మనో శిఖరం - పార్ట్ 7

మన్విత తన కార్పొరేట్ ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేసి దివ్యాంగుల హక్కుల కోసం పోరాడాలని నిర్ణయించుకున్న ప్రేరణాత్మక దృశ్యం.

Mano Sikharam - Part 7 - Telugu Serial | Ch. Pratap

మనో శిఖరం - పార్ట్ 7 - తెలుగు ధారావాహిక | Ch. ప్రతాప్

Published in manatelugukathalu.com on 07/06/2026

https://www.youtube.com/watch?v=PTX4qUC0OXg

 మనో శిఖరం - పార్ట్ 1 కోసం ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

 మనో శిఖరం - పార్ట్ 2 కోసం ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

 మనో శిఖరం - పార్ట్ 3 కోసం ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

 మనో శిఖరం - పార్ట్ 4 కోసం ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

 మనో శిఖరం - పార్ట్ 5 కోసం ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

 మనో శిఖరం - పార్ట్ 6 కోసం ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

“పది మెట్లు ఆమెను ఆపలేకపోయాయి... అవే ఒక విప్లవానికి నాంది పలికాయి!” 

సిహెచ్ ప్రతాప్ గారి మనోశిఖరం పార్ట్ 7 చదవండి.

ఆ రోజు జరిగిన సంఘటన, ఆ విలాసవంతమైన భవనంలో మెరిసిపోతున్న పది మెట్లు, మరియు మొరాయించిన, పనిచేయని ఎత్తువాహనం – అవి కేవలం ఇంజనీరింగ్ లోపాలు లేదా భవన నిర్మాణ లోపాలు మాత్రమే కావు; అవి మన్విత జీవితాన్ని ఒక్కసారిగా, సమూలంగా మలుపు తిప్పిన భావోద్వేగ శక్తి కేంద్రాలు. తన చక్రాల కుర్చీతో, ముగ్గురు రక్షకభటుల భుజాలపై మోయబడుతూ, ఆ మెట్లపైకి చేరుకున్న ప్రతి క్షణం, ఆమె ఆత్మగౌరవంపై జరిగిన తీవ్రమైన దాడిని ఆమె అంతరాత్మ నమోదు చేసుకుంది.

ఆ వేదికపై ఆమె నిలబడి ఉన్నా, ఆమె మనస్సు మాత్రం పది మెట్ల కిందే ఉండిపోయింది. ఆ క్షణంలో, తన వ్యక్తిగత ఆవేదనను కేవలం ఒక బాధాకరమైన జ్ఞాపకంగా ఉంచకూడదని, దానిని ఒక ఉన్నతమైన సామాజిక లక్ష్యంగా మార్చుకోవాలని ఆమె అంతరాత్మ అగ్నిమయమైన ఆదేశం ఇచ్చింది.

ఆ క్షణం ఆమెలో ఒక దృఢమైన సంకల్పం పుట్టింది. ఇకపై ఆమె జీవితం కేవలం అంకెలు, జీతం, సంస్థాగత వైభవం, అత్యంత సౌకర్యవంతమైన కారు, విదేశీ పర్యటనల చుట్టూ తిరగకూడదు. ఆమె జీవితానికి ఒక గొప్ప ప్రయోజనం, ఒక నిజమైన విలువ ఉండాలి. తనలాంటి వారు, కేవలం భౌతిక అడ్డంకుల కారణంగా, తమ ప్రతిభను, కలలను, ఆత్మగౌరవాన్ని కోల్పోకూడదు.

ఈ నిశ్చయం మాటల్లో చెప్పినంత సులభమైన విషయం కాదు. ఇది ఆర్థికంగా, వృత్తిపరంగా ఒక గొప్ప త్యాగాన్ని డిమాండ్ చేసిన సాహసోపేతమైన నిర్ణయం. మన్విత అప్పటికే తన అంతర్జాతీయ ఐటీ కంపెనీలో ఒక ఉన్నత పదవిలో ఉంది. ఆమె వార్షిక ఆదాయం కొన్ని కోట్ల రూపాయలు. ఆ ఉద్యోగం ఆమెకు అపారమైన భద్రత, గౌరవం, మరియు సౌకర్యాన్ని ఇచ్చింది. ఆ జీవితాన్ని వదిలి, ఎటువంటి భద్రత లేని, నిరంతర పోరాటం అవసరమయ్యే సామాజిక ఉద్యమ మార్గాన్ని ఎంచుకోవడం అంటే, తన బంగారు భవిష్యత్తును స్వయంగా త్యాగం చేసుకోవడమే.

కానీ, మన్విత తన వద్ద ఉన్న అపారమైన సంపద కేవలం డబ్బే కాదని గ్రహించింది. తనకున్న ఉన్నత చదువు, అత్యాధునిక సాంకేతిక విజ్ఞానంపై ఉన్న పట్టు, మరియు బహుళజాతి కంపెనీలో పనిచేసిన అపారమైన అనుభవం – ఇవన్నీ తన ఉద్యమానికి అత్యంత విలువైన వనరులు. ప్రాజెక్టులను ఎలా నిర్వహించాలి, నిధులు ఎలా సమీకరించాలి, సాంకేతిక పరిష్కారాలను ఎలా సృష్టించాలి అనే జ్ఞానాన్ని ఆమె ఉపయోగించుకోవాలని నిశ్చయించుకుంది. అధికారులతో, ప్రభుత్వ పెద్దలతో వ్యూహాత్మకంగా ఎలా చర్చలు జరపాలి, ప్రతిపాదనలను ఎలా బలంగా ముందుకు తీసుకెళ్లాలి అనే నైపుణ్యాన్ని ఈ ఉద్యమంలో వినియోగించాలని నిర్ణయించుకుంది.

ఆమె లక్ష్యం చాలా స్పష్టంగా మారింది: తనలాంటి దివ్యాంగులకు సమాన అవకాశాలు కల్పించడం కోసం, గౌరవప్రదమైన జీవితం అందించడం కోసం తన సంపదనంతా ఉపయోగించాలని ఆమె నిశ్చయించుకుంది. ఎక్కడా ర్యాంపులు లేని ఆ పాఠశాలలు, ఉద్యోగం నిరాకరించిన ప్రభుత్వ సంస్థలు, మరియు ఆకతాయిల వేధింపులతో నిండిన కళాశాల ప్రాంగణాలు – వీటి సమూల మార్పు కోసం పనిచేయాలని ఆమె సంకల్పం చేసింది.

మన్విత ఇకపై కేవలం ఒక కార్పొరేట్ నాయకురాలు కాదు. ఆమె సామాజిక న్యాయం కోసం, అందుబాటు కోసం పోరాడే ఒక నిశ్శబ్ద విప్లవకారిణిగా రూపాంతరం చెందింది. ఆమె జీతంలో సున్నా కనిపించినా పర్వాలేదు, కానీ సమాజంలో మార్పు కనిపించాలి. ఆ వ్యక్తిగత అవమానం ఒక మహాశక్తిగా మారి, కోట్లాది మంది జీవితాల్లో వెలుగు నింపే లక్ష్యం వైపు ఆమెను నడిపించింది. మన్విత హృదయం అప్పటివరకు అధికారం, సంపద కోసం కొట్టుకుంటే, ఇప్పుడు అది కరుణ, సమానత్వం కోసం కొట్టుకోవడం ప్రారంభించింది.

ఈ పరివర్తన ఆమె జీవితంలో అత్యంత గొప్ప, ఉదాత్తమైన మలుపు.

ఆ క్షణం వచ్చింది. ఆమె అంతరంగంలో నిశ్చయించిన సంకల్పాన్ని ప్రపంచానికి చాటి చెప్పాల్సిన రోజు అది. మన్విత, తన కంపెనీ బోర్డుకు తన రాజీనామా లేఖను సమర్పించింది. ఆ లేఖ కేవలం ఒక ఉద్యోగాన్ని వదులుకుంటున్న పత్రం కాదు; అది ఒక జీవితాన్ని, ఒక వైభవాన్ని తిరస్కరిస్తున్న విప్లవ ప్రకటన.

ఆ సంస్థలో ఆమెతో కలిసి పనిచేసిన వారందరూ, కార్పొరేట్ ప్రపంచంలో ఆమె మేధస్సును, నాయకత్వ సామర్థ్యాన్ని ఆరాధించిన వారందరూ ఆ నిర్ణయాన్ని విని దిగ్భ్రాంతికి గురయ్యారు. ఆమె కేవలం ఒక ఉద్యోగి కాదు; సంస్థకు ముఖ్యమైన ఆస్తి. ఆమె రాజీనామా వార్త అగ్నిలా వ్యాపించింది. జనరల్ మేనేజర్ పదవి, విదేశాలలో స్థిరపడే అద్భుతమైన అవకాశం, ఏటా కోట్లలో వచ్చే జీతం, లెక్కలేనన్ని అధికారాలు, సౌకర్యవంతమైన జీవితం – ఈ సువర్ణ భవిష్యత్తును ఆమె తృణప్రాయంగా వదులుకుంది.

ఆమె స్నేహితులు, సహచరులు, శ్రేయోభిలాషులు ఆశ్చర్యంతో, ఆవేదనతో ఆమె గదికి వచ్చారు. వారి కళ్లలో అపనమ్మకం, పెదవులపై ఒకే ఒక్క ప్రశ్న: "మన్విత, నీవు ఏమి చేస్తున్నావో నీకు తెలుసా? నీ ఆరోగ్యం గురించి ఆలోచించు. నీకు వైద్య చికిత్సలు, నిరంతర సంరక్షణ అవసరం. ఇదంతా ఎందుకు? ఎవరి కోసం ఇంతటి త్యాగం చేస్తున్నావు? దయచేసి మళ్లీ ఆలోచించు."

వారి ప్రశ్నలు సహేతుకమైనవే. ఆమె తీసుకున్న నిర్ణయం సాధారణ లాజిక్‌కు అందనిది. మన్విత ఆ ప్రశ్నలను శాంతంగా, స్థిరంగా ఎదుర్కొంది. ఆమె కళ్లలో ఇప్పుడు డబ్బు, హోదా వెలుగు లేదు; దాని స్థానంలో కరుణ, నిప్పులాంటి సంకల్పం ఉన్నాయి.

మన్విత వారి వైపు చూసి, దృఢంగా, భావోద్వేగంగా మాట్లాడటం ప్రారంభించింది. ఆమె గొంతులో గతం పట్ల విరక్తి, భవిష్యత్తు పట్ల విశ్వాసం మిళితమయ్యాయి.

"నేను ఈ త్యాగం ఎవరికోసం చేయడం లేదు, మిత్రులారా! ఇది నా అంతరాత్మ శాంతి కోసం. నేను నా గౌరవాన్ని కాపాడుకోవడం కోసం. నేను నా జీవితంలో సత్యమైన ప్రయోజనం కోసం చేస్తున్నాను. పది మెట్లు నన్ను కుప్పకూల్చాయి.

ఆ మెట్లపై నన్ను మోసినప్పుడు, ఆ రక్షకభటుల వ్యాఖ్యలు నా ఆత్మను చంపాయి. ఆ రోజు నేను తెలుసుకున్నాను – కోట్ల రూపాయల జీతం, ఉన్నత హోదా కూడా, ఒక సాధారణ పౌరుడికి దక్కాల్సిన ఆత్మగౌరవాన్ని కొనలేవు అని!"

ఆమె ఒక క్షణం ఆగి, వారి కళ్లలోకి సూటిగా చూసింది.

"నేను నా శరీర వైకల్యం కారణంగా ఎన్నోసార్లు అవమానపడ్డాను, నిరాదరణకు గురయ్యాను. కానీ నా మేధస్సులో లోపం లేదు. నేటికీ, ఈ దేశంలో లక్షలాది మంది దివ్యాంగులు ప్రతిరోజూ ఈ అవమానాన్ని, ఈ శారీరక అడ్డంకులను ఎదుర్కొంటున్నారు. నేను వారి నిశ్శబ్ద వేదనకు గొంతుగా మారాలి. నాకున్న జ్ఞానం, నా అనుభవం – ఇవన్నీ కేవలం ఒక కంపెనీ లాభాల కోసం కాదు; ఈ సమాజాన్ని బాగుచేయడానికి ఉపయోగపడాలి. నా వీల్‌చైర్‌ నా జీవితాన్ని పరిమితం చేసింది, కానీ నా లక్ష్యాన్ని విస్తరించింది."

మన్విత మాటల్లోని నిజాయితీ, ఆమె నిస్వార్థ సంకల్పం వారిని కదిలించాయి. ఆమె ఇకపై ఒక మేనేజర్ కాదు; ఆమె సామాజిక న్యాయానికి నాయకత్వం వహిస్తున్న ఒక విప్లవకారిణి. ఆమె త్యాగం వెనుక ఉన్న ఉదాత్తమైన ఉద్దేశం వారికి అర్థమైంది. మన్విత రాజీనామా, కేవలం ఒక కార్పొరేట్ అసాధారణ సంఘటనగా కాకుండా, దేశంలో సమానత్వం వైపు జరిగిన ఒక మహాప్రారంభంగా చరిత్రలో నిలిచింది.

ఆ రోజు జరిగిన సంఘటనలో, ఆ పది మెట్లు, ఆపరేటింగ్ కాని లిఫ్ట్ – అవి కేవలం భవన నిర్మాణ లోపాలు మాత్రమే కావు; అవి మన్విత జీవితాన్ని ఒక్కసారిగా, సమూలంగా మలుపు తిప్పిన శక్తి కేంద్రాలు. తన వ్యక్తిగత ఆవేదనను సామాజిక లక్ష్యంగా మార్చుకోవాలని ఆమె అంతరాత్మ ఆదేశించింది. ఇకపై ఆమె జీవితం కేవలం జీతం, విలాసాలు, సౌకర్యవంతమైన కారు, విదేశీ పర్యటనల చుట్టూ తిరగకూడదని ఆమె సంకల్పం చేసుకుంది.

తనకున్న ఉన్నత చదువు, అత్యాధునిక సాంకేతిక విజ్ఞానం, మరియు బహుళజాతి కంపెనీలో పనిచేసిన అపారమైన అనుభవం – ఈ సంపదనంతా తనలాంటి వారికి సమాన అవకాశాలు కల్పించడం కోసం, గౌరవప్రదమైన జీవితం అందించడం కోసం ఉపయోగించాలని ఆమె నిశ్చయించుకుంది. ఇది మాటల్లో చెప్పినంత సులభమైన విషయం కాదు; ఇది ఆర్థికంగా, వృత్తిపరంగా ఒక గొప్ప త్యాగాన్ని డిమాండ్ చేసిన సాహసోపేతమైన నిర్ణయం.

ఆమె తన రాజీనామా నిర్ణయంపై సందేహాలు వెలిబుచ్చుతున్న స్నేహితులు, శ్రేయోభిలాషుల బృందం వైపు, ఏమాత్రం చలించని ఆత్మవిశ్వాసంతో కూడిన చిరునవ్వుతో చూసింది. ఆ నవ్వులో కోల్పోయిన సౌకర్యం పట్ల విచారం లేదు, కానీ కనుగొనబోయే లక్ష్యం పట్ల అపారమైన విశ్వాసం, ప్రశాంతత ఉన్నాయి. ఆమె గొంతులో దృఢత్వం, మాటల్లో స్పష్టత ప్రతిధ్వనించాయి:

"ఇప్పటివరకు నా జీవితాన్ని కార్పొరేట్ లాభాల కోసం, అంకెలు, వ్యాపార వృద్ధి చుట్టూ బతికాను. ఇకపై ఈ జీవితం మానవత్వం కోసం, సమానత్వం కోసం అంకితం," అని బదులిచ్చింది.

ఆ ప్రకటన కేవలం మాట కాదు; అది తన గత అహాన్ని, భౌతిక భవిష్యత్తును త్యజిస్తూ చేసిన ప్రమాణం. ఆమె తనకున్న కొద్దిపాటి పొదుపు మొత్తాన్ని, తన నిప్పులాంటి ధైర్యాన్ని మరియు అపారమైన నమ్మకాన్ని ఏకైక పెట్టుబడిగా పెట్టి, స్పర్శ ఫౌండేషన్ అనే లాభాపేక్ష లేని సంస్థను స్థాపించింది. ఆ ఫౌండేషన్ కేవలం ఒక సంస్థాగత నిర్మాణం కాదు; అది లక్షలాది మంది దివ్యాంగుల హృదయంలో ఆత్మగౌరవాన్ని, స్వతంత్రతను తిరిగి నింపడానికి చేసిన అద్భుతమైన ప్రయత్నం.

మన్విత దృష్టిలో, స్పర్శ ఫౌండేషన్ అంటే కేవలం ఆర్థిక సహాయం అందించడం కాదు, ఆత్మగౌరవాన్ని అందించడం. ఎందుకంటే ఒక వ్యక్తి తన పనిని తాను చేసుకునే స్వేచ్ఛ కంటే గొప్ప గౌరవం మరొకటి ఉండదని ఆమె అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకుంది.

స్పర్శ ఫౌండేషన్ యొక్క లక్ష్యం చాలా స్పష్టంగా, నిర్దిష్టంగా ఉండేది: భారతదేశంలోని ప్రధాన నగరాల్లోని ప్రభుత్వ భవనాలు మరియు పాఠశాలలను – ఇక్కడ ప్రతి పౌరుడికి అత్యంత అవసరమైన సేవలు అందుతాయో – ఆ ప్రదేశాలను చక్రాల కుర్చీ ఉపయోగించేవారికి, చూపులేనివారికి, వినికిడి లోపం ఉన్నవారికి పూర్తిగా అనుకూలంగా మార్చడం.

ఇది కేవలం ర్యాంపులు వేయడం కాదు; భవన ప్రవేశాలు, మరుగుదొడ్లు, సూచికలు, ప్రజా రవాణా కేంద్రాలు అన్నీ అందరికీ అందుబాటులో ఉండాలి. రాజ్యాంగం ప్రతి పౌరుడికి ఇచ్చిన హక్కులు, భౌతిక అడ్డంకుల కారణంగా వారు ఏ ఒక్కరూ కోల్పోకూడదనేది ఆమె అంతిమ లక్ష్యం. ప్రతిభ ఉన్నవారికి అవకాశం ఇవ్వాలి, వైకల్యం వారిని ఆపకూడదు.

అయితే, సమాజానికి మంచి చేయాలనే ఆమె ఉదాత్తమైన ఆశయం, కార్యరూపం దాల్చడానికి అడుగడుగునా కఠిన సవాళ్లను ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది. కార్పొరేట్ ప్రపంచంలో ఒక అత్యున్నత అధికారిణిగా ఆమెకు లభించిన గౌరవం, సులభమైన చేరువ ఇప్పుడు పూర్తిగా కనుమరుగయ్యాయి. సామాజిక సేవ అనేది లాభాపేక్ష లేని రంగం అయినప్పటికీ, ఇక్కడి పోరాటం డబ్బు, లాభాల పోరాటం కంటే దృఢమైనది, భావోద్వేగాలతో కూడినది.

=======================================

www.manatelugukathalu.com

మనో శిఖరం - పార్ట్ 8 | మన్విత డీపీఆర్ పోరాటం | బ్యాంక్ మేనేజర్ తిరస్కరణతో మరింత బలపడిన సంకల్పం

దివ్యాంగుల కోసం సమాన అవకాశాల కల్పన లక్ష్యంగా మన్విత స్పర్శ ఫౌండేషన్ డీపీఆర్‌ను సిద్ధం చేసింది. అయితే ప్రభుత్వ నిరాసక్తత, బ్యాంక్ మేనేజర్ అవమానకరమైన తిరస్కరణ ఆమెను వెనక్కు నెట్టలేకపోయాయి. ఆ సంఘటన ఆమె సంకల్పాన్ని మరింత పదును పెట్టింది.

======================================= 

Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు

 ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం

 ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

  ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం

 ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.

లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.

https://www.facebook.com/ManaTeluguKathaluDotCom

గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.

రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap/profile

నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్‌ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.

ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.

ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.

సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.

ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.

మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.

సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.