నాన్నా!
Nanaa! - Telugu Emotional Story | Revathi M
నాన్నా! - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | రేవతి M
Published in manatelugukathalu.com on 29/09/2026
‘నాన్నా’ ఒక హృదయస్పర్శి తెలుగు కుటుంబ కథ. రక్తసంబంధం కంటే ప్రేమ, బాధ్యత, త్యాగమే నిజమైన తండ్రితనానికి గుర్తు అని ఈ కథ చెబుతుంది. తనది కాని బిడ్డను తన ప్రాణంగా భావించి పెంచిన రాజేష్ ప్రేమ, నిస్వార్థమైన త్యాగం ఈ కథకు ప్రధాన బలం. తండ్రి ప్రేమ విలువను, కుటుంబ బంధాల అసలైన అర్థాన్ని గుర్తుచేసే భావోద్వేగ కథ ఇది.
"నాన్న మనసు విస్తారమైన సాగరం
నాన్న వ్యక్తిత్వం అవధుల్లేని అంబరం!!"
మా హాలులో వేలాడుతున్న పాత చెక్క ఫలకంపై చెక్కబడిన మాటలు అవి.
చిన్నప్పుడు, మా అమ్మ ఇష్టపడే అలంకరణ వస్తువు అనుకున్నాను. వయసు పెరిగేకొద్దీ, ఆ మాటలు కేవలం ఒక్క వ్యక్తిని మాత్రమే వర్ణిస్తున్నాయని గ్రహించాను—మా నాన్న, రాజేష్.
ఒక్కొక్కసారి ఆయన మీద కోపం వచ్చేది. తనకు కష్టమైనా పక్కవారికి సాయం చేసేవారు. కష్టమంతా ఆయనే పడేవాడు.
నాకు, అమ్మకు ఎటువంటి లోటూ చెయ్యలేదు. అమ్మమ్మ వాళ్లందరూ "డబ్బున్న పెద్ద ఉద్యోగస్థురాలిని చేసుకున్నాడు, ఆ మాత్రం జాగ్రత్త, భయం ఉంటాయి" అని నాన్నను చిన్నచూపు చూసినా, ఆయన "పోనిలే" అంటూ వారి మాటలను పట్టించుకునేవారు కాదు.
నేను ఆయనకు పూర్తి వ్యతిరేకమని అందరూ తరచుగా అనేవారు. ఆయన ప్రశాంతంగా ఉండేవారు; నేను అసహనంగా ఉండేదాన్ని. ఆయనకు శాస్త్రీయ సంగీతం అంటే ఇష్టం; నేను పెద్ద శబ్దాలున్న పాటలతో కాలం గడిపేదాన్ని. ఆయన సూర్యోదయానికి ముందే నిద్రలేచేవారు; నేను మధ్యాహ్నాన్నే ఉదయంగా భావించేదాన్ని.
బంధువులు అప్పుడప్పుడు ఆయనను, "రాజేష్, ఈ తుఫాను లాంటి కూతురు ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది?" అని ఆటపట్టించేవారు.
ఆయన చిరునవ్వుతూ, "ఆసుపత్రిలో పిల్లలు మారిపోయి ఉంటారు, కానీ నేను ఈ సునామీనే ఉంచుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాను" అని జవాబిచ్చేవారు.
అందరితో పాటు నేను కూడా నవ్వుకునేదాన్ని ఆ మాటకు.
మా అమ్మ, మీరా, మా ఇంటి దీపం. ఆమె గట్టిగా నవ్వేది. ఆమె వంట చేస్తూ పాడేది. టెలివిజన్లో పాత పాటలు వచ్చినప్పుడల్లా ఆమె నాట్యం చేసేది.
నాన్న ఫిర్యాదు చేస్తున్నట్లు, "దయచేసి నాట్యం ఆపు. ఇరుగుపొరుగు వారు గొడవ చేస్తారు."
అమ్మ నాన్న మీదకు ఒక టవల్ విసురుతూ, "నువ్వు ఒక ఎంటర్టైనర్ను పెళ్లి చేసుకున్నావు."
"నేను ఒక పెద్ద బ్యాంకు మేనేజర్ను పెళ్లి చేసుకున్నానని అనుకున్నాను."
"నీకు ఇద్దరూ దొరికారు" అంటూ గట్టిగా నవ్వేది.
వారు వాదించుకోవడం చూడటం ఏదో టెలివిజన్ సీరియల్లా ఉండేది. వారి ప్రేమ సాధారణమైనది. అందుకే అది అసాధారణమైనదిగా మారింది.
అమ్మకు క్యాన్సర్ అని తెలిసిన రోజున ఇంట్లో అంతా నిశ్శబ్దం. మా ఇల్లు శాశ్వతంగా మారిపోయింది. అమ్మ తన చివరి రోజు వరకు నవ్వుతూనే ఉంది. నాన్న జాగ్రత్త అని ఎన్నో నాకు రోజూ చెప్తూనే ఉండేది.
అమ్మ నాతో చెప్పిన చివరి మాట, "మీ నాన్నను జాగ్రత్తగా చూసుకో. ఆయన పైకి ధైర్యంగా కనిపిస్తాడు, కానీ లోపల ఏడుస్తాడు."
నేను మాట ఇచ్చాను.
అంత్యక్రియల తర్వాత ఇల్లంతా బంధువులు. అందరూ ఆస్తి గురించి చర్చించుకున్నారు.
నా బాధ్యత గురించి, నాకు ఎవరు మార్గనిర్దేశం చేస్తారు అంటూ అమ్మమ్మ, మావయ్య చాలా గొడవ చేశారు. మాకు ఎవరికి ఏమి అనిపిస్తుందో ఎవరూ అడగలేదు.
నాన్న ప్రతి అతిథికి నిశ్శబ్దంగా అందరికి ఏమి కావాలో అందించారు. దుఃఖంలో ఉన్నప్పుడు కూడా అంతే. అదే నాన్న. ఎల్లప్పుడూ ఇతరుల గురించే ఆలోచించేవారు.
బయట గొడవ భరించలేక అమ్మ గదిలోకి వెళ్లాను. అల్మరాను తీసి అమ్మ చీరలు, నగలు బయటకు తీశాను. అమ్మ పెద్ద నెక్లెస్ కింద ఒక చిన్న నీలిరంగు కవరు కనిపించింది. దానిపై కేవలం 'సిరి' అని నా పేరు మాత్రమే రాసి ఉంది.
నా చేతులు వణికాయి. లోపల అమ్మ చేతిరాత ఉంది.
నా ప్రియమైన సిరి,నువ్వు ఇది చదువుతున్నావంటే నా తదనంతరమే. నీకు స్వయంగా చెప్పడానికి నేను ధైర్యం కూడగట్టుకోలేకపోయానని అర్థం. నువ్వు తెలుసుకోవలసిన ఒక విషయం ఉంది.రాజేష్ నీకు కన్న తండ్రి కాదు.
గది అంతా తిరిగినట్లు అనిపించింది. నేను దాన్ని మళ్లీ చదివాను. మళ్లీ మళ్లీ.
అమ్మ కొనసాగించింది:
నాకు ఇరవై మూడేళ్ల వయసులో, నీకు తండ్రి అయిన వ్యక్తి, నేను ఒకే బ్యాంకులో ఉద్యోగంలో చేరాము. పెళ్లి చేసుకుంటాం అనగానే మా కుటుంబాలు మమ్మల్ని వెలివేశాయి.
మీ తాతయ్య, నానమ్మ నన్ను ఇంట్లోకి రానివ్వలేదు.రాజేష్ మా ఇంటి దగ్గర అద్దెకు ఉండేవాడు. మా ప్రేమ, పెళ్లి అన్నీ తెలుసు.ఆ రోజు యాక్సిడెంట్ అయింది.
మేమిద్దరమూ చావుబతుకుల్లో ఉన్నామని రాజేష్ ఫోన్ చేస్తే ఎవ్వరూ రాలేదు. పది రోజుల తర్వాత నేను ఒంటరిగా మిగిలాను... పది రోజుల పసికందుతో.
నీకు ఆరు నెలలు వచ్చేవరకు నిన్ను, నన్ను కంటికి రెప్పలా చూసుకున్నాడు.
కొన్ని నెలల తర్వాత అతను నన్ను పెళ్లి చేసుకోమని అడిగాడు. మా మీద జాలిపడి కాదు, ఎందుకంటే అతను అప్పటికే నీ తండ్రి అయిపోయాడు.
నీకు తన ఇంటిపేరు ఇచ్చాడు. ఎవరికీ నువ్వు రాజేష్ కూతురివి కావు అని తెలీదు.
అతను నిన్ను ఒక్కసారి కూడా తన కూతురు కాదు అనుకోలేదు. అతనికి, నువ్వు కేవలం అతని బిడ్డవి.నాకు ఒక మాట ఇవ్వు. నీకు ఈ విషయం తెలుసని రాజేష్కు ఎప్పుడూ చెప్పకు.
అతను ఎప్పుడూ గుర్తింపును కోరుకోలేదు. అతను కోరుకున్నది కేవలం నీ సంతోషం మాత్రమే.నిజమైన తండ్రి అంటే ఏమిటో నీకు ఎప్పుడైనా అనిపిస్తే, అతను జీవించిన జీవితాన్ని చూడు.
నేను లేకపోయినా, తరువాత కోపంతో ఎప్పుడూ నువ్వు నాన్నకు దూరం కాకూడదని నీకు ఈ విషయం చెప్తున్నాను. రక్తం బంధువులను సృష్టిస్తుంది. ప్రేమ కుటుంబాన్ని సృష్టిస్తుంది.ప్రేమతో,అమ్మ.
ఆ ఉత్తరం ముగిసింది. నా గుండె బరువెక్కింది.
జ్ఞాపకాలు వెల్లువెత్తాయి. సైకిల్ తొక్కడం నేర్చుకోవడం, స్కూల్ ప్రాజెక్టులు, సైన్స్ ఫెయిర్లు, అర్ధరాత్రి జ్వరం వస్తే మందులు ఇవ్వడం, నృత్య పోటీలు... ప్రతి ఒక్క జ్ఞాపకంలో నాన్న ఉన్నారు. ఎందుకంటే నేను ఆయన కూతురిని కనుక.
నేను ఆ ఉత్తరాన్ని జాగ్రత్తగా మడిచాను. ఆ తర్వాత తెల్లవారుజాము వరకు ఏడ్చాను. మా నాన్న నా కన్న తండ్రి కానందువల్ల కాదు; కానీ, ఆయన పంచిన ప్రేమ సాధారణమైనదని నేను ఇన్ని సంవత్సరాలుగా నమ్మినందువల్ల.
అది సాధారణం కాదు. చాలా అరుదైనది.
మరుసటి రోజు ఉదయం అందరి ముందు అమ్మమ్మ, మావయ్యకు చెప్పాను— "నాకు నాన్న, నాన్నకు నేను. అమ్మ మాకు అన్నీ నేర్పించింది. అవసరమైతే తప్పకుండా అడుగుతాం" అని.
"ఏమిటమ్మ, ప్రపంచ పటాలు వేస్తున్నావు?" నా దోసెలను చూస్తూ అడిగారు నాన్న.
"ఎప్పుడు గుండ్రంగా ఉంటే ఏమి బాగుంటాయి అని" అంటూ దోసెను పచ్చడితో నాన్న నోట్లో పెట్టాను.
నాన్న నవ్వారు— అమ్మ మరణించిన తర్వాత మొదటిసారిగా. అమ్మ మరణించిన తర్వాత మొదటిసారిగా నేను కూడా నవ్వాను.
మేము మాడిపోయిన దోసెను పచ్చడితో తిన్నాము. ఎందుకో అది నా జీవితంలోనే అత్యుత్తమ అల్పాహారంగా నిలిచింది.
కిరాణా దుకాణం యజమాని, పొరుగువారు నాన్న క్షేమసమాచారాలు అడిగేవారు.
ఆయన మంచితనం గురించి చెప్తూ ఉండేవారు. ఒక రోజు నాన్న నన్ను ఆఫీస్ దగ్గర దింపినప్పుడు, నా ఆఫీసులోని సెక్యూరిటీ గార్డు ఆయనను గుర్తుపట్టాడు. "మీ నాన్నగారా? ఆయనే మా అమ్మాయికి స్కూల్ అడ్మిషన్ ఏర్పాటు చేశారు."
ఆయన ఎప్పుడూ తాను చేసిన సాయం గురించి మాట్లాడేవారు కాదు.
నెలలు గడిచాయి. జీవితం నెమ్మదిగా మళ్లీ ఊపిరి పీల్చుకోవడం నేర్చుకుంది.
ఆ సమయంలోనే, నా సహోద్యోగి ఆరవ్ నా జీవితంలోకి ప్రవేశించాడు. ముఖంపై ఎల్లప్పుడూ చిరునవ్వు, నమ్మశక్యం కాని ఓర్పు, ఎంతో సరదా అయిన మనిషి.
ఆరవ్ తన తల్లిదండ్రులను, అక్కను తీసుకుని ఇంటికి భోజనానికి వచ్చినప్పుడు, నాన్నగారు గుసగుసగా అన్నారు, "నేను ఇతన్ని విచారించాలి!"
"వద్దు ప్లీజ్."
"నేను ముప్పై రెండు ప్రశ్నలు సిద్ధం చేశాను."
"అస్సలు వద్దు."
భోజనం సమయంలో నాన్నగారు ఒక్క ప్రశ్న మాత్రమే అడిగారు. "ఆమె కోపాన్ని నువ్వు తట్టుకోగలవా?"
ఆరవ్ నవ్వాడు, "నాకు శిక్షణ అవసరం."
నాన్న గంభీరంగా తలూపుతూ, "నాకు పాతికేళ్ల అనుభవం ఉంది. నీకు మార్గదర్శిగా ఉంటాను" అన్నారు. టేబుల్ దగ్గరున్న వారందరూ పగలబడి నవ్వారు.
కొన్ని నెలల తర్వాత ఆరవ్, నా పెళ్లి ఏర్పాట్లతో ఇల్లు మళ్లీ ఆనందంతో నిండిపోయింది. బంధువులు వచ్చారు. అంత హడావిడిలో కూడా నాన్న మాత్రం ప్రశాంతంగా ఉండేవారు— అమ్మ తరచుగా వర్ణించే అనంతమైన ఆకాశంలా.
పెళ్లి రోజు ఉదయం, ఆయన వణికే చేతులతో నా నగలు సరిచేశారు. "నువ్వు అచ్చం అమ్మలాగే ఉన్నావు."
అందరూ అలంకరణలను చూసి మురిసిపోతుండగా, నేను అమ్మ గదిలోకి వెళ్లాను.
ఆ నీలిరంగు ఉత్తరాన్ని చివరిసారిగా తెరిచి చూశాను. ఆ తర్వాత దాన్ని మళ్లీ బీరువాలో పెట్టేశాను.
నిజం దాచాలని కాదు, ఎందుకంటే కొన్ని నిజాలు ప్రేమకు ప్రతీకలు. నాన్నకు ఎప్పుడూ ప్రశంసలు అక్కర్లేదు. నాకు అత్యుత్తమమైన నాన్న దొరికారు.
పెళ్లి తంతులో, ఆరవ్కు నా చేయి అప్పగించే ముందు నాన్న నా చేతిని పట్టుకున్నారు.
ఆయన కళ్లు చెమర్చాయి. పెళ్లి జరుగుతోంది కాబట్టి నేను భావోద్వేగానికి లోనయ్యానని అందరూ అనుకున్నారు.
అసలు కారణం నాకు మాత్రమే తెలుసు. అది నేను చెప్పిన మౌన కృతజ్ఞత—
నన్ను ఎంచుకున్నందుకు, ప్రతిరోజూ ఎప్పుడూ గుర్తింపు ఆశించకుండా.
ఏళ్ల తర్వాత ఒకరోజు ఫాథర్స్ డే కార్డు చేస్తూ నా కూతురు ఒకసారి ఇలా అడిగింది:
"అమ్మా, ఒకరిని నిజమైన నాన్నగా మార్చేది ఏంటి?"
నేను నవ్వి, నా చిన్ననాటి ఇంటి నుండి తెచ్చుకున్న పాత చెక్క ఫలకం వైపు చూశాను.
"నాన్న మనసు విస్తారమైన సాగరం
నాన్న వ్యక్తిత్వం అవధుల్లేని అంబరం!!"
అప్పుడు నేను ఇలా సమాధానం ఇచ్చాను: "నిజమైన నాన్న అంటే నీ రక్తంలో ప్రవహించే రక్తం ఉన్న వ్యక్తి కాదు.
ప్రపంచమంతా దూరమైనప్పుడు నీ పక్కన నిలబడేవాడే నిజమైన నాన్న. తన కన్నీళ్లను తుడుచుకునే ముందే నీ కన్నీళ్లను తుడిచేవాడు. ఉపదేశాలు ఇవ్వకుండానే దయను నేర్పించేవాడు. ప్రతిరోజూ నిన్నే ఎంచుకునేవాడు."
నా కూతురు ఆలోచిస్తూ తల ఊపింది. "నాన్నలాగా?"
నేను నవ్వాను, "తాతయ్యలా."
ఆ రహస్యాన్ని నేను ఎవరికీ చెప్పలేదు. కొన్ని కథలు కేవలం వాటిని అనుభవించిన వారి హృదయాలకే పరిమితం. అలాగే, తాము వీరులమని ప్రపంచానికి తెలియాల్సిన అవసరం లేని తండ్రులు కొందరు ఉంటారు.
ఎందుకంటే, ప్రేమతో పలికే ఒక చిన్న మాట— "నాన్నా" అని వినిపించడమే వారికి దక్కే అత్యున్నత బహుమతి.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
రేవతి M గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: రేవతి M
Comments