అసలైన మనిషి

మనిషి విలువను అంకెలతో కొలిచే ఒక భవిష్యత్తు ప్రపంచాన్ని ఊహించండి. అలాంటి ప్రపంచంలో తన మనస్సాక్షిని ఎంచుకున్న ఒక సాధారణ వ్యక్తి అసలైన మనిషిగా ఎలా మారాడో ఈ కథ చెబుతుంది.

Asalaina Manishi - Telugu Science Fiction Story | Alekhya Pulukuri

అసలైన మనిషి - తెలుగు సైన్స్ ఫిక్షన్ కథ | అలేఖ్య పులుకూరి

Published In manatelugukathalu.com On 06/04/2026

అద్దం ముందు నిలబడి అభిరామ్ తన నవ్వును సరిచేసుకున్నాడు. అది ఒక సహజమైన నవ్వు కాదు, ఒక పర్ఫెక్ట్ 'ఫేక్ స్మైల్'. పెదవుల వంపు కచ్చితంగా ఉండాలి, కళ్లలో తగినంత వినయం కనిపించాలి. ఎందుకంటే బయటి ప్రపంచం అతన్ని ఒక మనిషిగా చూడదు, అతని మెడలోని చిప్‌లో మెరిసే 4.8 అనే అంకెగా చూస్తుంది.

అది 2040వ సంవత్సరం. ప్రపంచం మారిపోయింది. మనుషుల వ్యక్తిత్వాన్ని అంకెలతో కొలుస్తున్నారు. మీరు ఎంత మంచివారో మీ 'సోషల్ రేటింగ్' చెబుతుంది. మెడలోని చిప్ మీద 4.5 పైన ఉంటేనే మీకు గౌరవం, విమాన ప్రయాణాలు, కార్పొరేట్ ఉద్యోగాలు. 2.0 కంటే తగ్గితే మీరు సమాజానికి ఒక భారమైపోతారు.

అభిరామ్ గదిలోంచి బయటకు రాగానే ఎదురింటి వర్మ గారు కనిపించారు. నిజానికి ఆయన గార్డెన్ చెత్తగా ఉంది, కానీ ఆయన రిటైర్డ్ జడ్జి. ఆయన ఇచ్చే ఒక పాజిటివ్ రేటింగ్ అభిరామ్ కెరీర్‌కు కీలకం.

"గుడ్ మార్నింగ్ వర్మగారు! మీ గార్డెన్ ఈ రోజు చాలా అద్భుతంగా ఉంది," అన్నాడు అభిరామ్ వంగి నమస్కరిస్తూ.

వర్మగారు తన డిజిటల్ వాచ్‌లో చూసి చిన్న క్లిక్ ఇచ్చారు. అభిరామ్ ఫోన్ మోగింది: Rating Updated: 4.81. అభిరామ్ కారు ఎక్కాడు. ఈ రోజు అతని జీవితంలో అతి ముఖ్యమైన రోజు. ఆఫీసులో రీజనల్ మేనేజర్ పదవికి ఇంటర్వ్యూ ఉంది. దానికి కనీసం 4.9 రేటింగ్ ఉండాలి. ఆ ఒక్క పాయింట్ కోసం గత ఆరు నెలలుగా అభిరామ్ ఒక రోబోలా బతుకుతున్నాడు. నచ్చకపోయినా అందరికీ సాయం చేయడం, కోపం వచ్చినా నవ్వుతూ ఉండటం—ఇదంతా ఆ అంకె కోసమే.

దారిలో ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ దగ్గర ఒక ముష్టివాడు అడుక్కుంటూ అభిరామ్ కారు అద్దం ముందు వచ్చి నిల్చున్నాడు. అభిరామ్‌కు చిరాకు వచ్చింది. అసలే ఆఫీసులో ఇంటర్వ్యూ టెన్షన్ ఒకపక్క, దానికి తోడు ఈ ముష్టివాడి గోల. అభిరామ్ ఆ ముష్టివాడిని గట్టిగా తిడదామని అద్దం దించి అరవబోయాడు. కానీ పక్క కార్లలో ఉన్నవాళ్లు చూస్తున్నారని గమనించి వెంటనే జాలి నటిస్తూ పది రూపాయల నోటు ఇచ్చాడు. ఆ భిక్షగాడి చేతికి ఉన్న క్యూఆర్ కోడ్ స్కాన్ చేసి, తన రేటింగ్ పెంచుకున్నాడు. దానం కూడా ఇక్కడ ఒక ఇన్వెస్ట్‌మెంట్.

హఠాత్తుగా పెద్ద వర్షం మొదలైంది. రోడ్డు మీద నీళ్లు నిలుస్తున్నాయి. అభిరామ్ తన కారును వేగంగా పోనిస్తున్నాడు. అప్పుడే ఒక మూల మలుపు దగ్గర భారీ శబ్దం వినిపించింది. ఒక లారీ ఎదురుగా వస్తున్న వృద్ధురాలిని బలంగా ఢీకొట్టి ఆపకుండా వెళ్లిపోయింది. ఆమె రక్తపు మడుగులో పడి ఉంది.

అభిరామ్ బ్రేక్ వేశాడు. చుట్టూ ఉన్న కార్లన్నీ ఆగాయి. కానీ ఎవరూ బయటకు దిగడం లేదు. అందరూ తమ విండో గ్లాసుల నుండి చూస్తున్నారు.

అభిరామ్ తలుపు తీయబోతుంటే అతని ఫోన్ వైబ్రేట్ అయ్యింది. సిస్టమ్ వార్నింగ్ ఇచ్చింది: "హెచ్చరిక! బాధితురాలి రేటింగ్ 0.2 మాత్రమే. ఆమెను తాకితే మీ రేటింగ్ భారీగా పడిపోయే అవకాశం ఉంది. నిబంధనల ప్రకారం ముందుకు సాగండి."

అవును, ఆ వృద్ధురాలు ఒక 'అన్-రేటెడ్' వ్యక్తి. సమాజం దృష్టిలో ఆమె ఒక అపరాధి లేదా పనికిరాని ప్రాణి. ఆమెను తాకితే అభిరామ్ పాయింట్లు పడిపోతాయి. అప్పుడు ప్రమోషన్ రాదు, తన గర్ల్‌ఫ్రెండ్ నేహా తనను వదిలేస్తుంది, లోన్ రాదు... జీవితం తలకిందులవుతుంది.

కానీ ఆ వృద్ధురాలు అభిరామ్ వైపు చూసి చెయ్యి చాచింది. ఆమె కళ్లలో చావు భయం లేదు, ఒక దీనమైన వేడుకోలు ఉంది. ఆ క్షణం అభిరామ్‌కు తన తల్లి గుర్తొచ్చింది. ఆమె చనిపోయేటప్పుడు కూడా ఇలాగే చూసింది.

"రేటింగ్ పోతే పోనీ... నేను మనిషిని!" అని గట్టిగా అరుస్తూ అభిరామ్ కారు దిగాడు.

చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు కెమెరాలతో షూట్ చేస్తున్నారు. "పిచ్చివాడా! నీ రేటింగ్ సున్నా అయిపోతుంది!" అని ఎవరో అరిచారు.

అభిరామ్ వినిపించుకోలేదు. ఆమెను ఎత్తుకుని తన కారు వెనుక సీట్లో పడుకోబెట్టాడు. అతని తెల్లటి షర్ట్ రక్తంతో తడిసిపోయింది. హాస్పిటల్ చేరుకునేసరికి అతని మొబైల్ నిరంతరాయంగా మోగుతూనే ఉంది.

Rating: 3.5... 2.0... 1.2... 0.5... చివరికి ఎర్రటి అక్షరాలతో ఒక మెసేజ్ వచ్చింది: "Rating: 0.0. You are now a Social Zero."

డాక్టర్లు ఆమెను ఆపరేషన్ థియేటర్‌లోకి తీసుకెళ్లారు. గంట తర్వాత డాక్టర్ బయటకు వచ్చి, "ఆమె ప్రాణాపాయం నుంచి తప్పించుకుంది. కరెక్ట్ టైమ్‌కి తెచ్చారు," అన్నారు.

అభిరామ్ హాస్పిటల్ బయట మెట్ల మీద కూర్చున్నాడు. వర్షం ఆగిపోయింది. ఆఫీస్ నుండి మెయిల్ వచ్చింది—అతన్ని ఉద్యోగం నుండి తీసేశారు. నేహా నుండి మెసేజ్ వచ్చింది—"సున్నా రేటింగ్ ఉన్నవాడితో నేను ఉండలేను. బ్రేకప్!" అని.

అభిరామ్ తన మెడలోని ఆ చిప్‌ని గట్టిగా పీకి అవతల పారేశాడు. ఇప్పుడు అతని దగ్గర ఆస్తి లేదు, హోదా లేదు, ఉద్యోగం లేదు, ప్రేమించిన అమ్మాయి లేదు, కనీసం ఒక రేటింగ్ కూడా లేదు.

లోపలి నుండి నర్సు వచ్చి, "ఆ పెద్ద ఆవిడకు స్పృహ వచ్చింది, మిమ్మల్ని చూడాలంటోంది," అని చెప్పింది.

అభిరామ్ లోపలికి వెళ్లాడు. ఆ వృద్ధురాలు వణుకుతున్న చేతులతో అభిరామ్ చేతిని పట్టుకుంది. ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఏ డిజిటల్ స్క్రీన్ చూపించలేని కృతజ్ఞత ఆ చూపులో ఉంది. ఆమె తన పక్కనే ఉన్న ఒక చిన్న సంచిలోంచి ఒక పాతకాలపు మట్టి బొమ్మను తీసి అతనికి ఇచ్చింది. అది ఆమె మనవడి కోసం దాచుకున్నది కావచ్చు.

అభిరామ్ ఆ బొమ్మను అందుకున్నాడు. అతని ముఖంలో ఇప్పుడు నకిలీ నవ్వు లేదు. ఒక నిజమైన తృప్తి ఉంది.

బయటకు వస్తున్నప్పుడు ఆకాశంలో సూర్యుడు కనిపిస్తున్నాడు.

లోకం అతన్ని 'సున్నా' అని పిలవచ్చు. కానీ తన గుండె చప్పుడు వింటుంటే, తానొక 'పూర్ణాంకం' అని అతనికి అర్థమైంది. అంకెల సంకెళ్లు తెంచుకున్న ఒక స్వతంత్ర మనిషిగా అతను మొదటి అడుగు వేశాడు. హాస్పిటల్ నుండి బయటకు రాగానే అభిరామ్ తన కారు దగ్గరకు వెళ్లాడు. కానీ కారు డోర్ లాక్ తీయడం లేదు. అతని స్మార్ట్ వాచ్ మీద ఎర్రటి మెసేజ్ పడింది: "Access Denied. Zero-rated citizens are not permitted to use automated transport."

అతను రోడ్డు మీద నడవడం మొదలుపెట్టాడు. అందరూ అతన్ని చూసి తప్పుకుంటున్నారు, ఏదో అంటువ్యాధి సోకిన వాడిని చూసినట్లు. ఒక కాఫీ షాప్ లోపలికి వెళ్లబోతుంటే, అక్కడి సెక్యూరిటీ రోబో అతన్ని అడ్డుకుంది.

"క్షమించండి, ఈ లోపల ఉన్నవారందరూ 4.0 పైన రేటింగ్ ఉన్నవారు. మీ ఉనికి వారి రేటింగ్‌ను ప్రభావితం చేయవచ్చు. దయచేసి వెళ్లిపోండి," అని యాంత్రికంగా చెప్పింది.

అభిరామ్ నవ్వుకున్నాడు. నిన్నటి వరకు తను కూడా ఇలాగే ఆలోచించేవాడు. కనీసం ఒక గ్లాసు నీళ్లు కూడా అతనికి కొనుక్కునే హక్కు లేదని అర్థమైంది.

దారిలో తన ప్రాణస్నేహితుడు కార్తీక్ కారులో వెళ్తూ కనిపించాడు. అభిరామ్ చెయ్యి ఊపాడు. కార్తీక్ కారు ఆపాడు కానీ దిగలేదు. గ్లాసు కొంచెం కిందకు దించి, "అభిరామ్! ఏంటి పిచ్చి పని చేశావు? ఆ ముసలావిడ కోసం నీ కెరీర్ నాశనం చేసుకున్నావు. ఇప్పుడు నీతో మాట్లాడితే నా రేటింగ్ కూడా 0.1 పడిపోతుంది. సారీ రా, నేను నీకేం హెల్ప్ చేయలేను," అంటూ కారు వేగంగా పోనిచ్చాడు.

ఒక్క క్షణం అభిరామ్ మనసు చివుక్కుమంది. కానీ అతని చేతిలో ఉన్న ఆ మట్టి బొమ్మను చూడగానే ఒక ధైర్యం వచ్చింది. "నిజమైన మనుషులెవరో ఇప్పుడు తెలుస్తోంది," అని తలచుకున్నాడు.

అభిరామ్ నడుస్తూ నగరం చివరన ఉన్న ఒక పాత బస్తీకి చేరుకున్నాడు. అక్కడ చిప్స్ లేవు, డిజిటల్ స్క్రీన్స్ లేవు. అక్కడ ఉన్నవారంతా 'సోషల్ జీరో'లే. ఎవరూ ఎవరినీ రేటింగ్ అడగడం లేదు.

ఒక చిన్న టీ కొట్టు దగ్గర కూర్చున్నాడు. అక్కడ ఒక వ్యక్తి తన దగ్గర ఉన్న రొట్టెను ముక్కలు చేసి పక్కనే ఉన్న కుక్కకు, తన ఎదురుగా ఉన్న ఇంకో వ్యక్తికి ఇచ్చాడు. అక్కడ 'దానం' అనేది ఇన్వెస్ట్‌మెంట్ కాదు, అది ఒక పంచుకోలు మరియు మన గుణం.

ఆ టీ కొట్టు యజమాని అభిరామ్ వైపు చూసి, "కొత్తగా వచ్చావా బాబూ? పర్వాలేదు, ఇక్కడ అంకెలు లేవు, ఆకలి మాత్రమే ఉంటుంది. ఈ టీ తాగు," అంటూ ఉచితంగా ఇచ్చాడు. ఆ వేడి టీ గ్లాసును అందుకుంటున్నప్పుడు అభిరామ్ చేతికి తగిలిన స్పర్శలో ఉన్న వెచ్చదనం, తన 4.8 రేటింగ్ ఉన్నప్పుడు పొందిన గౌరవం కంటే ఎంతో గొప్పగా అనిపించింది.

అభిరామ్ తన జేబులోంచి తన మెడలోంచి పీకేసిన ఆ చిప్‌ను తీసి చూశాడు. అది ఇప్పుడు ఒక పనికిరాని ప్లాస్టిక్ ముక్క. అతను దాన్ని ఒక రాయితో కొట్టి పగలుగొట్టాడు.

చుట్టూ ఉన్న మరికొందరు 'జీరో'లు అతని దగ్గరకు వచ్చారు. వారిలో ఒకరు మాజీ ప్రొఫెసర్, ఇంకొకరు మాజీ డాక్టర్—అందరూ ఏదో ఒక సందర్భంలో మనస్సాక్షిని నమ్ముకుని రేటింగ్ కోల్పోయినవారే. అందరూ అభిరామ్ గురించి తెలుసుకుని తమలో ఒకడిలాగా కలుపుకున్నారు.

"మేము ఒక చిన్న బడిని నడుపుతున్నాం అభిరామ్. అక్కడ పిల్లలకు అంకెల గురించి కాకుండా, అనురాగం గురించి నేర్పిస్తాం. నువ్వు కూడా వస్తావా?" అని అడిగారు.

అభిరామ్ తలూపాడు. సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు, కానీ అభిరామ్ జీవితంలో ఒక కొత్త ఉదయం మొదలైంది. అతను ఇప్పుడు ఒక నంబర్ కాదు, అతను ఒక మనిషి.

కొన్ని నెలలు గడిచాయి. 2041వ సంవత్సరం డిజిటల్ నగరం ఇంకా వేగంగా పరిగెడుతోంది. కానీ అభిరామ్ ఇప్పుడు ఆ పరుగులో లేడు. నగరం వెలుపల ఉన్న 'శాంతి నిలయం' అనే ఒక చిన్న పాఠశాలలో అతను కనిపిస్తున్నాడు. అక్కడ పిల్లలకు లెక్కలు నేర్పిస్తున్నాడు, కానీ అవి రేటింగ్స్ కోసం కాదు, జీవితాన్ని లెక్కించడానికి.

ఒక సాయంత్రం, పాఠశాల గేటు ముందు ఒక ఖరీదైన నల్లటి కారు ఆగింది. అందులోంచి దిగిన వ్యక్తిని చూసి అభిరామ్ ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆ వ్యక్తి 'గ్లోబల్ రేటింగ్ కార్పొరేషన్' (GRC) బోర్డ్ మెంబర్లలో ఒకరైన రాఘవన్. ఆయన రేటింగ్ 4.98—జనాలు అందరికీ అతను దాదాపు ఒక దేవుడితో సమానం.

రాఘవన్ మెల్లగా నడుచుకుంటూ అభిరామ్ దగ్గరకు వచ్చాడు. చుట్టూ ఉన్న 'జీరో' రేటింగ్ మనుషులను చూసి అతను అసహ్యించుకోలేదు, బదులుగా అతని కళ్లలో ఒక రకమైన అసూయ కనిపించింది.

"అభిరామ్, నీ వీడియో వైరల్ అయ్యింది," అన్నాడు రాఘవన్ తన హోలోగ్రామ్ వాచ్ ఆన్ చేస్తూ. అందులో అభిరామ్ ఆ వృద్ధురాలిని ఎత్తుకుని వర్షంలో పరిగెడుతున్న దృశ్యం కనిపిస్తోంది. "నువ్వు ఆ రోజు చేసిన పని వల్ల సిస్టమ్‌లో ఒక పెద్ద ఎర్రర్ వచ్చింది. వేల మంది తమ చిప్స్‌ను పీకేయడం మొదలుపెట్టారు. నువ్వు మాకు ఒక తలనొప్పిగా మారావు."

అభిరామ్ నవ్వి, "మరి నన్ను అరెస్ట్ చేయడానికి వచ్చారా?" అని అడిగాడు.

రాఘవన్ నిట్టూర్చి, తన కోటు లోపల ఉన్న చిప్‌ను చూపించాడు. అది ఎర్రగా వెలుగుతోంది. "లేదు. నిన్ను మళ్ళీ సిస్టమ్‌లోకి రమ్మని అడగడానికి వచ్చాను. నీకు 'హీరో రేటింగ్' ఇచ్చి 5.0కి పెంచుతామని బోర్డు నిర్ణయించింది. నీ పాత ఉద్యోగం, నేహా, నీ లగ్జరీ లైఫ్... అన్నీ తిరిగి వస్తాయి. బదులుగా, నువ్వు ఆ రోజు చేసింది ఒక 'ప్రోగ్రామ్డ్ యాక్ట్' అని, అది ఒక సోషల్ ఎక్స్పెరిమెంట్ అని ప్రపంచానికి చెప్పాలి."

అభిరామ్ తన చేతిలో ఉన్న మట్టి బొమ్మను టేబుల్ మీద పెట్టాడు. కిటికీ బయట పిల్లలు వర్షంలో ఆడుకుంటున్నారు. వారి మెడలో ఏ చిప్పూ లేదు, ఏ రేటింగ్ భయమూ లేదు.

"రాఘవన్ గారు, మీరు నాకు 5.0 రేటింగ్ చిప్ ఇవ్వొచ్చు, కానీ నా మనస్సాక్షికి మీరు ఇచ్చే అంకె సరిపోదు. ఆ రోజు నా రేటింగ్ 'సున్నా' అయినప్పుడు నేను మొదటిసారిగా శ్వాస తీసుకున్నాను. అద్దం ముందు నిలబడి నవ్వును సరిచేసుకోవాల్సిన అవసరం లేని జీవితం ఎంత బాగుంటుందో మీకు తెలియదు. మీ 5.0 రేటింగ్ ఒక బంగారు పంజరం. నేను ఇప్పుడు ఒక స్వేచ్ఛా పక్షిని."

రాఘవన్ ఆశ్చర్యపోయాడు. "కానీ నీ దగ్గర ఏమీ లేదు! నువ్వు ఆకలితో చనిపోవచ్చు, ఈ సమాజం నిన్ను గుర్తించదు!"

అభిరామ్ ప్రశాంతంగా ఇలా అన్నాడు: "ఒక మనిషి విలువ అతను సంపాదించే అంకెలలో లేదు, అతను పంచే అనురాగంలో ఉంది. మీ సిస్టమ్ నన్ను 'సున్నా' అంటోంది... కానీ నేను ఇప్పుడు ఒక 'పూర్ణాంకాన్ని'. నా జీవితం ఇప్పుడు నా చేతుల్లో ఉంది, మీ సర్వర్లలో కాదు."

రాఘవన్ ఏమీ మాట్లాడలేక వెనుదిరిగాడు. కారు ఎక్కే ముందు అతను తన చిప్‌ను ఒకసారి నిమిరి చూసుకున్నాడు—అతని 4.98 రేటింగ్ అతనికి ఒక భారంగా అనిపించింది.

సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు. ఆకాశం ఎర్రగా, ఎంతో అందంగా ఉంది. అభిరామ్ తన పాత చిప్‌ను పారేసిన చోట ఇప్పుడు ఒక చిన్న మొక్క మొలిచింది. అతను ఆ మొక్కకు నీళ్లు పోశాడు. లోకం అతన్ని మర్చిపోవచ్చు, టెక్నాలజీ అతన్ని విస్మరించవచ్చు. కానీ ఆ రోజు తను కాపాడిన వృద్ధురాలు ఇచ్చిన ఆ మట్టి బొమ్మ ఇంకా అతని దగ్గర ఉంది. అది ఏ డిజిటల్ రేటింగ్ ఇవ్వలేని అమూల్యమైన అవార్డు.

అంకెల ప్రపంచం నుండి విముక్తుడైన ఒక ‘అసలైన మనిషి’ కథ ఇది.

***

అలేఖ్య పులుకూరి  గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు 

 ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం

 ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

  ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం

 ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.

మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.

లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.

 మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ 

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.

https://www.facebook.com/ManaTeluguKathaluDotCom

గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.

రచయిత్రి పరిచయం: అలేఖ్య పులుకూరి

https://manatelugukathalu.com/profile/alekhya/profile

పేరు: అలేఖ్య పులుకూరి 

వృత్తి:సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ 

గుంటూరు