అమ్మ ఒడి
- Ronanki Divija Saibhanu
- Dec 6, 2025
- 6 min read
#AmmaVodi , #అమ్మఒడి, #RonankiDivijaSaibhanu, #రోణంకిదివిజసాయిభాను, #TeluguInspirationalStories, #ప్రేరణాదాయకకథలు, #కొసమెరుపు
Amma Vodi - New Telugu Story Written By Ronanki Divija Saibhanu Published In manatelugukathalu.com On 06/12/2025 అమ్మ ఒడి - తెలుగు కథ
రచన: రోణంకి దివిజ సాయిభాను
సాహితి అప్పుడే ఆఫీసు వర్క్ ముగించుకుని, ల్యాప్టాప్ మూసి, కుర్చీలో అలా వెనక్కి వాలింది. ఇంతలో ఫోన్ నోటిఫికేషన్ శబ్దం వినిపించింది. చూస్తే, అమ్మ నుంచి వాయిస్ మెసేజ్ వచ్చింది. సాహితి చిరునవ్వుతో వినటానికి ఓపెన్ చేసింది. "బుజ్జి..ఈరోజు నీ రూమ్ సర్దుతుంటే నాకు ఈ ఫోటోలు కనిపించాయి రా, అవి నీకు పెడుతున్నాను ఇప్పుడు..." అని అమ్మ శారద అంటుంది. ఏ ఫొటోలు అయ్యి ఉంటాయబ్బా అనుకుంది.
సాహితి అమెరికాలో ప్రఖ్యాత కంపెనీలో ఇంజనీర్గా పని చేస్తుంది. అనతి కాలంలోనే ఉత్తమ ప్రతిభ కనబర్చి, విదేశంలో ఉన్న బ్రాంచ్లో పనిచేయటానికి సెలెక్ట్ అయ్యింది. శారద, రవి కుమార్ల ఏకైక కూతురు సాహితి. అంత దూరం కూతురిని పంపించటం ఇష్టం లేకపోయినా, సాహితి పట్టుబట్టడంతో ఒప్పుకున్నారు.
ఈలోపు శారద ఫొటోలు కూడా పంపించింది.
అవి సాహితి చిన్నప్పటి ఫోటోలు. వాటిలో శారద ఒడిలో కూర్చుని ఉన్నప్పుడు, రవి కుమార్ తన తలపై చెయ్యి వేసి నవ్వుతున్న ఫొటో. ఇంకో ఫోటోలో శారద, రవి కుమార్ మరియు ఆరేళ్ళ సాహితి ఒక భవనం ముందు నిల్చుని ఉన్నారు. ఆ భవనం బోర్డు పైన "అమ్మ ఒడి" అని రాసి ఉంది. ఆ ఫోటోలో రవి కుమార్ తెల్లటి చొక్కా, శారద పట్టు చీర ధరించి ఉన్నారు. సాహితి ఒక పాత గౌను వేసుకుని నిలుచుంది. ముగ్గురి కళ్ళల్లో తెలియని ఆశ, లోతైన ప్రేమ కనిపిస్తున్నాయి. అమ్మకు స్మైలీ ఎమోజీ పంపింది. ఆ ఫొటో చూశాక, సాహితి మనసు గతం వైపు మళ్ళింది.
సాహితికి గుర్తు తెలిసిన వయసులో ఒక అనాథ ఆశ్రమంలో ఉంది. ఆ ఆశ్రమం పేరే ’అమ్మ ఒడి’. పేరుకు తగ్గట్టే ఆదరణ ఉన్నా, తనకు ‘తల్లి’ లేని లోటు ప్రతి రాత్రి నిద్రపోయే ముందు గుర్తుకొచ్చేది. ఒకరోజు ఓ యువ జంట ఆ ఆశ్రమానికి వచ్చారు. “ఈ అమ్మాయి మాకు కావాలి” అని సాహితి వైపు చూపించారు. ఆ రోజు ఆ జంట అలా అనేసరికి, తనకి తల్లితండ్రులు దొరికారని మురిసిపోయింది సాహితి.
రవి కుమార్, శారద ప్రేమ బంధానికి ఆరేళ్లు. వారికి పెళ్లైన కొత్తలో ఎంతో సంతోషంగా ఉన్నారు. కానీ, వారికి సంతానం కలిగే అవకాశం ఇక లేదని డాక్టర్ నిర్ధారించారు. ఆ నిరాశ వారి జీవితాన్ని కొంతకాలం పాటు కమ్ముకుంది. పిల్లలు లేని లోటు వారి వైవాహిక జీవితంలో ఓ వెలితిలా ఉండేది. అందుకే, ఒక రోజు తమ జీవితాన్ని ఒకరికి అంకితం చేయాలని నిర్ణయించుకున్నారు, దత్తత తీసుకోవాలని అనుకున్నారు. వారం రోజుల్లో అన్ని ఫార్మాలిటీస్ పూర్తి చేసుకొని సాహితిని తమతో పాటు శారద, రవి కుమార్ తీసుకువెళ్లారు.
సాహితి ఇంట్లో అడుగు పెట్టిన మొదటి రోజును ఎప్పటికీ మర్చిపోలేదు. అది కేవలం ఇల్లు కాదు, ప్రేమతో నిండిన అనురాగపు వాకిలి. వారికి ఏకైక కూతురుగా ఆమె పెరిగింది. సాహితి ఎప్పుడూ తనను దత్తత తీసుకున్నారని అనుకునేది కాదు. వారి ప్రేమలో ఆ ‘దత్తత’ అనే పదానికి చోటే లేకుండా పోయింది.
రవి కుమార్ ప్రతి రోజూ ఆమెకు నిద్రపోయే ముందు కొత్త కొత్త కథలు చెప్పేవాడు. శారద, తాను తెలుసుకున్న ప్రతి విషయాన్ని కూతురికి నేర్పించేది. రవి కుమార్, శారదలకు సాహితి లోకం అయిపోయింది.
వారిరువురూ సాహితిని మంచిగా ఎదిగేలా ప్రోత్సహించారు. ఆమె చదువులో, అభిరుచుల్లో ఎప్పుడూ వెన్నుదన్నుగా నిలిచారు. కొన్నిసార్లు ఎవరైనా “దత్తత బిడ్డ కదా, గారాబం ఎక్కువైతే తరువాత కష్టమే” అని అన్నప్పుడు, శారద ముఖంపై కోపంతో కాదు, కళ్ళలో స్థిరత్వంతో చెప్పేది: “సాహితి మేము దత్తత తీసుకున్న బిడ్డ కాదు, మా కోసం దేవుడు స్వయంగా పంపించిన వరం” అని.
సాహితి బీటెక్ ఆఖరి సంవత్సరం చదువుతున్నప్పుడే, ప్రాంగణ నియామకాల్లో కొలువు సంపాదించింది. ఉద్యోగం చేస్తున్న కొన్ని రోజులకు ఆమెకు కంపెనీ తరపున అమెరికా వెళ్ళే అవకాశం వచ్చింది. వీసా వచ్చాక, అమ్మ నాన్నలకు త్వరగా వచ్చేస్తానని ధైర్యం చెప్పి అమెరికా వెళ్ళింది.
అది తను అమెరికాలో అడుగుపెట్టిన రోజు. అమ్మ నాన్నలకు చేరిపోయానని ఫోన్ చేసి చెప్పి, ఇల్లు సర్దే పనిలో పడింది. సాహితి తన వస్తువులను సర్దుతుండగా, తన బ్యాగ్లో చిన్న డైరీ దొరికింది. ఆ డైరీలోని పేజీలు తెరిచి చదవడం మొదలుపెట్టింది. అది ఆశ్రమానికి వెళ్ళడానికి కొన్ని నెలల ముందు, రవి కుమార్ రాసినది.
నవంబర్ 12, 2004:
ఈ రోజు కూడా డాక్టర్లు అదే చెప్పారు. శారద బాగా నిరాశలో ఉంది. జీవితం ఖాళీగా అనిపిస్తోంది. శారదను ఓదార్చడానికి ఒక అనాథ ఆశ్రమానికి వెళ్లి, కనీసం ఆ పిల్లల కోసం ఏదైనా చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాం. మా లోటును ఇతరులకు సహాయం చేయడం ద్వారా భర్తీ చేసుకోవాలనుకున్నాం.
నవంబర్ 20, 2004:
ఈ రోజు "అమ్మ ఒడి" ఆశ్రమానికి వెళ్ళాం. చుట్టూ పిల్లలు ఉన్నారు. కానీ, మా దృష్టి అంతా ఒక మూల, ఓ విరిగిపోయిన బొమ్మతో ఆడుకుంటున్న ఆ చిన్నారి మీదే ఉంది. పిల్లలందరూ ఆడుతుంటే, తను మాత్రం తన చిన్ని చేతులతో బొమ్మను జాగ్రత్తగా అతికించడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. ఆమె ఆ బొమ్మను కొద్ది క్షణాల్లోనే కొత్త బొమ్మగా మార్చింది. చిన్న వయసులోనే అంతటి దృష్టి, పట్టుదల చూసి ఆశ్చర్యపోయాము. ఆ చిన్నారి నవ్వు నన్ను, శారదను కట్టిపడేసింది. శారద ఆ పాప దగ్గరకు వెళ్లి పేరు అడిగింది. ‘సాహితి’ అంట ఆ చిన్నారి పేరు. భలే ముద్దుగా ఉంది. సాహితి పుట్టిన కొన్ని రోజులకే ఆమె తల్లి ఇక్కడ వదిలేసింది అని ఆశ్రమ నిర్వాహకులు చెప్పారు. ఆ తర్వాత కాసేపు అక్కడే పిల్లలతో సరదాగా గడిపి, మేము ఇంటికి తిరిగి వచ్చేశాము.
నవంబర్ 26, 2004:
ఈ రోజు శారద అన్న మాట నన్ను కదిలించింది: ‘రవి, మనం ఇక్కడికి సహాయం చేయడానికి వచ్చాం. కానీ, ఆ పాప కళ్ళల్లో నాకు జీవితంలో ముందుకు వెళ్లడానికి అవసరమైన ధైర్యం కనిపిస్తుంది. మనకు కావాల్సింది కేవలం బిడ్డ కాదు, మన జీవితానికి కొత్త ఆశను ఇచ్చే బలం. ఆ బలం ఈ చిన్నారిలో ఉంది. మనం సాహితిని దత్తత తీసుకుందాం' అని అంది.
మేము ముందుగా దత్తత తీసుకోవాలని అనుకోలేదు. కేవలం ఏదో ఒక సహాయం చేయాలని అనుకున్నాం. కానీ, ఆ చిన్నారి కళ్ళల్లోని ఆశ, పట్టుదల మా నిస్సత్తువైన జీవితానికి ఒక కొత్త మార్గాన్ని చూపించాయి. అందుకే, అప్పుడే నిర్ణయించుకున్నాం, మాకు కావాల్సింది సాహితి అని. దత్తత తీసుకోవడానికి సంతానం లేకపోవడం మాత్రమే కారణం కాదు. సాహితి నాకు నా కన్నకూతురిలా అనిపిస్తుంది’.
డిసెంబర్ 1, 2000...
ఈ రోజు మా పెళ్లి రోజు. సాహితి మా ఇంట్లో అడుగుపెట్టింది, మా ఇంటికి మహాలక్ష్మి వచ్చినట్టు అనిపిస్తుంది, చాలా సంతోషంగా ఉంది.
అమెరికా వచ్చాక, అమ్మ నాన్నను మిస్ అయిన ప్రతిసారీ ఆ డైరీని చూస్తూ, పాత జ్ఞాపకాలను తల్చుకుంటూ, ఆమెను వారు ఎందుకు ఎంచుకున్నారో తెలిసి సంతోషంతో, మరింత ఎక్కువగా ప్రేమను పెంచుకుంది. "ఆ డైరీ కేవలం అక్షరాల సముదాయం కాదు, తన కోసం తన తల్లిదండ్రులు అనుభవించిన నిశ్శబ్ద వేదన, తమ జీవితానికి కొత్త వెలుగును వెతుక్కున్న ప్రయాణం. ఆ పేజీలు సాహితి హృదయాన్ని మెలిపెట్టాయి."
నవ్వుతూ పంపించిన ఫొటోలు, గతం నుంచి గొప్ప పాఠాన్ని నేర్పించాయి. ఆ ఫొటోలు చూసిన తర్వాత ఆమె మనసులో ఆలోచన మొదలైంది.
“ఈ సంవత్సరం వారి పెళ్లి రోజుకి ఒక అద్భుతమైన సర్ప్రైజ్ ప్లాన్ చేయాలి” అని అనుకుంది.
తను ఇక్కడ విదేశంలో ఉన్నందున, జనవరిలో రాబోయే వారి పెళ్లి రోజు వేడుకలకు రెండు నెలల ముందుగానే ఏర్పాట్లు మొదలుపెట్టింది. ఆమె ఇండియాలో ఉన్న తన బెస్ట్ ఫ్రెండ్ ‘అఖిల్’ సహాయం తీసుకుంది. ‘ఇంత దూరం నుంచి ఈ ఏర్పాట్లు చేయాలా?’ అని అఖిల్ అడిగితే, “వారి జీవితంలో ఆశను నింపినందుకు నేను చేసే చిన్న ప్రయత్నం ఇది,” అంది సాహితి.
ప్లానింగ్లో ఉన్నప్పుడే, సాహితి తన బాస్తో మాట్లాడి క్రిస్మస్ హాలిడేస్తో కలిపి ముందుగానే సెలవు తీసుకుంది. తన రాకను అఖిల్కు తప్ప, ఇంకా ఎవరికీ చెప్పలేదు. అఖిల్ ఎయిర్పోర్ట్లో సాహితిని రిసీవ్ చేసుకుని, ఇంటికి తీసుకెళ్లాడు. మార్గ మధ్యలో, ప్లాన్స్ అన్నింటినీ ఇద్దరూ చర్చించుకున్నారు.
సాహితి ఎంతో ఉత్సాహంతో ఇంటికి చేరుకుంది. కాలింగ్ బెల్ కొట్టింది. శారద తెరిచి చూసింది. ఎదురుగా సాహితిని చూసి ఒక్క క్షణం అది కల అనుకుంది. రవి కుమార్ వెనుక నుంచి వచ్చారు, ఎవరు వచ్చారు అనుకుంటూ. వారి ఆనందానికి అవధులు లేవు.
“బుజ్జి! నువ్వా? ఏంటి చెప్పకుండా వచ్చావు?” అన్నాడు రవి కుమార్ సంతోషంతో.
“సర్ప్రైజ్... హ్యాపీ వెడ్డింగ్ యానివర్సరీ!” అని నవ్వింది సాహితి. థ్యాంక్యూ బుజ్జి అంటూ ఇద్దరూ సాహితిని గట్టిగా కౌగిలించుకున్నారు.
ఆ రోజు సాయంత్రం, సాహితి ప్లాన్ ప్రకారం రవి కుమార్, శారదలను గుడికి వెళ్ళమని పంపించింది. వారిద్దరూ తిరిగి ఇంటికి వచ్చేసరికి, ఇల్లంతా దీపాలతో, పూలతో అలంకరించి ఉంది. బంధుమిత్రులు, స్నేహితులు నవ్వుతూ కనిపించారు. ఇదంతా తెలియని ఇద్దరూ ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నారు.
సాహితి, తన తల్లిదండ్రులను వేదికపైకి తీసుకెళ్లింది. మైక్ తీసుకుని సాహితి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది: “అమ్మ, నాన్న... మీరిద్దరూ నన్ను దత్తత తీసుకున్నప్పుడు, ‘మీరు నాకు ఎంత భవిష్యత్తును ఇస్తారో’ అని ప్రపంచం ఆలోచించింది. కానీ, మీరు నన్ను ఎంచుకున్న రోజు, మీరు నాకు మీ అనురాగపు గతం మొత్తాన్ని, ఆశతో కూడిన భవిష్యత్తును అందించారు. అమెరికాలో ఉన్న ప్రతీ రోజూ ఈ డైరీ నాకెంతో స్ఫూర్తిని ఇచ్చింది. ఆ డైరీ చదివినప్పుడు, మీ ప్రేమలోని లోతు నాకు అర్థమైంది. మీరు కేవలం తల్లిదండ్రులుగా మారలేదు, మీరు నిస్సత్తువలో ఉన్నప్పుడు ధైర్యాన్నిచ్చే ఒక తోడుగా మారారు.”
రవి కుమార్ ఇన్నాళ్లు వెతుకుతున్న డైరీ సాహితి దగ్గర ఉందా అని లోపల అనుకున్నాడు. సాహితి చేతులు జోడించి, కళ్లల్లో నీటితో, “నేను ఈ స్థాయిలో ఉండటానికి, నేను ఈ ప్రపంచాన్ని గెలవడానికి, నా వెనుక మీరు ఉన్నారని ధైర్యం ఇచ్చినందుకు నాన్నా, అమ్మా. థాంక్యూ!" అని అంది. శారద, రవి కుమార్ కూడా ఆమెను మనస్ఫూర్తిగా కౌగిలించుకున్నారు.
అది కేవలం దత్తత బంధం కాదు, ప్రేమ, ఆశ, అనురాగాలతో అల్లుకున్న ఆత్మీయ బంధం. సాహితి ప్లాన్ చేసినట్లుగా వేదికపైకి అఖిల్ వచ్చాడు.
“వెయిట్ సాహితి! సర్ప్రైజ్ ఇక్కడితో పూర్తి కాలేదు. నీ సర్ప్రైజ్ ప్లాన్కి నేను ఎందుకు ఇంత ఉత్సాహం చూపించానో తెలుసా?” అంటూ ఆగాడు.
సాహితి ఆశ్చర్యంగా అఖిల్ వైపు చూసింది, "అఖిల్? నువ్వు ఏమంటున్నావు?"
చిరునవ్వుతో మైక్ తీసుకుని, "ఒక చిన్న విషయం చెప్పాలి," అంటూ అఖిల్ శారద, రవి కుమార్ల వైపు తిరిగి, "ఆంటీ.. అంకుల్.. నేను మిమ్మల్ని మొదటిసారి నా చిన్నప్పుడు మా నాన్న గారి క్లినిక్లో చూశాను. పిల్లలు పుట్టే అవకాశం లేదని తెలిసిన తర్వాత, మీరు ఆయన దగ్గర కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నారు. తర్వాత స్కూల్లో సాహితిని మొదటిసారి కలిసినప్పుడు, మిమ్మల్ని ఆమె తల్లిదండ్రులుగా చూసి, ఆ పాత కథ గుర్తొచ్చింది. మీ కష్టం నుంచి పుట్టిన ఈ ప్రేమ బంధానికి నేను కేవలం స్నేహితుడిని కాదు, ఆ ఆశకు ఒక సాక్షిని. అందుకే ఈ సర్ప్రైజ్ ప్లానింగ్లో నాకు ఇంత ఉత్సాహం."
"అఖిల్! నాకు ఈ విషయం ఎప్పుడూ చెప్పనేలేదు! థాంక్యూ సో మచ్ అఖిల్, ఈరోజు నాకు హెల్ప్ చేసినందుకు, నాకు చిన్నప్పట్నుంచీ తోడుగా ఉన్నందుకు!" అంటూ సాహితి నవ్వింది. "సరే, సరే, టైమ్ అవుతుంది, కేక్ కట్ చేయించు ఆంటీ, అంకుల్ తో ముందు” అని అఖిల్ అన్నాడు. శారద, రవి కుమార్ కూడా అఖిల్కు థాంక్స్ చెప్పారు, ఆనందంగా కేక్ కట్ చేసి, సాహితికి తినిపించారు.
సాహితికి ఆ తల్లిదండ్రులు దొరకడం ఎంత అదృష్టమో, వారికి సాహితి దొరకడం అంతకంటే పెద్ద అదృష్టమని అందరూ అనుకున్నారు. ఆ రాత్రి, వారి కుటుంబం యొక్క కథ, రక్త సంబంధాల హద్దులను దాటి, ప్రేమ, ధైర్యం మరియు నిస్వార్థ అనురాగంతో అల్లుకున్న ఒక గొప్ప జీవిత పాఠంగా మిగిలిపోయింది.
రోణంకి దివిజ సాయిభాను గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
ఉగాది 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
కొసమెరుపు కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం:
నా పేరు రోణంకి దివిజ సాయిభాను. తెలుగు భాషాభిమానిని. తెలుగు భాషలో కవితలు మరియు కథలను రాస్తుంటాను. మనసును నింపిన ప్రతి భావాన్ని పదాలతో అల్లుతూ ఇప్పటివరకు ఎన్నో కవితలను రాసాను. నా కవితలు వివిధ పత్రికలలో ప్రచురితమయ్యాయి. ఎన్నో సాహిత్య పోటీల్లో పాల్గొని, విజయాలు సాధించడం నాకు మరింత ప్రేరణనిచ్చింది. భావాలకి, కలలకి మాట దొరికేలా చేసే ఈ సాహిత్యయాత్రలో నిరంతరం కొత్త అంచులను అన్వేషిస్తూ ముందుకు సాగుతున్నాను.
Comments