మనో శిఖరం - పార్ట్ 6
- Ch. Pratap
- 6 hours ago
- 6 min read
disability awareness Telugu story, inspirational Telugu serial, Telugu social drama, wheelchair girl story Telugu
Mano Sikharam - Part 6 - Telugu Serial | Ch. Pratap
మనో శిఖరం - పార్ట్ 6 - తెలుగు ధారావాహిక | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on /05/2026
“ప్రేమ ఓడిపోయింది... కానీ ఆమె సంకల్పం గెలిచింది!”
సిహెచ్ ప్రతాప్ గారి మనోశిఖరం పార్ట్ 6 చదవండి.
ఈ నిరంతర కష్టాలే ఆమెలో నిశ్శబ్ద విప్లవానికి బీజం వేశాయి. తాను భరించిన ప్రతి అవమానం, తాను ఎదుర్కొన్న ప్రతి మెట్టు, తాను వెళ్లలేని ప్రతి మరుగుదొడ్డి... ఇవన్నీ ఆమె లక్ష్యాన్ని శక్తివంతం చేశాయి. మన్విత ఆ పాత ప్రభుత్వ పాఠశాల నేలమీద కూర్చుని చదువుకున్నా, ఆమె దృష్టి మాత్రం దేశంలో దివ్యాంగులకు సమానత్వం తీసుకురావాలనే అగ్ని సంకల్పంతో నిండిపోయింది. ఆ క్షణంలో, ఆమె ఆత్మ భావోద్వేగాలతో నిండిన ఒక స్ఫూర్తిదాయక యోధురాలిగా రూపాంతరం చెందింది.
పాఠశాల జీవితంలో ఎదురైన మానసిక, భౌతిక అవమానాలు మన్వితను కరుణామయమైన, కానీ ఉక్కులాంటి దృఢమైన సంకల్పం ఉన్న యువతిగా మార్చాయి. ఆమె తన మేధస్సును, ఏకాగ్రతను పూర్తిగా చదువుపై కేంద్రీకరించింది. వైకల్యం తన లక్ష్యాలకు అడ్డు కాదని నిరూపించాలనే నిశ్చయంతో చదివి, కళాశాల విద్య కోసం ఉన్నతమైన సాంకేతిక సంస్థలో ప్రవేశం పొందింది.
కళాశాల జీవితం కొత్త ఆశలను, స్వతంత్రంగా బతకాలనే కోరికను ఇచ్చింది. కానీ, అక్కడ కూడా సమాజపు చీకటి కోణం ఆమెను వెంబడించింది. ప్రాంగణం మరింత విశాలంగా ఉంది, ఇక్కడి ప్రయాణం మరింత కష్టంగా మారింది. తరగతి గదులు, ప్రయోగశాలలు, గ్రంథాలయం అన్నీ వేర్వేరు భవనాల్లో ఉన్నాయి. మన్విత ఎక్కడికి వెళ్లాలన్నా, తన చక్రాల కుర్చీని కష్టపడి నెట్టుకుంటూ వెళ్లాల్సి వచ్చేది.
తోటి విద్యార్థులు సహాయం చేయడానికి ముందుకు వచ్చేవారే లేరు. వారికి మన్విత ఒక భారంలా, ఒక అదనపు బాధ్యతలా కనిపించింది. అందరూ తమ తమ లక్ష్యాలు, స్నేహాలు, ప్రపంచంలో మునిగి తేలుతుంటే, మన్విత ఒంటరిగా తన చక్రాల కుర్చీతో మెట్లను, ఇరుకు దారులను దాటుకుంటూ పోరాడేది. ఆమె సహాయం కోసం అడిగినా, "తొందరగా తరగతికి వెళ్లాలి, ఆలస్యం అవుతుంది," అంటూ నిర్లక్ష్యంగా వెళ్లిపోయేవారు. మానవత్వం అనేది ఆ ఉన్నత విద్యా ప్రాంగణంలో పూర్తిగా కనుమరుగైంది.
కళాశాల ప్రాంగణంలో ఆమె ఎదుర్కొన్న అత్యంత బాధాకరమైన విషయం ఆకతాయిల వేధింపులు. కొందరు యువకులు మన్విత నిస్సహాయతను ఆసరాగా తీసుకుని అవమానించేవారు. ఆమె వెనుక చక్రాల కుర్చీని అకస్మాత్తుగా ఆపడం, దారిలో కావాలనే అడ్డం పడటం, అభ్యంతరకరమైన గుసగుసలు లేదా అసభ్యకరమైన వ్యాఖ్యలు చేయడం నిత్యకృత్యమైంది.
ఒక రోజు, గ్రంథాలయం మెట్ల వద్ద ఆగినప్పుడు, కొందరు యువకులు కావాలనే ఆమె వీల్చైర్ చుట్టూ చేరి, "నీవు చదువుకుని ఏం సాధిస్తావు? నీవు ఇల్లు దాటి రాకుండా ఉంటేనే మంచిది," అంటూ వ్యంగ్యంగా మాట్లాడారు. ఆ మాటలు లైంగిక వేధింపుల కంటే తీక్షణంగా ఆమె ఆత్మగౌరవాన్ని దెబ్బతీశాయి. ఆమె కోపాన్ని అణచుకుని, కన్నీటిని లోపలే దిగమింగుకుని, ఆ స్థలం నుంచి అతి కష్టం మీద వెళ్లిపోయింది. ఈ సంఘటనలు ఆమె హృదయాన్ని గాయపరచినా, ఆమె సంకల్పాన్ని మరింత ఉక్కులా మార్చాయి. ఆమె తన అవమానాలన్నింటినీ ఒక శక్తి కేంద్రంగా మలచుకుంది.
కళాశాల జీవితంలో, మన్విత చదువు, ఉద్యోగ పోరాటంతో ఎంత బిజీగా ఉన్నా, ఆమె జీవితంలోకి ఒక అనుకోని వెలుగురేఖ ప్రవేశించింది. అతని పేరు శరత్. అతను మన్వితతో పాటు అదే సాంకేతిక కళాశాలలో చదువుతున్న తెలివైన యువకుడు. శరత్ మన్వితను చూసినప్పుడు, ఆమెలోని తీవ్రమైన మేధస్సును, దృఢమైన ఆత్మవిశ్వాసాన్ని మాత్రమే చూశాడు; ఆమె చక్రాల కుర్చీని లేదా ఆమె వైకల్యాన్ని అతను పట్టించుకోలేదు.
వారి స్నేహం తరగతి గది చర్చలతో మొదలై, క్రమంగా సాన్నిహిత్యంగా మారింది. మన్విత పుస్తకాలు, ఆలోచనలు, భవిష్యత్తు లక్ష్యాల గురించి మాట్లాడుతుంటే, శరత్ ఆమె మాటల్లోని నిజాయితీకి, శక్తికి ఆకర్షితుడయ్యాడు. మన్విత కూడా, తనను సమానంగా చూసే, తన మేధస్సును గౌరవించే శరత్తో గడపడానికి ఇష్టపడింది.
ఆ కళాశాల ప్రాంగణంలో, అస్తమించే సూర్యుడి వెలుగులో, వారిద్దరూ పక్కపక్కనే చక్రాల కుర్చీని, నడిచే అడుగుల వేగాన్ని సమన్వయం చేస్తూ, లోతైన విషయాల గురించి మాట్లాడుకుంటూ గడిపేవారు. ఆ రోజుల్లో మన్విత, తాను వైకల్యం లేని సాధారణ అమ్మాయిగా భావించుకోగలిగింది.
కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత, వారి స్నేహం నిశ్శబ్ద ప్రేమగా మారింది. వారిద్దరికీ తమ భవిష్యత్తుపై, తమ చదువుపై పూర్తి స్పష్టత ఉండేది. ఇద్దరూ ఉన్నత స్థానాలకు చేరుకోవాలని కలలు కన్నారు. మన్విత, పోలియో కారణంగా శరత్పై శారీరక భారం వేయడానికి ఏమాత్రం ఇష్టపడలేదు. ఆమె అతని నుండి ప్రేమ, గౌరవం తప్ప మరేమీ ఆశించలేదు. శరత్ కూడా ఆ ప్రేమను అంతే ఉదాత్తంగా, పవిత్రంగా భావించాడు.
వారిద్దరూ తమ చదువు పూర్తయ్యాక, తమ ప్రేమను కుటుంబాలకు తెలియజేయాలని నిర్ణయించుకున్నారు. మన్విత తల్లిదండ్రులు వెంకట్రావు, సుజాత మొదట్లో ఆందోళన చెందినా, శరత్ మన్వితపై చూపించే నిజమైన అభిమానాన్ని, గౌరవాన్ని చూసి సంతోషించారు. వారు తమ కూతురి సంతోషమే తమ లక్ష్యం అనుకున్నారు.
కానీ, శరత్ కుటుంబం ఈ సంబంధాన్ని తీవ్రంగా వ్యతిరేకించింది.
శరత్ తల్లిదండ్రులు మన్వితను కలవడానికి నిరాకరించి, తమ కొడుకుపై విపరీతమైన ఒత్తిడి తీసుకువచ్చారు. "నీ జీవితాన్ని నువ్వు ఎందుకు ఈ బాధ్యతతో ముడిపెట్టుకుంటున్నావు? వంశం, సామాజిక హోదా గురించి ఆలోచుంచు," అంటూ ఆవేశంగా మాట్లాడారు.
శరత్ వారిని ఒప్పించడానికి ప్రయత్నించినా, వారి నిష్ఠూరమైన మాటలు, ముఖ్యంగా బంధువులు, స్నేహితుల నుండి వచ్చిన విమర్శలు శరత్ను లోలోపల బలహీనపరిచాయి.
ముహూర్తం నిర్ణయమైంది. నిశ్చితార్థం కోసం ఇరు కుటుంబాలు సిద్ధమయ్యాయి. మన్విత హృదయం ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత, తన కలలు నిజమయ్యే ఆనందంలో తేలిపోతోంది. తన వైకల్యం ప్రేమకు అడ్డు కాదని, శరత్ తనను అంతరంగంతో అంగీకరించాడని ఆమె నమ్మింది. ఆమె ఆశలు నింగిని తాకాయి.
కానీ, విధి మరోసారి అత్యంత క్రూరంగా వ్యవహరించింది. నిశ్చితార్థానికి ఒక్క రోజు ముందు, శరత్ మన్వితకు అత్యంత బాధతో ఒక సందేశం పంపాడు. ఆ మాటలు ఆమె హృదయాన్ని పది వేల ముక్కలుగా చేశాయి:
"మన్వితా, నన్ను క్షమించు. నేను నిలబడలేకపోతున్నాను. నా కుటుంబం, స్నేహితులు మరియు బంధువుల నుండి వస్తున్న ఒత్తిడి నేను ఊహించిన దానికంటే చాలా ఎక్కువ. నా తండ్రి 'నువ్వు ఈ అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకుంటే, మా ఆస్తికి వారసుడివి కాలేవు. సమాజంలో మా గౌరవం పూర్తిగా పోతుంది,' అని తీవ్రమైన హెచ్చరిక చేశారు.
ఈ సామాజిక యుద్ధానికి నేను సిద్ధంగా లేను. నా బలం చాలడం లేదు. దయచేసి నన్ను అర్థం చేసుకో. ఈ సంబంధం నాకు సాధ్యం కాదు."
ఆ సందేశం మన్వితకు కేవలం తిరస్కరణ కాదు; ఆమె ఆత్మకు మరణశాసనం. ఆమె చేతిలోని ఫోన్ నేలపై జారిపడింది. ఆమె కళ్ల ముందు పది సంవత్సరాల ప్రేమ, నమ్మకం, ఆశ అన్నీ ఒక్క క్షణంలో పటాపంచలయ్యాయి. ఆమె నిశ్చలంగా కూర్చుని, గుండె పగిలేలా ఏడ్చింది. ఆ ఏడుపులో నిస్సహాయత, తీవ్రమైన గాయం, మరియు శరత్పై కోపం కంటే, మళ్లీ తనను ఓడించిన సమాజంపై నిప్పులు చెరిగే క్రోధాగ్ని ఉంది.
ఆమెను శరత్ కాదు, సమాజమే తిరస్కరించింది. శరత్ ఆమెను తన జీవితంలోకి తీసుకురావడానికి ధైర్యం చేసినా, సమాజపు పాత ధోరణి మరియు కుటుంబ బంధాలు అతన్ని బలహీనపరిచాయి. ఆ రోజు, మన్విత ప్రేమపై ఉన్న నమ్మకాన్ని కోల్పోలేదు; కానీ నిజమైన ప్రేమ బంధాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి అవసరమైన ధైర్యం ఈ ప్రపంచంలో ఎంత తక్కువగా ఉందో తెలుసుకుంది.
ఆ విఫలమైన ప్రేమ, ఆమె వ్యక్తిగత జీవితాన్ని నాశనం చేసినా, ఆమె సామాజిక లక్ష్యాన్ని మరింత బలంగా, వేగంగా ముందుకు నడిపించింది. ఆమె ఇకపై ప్రేమ కోసం కాదు, సమానత్వం కోసం మాత్రమే పోరాడాలని నిశ్చయించుకుంది.
ఉన్నత మార్కులతో సాంకేతిక విద్య పూర్తి చేసిన తర్వాత, మన్విత కల ప్రభుత్వ రంగంలో పనిచేయడం. దేశానికి సేవ చేయాలనే నిబద్ధతతో ఆమె ప్రభుత్వ ఉద్యోగాల కోసం దరఖాస్తు చేసుకుంది. అప్పుడే ఆమెకు అసలు పోరాటం మొదలైంది.
మొదటి ఇంటర్వ్యూ ఒక ప్రతిష్టాత్మకమైన ప్రభుత్వ సంస్థలో. ఆమె ఇంటర్వ్యూ గదికి చేరుకోవడమే ఒక సాహసంలా అనిపించింది. అక్కడ కూడా సరైన ర్యాంపులు లేవు. అధికారుల సహాయంతో కష్టపడి లోపలికి చేరుకుంది.
ఆ ఇంటర్వ్యూలో, ఆమె సామర్థ్యం, జ్ఞానం గురించి అడగడం కంటే, ఆమె వైకల్యం గురించే ఎక్కువ ప్రశ్నలు వచ్చాయి. ఇద్దరు సీనియర్ అధికారులు అడిగిన ప్రశ్నలు ఆమెను తీవ్రంగా అవమానించాయి:
"మీరు బాగా చదువుకున్నారు సరే, కానీ మీరు స్థిరంగా కూర్చుని పనిచేయగలరా? తరచుగా సెలవులు తీసుకుంటారా?" అని ఒకరు అడిగారు.
మరొక అధికారి, "మీరు బయట పర్యటనలకు వెళ్లాల్సి వస్తే, ఆ కష్టాన్ని ఎలా తట్టుకుంటారు? మాకు మళ్లీ మీకు ప్రత్యేక వసతులు ఏర్పాటు చేయాల్సి వస్తుందేమో!" అంటూ నిర్లక్ష్యంగా ప్రశ్నించారు.
అంతేకాక, "మీ వైకల్యం కారణంగా, మీరు ఆఫీసుకు రావడం వల్ల ఇతర ఉద్యోగులకు అసౌకర్యం కలగదని, పనితీరు తగ్గదని మీరు హామీ ఇవ్వగలరా?" అంటూ మరొకరు ఆమె మనుగడ హక్కునే ప్రశ్నించారు.
ఆ ప్రశ్నలు ఆమె మేధస్సును ప్రశ్నించడం లేదు; ఆమె మనుగడ హక్కును ప్రశ్నిస్తున్నాయి. మన్విత ఆ ఇంటర్వ్యూ గదిలో కూర్చుని, తన జ్ఞానం కంటే, తన శరీరం గురించే ఎక్కువ ఆందోళన చెందుతున్న ఆ అధికారుల కుంచించుకుపోయిన మనస్తత్వాన్ని చూసి గుండె లోతుల్లో బాధపడింది. ఆమె కళ్లలో నిప్పులు మెరిశాయి, కానీ ఆమె ప్రశాంతంగా, దృఢంగా వారికి సమాధానం ఇచ్చింది: "నాకు నడవడానికి కాళ్లు లేకపోవచ్చు, కానీ నా మనస్సు, నా సంకల్పం మీలో ఎవరికంటే తక్కువ కాదు. నా వైకల్యం నా పనికి అడ్డంకి కాదు; కానీ మీ పక్షపాతం, మీ నిర్లక్ష్యం మాత్రమే నాకు అడ్డంకి."
ఆ ఇంటర్వ్యూలలో ఆమెకు ఉద్యోగం దక్కలేదు. కానీ, ఆ నిరాకరణ ఆమెలో ఉన్నత లక్ష్యాన్ని ప్రేరేపించింది. ప్రభుత్వ రంగంలో సంస్కరణలు రావాలంటే, వ్యవస్థ యొక్క మూలంలోనే మార్పు రావాలని ఆమె గుర్తించింది. తన వ్యక్తిగత పోరాటాన్ని ఇప్పుడు సమష్టి ఉద్యమంగా మార్చాలని, సమానత్వం కోసం ఒక మహా యుద్ధాన్ని ప్రకటించాలని ఆమె తన హృదయంలో దృఢ నిశ్చయం చేసుకుంది. ఆమె కౌమార వేదన ఆమెను ఒక నిశ్శబ్ద విప్లవకారిణిగా తయారుచేసింది.
=======================================
ఇంకా వుంది
మనో శిఖరం - పార్ట్ 7 త్వరలో..
=======================================
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap/profile
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments