మనో శిఖరం - పార్ట్ 11
- Ch. Pratap
- Jul 13
- 6 min read
Updated: Jul 24
మనో శిఖరం - పార్ట్ 11, మన్విత, స్పర్శ ఫౌండేషన్, దివ్యాంగులు, ప్రభుత్వ నిధులు, అవినీతి, సామాజిక మార్పు, తెలుగు సీరియల్, తెలుగు నవల, మహిళా నాయకత్వం, ఇంజనీర్లు, సేవాభావం, సామాజిక ఉద్యమం, ప్రేరణ, తెలుగు కథలు
Mano Sikharam - Part 11 - Telugu Inspirational Serial | Ch. Pratap
మనో శిఖరం - పార్ట్ 11 - తెలుగు ప్రేరణాత్మక ధారావాహిక | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 13/07/2026
"అందరూ 'లేదు' అన్నారు... కానీ ఒక హీరో మాత్రం 'నేనున్నాను' అన్నాడు!"
సి.హెచ్. ప్రతాప్ గారి 'మనోశిఖరం' - పార్ట్ 11 చదవండి.
ఆ రోజు, ప్రాజెక్టు ఆమోదం కోసం పడిన నిరీక్షణ, వరుస తిరస్కరణల కారణంగా స్పర్శ ఫౌండేషన్ కార్యాలయం నిండా నిస్సహాయత అలుముకుంది. బృంద సభ్యులు తలలు దించుకుని, ఆశ కోల్పోయినట్లు కూర్చున్నారు. అప్పుడే మన్విత తన చక్రాల కుర్చీలో ముందుకు వచ్చి, వారి మధ్య ఆగి, గంభీరమైన స్వరంతో మాట్లాడింది.
"మీ కళ్లల్లో ఈ నిరాశ ఎందుకు? ఒక సాంకేతిక తిరస్కరణ లేదా ఒక అధికారి 'లేదు' అని చెప్పడం మన సంకల్పాన్ని మార్చగలదా?"
సాధారణంగా నిశ్శబ్దంగా ఉండే ఆమె సహాయకుడు సమీర్ నెమ్మదిగా తల ఎత్తి, బాధగా అన్నాడు: "మేడమ్, ఈ వారం మూడు ప్రముఖ కార్పొరేట్ సంస్థలు నిధులు ఇవ్వడానికి నిరాకరించాయి. ప్రతిచోటా ఒకటే మాట - 'దివ్యాంగుల ప్రాజెక్టులు ఆర్థికంగా లాభదాయకం కాదు'. రాజకీయ నాయకులు కూడా మనకు మద్దతు ఇవ్వడం లేదు. ఆశ కోల్పోతున్నాము."
మన్విత గట్టిగా నవ్వింది. ఆ నవ్వులో కరుణతో కూడిన నిశ్చయం ఉంది. ఆమె నిటారుగా కూర్చుని, ప్రతి ఒక్కరి కళ్లలోకి చూస్తూ మాట్లాడింది: "లాభదాయకం కాదా? మరి ఆత్మగౌరవం ఎంత లాభదాయకం? ఒక మనిషి నిటారుగా నడవగలిగే హక్కు విలువ ఎంత? మనం అంకెలను లెక్కించడం లేదు, మానవ విలువను లెక్కించాలి! గుర్తుంచుకోండి, మనం ఇక్కడ వ్యాపారం చేయడం లేదు; మనం నిశ్శబ్దంగా విప్లవాన్ని ప్రారంభిస్తున్నాము. ఈ రోజు మనకు 'లేదు' అని చెప్పిన ప్రతి తలుపు రేపు 'అవును' అని చెప్పేలా మనం చేయాలి."
ప్రొజెక్ట్ లీడ్ నిఖిల్ నిలబడి, "మా ప్రయత్నంలో లోపం లేదు మేడమ్, కానీ ఈ వ్యవస్థాపరమైన అడ్డంకులు మరీ ఎక్కువవుతున్నాయి. తిరస్కరణలు మన ధైర్యాన్ని దెబ్బతీస్తున్నాయి," అన్నాడు.
మన్విత తన చేతులను గట్టిగా పట్టుకుని, వారి వైపు వంగి, నిప్పులాంటి స్వరంతో అంది: "తిరస్కరణే మనకు శిక్షణ! ఈ పది తిరస్కరణల తర్వాత, పదకొండవ సారి మన నివేదికలో ఎక్కడా లోపం ఉండకూడదు. ఈ వ్యవస్థను మార్చాలంటే, మనం సాధారణ మనుషులుగా ఉంటే సరిపోదు. మనం పోరాట యోధులుగా మారాలి. గుర్తుంచుకోండి, నేను మీ సైనికురాలిని! నా కాళ్లు కదలకుండా ఉండవచ్చు, కానీ నా సంకల్పం మీ అందరి కంటే వేగంగా పరుగెడుతోంది! మీరందరూ నాకు శక్తి ఇవ్వాలి. ఇకపై నిరాశ గురించి మాట్లాడకండి; కేవలం తదుపరి అడుగు ఏమిటో చెప్పండి. ఎవరు తమ విధులను పునరుద్ధరించుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారు?"
ఆమె మాటలు ఆ గదిలో ఉత్సాహాన్ని నింపాయి. నిశ్శబ్దం తొలగి, కొత్త ఉత్తేజం నెలకొంది. బృందం సభ్యులు తమలో తాము ఒకరినొకరు చూసుకుని, మళ్లీ పనిలోకి దిగడానికి సిద్ధమయ్యారు.
నిధుల కొరత, అధికారుల మొండితనం, అవినీతి బెదిరింపులు మన్విత పోరాటాన్ని సంక్లిష్టం చేస్తున్నా, ఆమె ఆశ మాత్రం అంతర్లీనంగా సజీవంగా ఉంది. ఒక నిస్వార్థ ప్రయత్నం ఎప్పటికైనా గుర్తింపు పొందుతుందని ఆమె బలంగా నమ్మింది. ఆమె చేస్తున్న కృషి గురించి, ముఖ్యంగా ఉచితంగా పనిచేస్తున్న ఆరుగురు యువ ఇంజనీర్ల బృందం గురించి, మరియు పత్రికల్లో వచ్చిన కొన్ని చిన్న కథనాలు నెమ్మదిగా ప్రచారం అయ్యాయి. ఆ ప్రచారం ఒక గొప్ప వ్యక్తి దృష్టిని ఆకర్షించింది.
ఆ వ్యక్తి మరెవరో కాదు, తెలుగు చిత్ర పరిశ్రమలో అపర దానకర్ణుడిగా, అశేష అభిమానుల ఆరాధ్య దైవంగా వెలుగొందుతున్న భార్గవ. ఆయన కేవలం ఒక నట శిఖరం మాత్రమే కాదు; ఆయన గొప్ప మానవతావాది. చిత్ర పరిశ్రమలో ఆయన నాలుగు దశాబ్దాలు పూర్తి చేసుకున్నారు. సామాజిక సేవ, విపత్తు సహాయక చర్యల పట్ల ఆయనకున్న నిబద్ధత అందరికీ తెలిసిన విషయమే. ముఖ్యంగా, ఆయన తన సామాజిక బాధ్యత నిధులను నిర్భయంగా, నిస్వార్థంగా ఖర్చు చేయడం ద్వారా ప్రసిద్ధి చెందారు. ఆయన పట్ల ప్రజల్లో ఉన్న నమ్మకం, గౌరవం అంతా ఇంతా కాదు.
ఒక రోజు మధ్యాహ్నం, స్పర్శ ఫౌండేషన్ తాత్కాలిక కార్యాలయంలో మన్విత తన ఇంజనీర్ల బృందంతో కలిసి తదుపరి కార్యాచరణ గురించి చర్చిస్తుండగా, ఆమెకు ఒక అనుకోని ఫోన్ కాల్ వచ్చింది. అవతలి నుంచి వచ్చిన గంభీరమైన, సుపరిచితమైన గొంతు: "నమస్కారం, మన్వితా గారు. నేను భార్గవను మాట్లాడుతున్నాను. మీరు చేస్తున్న పని గురించి విన్నాను. దయచేసి మీరు ఈ సాయంత్రం నా నివాసానికి రాగలరా? కొంచెం మాట్లాడాలి."
మన్విత ఆనందంతో, ఆశ్చర్యంతో నిశ్చేష్టురాలైంది. తన పోరాటాన్ని, తన ఆశయాల పత్రికా కథనాలను ఆయనే స్వయంగా గమనించారని ఆమె నమ్మలేకపోయింది. ఈ పిలుపు కేవలం ఒక కార్యక్రమం కాదు; తన లక్ష్యానికి దొరికిన అపూర్వమైన గౌరవం.
ఆ సాయంత్రం, మన్విత తన కార్యదర్శితో కలిసి భార్గవ విశాలమైన నివాసానికి చేరుకుంది. అక్కడ ఆమెకు లభించిన ఆదరణ అసాధారణమైనది. ఆమెను ఎంతో గౌరవంగా, ఎత్తువాహనం సౌకర్యం ఉన్న ప్రత్యేక మార్గం ద్వారా లోపలికి ఆహ్వానించారు. భార్గవ ఆమె కోసం ప్రత్యేకంగా ఏర్పాటు చేసిన అందుబాటులో ఉన్న సోఫా వద్ద ఆమెను పలకరించాడు.
వారు కూర్చున్న తర్వాత, భార్గవ ఎటువంటి ఉపోద్ఘాతం లేకుండా నేరుగా అసలు విషయం మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు. "మన్వితా గారు, నేను మీ నివేదికను, ముఖ్యంగా మీరు తయారు చేసిన వివరణాత్మక ప్రాజెక్ట్ నివేదికను పూర్తిగా చదివాను. మీరు అడిగినట్లుగా, ఇది కేవలం దయ గురించి కాదు; ఇది హక్కుల గురించి. ఒకప్పుడు విలాసవంతమైన జీవితాన్ని వదులుకుని, చక్రాల కుర్చీలో కూర్చుని కూడా ఇంత గొప్ప వ్యవస్థాగత మార్పు కోసం పోరాడుతున్న మీ ధైర్యం నన్ను కదిలించింది."
ఆయన మన్వితను వ్యక్తిగతంగా ప్రశ్నించారు: "మీరు ప్రభుత్వ అధికారుల నుంచి ప్రతిఘటన, బ్యాంకుల నుంచి తిరస్కరణ ఎదుర్కొన్నారు. అయినా ఎందుకు ఆగలేదు? మీ లక్ష్యం ఎంతవరకు నిజం?"
మన్విత ఆయన కళ్లలోకి సూటిగా చూసి, నిర్భయంగా సమాధానం ఇచ్చింది: "సార్, నేను నా ఆత్మగౌరవాన్ని పది మెట్ల వద్ద కోల్పోయాను. నా లాంటి లక్షలాది మంది దివ్యాంగులకు సమానత్వం దక్కే వరకు నేను ఆగలేను. ఇది నా వ్యక్తిగత పోరాటం కాదు; ఇది మానవత్వం కోసం చేస్తున్న పోరాటం. అందుకే లంచం ఇవ్వడానికి నిరాకరించాను. నేను న్యాయం కోసమే పోరాడతాను."
భార్గవ మన్విత మాటల్లోని నిజాయితీకి మరింత ప్రభావితుడయ్యాడు. అతను చిరునవ్వుతో నిలబడి, గది మధ్యలోకి వెళ్లి, తన ఆర్థిక సలహాదారుని పిలిచి, ఒక చెక్కును తయారు చేయమని ఆదేశించారు.
"మన్వితా గారు," అంటూ భార్గవ మన్విత వైపు తిరిగి, వినయంగా మాట్లాడారు. "మీ ధైర్యానికి, మీ దార్శనికతకు నా వంతు సహాయం చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాను. మీరు వెంటనే మీ ప్రాజెక్టును మొదలుపెట్టండి. నిధుల కొరతతో మీ పనులు ఎక్కడా ఆగిపోకూడదు. నా వంతు సహాయంగా, మీ స్పర్శ ఫౌండేషన్కు రెండు కోట్ల రూపాయలను అందిస్తున్నాను. ఇది నా సినిమా సంపాదనలో ఒక భాగం. మీరు నిస్వార్థంగా పోరాడండి. మీకు నా సంపూర్ణ మద్దతు ఎప్పుడూ ఉంటుంది."
ఆ రెండు కోట్ల రూపాయల చెక్కును అందుకున్న మన్విత కళ్లలో ఆనందంతో కూడిన కన్నీళ్లు మెరిశాయి. ఆ చెక్కు కేవలం డబ్బు కాదు; ఆమె నమ్మిన మార్గానికి దొరికిన గొప్ప ధృవీకరణ. ఆమె ఒంటరి పోరాటం ఆ రోజు జాతీయ స్థాయి మద్దతుగా మారింది. ఆ రోజు, భార్గవ సహకారం వల్ల, స్పర్శ ఫౌండేషన్ కొత్త శక్తితో, ఉత్సాహంతో తన కార్యాచరణను ముందుకు తీసుకెళ్లడానికి మార్గం సుగమమైంది.
"మనం కేవలం గోడలు మార్చడం లేదు, మనుషుల మనస్తత్వాలను మారుస్తున్నాం," అని మన్విత తన బృందానికి పదేపదే చెప్పేది. ప్రతీ పబ్లిక్ స్థలాన్ని అనుకూలంగా మార్చేటప్పుడు, ఆమె స్వయంగా ఆ వీల్చైర్లో వెళ్లి, ఆ వసతులను పరీక్షిస్తూ, అవి నిజంగా తమ లక్ష్యాన్ని చేరుకుంటున్నాయా లేదా అని నిర్ధారించుకుంటూ, వాటిని పరిపూర్ణం చేసేది. ఆమె అంకితభావం, పట్టుదల నెమ్మదిగా ఫలితాన్ని ఇవ్వడం మొదలుపెట్టింది. నిరాశలో ఉన్న అనేక మంది దివ్యాంగుల జీవితాల్లో ఆమె చేసిన కృషి వెలుగు రేఖలా ప్రకాశించడం ప్రారంభించింది.
మన్విత మరియు ఆమె స్పర్శ ఫౌండేషన్ బృందం – నిస్వార్థ సేవకు అంకితమైన ఆ ఆరుగురు యువ సాంకేతిక నిపుణులు – ఎదురుగా ఉన్న ప్రభుత్వ నిరాసక్తత, నిధుల కొరత అనే అడ్డంకులను తమ కరుణ అనే బలమైన అస్త్రంతో ఛేదిస్తూ పోయారు. సినీ నటుడు భార్గవ నుంచి అందిన రెండు కోట్ల రూపాయల నిధి, వారి కలలకు రెక్కలు ఇచ్చింది. ఆ డబ్బు వారి ప్రారంభ దశ కార్యకలాపాలకు ఒక గొప్ప ఊతమిచ్చింది. ఇక నిధుల కోసం ఆలస్యం చేయకుండా, వెంటనే రంగంలోకి దిగాలని మన్విత నిర్ణయించుకుంది.
వారి మొదటి లక్ష్యం తమ దార్శనికతకు ఒక నిదర్శనంగా నిలవాలి. అందుకే, వారు రాజమహేంద్రవరం శివార్లలోని, మౌలిక వసతులు లేని ఒక ప్రాథమిక ప్రభుత్వ పాఠశాలను ఎంచుకున్నారు. ఆ పాఠశాల భవనం పాతది, శిథిలావస్థకు చేరుకుంది. తరగతి గదుల ముందు ఎక్కడానికి పొడవైన మెట్లు ఉన్నాయి. పిల్లలు మరుగుదొడ్లకు వెళ్లాలంటే చాలా కష్టపడాలి. ఆ పాఠశాలలో చదువుతున్న దివ్యాంగ విద్యార్థుల సంఖ్య ఎక్కువ లేకపోయినా, ఆ చుట్టుపక్కల ప్రాంతాల్లో అలాంటి పిల్లలు బయటికి రావడానికి, చదువుకోవడానికి భయపడుతున్నారని మన్విత బృందం గుర్తించింది. ఈ పాఠశాలను పూర్తిగా అందుబాటులో ఉండేలా మార్చాలనేది వారి మొదటి సంకల్పం.
పాఠశాల ఎంపిక అయిన వెంటనే, ఆరుగురు యువ సాంకేతిక నిపుణులు ఉచితంగా తమ పనిని ప్రారంభించారు. వారు ఆ పాఠశాలను వివరణాత్మక సాంకేతిక పరిశీలన చేశారు. కేవలం ర్యాంపులు వేయడం కాదు, సార్వజనీయ రూపకల్పన సూత్రాల ప్రకారం, ప్రతీ చిన్న అంశాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకున్నారు. వారు ప్రవేశ మార్గం నుంచి ప్రారంభించారు. పాఠశాల గేటు నుంచి ప్రధాన భవనం వరకు చక్రాల కుర్చీలకు అనుకూలంగా, సరైన వాలు ఉండేలా, పట్టు ఉన్న వస్తువుతో ర్యాంపులను నిర్మించడానికి ప్రణాళిక వేశారు. మెట్ల పక్కనే, ఇరువైపులా పిల్లలు పట్టుకోవడానికి రైలింగ్లను ఏర్పాటు చేయాలని నిర్ణయించారు.
తరువాత, మరుగుదొడ్లపై దృష్టి సారించారు. ప్రస్తుతం ఉన్న మరుగుదొడ్లను పూర్తిగా మార్చివేసి, చక్రాల కుర్చీ లోపలికి సులభంగా వెళ్లేలా, పట్టుకోవడానికి బార్లు ఉండేలా, మరియు సరియైన ఎత్తులో కమోడ్లను అమర్చేలా రూపకల్పన చేశారు. ఇది దివ్యాంగ విద్యార్థులకు ఆత్మగౌరవాన్ని, స్వతంత్రతను ఇస్తుందని మన్విత నమ్మకం.
అంతేకాక, చూపులేని విద్యార్థుల కోసం తరగతి గదుల సంఖ్యలు, మరుగుదొడ్ల స్థానాలు, మరియు ప్రధాన మార్గాలపై బ్రైలీ లిపిలో సూచికలను ఏర్పాటు చేయాలని ప్రణాళిక వేశారు. అలాగే, శారీరక అడ్డంకులు ఉన్నవారికి సహాయం అవసరమైనప్పుడు ఉపయోగించడానికి వీలుగా అత్యవసర ఘంటికలను కూడా ఏర్పాటు చేయాలని నిర్ణయించారు.
నిర్మాణ పనులు మొదలుపెట్టినప్పుడు, స్థానిక అధికారుల నుంచి, మరియు ఆ పాఠశాలలోని కొంతమంది ఉపాధ్యాయుల నుంచి కూడా ప్రతిఘటన ఎదురైంది. "ఎందుకు ఇదంతా కొత్త ఖర్చు? మాకు చదువు చెప్పేవారు కావాలి కానీ, ఈ ఇనుప గ్రిల్లు, ర్యాంపులు కాదు," అని కొందరు వ్యతిరేకించారు.
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap/profile
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments