మనో శిఖరం - పార్ట్ 3
- Ch. Pratap
- 55 minutes ago
- 6 min read
Mano Sikharam - Part 3 - Telugu Serial | Ch. Pratap
మనో శిఖరం - పార్ట్ 3 - తెలుగు ధారావాహిక | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 30/04/2026
ఇక మనోశిఖరం పార్ట్ 3 చదవండి.
“కోట్ల ప్రాజెక్ట్ ప్రెజెంటేషన్ ఇవ్వడానికి వచ్చిన ఒక మహిళ… వేదికపైకి ఎక్కలేకపోయింది. కారణం ఏమిటో తెలుసా?”
సిహెచ్ ప్రతాప్ గారి మనోశిఖరం పార్ట్ 3 చదవండి.
హైదరాబాద్ నగరం ఒకప్పుడు నిజాం పాలనకు కేంద్రంగా ఉంటే, నేడు అత్యాధునిక సాంకేతికతకు, నిలువెత్తుగా పెరిగిన అద్దాల మేడలకు చిరునామాగా మారింది. ఈ నగరం భారతదేశపు 'సైబరాబాద్'గా, మేధావుల కలల రాజధానిగా విరాజిల్లుతోంది. ఆ నగరపు అత్యంత ప్రతిష్ఠాత్మకమైన, మిరుమిట్లు గొలిపే కాంతివంతమైన అత్యాధునిక సదస్సు మందిరం లోపల, 45 ఏళ్ల మన్విత తన చక్రాల కుర్చీలో స్థిరంగా, హుందాగా కూర్చుని ఉంది.
ఆమె ముఖం నిండుగా అపారమైన ఆత్మవిశ్వాసం, కళ్లల్లో ప్రపంచాన్ని అర్థం చేసుకునే పదునైన మేధస్సు తొంగిచూస్తున్నాయి. ఆమె రూపం విజయానికి, సామర్థ్యానికి నిదర్శనం. ఆ సదస్సు మందిరంలో ఉన్న వందలాది మంది కార్పొరేట్ ప్రముఖులు, ఆమె మాటేమిటో వినడానికి ఆసక్తితో ఎదురుచూస్తున్నారు.
చిన్ననాటి పోలియో ఆమె కాళ్ళ కదలికను స్వాధీనం చేసుకున్నప్పటికీ, ఆమె మనస్సునూ, ఆలోచనల వేగాన్నీ మాత్రం ఎన్నడూ అడ్డుకోలేకపోయింది. నిజానికి, శారీరక శక్తిని కోల్పోవడం, ఆమె మానసిక శక్తిని, ఏకాగ్రతను మరింత పదును పెట్టింది. ఆమె సమస్యలను పరిష్కరించడంలో, సంక్లిష్టమైన ప్రాజెక్టులను నిర్దేశించడంలో అసాధారణమైన వేగాన్ని కలిగి ఉండేది. ఆమె విశ్లేషణాత్మక సామర్థ్యం మరియు ముందుకు జరగబోయే ప్రమాదాలను ముందే పసిగట్టే నైపుణ్యం కార్పొరేట్ ప్రపంచంలో ఆమెను అత్యంత విలువైన వ్యక్తిగా మార్చాయి.
ఆమె రోజువారీ జీవితం మొత్తం వ్యాపార వ్యూహాలు, క్లయింట్ సంభాషణలు మరియు తదుపరి సాంకేతిక ఆవిష్కరణల గురించి ఆలోచించడంతోనే గడిచిపోయేది. ఆమె ప్రపంచం లాభాలు, అంకెలు మరియు ఉన్నత విజయాలు అనే మూడు స్తంభాలపై దృఢంగా నిర్మించబడింది.
ఆమె ఆ సదస్సు మందిరంలో కూర్చుని ఉన్నప్పుడు, ఆమె ప్రదర్శించే శక్తి, ఆమె శారీరక పరిమితులకు చాలా దూరంగా, ఒక శక్తివంతమైన మేధావిగా ఆమెను పరిచయం చేసింది. ఆమె ధరించే ఖరీదైన దుస్తులు, ఆమె ముఖంలో కనిపించే పదునైన దృష్టి, మరియు ఆమె నిర్ణయాత్మక భంగిమ చూసిన ఎవరికైనా—ఆ క్షణంలో, మన్విత అంటే కేవలం ఒక చక్రాల కుర్చీలో కూర్చున్న మహిళ కాదు; ఆమె సామర్థ్యానికి, సాంకేతిక నాయకత్వానికి ఒక మెరిసే ఉదాహరణగా, అజేయమైన సంకల్పానికి చిహ్నంగా నిలిచింది.
ఆ రోజు, 2010వ సంవత్సరం. అది కేవలం ఒక సాధారణ సాంకేతిక సదస్సు కాదు; మన్విత భవిష్యత్తును, ఆమె అపారమైన సామర్థ్యాన్ని ప్రపంచానికి చాటి చెప్పడానికి లభించిన ఏకైక వేదిక. ఆమె తన బహుళజాతి కంపెనీని ప్రతినిధించడానికి, కోట్లాది రూపాయల విలువైన ప్రాజెక్ట్కు సంబంధించిన కీలకమైన డెలివరీ గురించి ప్రపంచస్థాయిలో ప్రెజెంటేషన్ ఇవ్వడానికి వచ్చింది. ఆమె హృదయం అచంచలమైన ఆత్మవిశ్వాసంతో, ఉత్సాహంతో ఉప్పొంగుతోంది.
కానీ, విధి ఆమె ముందు ఒక విచిత్రమైన, క్రూరమైన అడ్డంకిని సృష్టించింది. ఆ అడ్డంకి సాంకేతిక సమస్య కాదు; అది సమాజపు అంధత్వానికి ప్రతీక. ప్రధాన వేదిక పైకి చేరుకోవడమే ఆమె ముందున్న మొదటి అతిపెద్ద, పరాభవకరమైన సవాలు.
ఆ విలాసవంతమైన హాలు ద్వారం వద్ద, దివ్యాంగుల కోసం సరైన ర్యాంప్లు లేవు. ఏదో మొక్కుబడిగా, కేవలం నిబంధనల కోసం ఏర్పాటు చేసిన ఒక పాత లిఫ్ట్, సరిగ్గా ఆమె అందులోకి అడుగు పెట్టగానే, సగం పనిచేయక మధ్యలోనే ఆగిపోయింది, ఒక అపహాస్యంలా! మన్విత ఆ చీకటి లిఫ్ట్లో నిస్సహాయంగా ఉండిపోయిన ఆ క్షణంలో, ఆమెలోని ఆత్మవిశ్వాసం, పది సంవత్సరాల కృషి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్లుగా అనిపించింది.
ఎలాగో కష్టం మీద బయటపడి, వేదిక చేరుకోవడానికి ఉన్న ఆ పది మెట్ల వైపు చూసింది. ఆ మెట్లు కేవలం ఎత్తులు కాదు; అవి ఆమెకు, ఆమె లాంటి లక్షలాది మంది దివ్యాంగుల కలలకు, గౌరవానికి అడ్డంగా నిలిచిన నిర్లక్ష్యం యొక్క గోడలు.
ఆ మెట్ల ముందు కూర్చుని, ఆమె తన పరాజయాన్ని అంగీకరించడానికి సిద్ధంగా లేదు. ఆ సమయంలో, ఆమెను వేదికపైకి తీసుకురావడానికి సహాయం కోసం ముగ్గురు జూనియర్ ఉద్యోగులు తమ వీల్చైర్ను తాకడానికి ప్రయత్నించారు. అప్పటివరకు లక్షల కోట్ల వ్యాపారానికి నాయకత్వం వహించిన ఆమె, ఆ పది మెట్ల కోసం ఇతరుల సహాయంపై ఆధారపడాల్సిన నిస్సహాయత, ఆమె ఆత్మగౌరవాన్ని అగ్నిగుండంలోకి నెట్టినట్లయింది.
ఆ పది మెట్లపైకి చేరుకోవడానికి ఆమె స్వయంగా ప్రయత్నించింది – తన బరువునంతా చేతులపై మోపి, ఒక్కో మెట్టును పట్టుకోవడానికి, సాధ్యం కాదని తెలిసినా, చివరకు కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటూ పోరాడింది. కానీ, అది సాధ్యం కాలేదు. ఆ నిమిషంలో, ఆ హాలు నిండా ఉన్న వందలాది కళ్ల చూపులు ఆమెపైనే కేంద్రీకృతమై ఉన్నాయి. ఆ చూపుల్లో జాలి, అపహాస్యం, అసహనం వంటి అనేక భావాలు మిళితమై ఉన్నాయి.
ఆ పది మెట్ల కింద పరాజితగా కూర్చున్న మన్విత, తన ఉద్యోగ హోదా లేదా మేధస్సు ఏదీ తనను ఆ మెట్లపైకి చేర్చలేదని తీవ్రంగా గ్రహించింది. చుట్టూ ఉన్న ప్రజల చూపులు, ఆమె ఆత్మవిశ్వాసాన్ని తినేస్తున్నట్లుగా అనిపించాయి. చివరికి, పరిస్థితిని చక్కదిద్దడానికి, ముగ్గురు పటిష్ఠమైన భద్రతా సిబ్బంది రంగంలోకి దిగారు. వారికి వేరే గత్యంతరం లేక, ఆమెను, చక్రాల కుర్చీతో సహా, తమ శారీరక శ్రమతో కష్టపడి పైకి ఎత్తాల్సి వచ్చింది.
అది ఒక తీవ్రమైన పరాభవం. మన్విత, ఒక సజీవ భారంలా, వారి చేతులపై మోయబడుతోంది. తన జీవితంలో ఏనాడూ ఇంత నిస్సహాయతను, అవమానాన్ని అనుభవించలేదు. ఆ భారీ భవనం, ఆ విలాసవంతమైన హాలు, ఆ మెట్లు – అన్నీ ఆమెపై వికృతమైన నవ్వు నవ్వుతున్నట్లుగా తోచింది. ఆమె తన కళ్లు మూసుకుంది. తనను తాను ఒక వస్తువుగా భావించుకోకుండా ఆపడానికి ప్రయత్నించింది.
వారు ఆ మెట్లను ఒక్కొక్కటిగా కష్టపడి ఎక్కుతున్నప్పుడు, వారిలో ఒక భద్రతా సిబ్బంది తన పక్కనున్న సహచరుడితో గుసగుసలాడుతూ నవ్వడం మన్వితకు అత్యంత స్పష్టంగా వినిపించింది. అతని స్వరం అసహనంతో, చులకన భావంతో నిండి ఉంది.
"ఏమయ్యా, ఈమెకు ఏంటి కష్టం? కాళ్ళు పనిచేయని ఆడవాళ్ళు ఇంట్లో విశ్రాంతి తీసుకోవాలి కదా? ఈమెకు ఇంత శ్రమ ఎందుకు? ఎందుకు ఇలా బయటకు వచ్చి, మాకు, అందరికీ ఈ ఇబ్బందిని కలిగిస్తుంది?" అంటూ స్త్రీలను, ముఖ్యంగా దివ్యాంగ స్త్రీలను చులకన చేస్తూ, పచ్చిగా విమర్శించాడు.
ఆ నిర్దయమైన వ్యాఖ్యలు మెట్ల కంటే పదునైన శూలాలై మన్విత గుండెను గుచ్చాయి. ఆమెను శారీరక శ్రమతో పైకి ఎత్తడానికి ప్రయత్నిస్తున్న ఆ భద్రతా సిబ్బంది భుజాలపై ఉన్న ఆమె శరీరం కంటే, ఆ మాటలతో ఆమె ఆత్మగౌరవం మరింత కుప్పకూలిపోయింది.
ఆ మెట్లపైకి చేరుకోవడానికి ఆమె శరీరం ఎంత కష్టపడిందో, ఆ మాటలు ఆమె ఆత్మను అంతకంటే వేగంగా దహించాయి. ఆ భద్రతా సిబ్బంది మాటలు కేవలం నిర్లక్ష్యపు మాటలు కావు; అవి సమాజపు అంతరంగంలో పాతుకుపోయిన క్రూరమైన తీర్పు. 'నీవు ఒక లోపభూయిష్టమైన వ్యక్తివి. నీవు ఇంట్లో ఉండిపోవాలి. నీవు మా ప్రణాళికలకు భారంగా ఉండకూడదు' అనే నిశ్శబ్ద సందేశాన్ని ఆ మాటలు బిగ్గరగా చాటాయి.
అత్యున్నత స్థాయి కార్పొరేట్ మహిళగా ఆమె సాధించిన విజయాల పతాకాలు అన్నీ ఆ ఒక్క నిమిషంలో చిందరవందర అయ్యాయి. కోట్ల రూపాయల ప్రాజెక్టుల నాయకురాలిగా ఉన్న ఆమె, ఇప్పుడు సమాజ దృష్టిలో కేవలం 'శ్రమ' మరియు 'అసౌకర్యం' కలిగించే ఒక భారం మాత్రమే. మెట్లపైకి చేరిన ఆమె శరీరం అక్కడ నిటారుగా ఉన్నప్పటికీ, ఆమె ఆత్మ మాత్రం మెట్ల కిందే, ఆ భద్రతా సిబ్బంది మాటల బరువు కింద మరణించింది.
ఆ రోజు మన్విత ఉద్యోగాన్ని కోల్పోలేదు; ఆమె తన గౌరవాన్ని, తన స్వతంత్ర ఉనికిపై ఉన్న నమ్మకాన్ని కోల్పోయింది. ఆ తీవ్ర పరాభవం, ఆమె జీవితంలోని మహా విప్లవానికి అత్యంత తీవ్రమైన నాంది పలికింది.
లోపల, వేదికపై ఆమె ప్రెజెంటేషన్ ఒక గొప్ప విజయంలా సాగింది. ఆమె విశ్లేషణాత్మక సామర్థ్యం, భవిష్యత్తు అంచనాలు ప్రేక్షకులను అబ్బురపరిచాయి. ప్రెజెంటేషన్ ముగియగానే, హాలు గంభీరమైన చప్పట్లతో, అభినందనలతో దద్దరిల్లిపోయింది. ఆ చప్పట్లు ఆమె చెవులకు వినిపిస్తున్నా, ఆమె మనసు మాత్రం వాటిని స్వీకరించలేకపోయింది. ఆ గంభీర ధ్వనుల వెనుక, తన అంతరాత్మ నుంచి ఒక తీక్షణమైన ప్రశ్న ఉద్భవించింది.
"నేను ఈ దేశంలో అత్యధిక ఆదాయం పొందే వారిలో ఒకరిని. నాకు పేరు, పలుకుబడి, ఆర్థిక బలం ఉన్నాయి. అందుకే ఈ వేదిక ఎక్కడానికి నాకు సహాయం దొరికింది," అని ఆమె లోలోపల అనుకుంది.
"మరి ఈ దేశంలో నా కంటే పేదవారు, అంగవైకల్యం ఉన్న వేలాది మంది నిస్సహాయులు... వారు ఏ పాఠశాలకో, ఆసుపత్రికో, లేదా ప్రభుత్వ కార్యాలయానికో వెళ్లాలంటే, ఈ సౌకర్యాలు లేని చోట ప్రతిరోజూ ఎంత పోరాటం చేయాలి? వారు ప్రతిరోజూ ఎన్నిసార్లు అవమానాల పాలవ్వాలి?"
ఆమె వెనక నుంచి వినిపిస్తున్న చప్పట్లు, అభినందనలు ఆమెను చేరుకోలేదు. ఆ క్షణం, తన వ్యక్తిగత బాధ కంటే, ఈ వ్యవస్థలో పాతుకుపోయిన సామాజిక రుగ్మతే మన్వితకు అతి పెద్దదిగా కనిపించింది. ఆమెకు ఎదురైన ఆ పది మెట్లు కేవలం ఇటుక, సిమెంట్ రాళ్లు మాత్రమే కావు; అవి సమాజంలోని అజ్ఞానానికి, నిర్లక్ష్యానికి ప్రతీకలు. ఈ దేశంలో ఉన్న అసంఖ్యాకమైన భవనాలు, బస్సులు, పాఠశాలలు, కార్యాలయాలు – ఇవన్నీ అంగవైకల్యం ఉన్నవారిని నిర్మాణాత్మకంగా బహిష్కరిస్తున్నాయి. ఈ నిర్మాణాత్మక వైఫల్యం మరియు ప్రజలలోని కరుణ లేమి, ఒక జనరల్ మేనేజర్ను కూడా భారంగా ఎత్తే పరిస్థితికి తీసుకువచ్చింది. ఇది కేవలం భౌతిక లోపం కాదు, మానసిక లోపం అని ఆమె తీవ్రంగా గ్రహించింది.
తన జీవితంలో కష్టపడి సంపాదించుకున్న అపారమైన సాంకేతిక జ్ఞానం, ఆర్థిక బలం, మరియు నాయకత్వ పటిమను కేవలం వ్యక్తిగత బ్యాంకు నిల్వను పెంచుకోవడం కోసం కాకుండా, తనలాంటి వారికి గౌరవప్రదమైన జీవితం దక్కడం కోసం ఉపయోగించాల్సిన ధర్మం తనపై ఉందని ఆమె ఆత్మ ఘోషించింది. ఆ ధర్మం ఆమెను ఒక బలమైన ఆజ్ఞ వలె ఆదేశించింది.
ఆమె మనసులో అప్పుడు మెదిలిన ఆ తీవ్రమైన ఆవేదనే, ఆమె జీవిత దిశను పూర్తిగా మార్చబోయే వెలుగు రేఖ అయ్యింది. కార్పొరేట్ ప్రపంచంలోని కోట్లాది విదేశీ కాంట్రాక్టులు, హోదాలు – ఇవన్నీ ఇక ఆమె దృష్టిలో శూన్యంగా, తళతళా మెరిసే శవంలా తోచాయి. ఆమె జీవితానికి కొత్త అర్థం, కొత్త లక్ష్యం కనిపించింది. ఆ సంపద, ఆ అధికారం ఇప్పుడు మానవత్వం అనే ఒకే ఒక మహత్తరమైన ఆజ్ఞకు బానిసలయ్యాయి.
=======================================
ఇంకా వుంది
మనో శిఖరం - పార్ట్ 4 త్వరలో..
=======================================
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap/profile
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments