మనో శిఖరం - పార్ట్ 1
- Ch. Pratap
- 4 hours ago
- 5 min read
మనో శిఖరం ధారావాహిక ప్రారంభం
Mano Sikharam - Part 1 - Telugu Serial | Ch. Pratap Published in manatelugukathalu.com on 11/04/2026
మనో శిఖరం - పార్ట్ 1 - తెలుగు ధారావాహిక | Ch. ప్రతాప్
🌟 మనో శిఖరం – Part 1 🌟
ఒక అవమానం… దేశాన్ని మార్చిన గాథ!
ఈ భాగంలో మన్విత సాధించిన మహత్తర విజయాన్ని, ఆమె జీవితాన్ని మార్చిన సంఘటనను తెలుసుకుంటారు.
ముంబై నగరంలోని ఆ భారీ రైల్వే స్టేషన్ ప్రారంభోత్సవ దినం అది. ఆ రోజు స్టేషన్ ప్రాంగణం రంగురంగుల అలంకరణలతో, ఆశతో నిండిపోయిన వేలాది మంది ప్రజలతో, మరియు కేంద్ర ప్రభుత్వంలో కీలక స్థానాల్లో ఉన్న మంత్రులు, అత్యున్నత అధికారులు, రైల్వే ఉన్నతాధికారులతో కిటకిటలాడింది. ఇది కేవలం ఒక రైల్వే స్టేషన్ ప్రారంభం కాదు; ఇది సామాజిక న్యాయం, మానవత్వం సాధించిన ఒక విజయోత్సవం.
గత నాలుగేళ్లలో ఈ ప్రాజెక్టును ముందుకు తీసుకెళ్లడానికి మన్విత పడిన శ్రమ అంతా ఇంతా కాదు. ఆమె చేసిన నిశిత పరిశోధన, దివ్యాంగుల కన్నీటి గాథలు, రాజేశ్వరి, సిద్ధార్థ్ లాంటి ఎందరో యోధుల నిత్య పోరాటాలు – ఇవన్నీ ఆమెకు ఇంధనంగా మారాయి.
ఎన్నో అడ్డంకులు, అనేక బెదిరింపులు, మరియు పాత వ్యవస్థాగతమైన ప్రతిఘటనను ఆమె ఒంటరిగా ఎదుర్కొంది. "సాంకేతికంగా సాధ్యం కాదు," "నిధులు లేవు," "నిబంధనలు అంగీకరించవు," అంటూ విసిరిన ప్రతి సవాలును మన్విత తన మేధస్సుతో, చట్టాలపై ఉన్న పట్టుతో, మరియు మానవీయ విలువలతో ధీటుగా ఎదుర్కొంది. చివరికి, ఆమె ఈ ప్రాజెక్టును అత్యున్నత నాణ్యతతో, దివ్యాంగులకు పూర్తి అనుకూలంగా ఉండేలా పూర్తి చేయగలిగింది. దేశంలోనే మొదటి సారిగా, ఒక ప్రధాన రైల్వే స్టేషన్ను సంపూర్ణ అందుబాటుతో నిర్మించడం అనేది మన్విత సంకల్పానికి నిదర్శనం.
ప్రారంభోత్సవ వేదికపై, మన్విత, తన వీల్చైర్లో కూర్చుని ఉంది. ఆమె చుట్టూ దేశంలో వివిధ ప్రాంతాల నుంచి వచ్చిన పది మంది దివ్యాంగ విద్యార్థులు నిలబడ్డారు. వీరంతా ఇప్పటివరకు రైల్వే స్టేషన్లలో కనీస సౌకర్యాలు లేక తీవ్ర ఇబ్బందులు పడినవారే. వారిలో అఖిల అనే యువతి కూడా ఉంది. అఖిల, తన కొత్త వీల్చైర్లో, ఆ స్టేషన్ సున్నితమైన ర్యాంప్లపై సరాసరి రైలు ప్లాట్ఫారమ్కు చేరుకోగలిగిన గర్వంతో, కళ్ల నిండా కృతజ్ఞతతో నిండిన చిరునవ్వుతో నిలబడింది. ఆ పది మంది ముఖాల్లో భవిష్యత్తుపై కొత్త ఆశ, సమానత్వం సిద్ధించిన తృప్తి స్పష్టంగా కనిపించాయి.
మన్విత ఆ ఉన్నత వేదికపై కూర్చున్న తీరులో, ఆమె గొంతులో దృఢత్వం, ఆమె కళ్లలో అచంచలమైన ఆశ స్పష్టంగా కనిపించాయి. ఆమె పక్కన నిలబడిన మంత్రులు, అధికారులు కూడా ఆమె అకుంఠిత దీక్షకు తలొగ్గి నిలబడ్డారు.
మన్విత మైక్ అందుకుని తన ప్రసంగం ప్రారంభించగానే, ఆ ప్రాంగణంలో ఉన్న వేలాది మంది జన సమూహంలో సూది పడినా వినిపించేతంతటి నిశ్శబ్దం ఆవహించింది.
"నాయకులారా, మిత్రులారా, సోదర సోదరీమణులారా!" అంటూ ఆమె ప్రారంభించింది.
"ఈ రోజు మనం ఒక కొత్త భవనాన్ని ప్రారంభించడం లేదు. మనం ఈ రోజు సమానత్వపు, గౌరవంతో కూడిన జీవితపు కొత్త మార్గాన్ని ఆవిష్కరిస్తున్నాము. ఒక వీల్చైర్లో కూర్చున్న వ్యక్తికి కూడా, ఎవరి సహాయం లేకుండా, తన వీలున్న వాహనంలో నేరుగా రైలు ప్లాట్ఫారమ్కు చేరుకోగలిగే స్వేచ్ఛను ఈ నిర్మాణం ప్రసాదించింది. ఇది కేవలం భవన నిర్మాణం కాదు, సామాజిక ఆలోచన యొక్క పునర్నిర్మాణం. నా జీవితంలో ఎక్కువ భాగం నేను అంకెలు, ప్రాజెక్ట్ రిపోర్టులు, లాభ నష్టాల బ్యాలెన్స్ షీట్లే ప్రపంచం అనుకున్నాను," అంటూ మన్విత తన ప్రసంగాన్ని మొదలుపెట్టింది.
ఆమె మాటల్లో గత జీవితం పట్ల ఎలాంటి పశ్చాత్తాపం లేదు, కేవలం ఒక స్పష్టమైన అవగాహన మాత్రమే ఉంది. "కానీ, ఈ రోజు... నా ముందు నిలబడిన ఈ పిల్లల చిరునవ్వు, వారి ఆత్మగౌరవం నాకు అంతకంటే గొప్ప నిజమైన విలువను నేర్పింది. కోట్లు సంపాదించినా దక్కని సంతృప్తిని, ఈ స్టేషన్లో వేసిన ఒక్కో ర్యాంప్ నాకు అందించింది. ఆ పది మెట్లు ఎక్కడానికి నేను పడిన అవమానం, ఈ దివ్యాంగుల కోసం నేను నిర్మించిన ప్రతీ ఒక్క సౌకర్యంతో గౌరవంగా మారిపోయింది."
ఆమె మాటల్లో తీవ్రమైన నిశ్చయం మరియు నిస్వార్థ ప్రేమ కలగలిసి ప్రవహించాయి. "మనలో చాలామందికి, పరుగు అనేది ఒక సాధారణ ఎంపిక. కానీ, దివ్యాంగులకు ఒక చిన్న మెట్టును దాటడం అనేది నిత్య పోరాటం, ఒక రోజువారీ యుద్ధం. ఈ భౌతిక అడ్డంకులను తొలగించడం ద్వారా, మనం వారికి ఏమీ దయాదాక్షిణ్యాలు చూపించడం లేదు; వారికి న్యాయంగా దక్కాల్సిన హక్కును, ఆత్మగౌరవాన్ని తిరిగి ఇస్తున్నాము. శంకర్ వంటి వృద్ధులు రైల్వే మెట్లపై పడిన కష్టం, రాజేశ్వరి వంటి మహిళలు ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో అనుభవించిన తీవ్ర నిరాదరణ, మరియు సిద్ధార్థ్ వంటి మేధావులు అత్యున్నత సాంకేతిక సంస్థలో (ఐఐటీ) ఉన్నత విద్య కోసం హాస్టల్లో పడ్డ వేదన – ఈ బాధలన్నీ మాకు ఈ సమానత్వపు మార్గాన్ని నిర్మించడానికి నిరంతర ప్రేరణగా నిలిచాయి. మా కన్నీళ్లు ఈ మార్గానికి పునాదిగా మారాయి"
"ఈ రోజు నుంచి, ఈ రైల్వే స్టేషన్ కేవలం ఒక ప్రయాణ కేంద్రం కాదు; ఇది దివ్యాంగుల సమానత్వం కోసం నిర్మించిన ఒక ఉన్నత ఆదర్శంగా నిలవాలి. ఈ మార్పు ఇక్కడితో ఆగిపోకూడదు. దేశంలోని ప్రతి ప్రభుత్వ భవనం, ప్రతి పాఠశాల, ప్రతి ఆసుపత్రి కూడా ఈ సమ్మిళిత స్ఫూర్తితో రూపాంతరం చెందాలి. మన్విత ఆశయం ఒక్కటే: "మా కలలు స్వేచ్ఛగా పరుగులు తీయాలి, మా శరీరం కాదు. మా ప్రతిభే మా గుర్తింపు కావాలి, మా వైకల్యం కాదు." ఈ స్టేషన్ నుంచి తమ ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించే ప్రతి పౌరుడు, ఇక్కడి సమానత్వపు సందేశాన్ని, మానవత్వపు విలువను తమ హృదయంలోకి తీసుకుని, దానిని తమ జీవితాల్లో ఆచరించాలి.."
ఆ వేదికపై మన్విత అందించిన మాటలు కేవలం ఒక సాధారణ ఉపన్యాసం కాదు; అవి కార్పొరేట్ వైభవాన్ని, వ్యక్తిగత సౌఖ్యాన్ని త్యజించిన ఒక వీర వనిత హృదయం లోతు నుంచి ఉద్భవించిన, అగ్ని పరీక్షలో నిరూపితమైన సత్యఘోష. ఆమె మాటల్లో కేవలం భావోద్వేగం మాత్రమే లేదు, వాటిలో తార్కికత, చట్టబద్ధమైన హక్కుల స్పృహ మరియు నిస్వార్థ ప్రేమ కలగలిసి ఉన్నాయి. ఆమె స్వరం నిదానంగా, తేలికగా ప్రారంభమైనా, క్షణాల్లో అది నిజం యొక్క బలమైన ప్రతిధ్వనిగా మారి, వేలాది మంది ప్రజల గుండెల్లోకి నేరుగా చొచ్చుకుపోయి, అక్కడే ప్రతిధ్వనించింది. ఆ ప్రాంగణంలో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ మంత్రముగ్ధులై, సంపూర్ణ నిశ్శబ్దంగా ఆమె మాటలను విన్నారు; ఆమె చెప్పే ప్రతి మాటను తమ ఆత్మలో నిక్షిప్తం చేసుకున్నారు..
"ఈ రోజు, మనం ఇక్కడ చూస్తున్న ఈ అద్భుతమైన నిర్మాణ మార్పు కేవలం ఇటుకలు, సిమెంటుతో కూడిన భౌతిక మార్పు మాత్రమే కాదు. దీని వెనుక దాగి ఉన్న నిజమైన ఆత్మ ఏమిటంటే – మన దేశ పౌరులలో ఉన్న అపారమైన సామర్థ్యాన్ని, వారి ఆత్మగౌరవాన్ని సంపూర్ణంగా గౌరవించడం. నేను ఎన్నో ప్రభుత్వ భవనాలను, ఎన్నో పెద్ద పెద్ద ప్రైవేటు సంస్థలను చూశాను. అవి అన్ని రకాల అత్యాధునిక సౌకర్యాలతో ఉంటాయి, కానీ వాటి నిర్మాణంలో మానవీయ స్పర్శ కొరవడి ఉంటుంది.
ఒక చక్రాల కుర్చీ మెట్లు ఎక్కడానికి పడే నిత్య కష్టం, లేదా కంటి చూపు లేని ఒక వ్యక్తి ఒక చిన్న ఫారంపై సంతకం చేయడానికి పడే తీవ్రమైన ఇబ్బంది... ఈ చిన్న చిన్న భౌతిక అడ్డంకులే వారికి సమాజంలో నెరవేరాల్సిన పెద్ద పెద్ద కలలకు, అవకాశాలకు భారీ ఆనకట్టగా మారుతున్నాయి. ఈ ఆనకట్టను మనం కలిసి కూలగొట్టాలి."
ఆమె మాటల ప్రవాహం మధ్య, మన్విత దృష్టి అప్పుడు తన పక్కనే నిలబడిన యువతి, అఖిల వైపు మళ్లింది. అఖిల కళ్లు ఆనందంతో, కృతజ్ఞతతో నిండి ఉన్నాయి, కానీ ఆమె పెదవులపై విశ్వాసంతో కూడిన దృఢమైన చిరునవ్వు ఉంది. మన్విత మరింత గంభీరంగా, స్థిరంగా తన ప్రసంగాన్ని కొనసాగించింది:
"ప్రియమైన అఖిలా! ఈ రోజు నువ్వు ఈ వేదికపై నిటారుగా, ధైర్యంగా నిలబడగలిగావంటే, అది ఎవరి దయాభిక్ష కాదు; అది నీ న్యాయబద్ధమైన, సహజసిద్ధమైన హక్కు! గుర్తుంచుకో, ఈ దేశంలోని ఏ ఒక్క పౌరుడూ, శారీరక అడ్డంకుల కారణంగా తన హక్కులను, ఉన్నత లక్ష్యాలను, లేదా కలలను కోల్పోకూడదు. ఇది కేవలం నా ఆకాంక్ష మాత్రమే కాదు; ఇది మన రాజ్యాంగం మనకు ఇచ్చిన పవిత్రమైన ఆదేశం. ప్రతిభ ఉండి, సరైన అవకాశం దొరికితే, ఈ దేశ పౌరులు ఎవరైనా, ఏ దివ్యాంగుడైనా సరే, తమ కలలను సాధించే సంపూర్ణ హక్కు ఉంది. వారి సామర్థ్యం కంటే వారి వైకల్యమే పెద్దదిగా, ఆటంకంగా కనిపించేలా ఈ వ్యవస్థ ఇక ఏ మాత్రం ఉండకూడదు."
మన్విత స్వరం పెరిగింది, ఒక పిలుపులా, ఒక సంకల్ప ప్రకటనలా ఆ రైల్వే స్టేషన్ ప్రాంగణం అంతా బలంగా వినిపించింది: "మన ప్రేమ, మన కరుణ, మరియు మన శ్రద్ధతో కూడిన ఒక చిన్న ప్రయత్నం – ఒక బలమైన ర్యాంపు నిర్మాణం, ఒక బ్రైలీలో ఉన్న నోటీసు, ఒక చిన్న సహాయక సాంకేతిక పరిజ్ఞానం – వారి జీవితాల్లో వెలుగు రేఖను నింపుతుంది. మనం వారికి దయ చూపడం లేదు! దయ చూపాల్సిన అవసరమే మనకు లేదు! మనం వారికి కేవలం సమానత్వం ఇస్తున్నాం. వారిని ఈ సమాజంలో సగౌవంగా, స్వతంత్రంగా బతకనివ్వాలి. అది మనందరి నైతిక మరియు సామాజిక బాధ్యత."ఆమె ప్రసంగం వేలాది మంది అధికారుల, రాజకీయ నాయకుల మనసుల్లో ఒక అంతర్మథనాన్ని సృష్టించింది. మన్విత కేవలం ఒక ప్రాజెక్ట్ను విజయవంతం చేయడమే కాకుండా, దేశం యొక్క మానవత్వం వైపు చూసే కోణాన్ని మార్చడానికి బలమైన బీజాన్ని నాటింది.
మన్విత ప్రసంగం ముగియగానే, ఆ రైల్వే స్టేషన్ ప్రాంగణంలో భారీ కరతాళ ధ్వనులు మిన్నంటాయి. చుట్టూ ఉన్న ప్రజలు ఆమె విజయాన్ని, ఆమె సాహసాన్ని, మరియు ఆమె దార్శనికతను నిలబడి అభినందించారు. ఆ విజయం కేవలం మన్వితది కాదు; అది న్యాయం కోసం, గౌరవం కోసం పోరాడిన ప్రతి దివ్యాంగుడిది. ఆ రైల్వే స్టేషన్ ప్రారంభోత్సవ వేళ, ఆశ, సమానత్వం, మరియు విజయం అనే ఘనమైన భావాలు గాలిలో మిళితమయ్యాయి. వేలాది మంది ప్రజలు చప్పట్లతో ఆమె నిస్వార్థ కృషిని అభినందించారు.
ఆ వెంటనే, కేంద్ర మంత్రి స్వయంగా వేదికపైకి వచ్చి, దేశం మన్విత యొక్క అద్భుతమైన కృషిని గుర్తించిందని ప్రకటిస్తూ, జాతీయ పురస్కారాన్ని ప్రకటించారు. ఆ క్షణం అందరూ మళ్లీ చప్పట్లతో హోరెత్తించారు. ఆ గౌరవ చిహ్నాన్ని, ఆ పతకాన్ని మెడలో ధరించినప్పుడు, మన్విత కళ్లల్లో సంతోషం, సంతృప్తి మరియు నిర్భయమైన ఆత్మవిశ్వాసం స్పష్టంగా కనిపించాయి. ఆమె ఒంటరి పోరాటం ఆ రోజు జాతీయ గౌరవంగా మారి నిలిచింది.
మన్విత, తన చక్రాల కుర్చీలో కూర్చుని, ఆ వేలాది మంది ప్రజల మధ్య, ముఖ్యంగా తన పక్కన అపారమైన ఆనందంతో చిరునవ్వులు చిందిస్తున్న అఖిల ముఖంలోకి చూసింది. ఆ క్షణంలో ఆమె హృదయం ఒక అద్భుతమైన, పరిపూర్ణమైన సంతృప్తితో నిండిపోయింది. ఆ ఆత్మ సంతృప్తి, తాను ఒకప్పుడు వదిలేసిన కార్పొరేట్ ప్రపంచంలోని డబ్బు, అధికార వైభవం అందించే తాత్కాలిక సంతోషం కంటే ఎన్నో రెట్లు గొప్పది, శాశ్వతమైనది. మన్విత ఆ క్షణంలో, మానవత్వం అనే ఒక అమూల్యమైన నిధిని కనుగొన్నాననే అచంచలమైన విశ్వాసంతో గర్వంగా తల ఎగరేసింది..
తన జీవితంలో తాను ఎప్పుడూ అందుకోనంత ఎత్తుకు చేరుకున్న అద్భుతమైన అనుభూతి ఆమెది. ఐటీ కంపెనీలో ఒక జనరల్ మేనేజర్ పదవి కోసం పడిన పాట్లు, నిరంతర ఒత్తిడి, అంతులేని సమావేశాలు—అవన్నీ ఈ పరిపూర్ణ క్షణం ముందు శూన్యంగా అనిపించాయి. ఆమె కోల్పోయింది కేవలం ఒక హోదా మాత్రమే; కానీ ఆమె గెలుచుకుంది లక్షలాది మంది హృదయాలలో ఆశ అనే మహాప్రసాదాన్ని.
ఆ రైల్వే స్టేషన్ ఇప్పుడు కేవలం ఇటుకలు, సిమెంట్తో కట్టిన నిర్మాణం కాదు; అది దివ్యాంగులకు భయం లేని ప్రయాణాన్ని అందించే ఒక చిహ్నంగా, సామాజిక సమానత్వానికి తొలి ఘనమైన మెట్టుగా నిలిచింది. ఈ స్టేషన్ కేవలం రైళ్లను చేర్చుకోవడం కాదు, దివ్యాంగుల కలలను, వారి గౌరవాన్ని గమ్యస్థానాలకు చేర్చే పవిత్ర మార్గంగా మారింది. ప్రతి ర్యాంపు, ప్రతి అందుబాటు సౌకర్యం – అదంతా మన్విత అకుంఠిత దీక్షకు మరియు సమాజం పట్ల ఆమెకున్న బాధ్యతకు శాశ్వత సాక్ష్యం పలికాయి.
=======================================
ఇంకా వుంది
మనో శిఖరం - పార్ట్ 2 త్వరలో..
=======================================
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap/profile
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments