మనో శిఖరం - పార్ట్ 4
- Ch. Pratap
- 3 days ago
- 7 min read
Mano Sikharam - Part 4 - Telugu Serial | Ch. Pratap
మనో శిఖరం - పార్ట్ 4 - తెలుగు ధారావాహిక | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 11/05/2026
“సమాజం వేసిన అడ్డంకులు… ఆమె సంకల్పాన్ని ఆపలేకపోయాయి!”
సిహెచ్ ప్రతాప్ గారి మనోశిఖరం పార్ట్ 4 చదవండి.
ఆమె ఆ సదస్సు నుంచి బయటకు వెళ్ళేటప్పుడు, వీల్చైర్ను సొంతంగా ర్యాంప్పై కిందికి నడిపింది. ఆ క్షణం ఆమె శారీరకంగా బలహీనంగా ఉన్నా, మానసికంగా, నైతికంగా హిమాలయ పర్వతం అంత ఎత్తుకు ఎదిగింది. ఆమె ప్రయాణం ఇకపై ఒక జనరల్ మేనేజర్ గా కాదు, ఒక సామాజిక యోధురాలిగా మారబోతుంది.
సమాజంలోని నిశ్శబ్ద అడ్డంకులను కూల్చి, ప్రతి దివ్యాంగుడికి సమానత్వం మరియు ఆత్మగౌరవం అందించే ఒక పవిత్రమైన యజ్ఞానికి ఆమె సన్నద్ధమైంది. ఆ రోజునుంచే, కొత్త మన్విత ఉద్భవించింది.
ఆ రోజు రాత్రి, హైదరాబాద్ నగరపు నిశ్శబ్దంలో, మన్విత తన విలాసవంతమైన ఫ్లాట్లో అటూ ఇటూ వీల్చైర్లో తిరుగుతోంది. ఆమె కళ్లకు నిద్ర పట్టలేదు, మెదడుకు శాంతి దొరకలేదు. ఆమె పక్కనే ఉన్న ల్యాప్టాప్ తెరపై, మరుసటి త్రైమాసికానికి సంబంధించిన కోట్ల రూపాయల లాభాల అంచనాలు, మరియు ఆమె పర్యవేక్షణలో ఉన్న భారీ ప్రాజెక్టుల విజయ సూచికలు మెరిసిపోతున్నాయి. ఆ సంఖ్యలు గతంలో ఆమెకు సంతృప్తిని, గర్వాన్ని ఇచ్చేవి. కానీ ఇప్పుడు? ఇప్పుడు ఆ అంకెలు ఆమె దృష్టిలో అర్థరహితమైన శూన్యంగా తోచాయి.
ఆమె కళ్ల ముందు పదేపదే మెదిలింది ఆ ఉదయం జరిగిన సంఘటన. ఆ పది మెట్లు, మధ్యలో ఆగిపోయిన ఆపరేటింగ్ కాని లిఫ్ట్, మరియు తనను భౌతికంగా ఎత్తడానికి కష్టపడిన ఆ ముగ్గురు సెక్యూరిటీ గార్డుల ఆయాసం. ఆ దృశ్యం కేవలం ఆమె వ్యక్తిగత అవమానం మాత్రమే కాదు; అది దేశవ్యాప్తంగా ఉన్న కోట్లాదిమంది దివ్యాంగుల అదృశ్య, నిశ్శబ్ద రూపాలుగా మారి ఆమెను వెంటాడాయి.
దేశంలోని ప్రభుత్వ భవనాలు, పాఠశాలలు, ఆసుపత్రులు, రవాణా వ్యవస్థలు – ఇవేవీ దివ్యాంగులకు అనుకూలంగా లేకపోవడం, వారిని సమాజం నుంచి నిశ్శబ్దంగా బహిష్కరించినట్టు మన్వితకు అనిపించింది. వీరందరూ రాజ్యాంగబద్ధమైన పౌరులైనప్పటికీ, కనీస వసతులు లేకపోవడం వల్ల సామాజిక మరియు ఆర్థిక అవకాశాలను కోల్పోతున్నారు. ఈ వ్యవస్థాపూర్వక నిర్లక్ష్యం ఆమె గుండెను బలంగా తాకింది. ఇన్నాళ్లూ, కేవలం తన ఉన్నత జీతం, విలాసవంతమైన జీవితం గురించి మాత్రమే ఆలోచించడం ఒక స్వార్థపూరిత చర్య అని ఆమె తన మనసులో తొలిసారిగా అంగీకరించింది. తన సాంకేతిక జ్ఞానం—సమస్యలను పరిష్కరించే ఆమె పదునైన మేధస్సు—కేవలం కార్పొరేట్ లాభాల కోసం, షేర్హోల్డర్ల కోసం మాత్రమే వినియోగించబడింది. ఆ క్షణం, ఆమెలోని ధార్మిక చింతన ఉద్వేగంగా మేల్కొంది.
తనకున్న బలాన్ని, మేధస్సును ఇకపై మానవత్వం కోసం, సమాజంలో అత్యంత అట్టడుగున, అణగారిన వర్గంలో ఉన్న తనలాంటి వారికి సమాన అవకాశాలు, గౌరవప్రదమైన జీవితం కల్పించడం కోసం ఉపయోగించాల్సిన ధర్మం తనపై ఉందని ఆమె తీవ్రంగా గ్రహించింది.మన్విత, దేశంలో దివ్యాంగుల దీన స్థితి పై విస్తృత పరిశోధన చేసింది. ఈ క్రమంలో ఆమె వార్తా పత్రికలలో, మీడియాలో వచ్చిన అనేక నిజ జీవిత గాథలను చదివి, వారి కష్టాలను, పోరాటాలను అర్థం చేసుకుంది.
అలాంటి హృదయవిదారక కథలలో ఒకటి :
2019వ సంవత్సరంలో, తమిళనాడుకు చెందిన శ్రీ శంకర్ అనే వీల్చైర్ క్రికెట్ క్రీడాకారుడు ఎదుర్కొన్న సంఘటన, భారతదేశంలో దివ్యాంగుల హక్కులు మరియు యాక్సెసిబిలిటీ (అందుబాటు) అనే నినాదాలు కేవలం కాగితాలకే పరిమితమయ్యాయని ప్రపంచానికి కళ్ళకు కట్టింది. ఇది కేవలం ఒక వ్యక్తికి కలిగిన అసౌకర్యం కాదు, దేశంలోని మౌలిక సదుపాయాలలో లోపించిన సమగ్రతను ప్రశ్నించే సంఘటన.
శంకర్ తన క్రికెట్ మ్యాచ్ కోసం రైలు ప్రయాణానికి చెన్నై సెంట్రల్ రైల్వే స్టేషన్కు చేరుకున్నారు. రైల్వే స్టేషన్ అంటే దేశంలో అత్యంత రద్దీగా ఉండే, కోట్లాది మంది ప్రయాణికుల సేవలో ఉండే మౌలిక కేంద్రం. శంకర్ ఒక దివ్యాంగుడు కాబట్టి, ఆయనకు ప్రయాణానికి సంబంధించిన అన్ని ఏర్పాట్లు, మరీ ముఖ్యంగా ప్రభుత్వ నిబంధనల ప్రకారం అందుబాటులో ఉండాలి.
అయితే, ఆయన ప్రయాణించాల్సిన రైలు స్టేషన్లో అత్యంత దూరంలో ఉన్న, మరియు అతి తక్కువగా ఉపయోగించే రిమోట్ ఫ్లాట్ఫామ్పై (ప్లాట్ఫామ్ 11 వంటిది) ఆపబడింది. ఈ నిర్దిష్ట ఫ్లాట్ఫామ్కు చేరుకోవడానికి, మిగిలిన ప్రధాన ఫ్లాట్ఫామ్స్లా కాకుండా, లిఫ్ట్ లేదా సరైన వీల్చైర్ ర్యాంపు సౌకర్యం అందుబాటులో లేదు. ఫ్లాట్ఫామ్కు చేరుకోవాలంటే, ప్రయాణికులు మెట్లు లేదా ఎస్కలేటర్లు మాత్రమే ఉపయోగించాలి. ఇవి శారీరక వైకల్యం ఉన్న శంకర్కు అసాధ్యమైన ఆటంకాలు.
శంకర్, తన ప్రయాణ సమయం దగ్గరపడుతుండటంతో, తన పరిస్థితిని స్టేషన్ సిబ్బందికి, ముఖ్యంగా పోర్టర్లు (కూలీలు) మరియు రైల్వే అధికారులకు వివరించి, సహాయం చేయవలసిందిగా అభ్యర్థించారు. కానీ, అందుకు ఆయనకు లభించిన స్పందన నిరాశను, నిర్లక్ష్యాన్ని మాత్రమే మిగిల్చింది. సిబ్బంది సరైన శిక్షణ లేకపోవడం లేదా బాధ్యతారాహిత్యం కారణంగా, శంకర్కు సహాయం చేయడానికి ఎవరూ ముందుకు రాలేదు. కొందరు "ఇది మా పని కాదు," అని తప్పుకున్నారు, మరికొందరు "సౌకర్యాలు లేవు, మీరే ఏదైనా చూసుకోండి," అని మొండిగా సమాధానమిచ్చారు.
ఒకవైపు రైలు కూత వేయడానికి సిద్ధమవుతోంది. ఇంకోవైపు తన స్వశక్తిపై ఆధారపడాల్సిన పరిస్థితి ఏర్పడింది. గమ్యస్థానానికి వెళ్లాలనే ఆశ, ఆత్మగౌరవాన్ని నిలబెట్టుకోవాలనే పట్టుదల ఆయనలో బలంగా ఉంది. చివరికి, ఎవరి సహాయం అందకపోవడంతో, శ్రీ శంకర్ ఒక అసాధారణ నిర్ణయం తీసుకున్నారు.
శంకర్ ఇక ఆలస్యం చేయకుండా, తన వీల్చైర్ను పక్కన పెట్టి, తన చేతులతో నేలను, మెట్లను పట్టుకొని, ఒక్కొక్క మెట్టు ఎక్కడానికి భారీ పోరాటం మొదలుపెట్టారు.
ఆ దృశ్యం చూసిన తోటి ప్రయాణికులు ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టులయ్యారు. ఒకవైపు దేశానికి ప్రాతినిధ్యం వహించగల సామర్థ్యం ఉన్న ఒక క్రీడాకారుడు, మరోవైపు అత్యంత హీనమైన సౌకర్యాల కొరత కారణంగా మెట్లపై పాకుతూ వెళ్లాల్సిన దుస్థితి.
అక్కడ ఉన్న కొందరు ప్రయాణికులు ఈ హృదయవిదారక దృశ్యాన్ని తమ మొబైల్ ఫోన్లలో వీడియో తీశారు. చివరికి, కొంతమంది తోటి ప్రయాణికులు మానవత్వంతో కదిలి, ఆయనకు సాయం చేసి, వీల్చైర్తో సహా ఆయన్ని ఫ్లాట్ఫామ్పైకి చేర్చారు.
శంకర్ పడిన కష్టాన్ని చూపే ఈ వీడియో సోషల్ మీడియాలో పోస్ట్ చేయబడిన కొద్దిసేపట్లోనే వైరల్ అయ్యింది. ఈ సంఘటన దేశవ్యాప్తంగా, ముఖ్యంగా దివ్యాంగుల హక్కుల సంఘాలలో, తీవ్ర చర్చకు దారితీసింది.
'ది రైట్స్ ఆఫ్ పర్సన్స్ విత్ డిసేబిలిటీస్ యాక్ట్, 2016' వంటి చట్టాలు ఉన్నా, వాటిని ఆచరణలో అమలు చేయడంలో ప్రభుత్వ సంస్థలు ఎంత అలసత్వం చూపుతున్నాయో ఈ సంఘటన ఎత్తి చూపింది.
కేవలం ఉద్యోగాల రిజర్వేషన్లు మాత్రమే కాదు, వారికి సమాన అవకాశాలు లభించాలంటే, రైల్వే స్టేషన్లు, బస్సులు, ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు వంటి మౌలిక సదుపాయాలు దివ్యాంగులకు అనుకూలంగా ఉండాలనే డిమాండ్ బలంగా వినిపించింది.
శ్రీ శంకర్ తన నిస్సహాయ స్థితిని వీడియో ద్వారా ప్రపంచానికి చూపించడం ద్వారా, వ్యవస్థ యొక్క నిర్లక్ష్యంపై ఒక బలమైన ప్రశ్న సంధించారు. ఇది కేవలం ఒక ప్రయాణ సమస్య కాదు; సమానత్వం మరియు ఆత్మగౌరవం కోసం జరిగిన పోరాటం. ఈ సంఘటన రైల్వే అధికారులను మేల్కొల్పింది, భవిష్యత్తులో ఇలాంటి సంఘటనలు పునరావృతం కాకుండా తగిన చర్యలు తీసుకోవలసిన అవసరాన్ని నొక్కి చెప్పింది.
మరొక ఘటన:
దేశంలో అత్యున్నత సాంకేతిక విద్యాలయంగా, మేధో కేంద్రంగా ప్రసిద్ధి చెందిన ముంబై ఇండియన్ ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ టెక్నాలజీ క్యాంపస్లో జరిగిన ఒక సంఘటన, భారతదేశంలో ప్రతిభ మరియు మౌలిక సదుపాయాల అందుబాటు మధ్య ఉన్న పెద్ద అంతరాన్ని స్పష్టంగా చూపించింది. ఈ గాథ శ్రీ సిద్ధార్థ్ అనే ప్రతిభావంతుడిది.
సిద్ధార్థ్ రమేశ్, శారీరక వైకల్యం ఉన్నప్పటికీ, తన నిరుపమాన మేధస్సు మరియు అపారమైన పట్టుదలతో ఇంజనీరింగ్ రంగంలో ఉన్నత శిఖరాలను అధిరోహించడానికి ప్రయత్నించారు.
ఆయనకు 60% కన్నా ఎక్కువ శారీరక వైకల్యం ఉన్నప్పటికీ, ఆయన మెకానికల్ ఇంజనీరింగ్లో డాక్టరేట్ అభ్యసించడానికి భారతదేశంలోనే అత్యంత ప్రతిష్టాత్మకమైన ఐఐటీ బొంబాయిలో సీటు సాధించారు. ఈ విజయం ఆయన యొక్క సంకల్ప బలానికి, అసాధారణ ప్రతిభకు నిదర్శనం. ఆయన లక్ష్యం పరిశోధనల ద్వారా దేశానికి సేవ చేయాలనేదే తప్ప, వైకల్యం ఆయన దృష్టిని ఏ మాత్రం మలచలేదు.
కానీ, ఐఐటీ క్యాంపస్లో అడుగుపెట్టిన కొద్ది రోజులకే, సిద్ధార్థ్ తన జీవితంలో ఎన్నడూ ఊహించని భౌతిక అడ్డంకులను ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది. ఆయనకు కేటాయించిన హాస్టల్ గది మొదటి అంతస్తులో ఉంది. ఆ పాత భవనంలో లిఫ్ట్ సౌకర్యం లేదు. దివ్యాంగుల కోసం కనీసం శాశ్వత ర్యాంపు కూడా అందుబాటులో లేదు.
ఐఐటీ అంటే అత్యుత్తమ ఇంజనీర్లను తయారుచేసే సంస్థ. అలాంటి చోట మనుషుల అవసరాలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వకపోవడం సిద్ధార్థ్ను తీవ్రంగా నిరాశపరిచింది. తన విద్య కోసం ఆయన ప్రతిరోజూ పోరాడాల్సిన పరిస్థితి ఏర్పడింది. కేవలం తన గదికి చేరుకోవడానికి లేదా బయటకు రావడానికి, తోటి విద్యార్థుల సహాయంపై ఆయన పూర్తిగా ఆధారపడాల్సి వచ్చింది. ఇది ఆత్మగౌరవం గల సిద్ధార్థ్కు తీవ్ర మానసిక వేదనను కలిగించింది. ముఖ్యంగా రాత్రిపూట లేదా అత్యవసర వైద్య సహాయం అవసరమైన సమయాల్లో ఎవరి సహాయం దొరుకుతుందో తెలియక, ఆయన ఒంటరితనాన్ని, నిస్సహాయతను అనుభవించారు.
సిద్ధార్థ్ ఈ సమస్యను కేవలం తన వ్యక్తిగత కష్టంగా చూడలేదు. ఇది దేశంలోని ప్రముఖ విద్యా సంస్థల అంధత్వాన్ని సూచిస్తుందని గుర్తించారు. ఆయన వెంటనే హాస్టల్ వార్డెన్కు, డీన్కు, ఉన్నతాధికారులకు పలుమార్లు విజ్ఞప్తులు సమర్పించారు. దివ్యాంగుల కోసం గ్రౌండ్ ఫ్లోర్ గదులు కేటాయించాలని, లేదా కనీసం తాత్కాలికంగానైనా ర్యాంపులు నిర్మించాలని ఆయన బలమైన అభ్యర్థన చేశారు.
అయితే, సంస్థాగత నిర్ణయాలు చాలా నిదానంగా జరిగాయి. అధికారులు "నిధులు లేవు," "నిర్మాణానికి సమయం పడుతుంది," అనే సమాధానాలతో దీర్ఘకాలిక జాప్యం చేశారు. మేధో కేంద్రంగా ఉండాల్సిన ఐఐటీలో, మానవత్వం మరియు సాధారణ విచక్షణ లోపించడం ఆయనను మరింత కృంగదీసింది. ఒకవైపు పీహెచ్డీ పరిశోధన యొక్క అపారమైన ఒత్తిడి, మరోవైపు నిత్యం శారీరక సహాయం కోసం ఇతరులపై ఆధారపడాల్సిన అవసరం ఆయనపై భారీ మానసిక భారాన్ని మోపింది.
సిద్ధార్థ్ లాంటి ప్రతిభావంతులు, కేవలం భౌతిక వసతులు లేకపోవడం కారణంగా తమ విద్యను అభ్యసించడంలో ఇబ్బందులు పడటం, దేశం యొక్క సమగ్రత లోపాన్ని స్పష్టంగా సూచించింది. ఆయన పోరాటం మీడియా దృష్టిని ఆకర్షించడంతో, ప్రముఖ విద్యా సంస్థల్లో కూడా దివ్యాంగులకు సమాన వసతులు కల్పించడంలో జరుగుతున్న నిర్లక్ష్యంపై తీవ్ర విమర్శలు వెల్లువెత్తాయి.
ఈ సంఘటన కేవలం సిద్ధార్థ్కు మాత్రమే కాదు, దేశవ్యాప్తంగా ఉన్న వేలాది మంది దివ్యాంగ విద్యార్థుల నిరాశను, బాధను ప్రతిబింబిస్తుంది. అత్యుత్తమ విద్యా సంస్థలు జ్ఞానాన్ని అందిస్తాయి, కానీ సామాజిక బాధ్యత మరియు అందుబాటు అనే ప్రాథమిక సూత్రాలలో విఫలమయ్యాయి. చివరికి, ఈ పోరాటం తర్వాత ఐఐటీ బొంబాయి క్యాంపస్లో దివ్యాంగులకు మెరుగైన వసతులు కల్పించడానికి చర్యలు తీసుకోవడం మొదలుపెట్టింది. సిద్ధార్థ్ గాథ, చట్టాలు, నిబంధనలు ఉన్నా, వాటిని ఆచరణలోకి తీసుకురావడంలో వ్యవస్థ చూపించే అలసత్వాన్ని మరియు నిర్లక్ష్యాన్ని సూచించే ఒక చేదు సత్యంగా మిగిలిపోయింది.
ఈ సంఘటన భారతదేశంలోని పలు రాష్ట్రాలలో, ముఖ్యంగా ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు మరియు బ్యాంకింగ్ సేవలను వినియోగించుకునే క్రమంలో, దృష్టి లోపం ఉన్న దివ్యాంగులు ఎదుర్కొనే సాంకేతిక, మానసిక అడ్డంకులను స్పష్టంగా తెలియజేస్తుంది. ఈ గాథ శ్రీమతి హేమలత అనే ప్రతిభావంతురాలికి సంబంధించినది.
హేమలత, సుమారు 35 సంవత్సరాల వయస్సు కలిగిన విద్యావంతురాలు. ఆమె చిన్నప్పటి నుంచి దృష్టి లోపంతో బాధపడుతున్నప్పటికీ, పట్టుదలతో మాస్టర్స్ డిగ్రీ పూర్తి చేసింది. ఆమె స్వయం సమృద్ధిని సాధించాలనే లక్ష్యంతో, రుణం తీసుకోవడానికి ఒక ప్రభుత్వ రంగ బ్యాంకు శాఖను సందర్శించింది. వ్యాపార రుణం తీసుకుని, ఒక చిన్న టెలికాం ఆపరేటింగ్ యూనిట్ స్థాపించాలనేది ఆమె సంకల్పం. .
బ్యాంకులో రుణం మంజూరు ప్రక్రియ కోసం ఆమె అధికారులను కలిసినప్పుడు అసలు సమస్య మొదలైంది. హేమలత తన ప్రత్యేక చట్టపరమైన పత్రాలు, ఆధార్ వంటి గుర్తింపు కార్డులతో దరఖాస్తును సమర్పించింది. అయితే, బ్యాంకు సిబ్బంది ఆమె దరఖాస్తును స్వీకరించడానికి నిరాకరించారు.
వారి వాదన ఏమిటంటే, బ్యాంకు విధానాల ప్రకారం వారికి బయోమెట్రిక్ యంత్రంలో ఆమె వేలిముద్రలు పడాలి, లేదా కంటి రెటీనా స్కానింగ్ తప్పనిసరి. హేమలతకు దృష్టి లోపం ఉంది కాబట్టి, ఐరిస్ స్కానింగ్ సాధ్యం కాదు. అంతేకాక, రుణం తీసుకునేటప్పుడు, ఫారాలపై ఆమె స్పష్టంగా సంతకం చేయగలరో లేదో ధృవీకరించడానికి వారికి సాక్షి తప్పనిసరి అని సిబ్బంది పట్టుబట్టారు. ఆమె ఒంటరిగా వచ్చింది కాబట్టి, వారు దరఖాస్తును ముందుకు పంపలేమని స్పష్టం చేశారు.
హేమలత అప్పటికే తమ వద్ద ఉన్న 'టచ్ అండ్ ఫీల్' పద్ధతిలో పనిచేసే బ్రెయిలీ రసీదులు లేదా ప్రభుత్వ నిబంధనల ప్రకారం 'అంగీకృత ముద్ర తీసుకునే పద్ధతిని అమలు చేయమని కోరింది. 'దివ్యాంగుల హక్కుల చట్టం, 2016' (RPWD Act) ప్రకారం, ప్రభుత్వ సేవల్లో దివ్యాంగులకు సమర్థవంతమైన సహాయం, వసతి కల్పించడం తప్పనిసరి అని ఆమె వాదించింది.
కానీ, బ్యాంక్ ఉద్యోగులు పాత విధానాలు, అసంపూర్ణమైన సాంకేతిక పరిజ్ఞానం మరియు నిబంధనల కొరత కారణంగా ఆమె విజ్ఞప్తిని పట్టించుకోలేదు. ఈ సంఘటన హేమలతకు తన ఆత్మగౌరవాన్ని దెబ్బతీసినట్లుగా అనిపించింది. తాను చదువుకున్నా, ఆర్థికంగా స్వతంత్రం సాధించాలని ఎంత ప్రయత్నించినా, కేవలం అందుబాటు లేని సాంకేతికత మరియు మానసిక సంకుచితత్వం కారణంగా వెనక్కి నెట్టబడుతున్నానని ఆమె తీవ్రంగా బాధపడింది.
ఆమెకు బ్యాంకు సిబ్బంది ఇచ్చిన సలహా: "మీకు సాయం చేయడానికి ఒక కుటుంబ సభ్యుడిని లేదా మంచి సాక్షిని తీసుకురండి. వారు మీకు అన్ని పత్రాలు చదివి వినిపించి, సంతకం చేయిస్తారు. అప్పుడే మేము ముందుకు వెళ్లగలం." ఈ సలహా, హేమలతను ఇతరులపై ఆధారపడే వ్యక్తిగా మార్చడానికి ప్రయత్నించడం తప్ప, ఆమెకు స్వయం సమృద్ధిని ఇవ్వడం లేదని ఆమె గ్రహించింది. ఆమె తనకు తానుగా నిర్ణయం తీసుకునే వ్యక్తిత్వాన్ని, స్వాతంత్ర్యాన్ని ఆ బ్యాంకు సిబ్బంది నిరాకరించినట్లయింది.
హేమలత నిరాశ చెందకుండా, ఈ విషయంపై న్యాయ పోరాటం చేయాలని నిర్ణయించుకుంది. ఆమె ఈ సంఘటనను దివ్యాంగుల హక్కుల సంఘాలు మరియు మీడియా దృష్టికి తీసుకెళ్లింది. ఈ కేసు దేశవ్యాప్తంగా ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, బ్యాంకులు మరియు పౌర సేవల్లో ఉన్న అందుబాటు లోపాన్ని ప్రశ్నించింది.
ఈ సంఘటన నిరూపించిన సత్యం ఏమిటంటే: అనేక ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, ముఖ్యంగా గ్రామీణ ప్రాంతాలలో, దివ్యాంగుల కోసం సాంకేతిక ప్రత్యామ్నాయాలను సిద్ధం చేయలేకపోయాయి. అంతేకాక, దివ్యాంగులు తమ సొంత వ్యవహారాలు చూసుకోలేరనే పాత మూస ధోరణి అధికారులలో ఇంకా బలంగా పాతుకుపోయింది.
హేమలత లాంటి ప్రతిభావంతులు, తమకు న్యాయంగా దక్కాల్సిన అవకాశాల కోసం, మరియు తమ ఆత్మగౌరవాన్ని నిలబెట్టుకోవడం కోసం ప్రతిరోజూ ఇలాంటి నిస్సత్తువైన వ్యవస్థతో పోరాడక తప్పడం లేదు. ఈ పోరాటం చివరికి బ్యాంకులో దివ్యాంగుల కోసం ప్రత్యేక విండో, బ్రెయిలీ సౌకర్యాలు మరియు అంగీకృత సంతకం పద్ధతులను అమలు చేయడానికి దారితీసింది.
=======================================
ఇంకా వుంది
మనో శిఖరం - పార్ట్ 5 త్వరలో..
=======================================
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap/profile
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments