మాతృమూర్తి

#Mathrumurthy, #మాతృమూర్తి, #ChPratap, #TeluguInspirationalStories, #ప్రేరణాదాయకకథలు

Mathrumurthy - New Telugu Story Written By Ch. Pratap 

Published In manatelugukathalu.com On 02/12/2025

మాతృమూర్తి - తెలుగు కథ

రచన: Ch. ప్రతాప్ 

ఊరు, కృష్ణా జిల్లాలోని పచ్చటి పంట పొలాల మధ్య ఉండే 'రామచంద్రాపురం'. మాది సామాన్య రైతు కుటుంబం. నాన్న రామారావు ఒక చిన్న రైతు. తన జీవితంలో ప్రతి శ్వాసనూ, ప్రతి చుక్క చెమటనూ ఆ పొలం కోసమే ధారపోశారు. అమ్మ సీతాలక్ష్మి కష్టంలోనూ, సుఖంలోనూ నాన్నకు తోడుగా నిలబడింది. నాన్న పగలంతా పొలంలో పనిచేస్తే, అమ్మ ఇంటిని, కుటుంబాన్ని, ముఖ్యంగా నా చదువును కంటికి రెప్పలా చూసుకుంది. మా కళ్ల ముందు వారు ఉన్నతమైన జీవితం గడపకపోయినా, మా భవిష్యత్తు మాత్రం ఎంతో ఉజ్వలంగా ఉండాలని వారు ఆకాంక్షించారు. చదువుల కోసం, మంచి జీవితం కోసం వారు తమ సొంత కలలను, అవసరాలను పక్కన పెట్టారు. వారిద్దరూ మా కోసం త్యాగం చేయని రోజు లేదు, అప్పు చేయని సందర్భం లేదు. వారిద్దరి శ్రమ, ప్రేమ, త్యాగాల పునాది మీదే నా జీవితం నిలబడింది.

నా పుట్టుక నుండి నన్ను అల్లారుముద్దుగా పెంచింది అమ్మ, సీతాలక్ష్మి. నా బాల్యమంతా ఆమె కనుపాప కిందనే గడిచింది. ఆ రోజుల్లో మాది వ్యవసాయ కుటుంబం, చేతినిండా పని ఉన్నా, నా ఆకలి, నా నిద్ర, నా చిరునవ్వు తప్ప ఆమెకు వేరే ప్రపంచమే లేదు. చిన్నప్పుడు నాకు జ్వరం వస్తే, రాత్రంతా తను నిద్ర మానుకుని, నుదుటిపై తడిగుడ్డలు వేసి, పక్కనే కూర్చుని పలకరించేది. తన పళ్లెం నుండి ముద్దలు తీసి, నా పళ్లెం నిండా పెట్టి, తను మాత్రం పస్తులుండేది. నా చిన్ని వేలు పట్టుకుని బడికి తీసుకెళ్లినప్పటి నుండి, కాలేజీలో ఫీజు కట్టడానికి అప్పుల కోసం పడిన ఆరాటం వరకు, ఆమె ప్రేమ ఎప్పుడూ ఒక కవచంలా నన్ను కాపాడుతూనే వచ్చింది. అందుకేనేమో, అమ్మకి నేను కేవలం కొడుకుని కాదు, తన ఆత్మలో సగభాగం. నా మనసులో ఎలాంటి కష్టం ఉన్నా, నా కళ్ళలో చూసి ఇట్టే పసిగట్టేసేది. మా బంధం కేవలం రక్తసంబంధం కాదు, అది త్యాగంతో, అపరిమితమైన అనురాగంతో అల్లిన ఒక అపురూపమైన జీవన బంధం.

నాకు కేవలం పదేళ్ల వయస్సులో జరిగిన ఒక కారు ప్రమాదంలో మరణానికి దగ్గరగా వెళ్ళాను. అది నా జీవితాన్ని ఆపరేషన్ థియేటర్ ముందు ఆపేసింది. అనేక ఎముకలు విరగడంతో, పదిహేను రోజులు వైద్యశాలలో మృత్యువుతో పోరాడాల్సి వచ్చింది. ఆ భయంకరమైన రోజుల్లో, నా తల్లి సీతాలక్ష్మి నాకు కేవలం అమ్మ మాత్రమే కాదు, ఆ దేవుడే అయ్యింది. ఆమె ఒక్క నిమిషం కూడా కనురెప్ప వాల్చకుండా, కనీసం తన గురించి ఆలోచించుకోకుండా నాకు సేవలు చేసింది. ఆసుపత్రిలో పసిపిల్లల ఏడుపు, మందుల వాసన, డాక్టర్ల హడావిడి మధ్య, నా పక్కనే జాగారం చేస్తూ, నా వేదనను తన వేదనగా అనుభవించింది. నన్ను కౌగిలించుకుని, "ధైర్యంగా ఉండు నాన్నా," అని మెల్లిగా గుసగుసలాడేది.

నా వైద్యానికి మూడు సీసాల నెత్తురు అత్యవసరమైనప్పుడు, పరిస్థితి విషమించిందనే మాట వినగానే, ఆమె గుండె తరుక్కుపోయింది. అయినా ధైర్యాన్ని కూడదీసుకుని, వైద్యశాలలో పరిగెత్తి, తెలిసినవారందరినీ కాళ్లు పట్టుకుని బతిమాలుకుని, కడుపు నిండా దానం చేసేవారిని ఒప్పించి ఆ అమూల్యమైన నెత్తురును సమకూర్చింది. నా ప్రాణం నిలిచిందనే శుభవార్త వినగానే, ఆమె కళ్ల నుండి ఆనంద కన్నీళ్లు ధారగా కారాయి. వెంటనే, నలభై రోజులు పస్తు ఉండి, తిరుమల ఏడు కొండలు నడుచుకుంటూ వస్తానని మొక్కుకుంది. వైద్యశాల గదిలో ఆమె చూపిన ధైర్యం, ఆప్యాయత, దైవంపైన ఆమెకున్న విశ్వాసం... ఆ సంఘటన అమ్మ ప్రేమకు, ఆమె అనంతమైన త్యాగానికి నిలువెత్తు సాక్ష్యం. ఆమె ఆ మూర్తిమత్వం నా గుండెల్లో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోయింది.

నేను ఇంజనీరింగ్ పూర్తయ్యాక, ఢిల్లీలో ఉద్యోగం దొరికినప్పటికీ, ఇంటికి దూరంగా వెళ్లాలన్న భయంతో, ఆ సైట్ ఇంజనీర్ ఉద్యోగంలో చేరడానికి ఏమాత్రం ఇష్టపడలేదు. "అమ్మా, అంతదూరం పోయి కష్టపడటం ఎందుకు? ఇక్కడే చిన్న ఉద్యోగం చూసుకుని ఉందాం," అని మొండికేశాను. అప్పుడు అమ్మ నా పక్కన కూర్చుని, నా చేతిని ప్రేమగా పట్టుకుని, "కార్తీక్, నువ్వు నాలుగు రాళ్లు సంపాదించడం కోసమే కాదు, నువ్వు గొప్ప ప్రపంచాన్ని చూడాలి, కొత్త విషయాలు నేర్చుకోవాలి. చిన్న చెట్టుకు పెద్ద ఆశయం ఉండకూడదా? వెళ్లు నాన్నా, నువ్వు అక్కడ ఒక్క అడుగు ముందుకు వేస్తే, మేమిక్కడ పది అడుగులు ధైర్యంగా నడుస్తాం. ఇంట్లో కూర్చుని చిన్న జీతం తెచ్చుకుంటే, మన కష్టాలు ఎప్పటికీ తీరవు. మన కోసం, నీ కోసం, నువ్వు వెళ్లాలి. మగవాడికి ధైర్యమే ఆస్తి. మూడు నెలలు కష్టపడు, తర్వాత నువ్వే వెనక్కి తిరిగి చూడవు," అంటూ ఆమె ఇచ్చిన ఆ ప్రేరణ, ఆత్మవిశ్వాసం, నా భయాన్ని పటాపంచలు చేసింది. ఆ రోజు అమ్మ మాటలే నన్ను ఢిల్లీ వైపు నడిపించాయి, ఈ రోజు నా జీవితాన్ని మార్చాయి.

ఆ రోజు, ఢిల్లీ రైలు ఎక్కేముందు, అమ్మ, సీతాలక్ష్మి, కన్నీళ్లు ఆపుకుంటూ, "కొత్త చోటు, జాగ్రత్తగా ఉండు నాన్నా, వంట సరిగా చేసుకో, ఆరోగ్యం పాడుచేసుకోకు," అని పదేపదే చెప్పిన మాటలు నా చెవుల్లో ఇప్పటికీ వినిపిస్తాయి.

ఆ రోజుకు సరిగ్గా పన్నెండు నెలల పోస్టింగ్ పూర్తయ్యింది. ట్రైనింగ్ పీరియడ్ ఒక సంవత్సరం తర్వాత మాకు కంఫర్మేషన్ లెటర్స్ ఇచ్చి ఒక పది రోజులు సెలవు గ్రాంట్ చేసారు. సెలవులు రావడం, ఇంటికి వెళ్లడానికి టికెట్ బుక్ చేసుకోవడం... అంతా కలలా జరిగింది. 'యంత్రం'లా పనిచేసిన ఆ మూడు నెలల ఒంటరి కష్టం, ఇంటి ముఖం చూడబోతున్నాననే ఆలోచనతో ఒక్కసారిగా తేలికపడింది. నా జీతం, నా కష్టం, నా విజయం—అన్నీ ఇప్పుడు మా అమ్మ, నాన్నల కళ్లల్లో చూడబోతున్నాను.

ఢిల్లీ నుండి బయలుదేరే ముందు, నా మొదటి మూడు నెలల జీతాన్ని లెక్కబెట్టుకున్నాను. నా కష్టం విలువైన కానుకల రూపంలో ఇంటికి తీసుకెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాను. ఈ ప్రయాణంలో నాన్నకు ఇవ్వడానికి మంచి లెదర్ పర్సు కొన్నాను. చెల్లెలు, శారదకు ఆమె కోరుకున్న ఖరీదైన కాలేజీ బ్యాగ్, కొత్త ఫోన్ కవర్, కొన్ని చాక్లెట్లు తీసుకున్నాను. ఇక మా చిన్నాయన, పెద్దమ్మ కుటుంబాల కోసం ఢిల్లీ స్పెషల్ బట్టలు, రకరకాల స్వీట్ల ప్యాకెట్లు సిద్ధం చేశాను. పక్కింటి మురళి అంకుల్‌కు ఆయనకు ఇష్టమైన మంచి నవల కూడా కొనడం మర్చిపోలేదు.

సుమారు పది మందికి పైగా... నా చిన్ననాటి స్నేహితులు, బంధువులు, చుట్టుపక్కల ఆత్మీయులు—అందరికీ ప్రేమతో కానుకలు కొన్నాను. నా లిస్టులో ఉన్న అందరి పేర్లను జాగ్రత్తగా టిక్ చేసుకున్నాను. అమ్మ పేరు మాత్రం ఆ లిస్టులో చేర్చడం మర్చిపోయాను. ఎందుకో తెలియదు... బహుశా అమ్మకు వస్తువులు కొని ఇవ్వడం కన్నా, తన ఎదురుగా ఉండటమే పెద్ద కానుక అనుకున్నానేమో! లేక, ఇంకేదైనా పెద్ద గిఫ్ట్ తర్వాత కొనాలని వాయిదా వేసానో!

రైలు ప్రయాణం, ఆటో ప్రయాణం దాటి ఇంటి గుమ్మం చేరాను. తలుపు తెరవగానే, లోపల ఆనందం ఉప్పొంగింది. నాన్న, రామారావు, నన్ను గట్టిగా హత్తుకుని కళ్ల నిండా ఆనందంతో 'మా పెద్ద ఇంజనీరు వచ్చాడు' అని నవ్వారు.

అమ్మ, సీతాలక్ష్మి... ఆమె కళ్లలో ఆనందం ఉంది, కానీ, ఆ మూడు నెలల దూరం ఆమె కళ్ల వెంట నీరుగా మారింది. ఆ ఢిల్లీ మహానగరంలో నేను ఎదుర్కొన్న ప్రతి సవాలు, తీసుకున్న ప్రతి కప్పు టీ, తిన్న ప్రతి పూట భోజనం... నా పక్కన అమ్మ లేని లోటుని పదే పదే గుర్తు చేసేది. ఉదయం నన్ను లేపే అమ్మ పిలుపు కోసం, వేడి వేడి టిఫిన్ కోసం, రాత్రి పడుకునే ముందు నెత్తిపై ఆమె ఆశీర్వచన స్పర్శ కోసం నేను ఎంతగానో తపించిపోయాను. ఈ పన్నెండు నెలలు అమ్మను మిస్సయినంతగా నేను ఇంకేమీ మిస్ అవ్వలేదు. ఆ లోటును భర్తీ చేస్తూ, తన వెచ్చని కౌగిలిలో నన్ను బంధించింది. ఆ క్షణం, ఈ ప్రపంచంలో ఢిల్లీ కష్టం, డబ్బు, హోదా—అంతా వ్యర్థం అనిపించింది

అందరూ కూర్చున్నాక, నేను నా బ్యాగులోని రంగురంగుల కానుకల ప్యాకెట్లను ఒక్కొక్కటిగా బయటికి తీశాను. నాన్నకు, శారదకు, చిన్నాయనకు, పక్కింటి వారికి—అందరికీ పంచిపెట్టాను. వాళ్లందరి ముఖంలోనూ ఆనందం, ఉత్సాహం. నేను కానుకలు పంచడం ముగించి, నా బ్యాగు మూసివేస్తున్న సమయంలో, చిన్నాయన, గోపాలం, కొంచెం గంభీరంగా నన్ను చూసి అడిగారు: "ఏంట్రా కార్తీక్, అందరికీ గొప్ప కానుకలు తెచ్చావు. మరి ఆరు పదుల వయసులో నీకు సాయం లేకుండా వంట, పనులు చేసుకుని, నిన్ను గుర్తు చేసుకుంటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకున్న నీ అమ్మకు ఏం తెచ్చావు? అంత దూరం ఢిల్లీ పోయి వచ్చావు కదా?"

ఆ ప్రశ్న! ఒక్కసారిగా ఆ గదిలో ఉన్న ఉల్లాసం ఆవిరైపోయింది. నేను పంచుకున్న 'ఆనందం' అంతా నా మెడ మీద కత్తిలా మారింది. అమ్మ వైపు చూడలేకపోయాను. ఆమె కళ్లలో నిరాశ చూస్తాననే భయం. ఆ నిశ్శబ్దం నన్ను ఊపిరాడకుండా చేసింది.

అప్పుడే, అందరిని ఆశ్చర్యపరుస్తూ, అమ్మ ముఖంపై దివ్యమైన చిరునవ్వు వికసించింది. ఆమెలో ఏమాత్రం కోపం లేదు, కేవలం పరాకాష్టమైన ప్రేమ మాత్రమే ఉంది.

అమ్మ నా దగ్గరికి వచ్చి, నా జుట్టు సరిచేస్తూ, కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ అందరి వైపు తిరిగి అంది:

"వీడు నాకొక గొప్ప బహుమతిని ఇచ్చాడు గోపాలం. అంతకంటే ఇంకేం కావాలి? నా కొడుకు అందరికీ 'ఆనందం' పంచాడు. వాడు సంపాదించిన ఆ 'గర్వం' చాలు నాకు. అదే నేను అందరికీ చూపించగలిగే గొప్ప కానుక. వేల విలువ చేసే వస్తువుల కన్నా, నా కొడుకు పట్ల పదిమంది చూపే ఆదరాభిమానాలే నాకు అత్యంత విలువైనవి."

అమ్మ మాటలకు చిన్నాయనతో పాటు అందరూ చలించిపోయారు. ఆ క్షణం నా హృదయం బరువెక్కిపోయింది. నేను వెంటనే అమ్మను గట్టిగా కౌగిలించుకొని నా తప్పుకు పశ్చాత్తాపడ్డాను.

ఆ రోజు నేను ఒక గొప్ప పాఠం నేర్చుకున్నాను. అమ్మ అంటే ఏసీ గదిలో సర్దిన ఖరీదైన వస్తువు కాదు. అమ్మ అంటే మన హృదయంలోని అతి పవిత్రమైన స్థానం. ప్రపంచాన్ని ఆనంద పెట్టాలని, బంధువులను సంతోష పెట్టాలని లక్షలు ఖర్చు చేసి కానుకలు కొన్నాను. కానీ, నా జీవితంలో నాకు దేవుడిచ్చిన అత్యంత విలువైన కానుక అయిన అమ్మను, ఆఖరి క్షణం వరకు విస్మరించాను. మన విజయాన్ని తన విజయంగా భావించి, తన కష్టాన్ని మన భవిష్యత్తుగా మార్చుకున్న అమ్మ ప్రేమ ముందు, ఏ వస్తువూ సాటి రాదు. మనం తరచుగా మన అమ్మను ఒక 'వ్యక్తి'గా చూడం—తను మనకు సేవలు అందించే, మనల్ని ప్రేమించే ఒక 'వ్యవస్థ'గా భావిస్తాం. ప్రపంచానికి ఆనందాన్ని పంచి, ఆ 'గర్వాన్ని' తనకు కానుకగా ఇచ్చిన నా అమ్మది ఎంత గొప్ప మనసు! లవ్ యూ అమ్మా. ఈ కథ ఎప్పటికీ నీ కోసమే.

సమాప్తం

***

Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు

 ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

ఉగాది 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం

ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

కొసమెరుపు కథల పోటీల వివరాల కోసం

ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.

లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.

https://www.facebook.com/ManaTeluguKathaluDotCom

గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.

రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap

నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్‌ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.

ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.

ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.

సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.

ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.

మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.

సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.