మాతృశ్రీ తరిగొండ వెంగమాంబ - పార్ట్ 1
- Ch. Pratap
- 17 hours ago
- 7 min read
Mathrusri Tariginda Vengamamba - Part 1- Telugu Devotional Serial | Ch. Pratap
మాతృశ్రీ తరిగొండ వెంగమాంబ - పార్ట్ 1 - తెలుగు భక్తిరస ధారావాహిక | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 01/09/2026
తరిగొండ వెంగమాంబ జీవితం భక్తి, ఆత్మనిబద్ధత దైవానురక్తి ఎంతటి కఠినమైన సామాజిక అడ్డంకులనైనా అధిగమించగలదో నిరూపించిన ఒక అపూర్వ గాథ. ఆమె కేవలం సామాన్య భక్తురాలు మాత్రమే కాదు; ఆమె ఒక గొప్ప తత్త్వజ్ఞాని, అసమాన కవయిత్రి ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శి.
ఆమెకు శ్రీ వేంకటేశ్వర స్వామి కేవలం ఒక పూజ్యదైవం కాదు, ఆమె అస్తిత్వానికి ఆయనే మూలాధారం.
వెంగమాంబ బాల్యంలోనే అక్షర జ్ఞానాన్ని మించి ఆత్మజ్ఞానాన్ని సంపాదించింది. ఆమె తండ్రి కృష్ణయామాత్యులు ఆమెకు విద్య నేర్పించాలని ప్రయత్నించినప్పుడు, ఆమె లౌకిక విద్యల కంటే దైవిక విద్యపైనే మక్కువ చూపింది.
ఆ కాలపు ఆచారాల ప్రకారం ఆమెకు బాల్యంలోనే వివాహం జరిగింది. కానీ ఆమె భర్త వెంకటాచలపతి అకాల మరణం చెందడంతో ఆమె జీవితం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. సమాజం ఆమెను వితంతువుగా ముద్రవేసి, వైధవ్య ఆచారాలను పాటించాలని ఒత్తిడి చేసింది. తల నీలాలు సమర్పించాలని, గాజులు పగులగొట్టాలని పట్టుబట్టినా, వెంగమాంబ మాత్రం తాను నిత్య సుమంగళినని, జగత్పతి అయిన శ్రీనివాసుడే తన భర్త అని ధైర్యంగా ప్రకటించింది.
ఆమె ఎదురుతిరిగిన తీరు ఆనాటి సంప్రదాయ వాదులకు మింగుడుపడలేదు. ఆమెను పిచ్చిదని, దయ్యం పట్టిందని నానా రకాలుగా హింసించారు. ఆమె కళ్ళలో కారం చల్లారు, చీకటి గదిలో బంధించారు. అయినా ఆమెలోని భక్తి అణువంతైనా తగ్గలేదు.
నరసింహస్వామిపై ఆమెకున్న నమ్మకం ఆమెను అన్ని ఆపదల నుండి రక్షించింది. తరిగొండ సమీపంలోని గుహల్లో కఠినమైన తపస్సు చేసి, యోగ సిద్ధులను పొందింది. ఆ సమయంలోనే ఆమె అనేక యక్షగానాలు, ద్విపద కావ్యాలు, సంకీర్తనలు రచించింది. ఆమె శైలి అత్యంత సరళంగా ఉంటూనే, వేదాంత సారాన్ని సామాన్యులకు సైతం అర్థమయ్యేలా అందించింది.
తిరుమల కొండకు వెళ్లిన తర్వాత వెంగమాంబ ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణం మరో శిఖరాన్ని చేరుకుంది. అక్కడ ఆమె నిరంతరం స్వామివారికి పుష్ప కైంకర్యం చేసేది. ప్రతిరోజూ స్వామివారికి హారతి ఇచ్చే సమయంలో ఆమె ఒక వింతైన స్థితిలోకి వెళ్లేది.
అర్చకులు ఆమెను ఆలయంలోనికి రాకుండా అడ్డుకున్నప్పుడు, స్వామివారే స్వయంగా వెంగమాంబ ఇంటికి వెళ్లి హారతి స్వీకరించేవారని ప్రతీతి. నేటికీ తిరుమల శ్రీవారి ఆలయంలో రాత్రిపూట ఏకాంత సేవ సమయంలో వెంగమాంబ పేరుతో ఇచ్చే 'వెంగమాంబ ముత్యాల హారతి' ఆమె భక్తికి నిదర్శనం.
ఆమె కేవలం భక్తికే పరిమితం కాకుండా, సామాజిక స్పృహను కూడా ప్రదర్శించింది. తిరుమలలో అన్నదాన సంప్రదాయానికి ఆమె పునాది వేసింది. ఆకలితో వచ్చే భక్తులందరికీ ఆమె స్వయంగా వంట చేసి వడ్డించేది. ఒక సామాన్య స్త్రీ తన సంకల్పంతో అక్షయపాత్ర లాంటి అన్నదాన సత్రాన్ని నడపడం అందరినీ ఆశ్చర్యపరిచింది.
ఆమె రచించిన 'వేంకటాచల మహాత్మ్యం', 'విష్ణు పారిజాతం', 'శివ నాటకం' వంటి గ్రంథాలు తెలుగు సాహిత్యంలో ఆణిముత్యాలు. ఆమె జీవితం ఒక పాఠం. భక్తి మార్గంలో నడిచే వారికి ఎన్ని అడ్డంకులు ఎదురైనా, పరమాత్మపై నమ్మకం ఉంటే విజయం నిశ్చయమని ఆమె నిరూపించింది. వెంగమాంబ చూపిన కరుణ, త్యాగం, నిబద్ధత చిరస్మరణీయమైనవి.
తరిగొండ వెంగమాంబ బాల్యంలో ఆమెకు మొక్కల పట్ల, ప్రకృతి పట్ల ఉన్న అవ్యాజమైన అనురాగాన్ని మరియు ఆ సందర్భంలో జరిగిన ఒక అద్భుత ఘట్టాన్ని ఇక్కడ స్మరించుకోవచ్చు. వెంగమాంబ ఎనిమిది ఏళ్ళ వయసులో ఉన్నప్పుడు, తరిగొండ గ్రామంలో ఒక చిన్న పూల తోటను పెంచేది. ఆ తోటలోని ప్రతి మొక్కను ఆమె సాక్షాత్తూ పరమాత్మ స్వరూపంగా భావించేది.
సాధారణంగా పిల్లలు పూలను కోసి ఆడుకుంటారు, కానీ వెంగమాంబ మాత్రం పూలు కోయడానికి ఇష్టపడేది కాదు. "మొక్క నుండి పూలను వేరు చేయడం అంటే తల్లి నుండి బిడ్డను వేరు చేయడమే" అని ఆమె తన తల్లితో అనేదట.
తరిగొండ వెంగమాంబ బాల్యంలో ఆమెకు ‘అక్షరాభ్యాసం’ జరిగిన సమయంలో చోటుచేసుకున్న ఒక దివ్యమైన ఘట్టం ఆమెలోని అసాధారణ మేధస్సును మరియు ఆధ్యాత్మిక పరిణతిని ఆవిష్కరిస్తుంది.
వెంగమాంబకు ఐదేళ్లు నిండినప్పుడు, సంప్రదాయం ప్రకారం ఆమె తండ్రి కృష్ణయామాత్యులు ఆమెకు విద్య నేర్పించాలని నిశ్చయించారు. ఇందుకోసం గ్రామంలోని ఒక పండితుడిని ఆహ్వానించి, శుభముహూర్తాన అక్షరాభ్యాస వేడుకను ఏర్పాటు చేశారు.
ఆ వేడుకలో భాగంగా పండితుడు ఒక పళ్లెంలో బియ్యం పోసి, వెంగమాంబ చేయి పట్టుకుని ‘ఓం నమః శివాయ’ లేదా ‘ఓం నమో నారాయణాయ’ అని రాయించాలని ప్రయత్నించారు.
అయితే, వెంగమాంబ పండితుడి చేయిని సున్నితంగా పక్కకు నెట్టి, బియ్యంలో ఎవరూ నేర్పించకుండానే ‘శ్రీ నృసింహ’ అనే అక్షరాలను అత్యంత అందంగా రాసింది.
ఇది చూసి అక్కడున్న వారందరూ ఆశ్చర్యపోయారు. పండితుడు ఆమెను పరీక్షించాలనే ఉద్దేశంతో, "అమ్మా! నీవు రాసిన అక్షరాలకు అర్థం తెలుసా?" అని అడిగారు.
అప్పుడు ఆ చిన్నారి వెంగమాంబ, "నరసింహ అంటే అజ్ఞానమనే చీకటిని చీల్చే జ్ఞాన ప్రకాశం. ఆయన నా హృదయంలో కొలువై ఉన్నాడు, అందుకే ఆయన నామమే నా మొదటి అక్షరం" అని గంభీరంగా సమాధానం ఇచ్చింది.
ఐదేళ్ల బాలిక నోట అంతటి వేదాంత పరమైన అర్థం రావడం చూసి ఆ పండితుడు నిశ్చేష్టుడయ్యాడు.
ఆ మరుసటి రోజు నుండి ఆమె పాఠశాలకు వెళ్లడం ప్రారంభించింది. కానీ ఆమె ఇతర పిల్లల్లాగా పాఠాలు చదవడానికి ఆసక్తి చూపక, ప్రకృతిని గమనిస్తూ ఉండిపోయేది.
ఒకరోజు ఉపాధ్యాయుడు ఆమెను మందలించి, "చదువుకోకుండా ఏం చూస్తున్నావు?" అని అడిగారు.
వెంగమాంబ చిరునవ్వుతో, "గురువుగారూ! పుస్తకాల్లో ఉన్న అక్షరాల కంటే, ఆ చెట్లు, పక్షులు పాడుతున్న భగవన్నామం నాకు స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది. ఆ చదువే నాకు కావాలి" అని పలికింది.
ఆ వెంటనే ఆమె ఆశువుగా నరసింహస్వామిని స్తుతిస్తూ ఒక పద్యం పాడింది. ఆ పద్యంలోని ఛందస్సు, అలంకారాలు చూసిన ఉపాధ్యాయుడు ఆమెకు సాష్టాంగ నమస్కారం చేసి, "ఈమెకు నేను పాఠాలు చెప్పడం కాదు, ఈమె పాదాల చెంత కూర్చుని నేను జ్ఞానం నేర్చుకోవాలి" అని అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయారు.
ఈ సంఘటన వెంగమాంబ జీవితంలో ఒక గొప్ప మలుపు. ఆమెకు అక్షర జ్ఞానం అనేది గురువుల ద్వారా కాకుండా, నేరుగా దైవానుగ్రహం ద్వారా లభించిందని లోకానికి తెలిసింది. బాల్యంలో జరిగిన ఈ అద్భుత ఘట్టం ఆమెలోని 'వాగ్దేవి' కటాక్షాన్ని చాటిచెప్పింది. సమాజం నిర్దేశించిన విద్యా పద్ధతులకు ఆమె లొంగలేదు, కేవలం ఆత్మవిద్యనే పరమావధిగా భావించింది.
ఈ ప్రతిభే తర్వాతి కాలంలో ఆమెను వందలాది కీర్తనలు, యక్షగానాలు రచించేలా పురికొల్పింది. దైవభక్తి ఉంటే విద్య అనేది దానంతట అదే సిద్ధిస్తుందని వెంగమాంబ తన బాల్య చర్యల ద్వారా నిరూపించింది. ఈ పవిత్రమైన అనుభవం ఆమెను ఒక మహనీయ కవయిత్రిగా తీర్చిదిద్దడానికి పునాది వేసింది.
ఒకసారి గ్రామంలో తీవ్రమైన ఎండలు మండుతున్నాయి. ఊరిలోని బావులన్నీ అడుగంటాయి. వెంగమాంబ పెంచుతున్న తోటలోని మొక్కలు నీరు లేక వాడిపోవడం మొదలయ్యాయి. తన కళ్ల ముందే మొక్కలు చనిపోతుంటే చూడలేక ఆమె ఎంతో దుఃఖించింది.
తన వద్ద ఉన్న కొద్దిపాటి తాగునీటిని ఆ మొక్కలకు పోసేది, కానీ అది ఏమాత్రం సరిపోయేది కాదు. ఒకరోజు మధ్యాహ్నం, ఎండ తీవ్రతకు తాళలేక ఒక మల్లె తీగ పూర్తిగా ఎండిపోయింది. అది చూసిన వెంగమాంబ ఆ మొక్కను గట్టిగా హత్తుకుని, కన్నీళ్లతో నరసింహస్వామిని ప్రార్థించడం ప్రారంభించింది.
"స్వామీ! ఈ జీవరాశిని కాపాడలేని ఈ జన్మ ఎందుకు? వీటికి ప్రాణం పోయలేవా?" అని ఆర్తిగా వేడుకుంది.
ఆశ్చర్యకరంగా, ఆకాశం నిర్మలంగా ఉన్నప్పటికీ, వెంగమాంబ నిలబడిన ఆ చిన్న తోటపై మాత్రమే అకస్మాత్తుగా చిన్నపాటి వర్షం కురిసింది. ఆ వర్షపు చినుకులు తాకగానే వాడిపోయిన మల్లె తీగ మళ్లీ ప్రాణం పోసుకుని, పచ్చని చిగుళ్లతో కళకళలాడింది.
అంతేకాకుండా, ఆ చిన్న తోటలో ఎన్నడూ లేని విధంగా ఒకేసారి వందలాది పూలు వికసించి, ఆ ప్రాంతమంతా దివ్య పరిమళంతో నిండిపోయింది. ఈ దృశ్యాన్ని చూసిన గ్రామస్థులు అవాక్కయ్యారు. ప్రకృతి కూడా ఆమె మాటకు కట్టుబడి ఉందనడానికి ఇదొక నిదర్శనంగా నిలిచింది.
ఈ సంఘటన జరిగిన తర్వాత వెంగమాంబ తన తోటలోని పూలతో ఒక అందమైన మాలను అల్లి, నరసింహస్వామి ఆలయానికి తీసుకువెళ్లింది. ఆమె ఆలయంలోకి అడుగు పెట్టగానే, స్వామివారి విగ్రహం నుండి ఒక దివ్యమైన వెలుగు వచ్చి ఆ మాలను ఆవరించడం అందరూ గమనించారు.
బాల్యంలో జరిగిన ఈ ఘటన ద్వారా ఆమె జీవకారుణ్యం మరియు ప్రకృతి పట్ల ఆమెకున్న గౌరవం వెల్లడయ్యాయి. మనుషులకే కాకుండా మూగ జీవాలకు, మొక్కలకు కూడా ప్రాణం ఉంటుందని, వాటిని ప్రేమించడమే అసలైన దైవ సేవ అని ఆమె తన చర్య ద్వారా నిరూపించింది.
ఈ పవిత్రమైన అనుభవం ఆమెను భవిష్యత్తులో తిరుమల క్షేత్రంలో పుష్ప కైంకర్యం చేయడానికి పురికొల్పింది. బాల్యంలోనే ఆమె చూపిన ఈ అచంచలమైన విశ్వాసం మరియు ప్రకృతితో ఆమెకున్న తాదాత్మ్యం ఆమెను ఒక మహాయోగినిగా తీర్చిదిద్దాయి.
తరిగొండ వెంగమాంబ బాల్యంలో ఆమెకు సంగీతం పట్ల కలిగిన సహజ సిద్ధమైన ప్రావీణ్యం మరియు ఆ సందర్భంలో జరిగిన ఒక దివ్యమైన ఘట్టం ఆమెలోని కళాత్మక హృదయాన్ని ఆవిష్కరిస్తుంది. వెంగమాంబకు సుమారు ఏడేళ్ల వయసున్నప్పుడు, వారి గ్రామంలోని నరసింహస్వామి ఆలయంలో ప్రతి ఏటా జరిగే వసంతోత్సవాలు అత్యంత వైభవంగా జరిగేవి.
ఆ ఉత్సవాల సందర్భంగా ప్రసిద్ధ సంగీత విద్వాంసులు వచ్చి స్వామివారి సన్నిధిలో కీర్తనలు ఆలపించేవారు. ఒకనాడు ఒక విద్వాంసుడు త్యాగరాజ స్వామి లేదా ఇతర అన్నమయ్య సంకీర్తనల వంటి క్లిష్టమైన రాగాలను పాడుతుండగా, చిన్నారి వెంగమాంబ ఆ రాగంలోని ఒక చిన్న దోషాన్ని పసిగట్టింది.
ఆ పండితుడు ఒక రాగాన్ని ఆలపిస్తూ మధ్యలో ఆగిపోగా, వెంగమాంబ చటుక్కున లేచి నిలబడి, ఆ రాగాన్ని ఎంతో మధురంగా, శాస్త్రబద్ధంగా కొనసాగించింది.
అసలు సంగీత శిక్షణే లేని ఒక చిన్న బాలిక అంతటి క్లిష్టమైన 'ఆలాపన' చేయడం చూసి అక్కడున్న వారందరూ నిశ్చేష్టులయ్యారు. ఆమె గొంతులో ఏదో తెలియని మాధుర్యం, దైవికమైన శక్తి ఉండటాన్ని పండితులు గమనించారు.
ఆ విద్వాంసుడు ఆశ్చర్యంతో, "అమ్మా! నీకు ఈ సంగీత జ్ఞానం ఎక్కడ లభించింది?" అని అడిగారు.
దానికి వెంగమాంబ, "నేను పాడుతున్నది రాగం కాదు స్వామీ, నా హృదయంలోని స్వామి వినిపిస్తున్న నాదం" అని బదులిచ్చింది.
ఆ రోజే ఆమె మొట్టమొదటిసారిగా సొంతంగా ఒక కీర్తనను ఆశువుగా (అప్పటికప్పుడు) రచించి పాడింది. ఆ కీర్తనలోని పదబంధాలు, భక్తి భావం చూసి గ్రామ పెద్దలు ఆమెను సాక్షాత్తూ గంధర్వ కన్యగా భావించారు.
ఆ మరుసటి రోజు నుండి వెంగమాంబ ప్రతిరోజూ సాయంత్రం ఆలయ ప్రాంగణంలో కూర్చుని కీర్తనలు పాడుతుంటే, పక్షులు, గోవులు కూడా అక్కడికి వచ్చి నిశ్శబ్దంగా వినేవట. ఆమె సంగీతానికి ప్రకృతి పరవశించిపోయేదని, ఆమె పాడుతున్నంత సేపు ఆలయంలోని దీపాలు మరింత కాంతివంతంగా వెలిగేవని చెబుతారు.
ఈ ఘట్టం వెంగమాంబను ఒక గొప్ప 'వాగ్గేయకారిణి'గా తీర్చిదిద్దింది. కేవలం మాటలతో కాకుండా, రాగ తాళాలతో భగవంతుని మనసును ఎలా గెలవవచ్చో ఆమె తన బాల్యంలోనే నిరూపించింది.
సమాజంలోని కట్టుబాట్లు ఆమెను మౌనంగా ఉండమని శాసించినా, ఆమెలోని సంగీత సరస్వతి మాత్రం నిరంతరం ప్రవహిస్తూనే ఉంది. ఈ పవిత్రమైన అనుభవం ఆమెను తదుపరి కాలంలో 'వేంకటాచల మహాత్మ్యం' వంటి గొప్ప కావ్యాలను, యక్షగానాలను రాయడానికి ప్రేరేపించింది.
భక్తికి భాషతో పాటు భావం, రాగం తోడైతే అది మోక్ష మార్గం అవుతుందని వెంగమాంబ తన బాల్య ప్రతిభతో లోకానికి చాటిచెప్పింది. ఈ అద్భుత ఘట్టం ఆమె ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణంలో ఒక మధురమైన మలుపుగా నిలిచిపోయింది.
తరిగొండ వెంగమాంబ బాల్యంలో ఆమెకు గోవుల పట్ల ఉన్న అమితమైన ప్రేమను మరియు ఆ సందర్భంలో జరిగిన ఒక అద్భుత ఘట్టాన్ని ఇక్కడ స్మరించుకోవచ్చు.
వెంగమాంబకు సుమారు ఆరేళ్ల వయసున్నప్పుడు, వారి ఇంట్లో ఉండే గోవులను ఆమె తన ప్రాణ స్నేహితుల్లా భావించేది. ప్రతిరోజూ ఉదయాన్నే లేవగానే గోశాలకు వెళ్లి, వాటికి పచ్చగడ్డి వేసి, వాటి నుదుట తిలకం దిద్ది ముద్దులాడేది. ఒకరోజు ఆమె తండ్రి కృష్ణయామాత్యులు ఒక కొత్త ఆవును కొని తెచ్చారు. ఆ ఆవు చాలా క్రూరంగా ప్రవర్తిస్తూ, ఎవరినీ తన దరి చేరనివ్వకుండా పొడవడానికి వచ్చేది.
గ్రామంలోని వారు ఆ ఆవును చూసి భయపడేవారు. కానీ చిన్నారి వెంగమాంబ ఏమాత్రం భయం లేకుండా ఆ ఆవు దగ్గరకు వెళ్లడానికి ప్రయత్నించింది. తండ్రి ఎంత వారించినా వినకుండా, ఆమె ఆ ఆవు వద్దకు వెళ్లి దాని కళ్లలోకి సూటిగా చూసింది.
అద్భుతం ఏమిటంటే, అప్పటివరకు రంకెలు వేస్తూ అల్లరి చేసిన ఆ ఆవు, వెంగమాంబను చూడగానే ఒక్కసారిగా సాధువులా మారిపోయింది. అది తన తలను వంచి వెంగమాంబ చేతులను నాకడం చూసి అక్కడున్న వారందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.
వెంగమాంబ ఆ ఆవు చెవిలో ఏదో రహస్యం చెప్పినట్లుగా కనిపించింది, ఆ క్షణం నుండి ఆ ఆవు ఆమె నీడలా వెంట తిరిగేది.
ఒకనాడు వెంగమాంబ అడవికి ఆవులను మేపడానికి తీసుకువెళ్లినప్పుడు, ఒక భయంకరమైన చిరుతపులి పశువుల మందపై దాడి చేయడానికి వచ్చింది. ఇతర గోవులు భయంతో పరుగులు తీస్తుంటే, వెంగమాంబ మాత్రం నిశ్చలంగా నిలబడి నరసింహస్వామిని ధ్యానించింది.
ఆశ్చర్యకరంగా, ఆ చిరుతపులి ఆమె దగ్గరకు వచ్చి, ఎటువంటి హాని చేయకుండా వెనుదిరిగి వెళ్లిపోయింది. ఈ వార్త గ్రామం అంతటా వ్యాపించింది. వెంగమాంబ తనలోని అహింసా పరమోధర్మం మరియు దైవశక్తితో క్రూర మృగాలను సైతం శాంతింపజేయగలదని అందరూ నమ్మారు. ఈ సంఘటన తర్వాత వెంగమాంబ తన కీర్తనలలో గోవులను శ్రీకృష్ణుడికి ఇష్టమైన జీవులుగా అభివర్ణించింది.
బాల్యంలో జరిగిన ఈ ఘటన ఆమెలోని జీవకారుణ్యాన్ని మరియు యోగశక్తిని చాటిచెప్పింది. కేవలం మనుషులకే కాకుండా, మూగ జీవులకు కూడా భాష ఉంటుందని, అది కేవలం ప్రేమ మరియు భక్తితో మాత్రమే అర్థమవుతుందని ఆమె నిరూపించింది.
ఈ పవిత్రమైన అనుభవం ఆమెను భవిష్యత్తులో తిరుమల కొండల్లో వన్యప్రాణుల మధ్య ఎటువంటి భయం లేకుండా తపస్సు చేయడానికి సిద్ధం చేసింది. వెంగమాంబ చూపిన ఈ కరుణా మార్గం నేటికీ భక్తులకు మార్గదర్శకంగా నిలుస్తోంది.
తన చుట్టూ ఉన్న ప్రాణులన్నింటిలోనూ ఆ పరమాత్మను దర్శించిన గొప్ప యోగినిగా ఆమె బాల్యం నుండే రూపుదిద్దుకుంది. ఒక చిన్న బాలిక తన సంకల్పంతో ప్రకృతిలోని క్రూరత్వాన్ని ఎలా మార్చగలదో చెప్పడానికి ఈ ఘటన ఒక గొప్ప ఉదాహరణ.
========================
ఇంకా ఉంది.
మాతృశ్రీ తరిగొండ వెంగమాంబ పార్ట్ 2
త్వరలో మీ ముందుకు రానుంది.
========================
=======================================
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap/profile
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments