మనో శిఖరం - పార్ట్ 5
- Ch. Pratap
- May 17
- 6 min read
Mano Sikharam - Part 5 - Telugu Serial | Ch. Pratap
మనో శిఖరం - పార్ట్ 5 - తెలుగు ధారావాహిక | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 17/05/2026
“మనిషి శరీరాన్ని వైకల్యం బంధించవచ్చు… కానీ సంకల్పాన్ని కాదు.”
మన్విత జీవితాన్ని సమాజం శాపంగా చూసింది. కానీ అదే అవమానాన్ని ఆమె ఆయుధంగా మార్చుకుంది. పోలియోతో కాళ్లు పనిచేయకపోయినా, ఆమె ఆత్మవిశ్వాసం ఎన్నడూ కూలలేదు. కార్పొరేట్ పాఠశాలలో అవమానం, ప్రభుత్వ పాఠశాలలో అసౌకర్యం — ఈ రెండూ ఆమెను బలహీనురాలిని చేయలేదు; సమాజాన్ని మార్చే నాయకురాలిగా మలిచాయి.
ఒక నిర్ణయాత్మక మలుపు తీసుకునేలా, ఆ రాత్రి ఆత్మసాక్షాత్కారం ఆమె అంతరాత్మను కదిలించింది; ఆమె పాత జీవితాన్ని, కొత్త జీవితాన్ని వేరు చేస్తూ స్పష్టమైన రేఖ గీసింది. ఆమె లాప్టాప్లోని లాభాల అంచనాలన్నింటినీ మూసివేసింది. ఇకపై ఆమె జీవితం అంకెలకు, లాభనష్టాలకు అంకితం కాదు. ఆమె జీవితం ఇకపై ఒక పవిత్రమైన లక్ష్యానికి, ఒక యజ్ఞానికి అంకితం కానుంది.
ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రి తీసుకున్న ఆ నిస్వార్థ నిర్ణయమే, ఆమె జీవితానికి మరియు వేలాది మంది దివ్యాంగుల జీవితాలకు వెలుగు రేఖ అయ్యే ప్రస్థానానికి నాంది పలికింది. ఆమె తన ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేసి, కేవలం మానవ సేవకే అంకితం కావడానికి మానసికంగా సిద్ధమైంది. ఆ రోజునుంచే, ఆమె ఒక సామాజిక యోధురాలిగా మారబోతుంది.
ఆ కాన్ఫరెన్స్ హాలు లోపల, ఆమె వేదికపై తన ప్రాజెక్ట్ను విజయవంతంగా ప్రెజెంట్ చేసింది. కానీ, ఆ విజయం ఆమెకు సంతృప్తిని ఇవ్వలేదు. తనలాగే ఎంతో మంది దివ్యాంగులు దేశంలో ప్రతిరోజూ గౌరవం లేకుండా ఇటువంటి పోరాటాలు చేస్తున్నారనే ఆలోచన ఆమెను కలచివేసింది. "నాకు డబ్బు, అధికారం ఉన్నాయి, కాబట్టి నేను సహాయం పొందాను.
మరి వీధి చివర ఉన్న పేద దివ్యాంగుల పరిస్థితి ఏమిటి?" అని ఆమె మనసు వేధించింది. భారతదేశంలో చాలా పబ్లిక్ స్థలాలు, కార్యాలయాలు, పాఠశాలలు, మరియు రవాణా వ్యవస్థలు అంగవైకల్యం ఉన్నవారికి అనుకూలంగా లేకపోవడం – వారికి సమాన అవకాశాలు, గౌరవప్రదమైన జీవితం దక్కకపోవడం ఆమెను నిరంతరం ఆలోచింపజేసింది.
మన్విత జీవితం పుట్టుక నుంచే కష్టాలు, నిరాశలతో నిండిన ఒక సుదీర్ఘ పోరాటం. ఆమె పుట్టిన కొద్ది కాలానికే వచ్చిన పోలియో వ్యాధి, ఆమె కాళ్ళను నిష్క్రియం చేసింది. ఆ చిన్న వయసులోనే, తోటి పిల్లలు స్వేచ్ఛగా ఆడుకుంటున్నప్పుడు, ఆమె మాత్రం తన చక్రాల కుర్చీకి పరిమితమైంది.
ఆమె బాల్యం సాధారణ బాల్యంలా సాగలేదు; అది సామాజిక నిరాకరణ, వైద్యుల నిస్సహాయత, మరియు కరుణతో కూడిన జాలి చూపులతో నిండిపోయింది. కుటుంబం ఆర్థికంగా స్థిరంగా ఉన్నప్పటికీ, ఆమెకు సమాజం చూపిన నిర్లక్ష్యం ఆమె ఆత్మగౌరవాన్ని దెబ్బతీసింది. చదువులో అత్యంత ప్రతిభ చూపినా, ఉన్నత విద్యాలయాలు, కార్యాలయాలు ఆమెను కేవలం 'శారీరక వైకల్యం' ఉన్న వ్యక్తిగానే చూశాయి.
ప్రతి అడుగులోనూ, ప్రతి నియామకంలోనూ, ఆమె తన సామర్థ్యాన్ని కాకుండా, తన శారీరక పరిమితిని రుజువు చేసుకోవాల్సి వచ్చింది. చివరికి, కార్పొరేట్ ప్రపంచంలో అత్యున్నత శిఖరాన్ని చేరుకున్న తర్వాత కూడా, సమాజం ఆమెను గౌరవించలేదు; ఆ పది మెట్ల ముందు ఆమెను నిస్సహాయురాలిగా నిలబెట్టి, ఆత్మగౌరవాన్ని హరించింది. ఈ నిరంతర నిరాశే ఆమెలో ఒక అగ్నిగోళాన్ని సృష్టించి, ఆమెను తన వ్యక్తిగత కష్టాల నుంచి సామాజిక విప్లవం వైపు నడిపింది.
ఆ రోజు, 1985వ సంవత్సరం, ఒక ప్రశాంతమైన మధ్యతరగతి కుటుంబంలో నిశ్శబ్ద విస్ఫోటనం జరిగిన దినం. మన్వితకు అప్పటికి కేవలం ఏడు సంవత్సరాలు. అప్పటివరకు చిట్టిచేతి బొమ్మలతో, అల్లరి నవ్వులతో ఇంటిని కలకలలాడించిన ఆ బాలిక, గత కొన్ని రోజులుగా విపరీతమైన జ్వరంతో, కాళ్ళలో తీవ్రమైన నొప్పితో మంచాన పడింది. తల్లిదండ్రులు వెంకట్రావు, సుజాత ఆందోళనతో ముంబైలోని ప్రముఖ ఆసుపత్రికి పరుగులు తీశారు.
వైద్యుడి గది నిశ్శబ్దంగా, గంభీరంగా ఉంది. లోపల కూర్చున్న అనుభవజ్ఞుడైన వైద్యుడు, చిట్టి మన్విత కాళ్ళను పరిశీలించి, కొన్ని పరీక్షల పత్రాలను తిలకించి, ఆ తల్లిదండ్రులకు గుండె పగిలే సత్యాన్ని చెప్పారు. "వెంకట్రావు గారూ, నాకు ఈ విషయం చెప్పడానికి చాలా బాధగా ఉంది. పరీక్షల ప్రకారం, మీ అమ్మాయికి పోలియోమైలైటిస్ అనే వైరస్ సోకింది. వైరస్ నరాలను దెబ్బతీసింది. దురదృష్టవశాత్తూ, ఈ పోలియో ఆమె కదలికను శాశ్వతంగా ప్రభావితం చేస్తుంది. ఆమెకు శాశ్వత వైకల్యం ఉంటుంది. ఆమె కాళ్ళపై పూర్తిగా నడవలేదు."
ఆ మాటలు వెంకట్రావు, సుజాతల చెవుల్లో సూటిగా విషం నింపిన శూలాల్లా గుచ్చుకున్నాయి. వారు కూర్చున్న కుర్చీల్లోనే శిథిలమైపోయారు. వెంకట్రావు కళ్ళు నిస్సత్తువతో, నిస్సహాయతతో నిండిపోయాయి; సుజాత గొంతులో అణచివేయబడిన ఏడుపు బిగబడింది. వారి ముద్దుల కూతురు జీవితం, ఆ ఒక్క వైద్యుడి ప్రకటనతో క్షణంలో చీకటిమయమైంది.
ఈ చేదు వార్త ఇంటికి చేరిన తర్వాత, ఆ చిన్న కుటుంబంపై సమాజపు కఠినమైన తీర్పు మొదలైంది. స్నేహితులు, బంధువులు, చుట్టుపక్కలవారు సహాయం చేయడానికి బదులుగా, విమర్శించడానికి ఎక్కువ ఆసక్తి చూపించారు. బంధువుల రాకపోకలు పెరిగాయి, కానీ వాటిలో కరుణ కంటే ఆందోళన, అపశకునం ఎక్కువగా కనిపించాయి. ఇంటి గుమ్మం దాటగానే, వారి గుసగుసలు మొదలయ్యేవి: "ఏమిటో, ఆ ఇంటి అదృష్టం ఇలా ఉంది. అల్లారుముద్దుగా పెంచుకున్న బిడ్డకు ఇంత కష్టం వచ్చింది!"
ముఖ్యంగా, కొందరు పెద్దవారు, ఈ సంఘటనను దైవ నిర్ణయంగా, లేదా కర్మ ఫలంగా చిత్రీకరించారు. జ్యోతిష్యం పై వ్యాఖ్యలు మరింత బాధించాయి:
"వీరి జాతకంలో తీవ్రమైన శని దోషం ఉండి ఉంటుంది,"
"ఈ బాలిక గ్రహబలం బాగా లేదు, అందుకే ఈ పసి వయసులోనే ఇంత పెద్ద శాపాన్ని మోయాల్సి వచ్చింది,"
"వీరి విధిని ఈ పోలియో శాసించింది."
సుజాత చెల్లెలు ఒకరు, "మన్వితను సరిగా చూసుకోలేకపోయారు, అందుకే ఇలా జరిగింది. ఇది మీ దురదృష్టం," అంటూ నిందించింది.
వెంకట్రావు సోదరుడు, "ఇక ఈ పిల్లను చదివించడం దండగ. ఇప్పుడేమో బాగానే కనిపిస్తుంది, కానీ పెద్దయ్యాక పెళ్లి ఎవరు చేసుకుంటారు? దాని కన్నా, దాని భవిష్యత్తు కోసం ఆస్తి కూడబెట్టడం మంచిది," అంటూ పచ్చి వాస్తవాన్ని కర్కశంగా వినిపించాడు.
ఈ విమర్శలన్నీ వెంకట్రావు, సుజాతల హృదయాలను పది వేల వజ్రాల సూదులతో గుచ్చినట్లుగా బాధించాయి. వారు తమ బిడ్డ ఆరోగ్యం కోసం అనంతంగా ఏడుస్తున్న క్షణంలో, ఈ సామాజిక తీర్పు వారి నమ్మకాన్ని, శక్తిని మరింత హరించింది. వారు తమ దురదృష్టాన్ని విమర్శించేవారితో ఒంటరి పోరాటం చేయవలసి వచ్చింది.
మన్విత పడక గదిలో, నొప్పి నుండి ఉపశమనం పొందడానికి కళ్లు మూసుకుని ఉంది. ఆమెకు బయట జరుగుతున్న గుసగుసలు, తల్లిదండ్రుల అణచివేసిన ఏడుపు స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి. తన కాళ్ళ కదలిక ఆగిపోవడం అనేది కేవలం శారీరక వైఫల్యం మాత్రమే కాదు, తన కుటుంబానికి సామాజిక అవమానంగా మారిందని ఆ చిన్న వయసులోనే ఆమె తీవ్రంగా గ్రహించింది.
ఆ రోజు, మన్విత జీవితంలో చీకటి అంధకారం అలుముకుంది. కానీ, అదే సమయంలో, తనను విమర్శించిన, నిందించిన ఆ సమాజానికి తన సామర్థ్యాన్ని నిరూపించాలనే నిశ్శబ్ద సంకల్పపు నిప్పురవ్వ ఆమె హృదయంలో నెమ్మదిగా రగలడం మొదలైంది. ఆమె వైకల్యం ఆమెను అడ్డుకోబోదు; బదులుగా, ఆ అవమానం ఆమెను ఒక మహా నాయకురాలిగా మలచడానికి నాంది పలికింది.
పోలియో కారణంగా శాశ్వత వైకల్యం నిర్ధారణ అయిన తర్వాత, మన్విత తల్లిదండ్రులు వెంకట్రావు, సుజాత తమ కూతురి భవిష్యత్తు కోసం మరింత దృఢంగా నిలబడ్డారు. బిడ్డకు ఉత్తమ విద్య అందించాలనే ఏకైక లక్ష్యంతో, హైదరాబాద్లోని ఒక ప్రతిష్టాత్మక కార్పొరేట్ పాఠశాలలో ఆమెను చేర్పించారు. అది విలాసవంతమైన భవనాలు, పచ్చిక బయళ్ళు, మరియు ఆధునిక వసతులు ఉన్న పాఠశాల. వారు ఆశించింది: తమ బిడ్డకు ఇక్కడ సమానత్వం, గౌరవం దొరుకుతాయని.
తొలినాళ్లలో మన్వితలో ఉత్సాహం ఉండేది. కానీ, ఆ పాఠశాల భౌతిక సౌకర్యాలతో నిండి ఉన్నా, మానవత్వం లోపించింది. తోటి విద్యార్థులు, ఆ చిన్న మనసులు నిష్కల్మషంగా ఉండాల్సిన చోట, అజ్ఞానం, క్రూరత్వం అనే ముసుగులు ధరించారు.
మన్విత చక్రాల కుర్చీలో, లేదా కాలిపర్ల (Calipers) సహాయంతో నెమ్మదిగా కదులుతుంటే, వెనుకనుండి కవ్వించడం, నవ్వడం సాధారణమైపోయింది.
"చూడండి, ఆ నడిచే బొమ్మ వస్తోంది," అంటూ కొందరు వెక్కిరించేవారు. "ఈమెకు ఏంటి, పరుగు పందెం ఆడటం తెలియదు కదా!" అని మరికొందరు ఆటపట్టించేవారు.
ఒక రోజు, మన్విత తన చక్రాల కుర్చీని కష్టపడి తరగతి గది వైపు తోసుకుంటూ వెళ్తుంటే, కొందరు చిలిపి విద్యార్థులు కావాలనే ఆమె ముందు అడ్డం పడి, ఆమె కాలిపర్లను వేగంగా తన్నేసి పారిపోయారు. మన్విత భూమిపై పడిపోయింది. పుస్తకాలు, బ్యాగులు చెల్లాచెదురయ్యాయి. ఆమె కళ్లు నీటితో నిండినా, నోరు తెరిచి ఏడవలేదు. ఆ క్షణంలో, ఆమె ఆత్మగౌరవం ఆ నేలపై పడి, నలిగిపోయింది.
ఉపాధ్యాయులు ఈ వేధింపులను చూసినా చూడనట్లు వ్యవహరించేవారు, లేదా "పిల్లల మధ్య జరిగే చిన్న చిన్న గొడవలు" అని కొట్టిపారేశారు. పాఠశాలలో దివ్యాంగుల కోసం ఒక్క ర్యాంపు కూడా లేదు. టాయిలెట్లకు వెళ్లాలన్నా, భోజనశాలకు చేరుకోవాలన్నా మెట్ల ఆటంకాలు దాటాల్సి వచ్చేది. మన్విత మేధస్సు, చదువుపై ఆమెకున్న అంతులేని ప్రేమ అన్నీ ఆ నిత్య అవమానపు అగ్నిలో కాలి బూడిదయ్యాయి.
ఒక సంవత్సరం పాటు ఈ మానసిక హింసను భరించిన తర్వాత, మన్విత తల్లిదండ్రులు ఒక కఠినమైన నిర్ణయం తీసుకున్నారు. "లక్షలు పోసి, మా బిడ్డను అవమానానికి గురిచేయడం కంటే, ఆత్మవిశ్వాసాన్ని కాపాడుకోవడం ముఖ్యం," అని సుజాత కన్నీటితో తేల్చింది. కార్పొరేట్ పాఠశాలలోని విలాసాన్ని త్యజించి, ఆమెను దగ్గరలో ఉన్న ఒక ప్రభుత్వ పాఠశాలలో చేర్పించారు.
ప్రభుత్వ పాఠశాలలో పరిస్థితులు పూర్తిగా భిన్నంగా ఉన్నాయి. ఇక్కడ తోటి విద్యార్థులలో క్రూరత్వం లేకపోయినా, సౌకర్యాలు అసలే లేవు. మన్వితకు ఎదురైన రెండో పోరాటం ఇది.
తరగతి గదుల నేలలు పగిలిపోయి, రకరకాల గతుకులు ఉండేవి. ఆ పాత భవనంలో ర్యాంపు అనే మాటే లేదు. మన్విత వీల్చైర్ను తీసుకురావడం కూడా కష్టమైంది.
మంచినీరు తాగడానికి లేదా మరుగుదొడ్లకు వెళ్లడానికి ఉన్న వసతులు, దివ్యాంగుల కోసం పూర్తిగా అందుబాటులో లేవు. ఆ పాత మరుగుదొడ్ల వైపు వెళ్లడానికి మన్విత నిత్యం ఇబ్బంది పడాల్సి వచ్చేది. ఇక్కడి ఉపాధ్యాయులు ప్రేమగా మాట్లాడినా, దివ్యాంగ విద్యార్థుల కోసం ప్రత్యేక శిక్షణ గానీ, సహాయక పరికరాలు గానీ అందుబాటులో లేవు. మన్వితకు తరగతిలో నేల మీద కూర్చుని చదువుకోవాల్సిన పరిస్థితి ఏర్పడింది.
కార్పొరేట్ పాఠశాలలో మానసిక వేధింపు, ప్రభుత్వ పాఠశాలలో భౌతిక అసౌకర్యం – ఈ రెండు అనుభవాలు మన్విత హృదయాన్ని మరింత దృఢం చేశాయి. తన కాళ్ళకు కదలిక ఇవ్వలేని వ్యవస్థ, తన ఆలోచనలకు రెక్కలు కట్టలేదని ఆమె నిర్ణయించుకుంది.
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap/profile
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments