చివరి శ్వాస వరకూ - ఒక మూగజీవి కన్నీటి నిరీక్షణ
Chivari Swasa Varaku - Oka Moogajeevi Kanniti Nirikshana - Telugu Emotional Animal Story | Sheik Reshma Sulthana
చివరి శ్వాస వరకూ - ఒక మూగజీవి కన్నీటి నిరీక్షణ - తెలుగు భావోద్వేగ జంతు కథ | షేక్ రేష్మా సుల్తానా
Published in manatelugukathalu.com on 02/09/2026
మనిషి–మూగజీవి మధ్య ఏర్పడే బంధానికి మాటలు అవసరం లేదు. ప్రేమ, విశ్వాసం, అనుబంధం ఉంటే చాలు. “చివరి శ్వాస వరకూ – ఒక మూగజీవి కన్నీటి నిరీక్షణ” అలాంటి నిస్వార్థమైన ప్రేమకు అద్దం పట్టే హృదయవిదారక కథ. సైనికుడు రవి కోసం అతని పెంపుడు కుక్క భైరవ పదేళ్ల పాటు రైల్వే స్టేషన్లో ఎదురుచూస్తుంది.
మనిషి ప్రేమకి హద్దులు ఉండొచ్చు, కానీ ఒక మూగజీవి చూపించే ప్రేమకు మరణం కూడా అడ్డుకట్ట వేయలేదు. ఇది కన్నీళ్లను సైతం కదిలించే ఒక అమర నిరీక్షణ కథ.
రవి ఒక దేశభక్తుడైన సైనికుడు. అతనికి తల్లిదండ్రులు లేరు, ఉన్నదల్లా 'భైరవ' అనే ఒక పెంపుడు కుక్క మాత్రమే. ఆ ఊరిలో వారిద్దరి బంధం ఎంతో అపురూపం. రవి ఎక్కడికి వెళ్లినా భైరవ అతని వెంటే ఉండేది. రవి ముద్దలు పెడితేనే అది అన్నం తినేది. సెలవుల్లో ఇంటికి వచ్చిన రవి, భైరవతో గడిపిన క్షణాలు ఆ మూగజీవి మనసులో ఒక చెరగని ముద్ర వేశాయి. ఇద్దరి మధ్యా ఉన్నది కేవలం యజమాని, పెంపుడు జంతువు సంబంధం కాదు, అది ఒక ప్రాణ బంధం.
సెలవులు ముగిశాయి. సరిహద్దుల్లో ఉద్రిక్తతలు పెరగడంతో రవికి అత్యవసర పిలుపు వచ్చింది. తన వస్తువులను సర్దుకుంటున్న రవిని చూసి భైరవ కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి. అది ఏదో కీడు శంకించినట్లుగా రవి బట్టలను పట్టుకుని లాగుతూ, వెళ్లవద్దు అన్నట్లుగా దీనంగా రోదించింది. రవి కంటతడి పెట్టుకుంటూ, "త్వరలోనే వస్తాను రా" అని భైరవ తల నిమిరాడు. కానీ ఆ మూగజీవికి తెలియదు, అది తన యజమానిని చూస్తున్న చివరి క్షణం అని. ఆ రాత్రి వారిద్దరికీ నిద్ర కరువైంది.
మరుసటి ఉదయం రవిని సాగనంపడానికి భైరవ రైల్వే స్టేషన్ వరకు వచ్చింది. రైలు ఎక్కుతున్న రవిని చూసి అది గట్టిగా అరుస్తూ తన బాధను వ్యక్తపరిచింది. రవి కిటికీలోంచి చేతులు ఊపుతూ కన్నీరు కార్చాడు. రైలు కదలడం మొదలుపెట్టగానే భైరవ ప్లాట్ఫాం మీద రైలు వెంట పరిగెత్తింది. రైలు దూరం వెళ్లిపోయాక, ఆ పట్టాల వంకే చూస్తూ దిగులుగా అక్కడే నిలబడిపోయింది. రవి వెళ్లిపోయిన ఆ క్షణం, భైరవ గుండెల్లో భరించలేని శోకాన్ని నింపింది. అప్పటినుండి ఆ స్టేషనే దాని ఇల్లుగా మారింది.
రోజులు గడుస్తున్నాయి. భైరవ ప్రతిరోజూ ఉదయం రైలు వచ్చే సమయానికి కచ్చితంగా ప్లాట్ఫాం మీద నిలబడేది. రైలు దిగే ప్రతి ప్రయాణికుడి ముఖంలో తన రవి కోసం వెతికేది. ఎవరైనా సైనికుడు కనిపిస్తే, తోక ఊపుకుంటూ ఆశగా వాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్లేది. కానీ తన రవి కాదని తెలిశాక తీవ్రమైన నిరాశతో వెనక్కి తగ్గేది. ఎండైనా, వానైనా, చలైనా దాని దినచర్య మారలేదు. ఆ మూగజీవి ఆశ చావలేదు, తన ప్రాణదాత తిరిగి వస్తాడనే నమ్మకం దాని కళ్ళలో స్పష్టంగా కనిపించింది.
రెండు నెలల తర్వాత ఊరికి పిడుగు లాంటి వార్త వచ్చింది. సరిహద్దుల్లో జరిగిన ఒక భీకర పోరులో రవి వీరమరణం పొందాడు. ఊరంతా శోకసంద్రంలో మునిగిపోయింది. రవి భౌతికకాయాన్ని ఊరికి తీసుకువచ్చారు. కానీ భైరవ మాత్రం స్టేషన్లోనే ఉంది. ఆ రోజు రవి కోసం ఎదురుచూస్తూ అది ప్లాట్ఫాం పైనే పడుకుంది. మనుషుల భాష దానికి రాదు, కనుక రవి ఇక లేడన్న నిజం ఆ మూగ మనసుకు ఎవరూ చెప్పలేకపోయారు. అది ఇప్పటికీ ఆశగానే నిరీక్షిస్తోంది.
రవి జ్ఞాపకాలను తలచుకుంటూ ఊరి ప్రజలు కన్నీరు కార్చారు. కానీ భైరవ నిరీక్షణ చూసి వారి గుండెలు మరింత బరువెక్కాయి. కొందరు భైరవను ఇంటికి తీసుకువెళ్లడానికి ప్రయత్నించారు, కానీ అది స్టేషన్ విడిచి రాలేదు. ఎవరైనా బలవంతం చేస్తే ఏడుస్తూ ఆహారం మానేసేది. దాని మొండితనం చూసి ప్రజలు దాన్ని అక్కడే వదిలేశారు. రవి వదిలి వెళ్లిన ఆ ప్లాట్ఫాం దానికి ఒక దేవాలయం లాగా మారిపోయింది. తన ప్రాణం తిరిగి ఆ రైలులోనే వస్తుందని అది బలంగా నమ్మింది.
సంవత్సరాలు గడిచిపోతున్నాయి. వసంతాలు వచ్చాయి, శిశిరాలు వెళ్లాయి. భైరవ వయసు పెరుగుతోంది, దాని బలం తగ్గుతోంది. అయినా దాని ఆశ మాత్రం సడలలేదు. ప్రతి రైలు కూత దాని చెవుల్లో రవి పిలుపులానే వినిపించేది. అడుగులు తడబడుతున్నా, రైలు వచ్చే సమయానికి అది నెమ్మదిగా లేచి నిలబడేది. ప్రయాణికులు దాని దీన స్థితిని చూసి జాలి పడేవారు. ఆ కుక్క కళ్ళల్లో పేరుకుపోయిన విషాదం చూసిన ఎవరికైనా కన్నీళ్లు ఆగవు. అది ఒక సజీవ కన్నీటి శిల్పంలా మారిపోయింది.
పదేళ్లు గడిచాయి. భైరవ శరీరం పూర్తిగా సహకరించడం మానేసింది. చర్మం ముడతలు పడి, కంటి చూపు మందగించింది. అయినా దాని చెవులు మాత్రం రైలు శబ్దం కోసం ఎదురుచూస్తూనే ఉన్నాయి. ఊరి ప్రజలు దాని దగ్గరికే వచ్చి అన్నం పెట్టి కన్నీళ్లు పెట్టుకుని వెళ్లేవారు. "పాపం ఆ మూగజీవికి వాడు రాడన్న నిజం తెలియదు కదా" అని అనుకునేవారు. దాని ప్రతి శ్వాసలోనూ రవి నామమే ఉండేది. తన చివరి అంకంలో కూడా అది రైలు పట్టాల వంకే చూస్తూ ఉండేది.
ఒక చలికాలపు ఉదయం. ఆ రోజు భైరవ కదలలేని స్థితికి చేరుకుంది. రైలు కూత వినిపించింది. తన సర్వశక్తులూ కూడదీసుకుని అది తల ఎత్తి చూసింది. రైలు ఆగింది, కానీ రవి రాలేదు. మొదటిసారిగా భైరవ కళ్ళనుండి ధారగా కన్నీళ్లు కారాయి. బహుశా తన నిరీక్షణకు అర్థం లేదని దానికి తెలిసిపోయిందేమో. ఆ కన్నీరు పదేళ్ల నిరీక్షణకు ప్రతిరూపం. నెమ్మదిగా దాని తల నేలకి వాలింది. ఆ స్టేషన్లో దానికి అదే చివరి ఉదయం, తన ఆశలకు అదే ఆఖరి రోజు.
రవి వదిలి వెళ్లిన చోటే, పదేళ్ల సుదీర్ఘ నిరీక్షణ తర్వాత భైరవ కన్నుమూసింది. దాని ప్రాణాలు గాల్లో కలిసిపోయి, ఆకాశంలో తన రవి దగ్గరికి చేరుకున్నాయి. మనిషి స్వార్థం ఉన్న ఈ లోకంలో, స్వచ్ఛమైన ప్రేమకు నిలువెత్తు నిదర్శనంగా భైరవ మిగిలిపోయింది. ఊరి ప్రజలంతా వచ్చి కన్నీటి వీడ్కోలు పలికారు. రవి కోసం ఎదురుచూసిన ఆ స్టేషన్, భైరవ ప్రేమకు ఒక మౌన సాక్షిగా నిలిచిపోయింది. మరణం కూడా వారి బంధాన్ని విడదీయలేకపోయింది, ఆత్మల రూపంలో వారు ఏకమయ్యారు.
నిజమైన ప్రేమకు మరణం కూడా ముగింపు పలకలేదు. మనుషులు బంధాలను సులువుగా మరచిపోతారేమో కానీ, ఒక మూగజీవి తన యజమానిపై చూపే ప్రేమ అనంతమైనది. నిస్వార్థమైన ఈ నిరీక్షణ ప్రతి ఒక్కరి గుండెను బరువెక్కిస్తుంది.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
షేక్ రేష్మా సుల్తానా గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: షేక్ రేష్మా సుల్తానా
నా పేరు షేక్ రేష్మా సుల్తానా. నేను ఒక గృహిణిని. కుటుంబ బాధ్యతలను చూసుకుంటూనే, నాకు దొరికే ఖాళీ సమయంలో కథలు చదవడం, కథలు రాయడం చాలా ఇష్టం.
చిన్నప్పటి నుంచే కథలంటే నాకు ప్రత్యేకమైన ఆసక్తి. మన జీవితంలో జరిగే చిన్న చిన్న సంఘటనలు, మనుషుల మధ్య ఉండే ప్రేమ, ఆప్యాయత, అనుబంధాలు నన్ను ఎంతో ఆకట్టుకుంటాయి. అలాంటి భావాలనే నా కథల ద్వారా పాఠకులతో పంచుకోవాలని ప్రయత్నిస్తుంటాను.
రచన నాకు కేవలం ఒక హాబీ మాత్రమే కాదు. అది నా మనసులోని భావాలను అక్షరాల రూపంలో వ్యక్తపరిచే ఒక అందమైన మార్గం. నా కథలు చదివిన ప్రతి ఒక్కరూ ఏదో ఒక పాత్రలో తమను తాము చూసుకోవాలని, కథ పూర్తయ్యాక ఒక చిన్న చిరునవ్వు లేదా ఒక మంచి ఆలోచనతో ముందుకు వెళ్లాలని నేను మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంటాను.
ఇలాగే మంచి కథలు రాస్తూ, పాఠకుల ప్రేమాభిమానాలను సంపాదించుకోవడం నా చిన్న కోరిక.
Comments