తిరస్కరణలతో నిరాశ చెందిన బృందానికి మన్విత కొత్త ధైర్యాన్ని నింపుతుంది. అదే సమయంలో ప్రముఖ సినీ నటుడు భార్గవ ఆమె పోరాటాన్ని గుర్తించి స్పర్శ ఫౌండేషన్‌కు రెండు కోట్ల రూపాయల విరాళం అందిస్తాడు. ఆ సహాయంతో ప్రభుత్వ పాఠశాలను పూర్తిగా అందుబాటులోకి తీసుకురావాలనే వారి తొలి కలకు శ్రీకారం చుడతారు.

ఢిల్లీలో అధికారుల ప్రశంసలు పొందినా, నిధుల కొరతతో మన్విత ఆశలు తాత్కాలికంగా ఆగిపోతాయి. అవినీతి అధికారుల బెదిరింపులు, కార్పొరేట్ తిరస్కరణలు, పాత భావజాలంతో పోరాడుతూ ఆమె వెనక్కి తగ్గదు. చివరకు ఆరుగురు యువ ఇంజనీర్లు ఆమెకు అండగా నిలవడంతో, ఆమె ఒంటరి పోరాటం ఒక సామాజిక ఉద్యమంగా మారడం ప్రారంభమవుతుంది.

నిజాయితీని మోసంగా భావించిన అధికారి, ప్రాజెక్టుకు అనుమతి కోసం లంచం అడిగిన ప్రభుత్వ అధికారి... ఈ రెండు సంఘటనలు మన్విత సంకల్పాన్ని మరింత ఉక్కులా మార్చాయి. చివరకు ఢిల్లీ నుంచి వచ్చిన ఒక పిలుపు ఆమె పోరాటానికి కొత్త ఆశను తీసుకొచ్చింది.

దివ్యాంగుల కోసం సమాన అవకాశాల కల్పన లక్ష్యంగా మన్విత స్పర్శ ఫౌండేషన్ డీపీఆర్‌ను సిద్ధం చేసింది. అయితే ప్రభుత్వ నిరాసక్తత, బ్యాంక్ మేనేజర్ అవమానకరమైన తిరస్కరణ ఆమెను వెనక్కు నెట్టలేకపోయాయి. ఆ సంఘటన ఆమె సంకల్పాన్ని మరింత పదును పెట్టింది.

మనిషిని శారీరక వైకల్యం కాదు… సమాజపు పక్షపాతమే ఎక్కువగా గాయపరుస్తుంది. ప్రేమించిన వ్యక్తి కూడా సమాజ భయంతో వెనక్కి తగ్గినప్పుడు, మన్విత జీవితంలో ఒక పెద్ద మార్పు చోటుచేసుకుంది. ఆమె కన్నీళ్లు క్రమంగా ఒక ఉద్యమంగా మారాయి. “మనో శిఖరం” ఆరో భాగంలో, ఒక యువతి ఎలా నిశ్శబ్ద విప్లవకారిణిగా మారిందో భావోద్వేగంగా చూడండి.

ఏడు సంవత్సరాల చిన్నారి మన్వితకు పోలియో నిర్ధారణ అయిన రోజు… ఆమె కుటుంబం జీవితమే మారిపోయింది. ఆసుపత్రి గదిలో వినిపించిన ఆ వార్త కన్నా, ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత సమాజం చేసిన వ్యాఖ్యలే వారి హృదయాలను ఎక్కువగా గాయపరిచాయి. కానీ ఆ చిన్నారి కళ్లలో కన్నీటి కన్నా లోతైన ఒక ప్రశ్న మెదిలింది — “నేను నిజంగా బలహీనురాలినా?” అదే ప్రశ్న తర్వాత ఆమెను ఒక సామాజిక యోధురాలిగా మార్చబోతోంది.