ఢిల్లీలో అధికారుల ప్రశంసలు పొందినా, నిధుల కొరతతో మన్విత ఆశలు తాత్కాలికంగా ఆగిపోతాయి. అవినీతి అధికారుల బెదిరింపులు, కార్పొరేట్ తిరస్కరణలు, పాత భావజాలంతో పోరాడుతూ ఆమె వెనక్కి తగ్గదు. చివరకు ఆరుగురు యువ ఇంజనీర్లు ఆమెకు అండగా నిలవడంతో, ఆమె ఒంటరి పోరాటం ఒక సామాజిక ఉద్యమంగా మారడం ప్రారంభమవుతుంది.

శర్మిష్ఠ పడుతున్న కష్టాలు తెలుసుకున్న యయాతి ఆశ్రమానికి పరుగెత్తుకొచ్చాడు. కాలువ గట్టు వద్ద జరిగిన వారి హృదయాలను కదిలించే కలయికను చూసిన దేవయాని ఒక్కసారిగా షాక్‌కు గురైంది. ఇంతకాలం తాను ఊహించినది తప్పని తెలుసుకున్న ఆమె మనసులో కొత్త తుఫాను మొదలైంది...

శుక్రాచార్యుడి ఆశ్రమంలోకి వచ్చిన శర్మిష్ఠకు అక్కడి వారందరూ గౌరవంగా స్వాగతం పలుకుతారు. కానీ దేవయాని మాత్రం ఆమెను రాజకుమార్తెగా కాకుండా దాసీగా చూడాలని కఠినంగా ఆజ్ఞాపిస్తుంది. నగలన్నీ తీసేసి దాసీ దుస్తులు ధరింపజేసి, తన బట్టలు ఉతకమని చెప్పడంతో శర్మిష్ఠ జీవితంలో కొత్త పరీక్ష ప్రారంభమవుతుంది. అయినా ధైర్యం కోల్పోకుండా పరిస్థితిని ఎదుర్కొనే శర్మిష్ఠ మనసును కదిలించే భాగం ఇది.

దివ్యాంగుల కోసం సమాన అవకాశాల కల్పన లక్ష్యంగా మన్విత స్పర్శ ఫౌండేషన్ డీపీఆర్‌ను సిద్ధం చేసింది. అయితే ప్రభుత్వ నిరాసక్తత, బ్యాంక్ మేనేజర్ అవమానకరమైన తిరస్కరణ ఆమెను వెనక్కు నెట్టలేకపోయాయి. ఆ సంఘటన ఆమె సంకల్పాన్ని మరింత పదును పెట్టింది.

శుక్రాచార్యుడి ఆజ్ఞతో శర్మిష్ఠ, నారాచి కలిసి గురుకులానికి వెళ్లేందుకు సిద్ధమవుతారు. తల్లిదండ్రులు జాగ్రత్తలు చెబుతూ ధైర్యం నూరిపోస్తారు. రాజకుమార్తెగా జీవించిన శర్మిష్ఠ, ఇప్పుడు దేవయానికి దాసీగా సేవ చేయాల్సిన పరిస్థితి రావడంతో రాచనగరం మొత్తం విషాదంలో మునిగిపోతుంది. భావోద్వేగాలతో నిండిన ఈ భాగం కథలో కీలక మలుపును చూపిస్తుంది.

పనిచేయని లిఫ్ట్ కారణంగా ఎదురైన అవమానం మన్విత జీవితాన్ని శాశ్వతంగా మార్చింది. కోట్ల రూపాయల జీతం, ఉన్నత పదవిని వదిలి దివ్యాంగుల ఆత్మగౌరవం కోసం పోరాడాలని నిర్ణయించిన ఆమె, స్పర్శ ఫౌండేషన్‌ను స్థాపించి ఒక నిశ్శబ్ద విప్లవానికి శ్రీకారం చుట్టింది.