆయన స్నేహితులు ఎప్పుడూ అంటుండేవారు, రాఘవరావు గారూ ఇది అద్దె ఇల్లు, ఎందుకు ఇంత ఖర్చు చేస్తారు అని. ఆయన మాత్రం నవ్వి ఊరుకునేవారు. ఆ ఇంటి గదుల్లో ఆయన పిల్లల నవ్వులు ఉన్నాయి, ఆ తోటలో ఆయన భార్యతో గడిపిన సాయంత్రాలు ఉన్నాయి. అందుకే ఆ ఇల్లు ఆయనకు ఒక ఇల్లు మాత్రమే కాదు, ఒక ప్రాణం.
అయితే కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు. ఒకరోజు హఠాత్తుగా ఇంటి యజమాని కొడుకు అమెరికా నుండి వచ్చి, నెల రోజుల్లో ఇల్లు ఖాళీ చేయాలని నోటీసు ఇచ్చాడు. ఆ వార్త వినగానే రాఘవరావు గారి గుండె ఆగినంత పనైంది.
తాను ప్రాణం పెట్టి పెంచుకున్న మొక్కలు, తనే స్వయంగా డిజైన్ చేయించుకున్న కిటికీ తెరలు, ప్రతి గోడ మీద ఉన్న తన ముద్ర... ఇవన్నీ ఇప్పుడు తనవి కావు అంటే ఆయన జీర్ణించుకోలేకపోయారు. కోపం, బాధ, అసహాయత ఆయనను చుట్టుముట్టాయి. తన ఇరవై ఏళ్ల శ్రమను, జ్ఞాపకాలను ఎవరో వచ్చి లాగేసుకుంటున్నట్లు ఆయనకు అనిపించింది.
ఒక సాయంత్రం దిగులుగా పార్కులో కూర్చున్న రాఘవరావు గారికి ఒక వృద్ధ సన్యాసి తారసపడ్డారు. రాఘవరావు తన మనసులోని బాధను ఆయనతో పంచుకున్నారు.
అప్పుడు ఆ సన్యాసి నెమ్మదిగా నవ్వి ఇలా అన్నారు, రాఘవరావు గారూ, మీరు బాధపడుతోంది ఇల్లు పోతుందని కాదు, నాది అనుకున్న భ్రమ విడిపోతుందని. ఈ ప్రపంచంలో మన ప్రయాణం ఒక అద్దె ఇంట్లో బస చేసినట్లు మాత్రమే. మనం ఉండే ఇల్లు, చివరకు మనం మోస్తున్న ఈ శరీరం కూడా భగవంతుడు మనకు ఇచ్చిన అద్దె ఇల్లే. అందరం టికెట్ రిజర్వ్ చేసుకుని వెయిటింగ్ లిస్ట్లో ఉన్నాం. ఎవరి టికెట్ ఎప్పుడు కన్ఫర్మ్ అయితే అప్పుడు ఈ శరీరాన్ని విడిచి పరలోక ప్రయాణానికి రెడీ అవ్వవలసిందే.
అలాగే తన ఇల్లు ఖాళీ చేసి ఇవ్వమని యజమాని అడిగితే ఇంటి తాళాలు అప్పగించి ప్రశాంతంగా వెనుతిరగాలి. మనది కాని దానిమీద మనకు ఉందనుకున్న అధికారాన్ని, మమకారాన్ని వదిలేయాలి. ఇక్కడేదీ శాశ్వతం కాదు. మీరు పెంచిన మొక్కలు ఇక్కడ ఇంకొకరికి నీడను ఇస్తాయి, అది మీకు పుణ్యం. అంతేకాని అది నాది అని పట్టుకు కూర్చుంటే దుఃఖం తప్ప ఏమీ మిగలదు.
ఆ మాటలు రాఘవరావు గారి కళ్ళు తెరిపించాయి.
మమకారం అంటే బంధించడం కాదు, ప్రేమగా వదిలేయడం అని ఆయనకు అర్థమైంది. నెల తిరిగేసరికి ఆయన చాలా ప్రశాంతంగా సామాన్లు సర్దుకున్నారు. వెళ్తూ వెళ్తూ తోటలోని మొక్కలకు చివరిసారి నీళ్లు పోసి, యజమాని కొడుకు వైపు చూసి నవ్వుతూ, ఈ ఇంటిని జాగ్రత్తగా చూసుకో నాయనా, ఇందులో చాలా మంచి జ్ఞాపకాలు ఉన్నాయి అని చెప్పి బయటకు నడిచారు.
ఆయన చేతిలో సామాన్లు ఉన్నా, మనసులో మాత్రం ఒక అద్భుతమైన ప్రశాంతత ఉంది. తను ఒక బరువును దించేసి స్వేచ్ఛగా నడుస్తున్నట్లు ఆయనకు అనిపించింది.
ఉండేది ఏ ఇంట్లో అయినా మనిషి దానిమీద ఆపేక్ష పెంచుకోకుండా, ఇదేమీ శాశ్వతం కాదు
ఏదో ఒకరోజు ఈ ఇంటినైనా ఈ శరీరాన్నైనా వదిలి వెళ్ళిపోవలసిందే అనుకున్నంతవరకు బాధ ఉండదని ఆయనకు ఆ రోజు బోధపడింది.
***
సమాప్తం.
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
ఉగాది 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
కొసమెరుపు కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments