గురుదక్షిణ
- Ronanki Divija Saibhanu
- 18 hours ago
- 7 min read
Gurudakshina - Telugu Inspirational Story | Ronanki Divija Saibhanu గురుదక్షిణ - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | రోణంకి దివిజ సాయిభాను
Published In manatelugukathalu.com On 03/09/2026
జీవితం ఎప్పుడు ఏ మలుపు తీసుకుంటుందో ఎవరికీ తెలియదు. ఒకప్పుడు వందలాది మంది విద్యార్థులకు జ్ఞానాన్ని పంచిన గురువు, పరిస్థితుల ప్రభావంతో రాత్రివేళ రాపిడో బైక్ నడపాల్సి వస్తే? తనకు విద్యాబుద్ధులు నేర్పిన గురువును ఆ స్థితిలో చూసిన శిష్యురాలు ఏం చేసింది?
ఇది కేవలం గురువు–శిష్యురాలి కథ కాదు. ఆత్మగౌరవాన్ని కాపాడుకుంటూ కష్టపడే మనిషికి జాలి కాదు, అర్హతకు తగిన అవకాశం ఇవ్వాలనే గొప్ప సందేశాన్ని అందించే హృదయస్పర్శి కథ. ఒక గురువు తన శిష్యురాలి జీవితాన్ని తీర్చిదిద్దితే, ఆ శిష్యురాలు అదే గురువు జీవితంలో వెలుగును నింపినప్పుడు అది నిజమైన ‘గురుదక్షిణ’గా మారుతుంది.
నగరంలో సంధ్యాసమయం వెలుగుల హడావుడితో, వాహనాల హోరుతో నిండిపోయింది. రాత్రి సరిగ్గా 7 గంటల సమయం. ఎత్తైన భవంతులపై వెలుగుతున్న రంగురంగుల నియాన్ బోర్డులు, రోడ్లపై క్యూ కట్టిన వాహనాల హెడ్లైట్ల కాంతులు ఆ మహానగరానికి ఒక విచిత్రమైన కాంతిని ఇస్తున్నాయి. వీధిదీపాల కాంతులు తడిసినట్లున్న రోడ్లపై పడుతుంటే, రోజంతా అలసిపోయిన జనం త్వరగా తమ తమ ఇళ్లకు చేరేందుకు ఉరుకులు పరుగుల మీద ఉన్నారు. ప్రతి ఒక్కరి ముఖంలోనూ ఏదో ఒక గమ్యాన్ని ముద్దాడాలనే తొందర, అలసట స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
ఆ బిజీ బిజీ రద్దీ వాతావరణంలో, ఒక బహుళ అంతస్తుల కార్పొరేట్ ఆఫీసు భారీ గాజు తలుపులు దాటుకుని మెట్లు దిగుతూ వచ్చింది రమ్య. రోజంతా ఒక ప్రముఖ సాఫ్ట్వేర్ సంస్థలో హెచ్.ఆర్ మేనేజర్గా వరుస మీటింగ్లు, అభ్యర్థుల ఇంటర్వ్యూలు, శ్రమతో కూడిన మానసిక ఒత్తిడి... ఆమె ముఖంలో క్లాక్ అవుట్ చేసిన వెంటనే ఎలాగైనా ఇంటికి వెళ్లి కాసేపు ప్రశాంత వాతావరణంలో విశ్రాంతి తీసుకోవాలనే ఆరాటం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
అలసిపోయిన కళ్లను సరిచేసుకుంటూ, మెట్ల చివర నిలబడి తన స్మార్ట్ఫోన్ తీసింది. త్వరగా ఇంటికి చేరాలనే ఉద్దేశంతో 'రాపిడో' యాప్ ద్వారా బైక్ రైడ్ బుక్ చేసింది. ఫోన్ స్క్రీన్ వైపు చూస్తూ, ఫుట్పాత్ పక్కన నిల్చుని, తన రైడర్ ఎప్పుడు వస్తాడా అని రోడ్డు వైపు ఆత్రుతగా చూస్తూ వేచి ఉంది.
అంతలో, నగరపు రద్దీని దాటుకుంటూ ఒక నల్లటి బైక్ వచ్చి సరిగ్గా రమ్య నిలబడి ఉన్న ఫుట్పాత్ పక్కనే ఆగింది. బైక్ నడుపుతున్న వ్యక్తి ముఖం కనిపించకుండా పూర్తి హెల్మెట్ పెట్టుకుని ఉన్నాడు. బైక్ ఆపి, రమ్య వైపు చూస్తూ... "రైడ్ బుక్ చేశారా మేడమ్? ఆర్గనైజేషన్ నుంచి వచ్చిన ఓటీపీ కొంచెం చెప్తారా?" అని అడిగాడు గాంభీర్యంతో కూడిన స్వరంలో.
రమ్య తన ఫోన్లోని యాప్ మెసేజ్ల వైపు చూస్తూ ఓటీపీ కోసం వెతకడం ప్రారంభించింది. ఈలోగా ఆ బైకర్ ఆమె ముఖాన్ని, ఆమె చేతిలోని బ్యాగ్ని గమనించాడు. ఆమెను గుర్తుపట్టినట్లుగా ఆయన కళ్లల్లో ఒక విచిత్రమైన మెరుపు మెరిసింది. వెంటనే తన తల మీదున్న హెల్మెట్ను నెమ్మదిగా తీశాడు.
అంతే! రమ్య తన ఫోన్ నుంచి చూపు తిప్పి బైకర్ను చూడగానే ఆమె కళ్ళు ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యంతో, నమ్మలేని నిజంతో వెలిగిపోయాయి. ఆమె ముఖంలోని రోజంతా పేరుకుపోయిన అలసట క్షణాల్లో మాయమై, దాని స్థానంలో అపరిమితమైన సంభ్రమం, ఆందోళన ఆవహించాయి.
అక్కడ నిల్చుంది ఎవరో సాధారణ రాపిడో డ్రైవర్ కాదు... తను ఐదో తరగతి నుంచి పదో తరగతి వరకు చదువుకున్న ప్రైవేట్ స్కూల్లో తనని సొంత కూతురిలా ప్రాణంగా చూసుకుని, క్రమశిక్షణతో పాటు పాఠాలు నేర్పించిన 'ప్రసాద్ సర్'!
"అయ్యో! ప్రసాద్ సర్... గుడ్ ఈవినింగ్ సర్! ఏంటి సర్ మీరు ఇక్కడ? మీరేంటి రాపిడో బైక్ మీద ఉన్నారు? మీరేనా నాకు వచ్చిన రైడర్? అసలు ఏమైంది సర్ మీకు? వైస్ ప్రిన్సిపాల్గా ఉండాల్సిన మీరు ఇలా రాపిడో నడపడం ఏంటి సర్?" అని ఒకే ఊపిరిలో, ఆందోళన, విస్మయంతో నిండిన ప్రశ్నల వర్షం కురిపించింది రమ్య. ఆమె గొంతులో వణుకు, కళ్లల్లో అంతులేని గందరగోళం కనిపిస్తున్నాయి.
ప్రసాద్ సర్ కాస్త సంకోచిస్తూ, వినమ్రమైన చిన్ననవ్వు నవ్వి, తనను తాను సర్దుకుంటూ... "ఏమీ లేదు రమ్యా... నువ్వు ముందు బైక్ ఎక్కు. నిన్ను నీ ఇంటి దగ్గర సురక్షితంగా దింపుతాను. రోడ్డు మీద ఇలా నిలబడి మాట్లాడటం బాగుండదు, దారిలో వెళ్తూ మాట్లాడుకుందాం," అన్నారు చాలా ప్రశాంతంగా.
రమ్య మెల్లగా బైక్ వెనుక కూర్చుంది. కానీ ఆమె మనసంతా అనిశ్చితి, గందరగోళం. ఒకప్పుడు డిసిప్లిన్కు మారుపేరుగా, స్కూల్లో వందలాది మంది పిల్లలచేత 'మాస్టారు' అని గౌరవించబడిన ఒక ఉత్తమ ఉపాధ్యాయుడు... ఈరోజు నగరపు చీకటి వీధుల్లో ఇలా రాపిడో డ్రైవర్గా హెల్మెట్ పెట్టుకుని తిరగడం ఏమిటి? ఆయన తెల్లటి చొక్కా, ఆయన కళ్లలోని ఆ పాత గాంభీర్యం ఎక్కడికి పోయాయి? ఈ ప్రశ్నలు ఆమె మదిని తీవ్రంగా తోచేస్తున్నాయి.
కొద్ది దూరం వెళ్లాక, రమ్య ఇక ఆగలేక మళ్లీ అడిగింది. "సర్... ప్లీజ్ నాకు నిజం చెప్పండి. ఏమైంది? మీరు పనిచేసిన స్కూల్ ఏమైంది? మీ కుటుంబం ఎలా ఉంది?"
ప్రసాద్ సర్ ఒక భారీ నిట్టూర్పు విడిచారు. ఆ నిట్టూర్పులో ఆయన అనుభవించిన అనేక రాత్రుల కష్టం, బాధ దాగి ఉన్నాయి. బైక్ హ్యాండిల్ను గట్టిగా పట్టుకుని, వెనక్కి చూడకుండా మాట్లాడటం ప్రారంభించారు:
"రమ్యా... జీవితం మనం అనుకున్నట్లు ఉండదు కదా. రెండేళ్ల క్రితం కరోనా మహమ్మారి వచ్చినప్పుడు మా ప్రైవేట్ స్కూల్ ఆర్థికంగా పూర్తిగా కుప్పకూలిపోయింది. యజమానులు స్కూల్ను శాశ్వతంగా మూసేశారు. నా వయసు యాభై ఐదేళ్లు దాటింది. ఈ వయసులో వేరే ఏ పెద్ద ప్రైవేట్ స్కూల్కు వెళ్లినా 'యంగ్ స్టాఫ్ కావాలి' అని నన్ను తిరస్కరించారు. పోనీ చిన్న స్కూళ్లలో చేరదామంటే వాళ్లు ఇచ్చే అరకొర జీతం దేనికీ సరిపోదు. అంతా సర్దుకుంటుందిలే అనుకునే లోపే, నా భార్య సుమతికి క్యాన్సర్ థర్డ్ స్టేజ్ అని తేలింది..."
ఆయన గొంతు కాస్త బొంగురుపోయింది. రమ్య గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినంత పనైంది.
ప్రసాద్ సర్ కొనసాగించారు: "ప్రతి నెల కీమోథెరపీకి, మందుల ఖర్చులకు వేలల్లో కావాలి. చేతిలో ఉన్న పొదుపు అంతా ఆసుపత్రి బిల్లులకే సరిపోయింది. నా విద్యను అమ్ముకోవడానికి నా మనసు ఒప్పదు. అందుకే ఉదయం పూట మా వీధిలోని పేద పిల్లలకు ఉచితంగా ట్యూషన్లు చెప్తాను... వారు ఇచ్చే ఆత్మీయతే నా బలం. కానీ భార్య ప్రాణం కాపాడుకోవడానికి హాస్పిటల్ ఖర్చుల కోసం, రాత్రి పూట ఈ బైక్ కొనుక్కుని ఇలా రాపిడో నడుపుతున్నాను. కష్టపడి నిజాయితీగా సంపాదించడంలో ఏ తప్పూ లేదు కదా రమ్యా?" అని చాలా సాదాసీదాగా, చిరునవ్వుతో చెప్పారు.
ఆ మాటలు వింటుంటే రమ్య కళ్ల నుంచి నీళ్లు ధారగా కారడం ప్రారంభించాయి. 'గురు దేవోభవ' అని తరగతి గది నల్లబల్లపై రాసి నేర్పిన గురువు... ఈరోజు తన భార్య ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి, తన ఆత్మగౌరవాన్ని పక్కన పెట్టి, రాత్రింబవళ్లు శ్రమిస్తున్నారు. ఆయన స్కూల్లో చెప్పే పాఠాలు కేవలం పుస్తకాలకే పరిమితం కాదు, జీవితాన్ని ఎలా ధైర్యంగా ఎదుర్కోవాలో చూపించే నిజమైన ఆచరణాత్మక పాఠాలని రమ్యకు ఆ క్షణంలో అర్థమైంది.
"సర్... మీరు ఇప్పటికీ, ఎప్పటికీ నా గురువే. కష్టాన్ని చూసి పారిపోకుండా, ఈ వయసులో కూడా ఇంత ధైర్యంగా పోరాడుతున్న మిమ్మల్ని చూస్తుంటే నాకు మీపై ఉన్న గౌరవం వేల రెట్లు పెరిగింది సర్," అంది రమ్య తడిసిన గొంతుతో, కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ.
అరగంట ప్రయాణం తర్వాత బైక్ రమ్య ఇంటి ముందు ఆగింది. యాప్లో రైడ్ ఛార్జ్ 80 రూపాయలు అని చూపించింది. రమ్య వెంటనే తన హ్యాండ్బ్యాగ్ తీసి, ఒక ఐదు వందల రూపాయల నోటు తీసి ప్రసాద్ సర్ చేతిలో పెట్టబోయింది.
ప్రసాద్ సర్ మృదువుగా ఆ నోటును పక్కకు తోసి, తీవ్రమైన స్వరంతో, "రమ్యా... నేను నీకు చదువు చెప్పినందుకు నీ దగ్గర ఎప్పుడూ డబ్బులు తీసుకోలేదు. ఇప్పుడు నా కష్టానికి, నేను నడిపిన ఈ ప్రయాణానికి మాత్రమే డబ్బులు తీసుకుంటాను. యాప్లో ఎంత ఉందో అంతే ఇవ్వు... మిగతాది నా ఆత్మగౌరవాన్ని గాయపరుస్తుంది," అన్నారు.
ఆయన కళ్లలోని ఆ స్వాభిమానాన్ని, నిబద్ధతను చూసి రమ్య నిశ్చేష్టురాలైంది. మౌనంగా 80 రూపాయలు ఆమె ఆయన చేతిలో పెట్టింది. ఆయన ఆ డబ్బులు తీసుకుని, "జాగ్రత్తమ్మా, ఇంట్లో విశ్రాంతి తీసుకో" అని చెప్పి చీకట్లోకి బైక్ మీద వెళ్ళిపోతుంటే రమ్య కళ్లు కదలకుండా చూస్తూ ఉండిపోయింది.
ఆ రాత్రి రమ్యకు నిద్ర పట్టలేదు. తన కళ్ల ముందు ప్రసాద్ సర్ చిరునవ్వు, ఆయన భార్య అనారోగ్యం, ఆయన ఆత్మగౌరవంతో కూడిన మాటలే తిరుగుతున్నాయి. 'ఒక శిష్యురాలిగా నేను సర్ పరిస్థితి చూసి జాలిపడి ఊరుకుంటే అది నేను ఆయన దగ్గర నేర్చుకున్న విద్యకే అవమానం. ఆయనకు ఆర్థికంగా సహాయం చేయడం ఆయనకు నచ్చదు. కాబట్టి ఆయనలోని ఆ అద్భుతమైన ఉపాధ్యాయ రత్నాన్ని, అనుభవాన్ని సమాజానికి మళ్లీ ఉపయోగపడేలా చేయాలి' అని ఒక దృఢమైన నిర్ణయానికి వచ్చింది.
మరుసటి రోజు ఉదయాన్నే రమ్య ఆఫీస్కు వెళ్లగానే, క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా తన కంపెనీ మేనేజింగ్ డైరెక్టర్ మరియు సీఈఓ ప్రాంజల్ శర్మ అపాయింట్మెంట్ తీసుకుంది. రమ్య పనిచేస్తున్న గ్లోబల్ టెక్నాలజీ సంస్థ తరఫున ప్రతి ఏటా 'కార్పొరేట్ సామాజిక బాధ్యత' కింద రూ. 2 కోట్లు కేటాయించి ఒక పెద్ద ప్రాజెక్ట్ నడుపుతున్నారు. దాని ముఖ్య ఉద్దేశం - సమాజంలోని వెనుకబడిన వర్గాలు, పేద పిల్లలకు ఉచితంగా నాణ్యమైన విద్య, డిజిటల్ విద్యను అందించడం. కానీ సరైన నాయకత్వం, నిబద్ధత కలిగిన విద్యావేత్తలు లేక ఆ ప్రాజెక్ట్ అనుకున్న స్థాయిలో విజయవంతం కావడం లేదు.
రమ్య సీఈఓ గారి గదిలోకి వెళ్ళి సగౌరవంగా నిలబడింది. సీఈఓ "చెప్పు రమ్య, ఏంటి విశేషం?" అని అడిగారు.
రమ్య ధైర్యంగా మాట్లాడింది: "సర్, మన కంపెనీ 'కార్పొరేట్ సామాజిక బాధ్యత’ ప్రాజెక్ట్ ద్వారా మనం బస్టాండ్లు, ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో ఉచిత విద్య అందిస్తున్నాం. కానీ దానికి సరైన దిశానిర్దేశం చేసే ఒక 'మాస్టర్ మైండ్' లేకపోవడం వల్ల నిధులు సరిగ్గా సద్వినియోగం కావడం లేదు. నాకు తెలిసిన ఒక అద్భుతమైన విద్యావేత్త ఉన్నారు.
ఆయన ముప్పై ఏళ్ల పాటు వందలాది మంది విద్యార్థులను తీర్చిదిద్దిన ప్రసాద్ సర్. ఆయనకు బోధనా రంగంలో ఎంతో అనుభవం ఉంది. ఆయనను ఈ ఎడ్యుకేషనల్ ప్రాజెక్ట్కు చీఫ్ కోఆర్డినేటర్గా నియమిస్తే, మన ప్రాజెక్ట్ రూపురేఖలే మారిపోతాయి. వందలాది మంది పేద పిల్లల భవిష్యత్తు మారడమే కాకుండా, ఒక గొప్ప ఉపాధ్యాయుడికి మనం తగిన ప్రాధాన్యత ఇచ్చినట్లవుతుంది."
సీఈఓ మొదట కాస్త ఆలోచించారు. "రమ్యా, ఇది పెద్ద బాధ్యత. ఆయన ఈ వయసులో ఆధునిక పద్ధతులను నిర్వహించగలరా?" అని ప్రశ్నించారు.
"సర్, ఆయన కేవలం పుస్తక పాఠాలు చెప్పే టీచర్ కాదు. మాలాంటి ఎందరినో సమాజంలో ఉన్నత స్థానాల్లో నిలబెట్టిన నాయకుడు. ఒక్కసారి ఆయనను కలవండి సర్... మీకే అర్థమవుతుంది," అని నమ్మకంగా చెప్పింది రమ్య.
రమ్య వెంటనే ప్రసాద్ సర్ కి ఫోన్ చేసి, ఆఫీస్ డ్రెస్ కోడ్లో కంపెనీకి రమ్మని కోరింది. ప్రసాద్ సర్ ఏం జరుగుతుందో తెలియక ఆందోళనగానే ఆఫీస్కు వచ్చారు. రమ్య ఆయనను నేరుగా సీఈఓ ఛాంబర్కు తీసుకెళ్లి పరిచయం చేసింది.
సీఈఓ ప్రాంజల్ శర్మ ప్రసాద్ సర్ అనుభవాన్ని, ఆయన విద్యా విధానాలను, పిల్లలకు బోధించే పద్ధతులను పర్యవేక్షిస్తూ దాదాపు గంటసేపు ముఖాముఖి సంభాషించారు. ప్రసాద్ సర్ మాటల్లోని నిజాయితీ, విద్య పట్ల ఆయనకున్న అపరిమితమైన అంకితభావం, పేద పిల్లలకు విద్యను ఎలా చేర్చాలో ఆయన దగ్గరున్న స్పష్టమైన ప్రణాళికలు చూసి సీఈఓ తీవ్రంగా ప్రభావితులయ్యారు.
ఇంటర్వ్యూ ముగిశాక, సీఈఓ లేచి ప్రసాద్ సర్ కి షేక్ హ్యాండ్ ఇస్తూ... "సర్, మీలాంటి నిజమైన ఉపాధ్యాయుడు మా ప్రాజెక్ట్కి దొరకడం మా అదృష్టం. మిమ్మల్ని మా కంపెనీ హెడ్ & చీఫ్ ఎడ్యుకేషనల్ డైరెక్టర్గా నియమిస్తున్నాం," అని ప్రకటించారు.
వెంటనే రమ్య తయారు చేసిన ఆఫర్ లెటర్పై సీఈఓ సంతకం చేశారు. గౌరవప్రదమైన జీతంతో పాటు, కంపెనీ యొక్క 'ఎగ్జిక్యూటివ్ మెడికల్ ఇన్సూరెన్స్' పాలసీ కింద ఆయన భార్య క్యాన్సర్ వైద్య ఖర్చులన్నింటినీ 100% కంపెనీయే భరించేలా ప్రత్యేక మినహాయింపు నిబంధనను కూడా చేర్చారు.
ఆ ఆఫర్ లెటర్ను, మెడికల్ ఇన్సూరెన్స్ పత్రాలను చేతిలో పట్టుకున్న ప్రసాద్ సర్ కళ్ల వెంట ఆనంద బాష్పాలు ఆగకుండా రాలాయి. తను నమ్మిన చదువు, తను జీవితాంతం పిల్లలకు నేర్పిన క్రమశిక్షణ, నైతిక విలువల విత్తనాలు ఈరోజు తన సొంత శిష్యురాలి రూపంలో మొలకెత్తి, తన మునిగిపోతున్న జీవిత నావను మళ్లీ ఒడ్డుకు చేరుస్తాయని ఆయన కలలు కూడా కనలేదు.
ఆయన గొంతు వణుకుతుండగా... "రమ్యా... నన్ను ఆ రాత్రి రాపిడో నడుపుతూ చూసి జాలిపడి డబ్బులు విసిరేయకుండా, నాలోని అర్హతను, ఉపాధ్యాయుడిని గుర్తించి నాకు సమాజంలో మళ్లీ ఒక ఉన్నతమైన జీవితాన్ని ఇచ్చావు. గురువుగా నేను నీకు తరగతి గదిలో పాఠాలు చెప్పాను, కానీ శిష్యురాలిగా నువ్వు నాకు ఈ సమాజంలో ఎలా జీవించాలో ఒక గొప్ప జీవిత పాఠం నేర్పావు తల్లీ!" అని భావోద్వేగంతో కంటినీళ్లు తుడుచుకున్నారు.
రమ్య వెంటనే సీఈఓ ముందే గురువు గారి పాదాలకు సగౌరవంగా నమస్కరించి, నిలబడి ఇలా అంది:
"లేదు సర్... ఆ మాట అనకండి. నా చిన్నతనంలో నాలో ఉన్న ప్రతిభను గుర్తించి, నాకు నైతిక విలువలు నేర్పించి, ఈరోజు నేను ఒక పెద్ద కంపెనీలో హెచ్.ఆర్ మేనేజర్గా నిలబడటానికి పునాది వేసింది మీరే సర్. ఆ రోజు మీరు బైక్ మీద వచ్చి నన్ను సురక్షితంగా నా ఇంటి దగ్గర దింపినట్లే... ఈరోజు దేవుడు నన్ను మీ జీవితాన్ని, మేడమ్ ఆరోగ్యాన్ని సరైన దారిలో పెట్టడానికి ఒక చిన్న నిమిత్తమాత్రంగా వాడుకున్నాడు అంతే! ఇది జాలి ఎంతమాత్రమూ కాదు సర్... ఒక శిష్యురాలు తన జీవితాన్ని తీర్చిదిద్దిన గురువుకి భక్తితో సమర్పించుకున్న 'గురుదక్షిణ'!" అని చిరునవ్వుతో అంది.
అక్కడ ఉన్న సీఈఓతో సహా అందరి కళ్లల్లోనూ ఆనంద బాష్పాలు మెరిశాయి. ఆ రోజు సాయంత్రం ఆఫీసు బయటకు రాగానే, నగరంలో మళ్లీ సంధ్యాసమయం వెలుగులు జిగేల్మంటున్నాయి. రోడ్లన్నీ వాహనాల హడావుడితో నిండి ఉన్నాయి. కానీ ఈసారి ప్రసాద్ సర్ చేతిలో రాపిడో హెల్మెట్ లేదు... ఆయన కళ్లల్లో తన భార్యను కాపాడుకోగలననే నమ్మకం, సమాజానికి మళ్లీ విద్యను అందించగలననే ఆశల కాంతి మెరుస్తోంది. ఆయన పక్కనే కృతజ్ఞతా భావంతో నవ్వుతున్న శిష్యురాలు రమ్య నిలబడి ఉంది.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
రోణంకి దివిజ సాయిభాను గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం:
నా పేరు రోణంకి దివిజ సాయిభాను. తెలుగు భాషాభిమానిని. తెలుగు భాషలో కవితలు మరియు కథలను రాస్తుంటాను. మనసును నింపిన ప్రతి భావాన్ని పదాలతో అల్లుతూ ఇప్పటివరకు ఎన్నో కవితలను రాసాను. నా కవితలు వివిధ పత్రికలలో ప్రచురితమయ్యాయి. ఎన్నో సాహిత్య పోటీల్లో పాల్గొని, విజయాలు సాధించడం నాకు మరింత ప్రేరణనిచ్చింది. భావాలకి, కలలకి మాట దొరికేలా చేసే ఈ సాహిత్యయాత్రలో నిరంతరం కొత్త అంచులను అన్వేషిస్తూ ముందుకు సాగుతున్నాను.
Comments