ఆఖరి చూపులు
- Ch. Pratap
- Apr 13
- 6 min read
Akhari Chupulu - Telugu Emotional Story | Ch. Pratap
ఆఖరి చూపులు - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 13/04/2026
ఒక తల్లి చివరి కోరిక…ఒక కూతురు నిస్సహాయత…
వేల మైళ్ళ దూరం…కానీ హృదయాల మధ్య దూరం మాత్రం లేదు.
ఈ కథలో భావోద్వేగం, టెక్నాలజీ కలిసినప్పుడుఏం అద్భుతం జరిగిందో మీరు చూస్తారు.
హైదరాబాద్లోని ఆ నిశ్శబ్దపు గదిలో మృత్యువు అడుగుల చప్పుడు స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది. అనారోగ్యంతో అకస్మాత్తుగా మంచాన పడిన సావిత్రి గారి కళ్ళు నిరంతరం తలుపు వైపే చూస్తున్నాయి. అమెరికాలో ఉన్న తన ఏకైక కుమార్తె కావ్యాంజలి కోసం ఆమె ప్రాణం కొట్టుమిట్టాడుతోంది. అమ్మా అని పిలిచే ఆ గొంతును ఒక్కసారి వినాలని, తన బిడ్డను కళ్ళారా చూసుకోవాలని ఆమె తాపత్రయం. కానీ విధి మరోలా తలచింది. ఇరాన్ మరియు ఇజ్రాయెల్ మధ్య యుద్ధ మేఘాలు కమ్ముకోవడంతో విమానాల రాకపోకలు నిలిచిపోయాయి.
కావ్యాంజలి రావాలనుకున్నా రాలేని పరిస్థితి. గంటలు గడుస్తున్న కొద్దీ సావిత్రి గారి ఆరోగ్యం క్షీణిస్తోంది, ఆమె శ్వాస భారమవుతోంది. గదిలోని గోడ గడియారం చేసే టిక్ టిక్ శబ్దం ప్రతి క్షణాన్ని భారంగా మారుస్తోంది. కిటికీ గుండా వచ్చే వెలుతురు ఆమె ముఖంపై పడుతున్నా, ఆమె చూపు మాత్రం శూన్యంలోకి వెతుకుతోంది.
తన కూతురి చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు, ఆమె నవ్వులు సావిత్రి గారి మనసులో మెదులు తున్నాయి. దూరాన ఎక్కడో వినిపించే శబ్దాలు తన బిడ్డ రాకకు సంకేతాలేమోనని ప్రతిసారి ఆమె గుండె ఆశతో కొట్టుకుంటోంది.కానీ యుద్ధం సృష్టించిన ఆటంకాలు ఆ తల్లి ఆశలను నీరుగార్చుతున్నాయి. శ్వాస తీసుకోవడం కష్టమవుతున్నా, తన బిడ్డను ఒక్కసారి తాకాలని, ఆమెను దీవించాలని సావిత్రి గారి ఆత్మ పరితపిస్తోంది.
కాలం వేగంగా కరిగిపోతుంటే, తన ఆఖరి కోరిక నెరవేరుతుందో లేదో అన్న భయం ఆమె కళ్ళలో స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని చీలుస్తూ ఆమె నోటి నుంచి వెలువడే బలహీనమైన పిలుపు గాలిలో కలిసిపోతోంది. ఆ గదిలోని ప్రతి వస్తువు సావిత్రి గారి వేదనకు మౌన సాక్షిగా నిలుస్తోంది. ఆమె కనురెప్పలు నెమ్మదిగా వాలుతున్నా, మనసు మాత్రం తన బిడ్డ స్పర్శ కోసం వేచి చూస్తూనే ఉంది.
మృత్యువు ముంగిట ఉన్న ఆ తల్లికి ప్రతి నిమిషం ఒక యుగంలా తోస్తోంది. తన కూతురు క్షేమంగా ఉండాలని కోరుకుంటూనే, తన కడచూపు ఆమెపై పడాలని ఆ తల్లి హృదయం నిరంతరం వేడుకుంటోంది.అక్కడ అమెరికాలో కావ్యాంజలి తల్లడిల్లిపోతోంది. తన తల్లి కడచూపుకు కూడా నోచుకోలేకపోతున్నానన్న బాధ ఆమెను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది.
ఒకవైపు యుద్ధం వల్ల విమానాలు రద్దవ్వడం ఒక కారణమైతే, మరోవైపు ఆమె వ్యక్తిగత పరిస్థితి అత్యంత సున్నితంగా ఉంది. కావ్యాంజలి ప్రస్తుతం తొమ్మిదో నెల గర్భవతి, ఏ క్షణమైనా ప్రసవం జరిగే అవకాశం ఉంది. ప్రయాణం చేయడం ఆమెకు, పుట్టబోయే బిడ్డకు ప్రాణసంకటమని వైద్యులు ఖచ్చితంగా హెచ్చరించారు. తన కడుపులో పెరుగుతున్న జీవం కోసం ఇక్కడ ఆగాలా లేక కన్నతల్లి ఆఖరి చూపు కోసం రిస్క్ తీసుకుని బయలుదేరాలా అన్న సందిగ్ధంలో ఆమె మనసు వికలమవుతోంది.
మాతృత్వం మరియు పుత్రికా ధర్మం మధ్య నలుగుతున్న ఆమె హృదయం రక్తాశ్రువులు కురిపిస్తోంది. అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లలేని తన అశక్తతను చూసి ఆమె కుమిలిపోతోంది.
అప్పుడే ఆమెకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది. తను పనిచేస్తున్న ఆధునిక సాంకేతిక రంగంలోని ఆగ్మెంటెడ్ రియాలిటీ మరియు వర్చువల్ రియాలిటీ సాయంతో అమ్మను చూడాలనుకుంది. వెంటనే హైదరాబాద్లో తన ఇంటి పక్కనే ఉండే కుటుంబ స్నేహితుడు అరవింద్కు ఫోన్ చేసింది. "అరవింద్, అమ్మ పరిస్థితి నాకు తెలుసు. నేను భౌతికంగా రాలేను కానీ, ఈ పరికరాల ద్వారా అమ్మ కళ్ళ ముందు కనిపించగలను. దయచేసి నేను పంపే సూచనల ప్రకారం అమ్మకు ఆ పరికరాన్ని అమర్చు" అని ప్రాధేయపడింది.
తన ల్యాప్టాప్ ముందు కూర్చుని వణుకుతున్న చేతులతో కోడింగ్ చేస్తూ, వేల మైళ్ల దూరంలో ఉన్న తన రూపాన్ని అమ్మ చెంతకు చేర్చడానికి శతవిధాలా ప్రయత్నిస్తోంది. యుద్ధం వల్ల విమానాశ్రయాలు మూతపడటంతో ఏర్పడిన నిస్సహాయత ఆమెను కన్నీరు మున్నీరు చేస్తోంది. సాంకేతికతను నమ్ముకుని, కాలంతో పోటీ పడుతూ ప్రతి క్షణాన్ని ఒడిసి పట్టుకుంటోంది. అమ్మ ప్రాణం తన కోసమే ఆగి ఉందన్న సత్యం ఆమెను మరింత వేగంగా పనిచేసేలా ప్రేరేపిస్తోంది. అంతర్జాలం ద్వారా సాధ్యమయ్యే ఈ మాయాజాలం తన తల్లి ఆఖరి కోరికను తీరుస్తుందని ఆమె గట్టిగా నమ్ముతోంది. తన తండ్రి సమానమైన అరవింద్పైనే పూర్తి భారాన్ని వేసి, అంతరాత్మ ప్రబోధంతో అద్భుతమైన డిజిటల్ ప్రతిమను సిద్ధం చేస్తోంది.మనసులో భయం ఉన్నా, కళ్ళలో ఆశతో అమ్మను వర్చువల్ మోడ్లో పలకరించడానికి సర్వం సిద్ధం చేసుకుంది.
శరీరంలో ప్రసవ వేదన మొదలవుతున్నా, ఆ నొప్పులను భరిస్తూనే తన దృష్టిని కంప్యూటర్ తెరపై నిలిపింది. ప్రతి సెకను ఒక యుగంలా తోస్తున్న వేళ, సరిహద్దులు దాటి అమ్మ హృదయాన్ని తాకాలని ఆమె తపన పడుతోంది.తన గర్భంలో ఉన్న బిడ్డ క్షేమం ఒకవైపు, మంచాన పడిన తల్లి ప్రాణం మరొకవైపు ఆమెను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి. కన్నీళ్లతో తడిసిన కీబోర్డ్ సాక్షిగా, సాఫ్ట్వేర్ ప్రోగ్రామ్లను అనుసంధానం చేస్తూ ఒక అద్భుతమైన దృశ్యాన్ని ఆవిష్కరించే పనిలో నిమగ్నమైంది. డిజిటల్ రూపంలోనైనా అమ్మ పాదాలను తాకగలిగితే తన జన్మ ధన్యమవుతుందని ఆమె భావిస్తోంది. మనసులోని భావోద్వేగాలను అణచుకుని, కేవలం తల్లి ముఖంలో చిరునవ్వు చూడాలనే లక్ష్యంతో అసాధ్యమైన దానిని సుసాధ్యం చేసేందుకు ప్రయత్నిస్తోంది.
అరవింద్ ఆలస్యం చేయకుండా కావ్యాంజలి పంపిన అత్యాధునిక పరికరాలను తీసుకుని సావిత్రి గారి దగ్గరకు వెళ్ళాడు. ఆమె కళ్ళకు ఆ హెడ్సెట్ అమర్చి, వర్చువల్ ప్రపంచాన్ని ప్రారంభించాడు. ఒక్క నిమిషంలోనే అద్భుతం జరిగింది.సావిత్రి గారికి తను ఉన్న ఆసుపత్రి గది కనిపించడం లేదు. ఆమె కళ్ళ ముందు అమెరికాలో ఉన్న కావ్యాంజలి ప్రత్యక్షమైంది. అది కేవలం తెరపై చూసే బొమ్మ కాదు; సావిత్రి గారికి తన బిడ్డ సరిగ్గా తన పక్కనే మంచం మీద కూర్చున్నట్లు, తన చేతిని స్పృశిస్తున్నట్లు అనిపించింది. ఆ త్రిమితీయ దృశ్యం ఎంత సహజంగా ఉందంటే, కావ్యాంజలి కన్నీళ్లు కూడా సావిత్రి గారికి స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. గదిలోని మందుల వాసన మాయమై, కావ్యాంజలి వాడే సువాసన వెదజల్లుతున్నట్లు సావిత్రి గారు అనుభూతి చెందారు.
ఆ కృత్రిమ మేధస్సు సృష్టించిన వాతావరణం ఎంత లోతుగా ఉందంటే, తన బిడ్డ శ్వాస కూడా ఆమెకు వినిపిస్తోంది. చుట్టూ ఉన్న ఆసుపత్రి పరికరాల శబ్దాలు ఆగిపోయి, కేవలం కావ్యాంజలి గాజుల సవ్వడి మాత్రమే ఆమెకు వినిపిస్తున్నట్లు తోచింది. వేల మైళ్ల దూరం ఒక్క క్షణంలో చెరిగిపోయి, కాలం స్తంభించిపోయినట్లు అనిపించింది.
సావిత్రి గారి నీరసించిపోయిన ముఖంపై ఒక దివ్యమైన కాంతి ప్రసరించింది. స్పర్శ లేకపోయినా, మనసుల కలయిక ఆ వర్చువల్ మాధ్యమంలో పరిపూర్ణంగా జరిగింది. అరవింద్ నిశ్శబ్దంగా నిలబడి, సాంకేతికత ఒక తల్లి ప్రేమని ఎలా సాకారం చేసిందో చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. ఈ మాయాజాలం సావిత్రి గారికి మరణం కంటే గొప్పదైన మాతృత్వపు అనుభూతిని ప్రసాదించింది. ఆమె కనురెప్పల చాటున దాచుకున్న వేదన అంతా ఒక్కసారిగా కరిగిపోయి, పరమానందంలో మునిగిపోయారు.
కావ్యాంజలి తన తల్లిని చూస్తూ, "అమ్మా, నేను వచ్చేశాను. నీ పక్కనే ఉన్నాను. నన్ను చూడు" అంటూ ప్రేమగా పిలిచింది. సావిత్రి గారి ముఖంలో ఒక్కసారిగా వెలుగు మెరిసింది. శక్తినంతా కూడగట్టుకుని ఆమె తన చేతిని గాలిలోకి చాపింది. వర్చువల్ ప్రపంచంలో కావ్యాంజలి చెయ్యి పట్టుకున్న అనుభూతి ఆమెకు కలిగింది. తన బిడ్డ తన చెంతనే ఉందన్న తృప్తి ఆ తల్లి మనసును నింపేసింది. లోలోపల ఉన్న ఆవేదన అంతా మాయమై, ఒక ప్రశాంతత ఆమె ఆవహించింది.మరణం ముంగిట ఉన్న ఆ తల్లికి సాంకేతికత అందించిన ఆ క్షణం ఒక గొప్ప వరంలా మారింది.
కావ్యాంజలి తన నిండు గర్భాన్ని చూపిస్తూ, "చూడు అమ్మా, నీ మనవరాలు కూడా నీ కోసం వస్తోంది, త్వరలోనే నీ చేతుల్లో ఆడుకుంటుంది" అని చెప్పినప్పుడు సావిత్రి గారి కళ్ళలో ఆనందం వెల్లువెత్తింది.
ఆ త్రిమితీయ దృశ్యంలో తన బిడ్డ రూపం ఎంత స్పష్టంగా ఉందంటే, ఆమె ముఖంపై ఉన్న ప్రతి రేఖను సావిత్రి గారు గుర్తించగలిగారు. భౌతిక దూరం వెక్కిరిస్తున్నా, హృదయాల మధ్య ఉన్న బంధం ఆ సాంకేతిక పరికరం ద్వారా పెనవేసుకుపోయింది. తన బిడ్డ స్వరం వింటుంటే ఆమెకు ప్రాణం తిరిగి వచ్చినట్లు అనిపించింది. ఆ క్షణాన మృత్యు భయం కంటే, తన బిడ్డను చూశానన్న సంతృప్తి ఆమెలో ఎక్కువగా కనిపించింది.
ఒక తల్లి పడే ఆరాటం, ఒక కూతురు చూపే ఆవేదన ఆ వర్చువల్ గదిలో మౌనంగా సంభాషించుకున్నాయి. నిస్సహాయ స్థితిలో ఉన్న ఆ ఇద్దరిని ఈ ఆధునిక విజ్ఞానం ఒక అపురూపమైన వేదికపై కలిపింది. సావిత్రి గారి బలహీనమైన గుండె చప్పుడు ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా, ఒక లయబద్ధంగా సాగుతోంది. తన జీవిత లక్ష్యం నెరవేరినట్లుగా ఆమె ముఖం వెలిగిపోతోంది.
కావ్యాంజలి తడబడే గొంతుతో, "అమ్మా, నీవు నాకు నేర్పిన ధైర్యమే నన్ను ఇక్కడి వరకు తెచ్చింది. నీవు ఎప్పుడూ నాలోనే ఉంటావు. ఇక ఏ బాధా లేదు, హాయిగా నిద్రపో" అని చెప్పింది.
సావిత్రి గారి కళ్ళలో ఆనంద బాష్పాలు రాలాయి. తన బిడ్డను కళ్ళారా చూశానన్న తృప్తితో ఆమె పెదవులపై ఒక చిన్న చిరునవ్వు విరిసింది.తన కూతురిని ఉద్దేశించి సావిత్రి గారు నెమ్మదిగా ఇలా అన్నారు: "తల్లీ, నీవు పక్కన ఉంటే నాకు ఏ భయం లేదు. నీవు చూపించిన ఈ రూపం నా ప్రాణానికి ఊపిరి పోసింది. నా కళ్ళ నిండా నీవే ఉన్నావు. నా మనసు నిండా నీ ప్రేమే ఉంది. ఇక నేను సెలవు తీసుకుంటాను. నా దీవెనలు నీకు ఎప్పుడూ ఉంటాయి."
ఆ మాటలు పూర్తి కాగానే ఆమె కళ్ళు శాశ్వతంగా మూతపడ్డాయి. కావ్యాంజలి వర్చువల్ రూపం చూస్తూనే సావిత్రి గారు ప్రశాంతంగా ప్రాణాలు విడిచారు. ఆ నిశ్శబ్ద గదిలో సావిత్రి గారి ముఖంపై నిలిచిన ఆ ప్రశాంతత, ఆమె ఆత్మ పొందిన తృప్తికి నిదర్శనంగా నిలిచింది. వేల మైళ్ల దూరంలో ఉన్న కావ్యాంజలి, తన తల్లి కనుపాపల్లో తన ప్రతిబింబాన్ని ఆఖరిసారిగా చూసుకుంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది.యుద్ధం వల్ల విమానాలు ఆగిపోయినా, తొమ్మిదో నెల గర్భం వల్ల శరీరం సహకరించకపోయినా, సాంకేతికత అందించిన ఈ వంతెన వారి మధ్య ఉన్న దూరాన్ని తుడిచివేసింది. ఒక బిడ్డగా తన తల్లి ఆఖరి కోరికను తీర్చగలిగానన్న ఓదార్పు కావ్యాంజలికి లభించింది.
అరవింద్ సావిత్రి గారి కళ్ళకు ఉన్న ఆ పరికరాన్ని మెల్లగా తొలగిస్తుంటే, అక్కడ ఉన్నవారందరి కళ్ళు చెమర్చాయి. మనిషి ప్రాణం పోయే ముందు కోరుకునేది కేవలం తన ప్రియమైన వారి స్పర్శ మరియు చూపు మాత్రమే అని ఆ క్షణం నిరూపితమైంది. మాతృత్వపు మమకారం ముందు భౌతిక సరిహద్దులు ఎంత చిన్నవో అర్థమైంది.
కావ్యాంజలి అమెరికాలో ఉండి కూడా తన తల్లి చివరి నిమిషాల్లో ఆమె పక్కనే ఉన్న అనుభూతిని పొందింది. మరణం కూడా ఆ తల్లిని తన బిడ్డ నుంచి వేరు చేయలేకపోయింది, ఎందుకంటే ఆఖరి క్షణంలో ఆమె కళ్ళు చూసింది తన కూతురి ముఖమే.
ఆ గదిలోని ప్రతి అణువు ఆ తల్లి ప్రేమతో నిండిపోయింది.కాలం గడిచినా, ఆ వర్చువల్ భేటీ ఒక అద్భుతమైన జ్ఞాపకంగా కావ్యాంజలి గుండెల్లో నిలిచిపోతుంది. "అమ్మా, నీవు లేకపోయినా నీ రూపం నా కళ్ళ ముందే ఉంది, నీ ఆశీస్సులు నా బిడ్డకు రక్షగా ఉంటాయి" అని కావ్యాంజలి తన మనసులో అనుకుంటూ తన మాతృత్వపు ప్రయాణానికి సిద్ధమైంది. ఆ తల్లి ఆఖరి పలుకులు గాలిలో ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉన్నాయి.
సమాప్తం
ఈ కథ మీ హృదయాన్ని తాకిందా? మీ భావాలను కామెంట్లో చెప్పండి 💬
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
అద్భుతమైన కధ