ప్రపంచమంతా ఒక ఇల్లు…జ్ఞాపకాలేచిరునామాలు
Prapanchamantha Oka Illu...Gnapakalechirunamalu - Telugu Emotional Story | Manasa Reddy Chichili
ప్రపంచమంతా ఒక ఇల్లు…జ్ఞాపకాలేచిరునామాలు - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 09/10/2026
“ప్రపంచమంతా ఒక ఇల్లు… జ్ఞాపకాలే చిరునామాలు” మనిషి జీవితంలో ఇల్లు అంటే ఏమిటో ఆలోచింపజేసే హృదయస్పర్శి తెలుగు కథ.
ప్రపంచం - మనం ప్రయాణించే ఎన్నో ప్రదేశాలు.
ఒక ఇల్లు - మనసు ఎక్కడ ఆప్యాయతను అనుభవిస్తుందో అదే ఇల్లు.
ఎన్నో జ్ఞాపకాలు - మనతో పాటు జీవితాంతం ప్రయాణించే మనుషులు, భాషలు, ప్రదేశాలు.
“ఇల్లు అనేది గోడలు కట్టిన చోటు కాదు. మనసు తనను తాను మరిచిపోకుండా కాపాడుకునే జ్ఞాపకం.”
“కొన్ని ప్రదేశాలను మనం వదిలి వస్తాం… కానీ అవి మాత్రం మనల్ని వదిలి పోవు.”
“దూరం పెరిగిన కొద్దీ కొన్ని బంధాలు మసకబారవు. మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి.”
“మనిషి ప్రయాణించేది ప్రదేశాల మధ్య మాత్రమే కాదు, తనలోని ఎన్నో ఇళ్ల మధ్య కూడా.”
“ఒక మనిషి మన జీవితంలోకి వచ్చి వెళ్లిపోవచ్చు. కానీ వారు వదిలిన అనుభూతి మాత్రం మనలో ఒక గదిగా మిగిలిపోతుంది.”
“కొన్ని నగరాలు మన అడుగులను మాత్రమే కాదు, మన స్వభావాన్నే మార్చి వెళ్తాయి.”
“మన భాషలో పలికిన ఒక ఆప్యాయమైన మాట, ఎంత దూరమైనా మనల్ని బాల్యపు గడప దగ్గరకు తీసుకెళ్తుంది.”
“వెళ్లిపోవడం అంటే ఒక చోటును విడిచిపెట్టడం. మరచిపోవడం మాత్రం కాదు.”
“ప్రతి వీడ్కోలు మనలో ఒక చిన్న ఖాళీని కాదు, ఒక కొత్త జ్ఞాపకాన్ని నిర్మిస్తుంది.”
“చివరికి మనం వెతికేది ఒక ఇల్లు కాదు… మనల్ని సంపూర్ణంగా అనిపించే అనుభూతి.”
రైలు కదులుతోంది.
కిటికీ అద్దానికి తల ఆనించి కూర్చున్న అనన్య, వెనక్కి పరుగెత్తుతున్న నగరాన్ని చూస్తోంది.
స్టేషన్ ప్లాట్‌ఫామ్‌పై నిలబడి ఉన్న అమ్మ నెమ్మదిగా చిన్నదవుతోంది.
నాన్న కనిపించకుండా పోయాడు. చేతిలో పట్టుకున్న చిన్న సంచిని గట్టిగా హత్తుకున్నా, ఆమె గుండెల్లో మాత్రం ఒక పెద్ద ఖాళీ మొదలైంది.
“అనూ… అక్కడికి వెళ్లాక మమ్మల్ని మర్చిపోకు.” అమ్మ చెప్పిన ఆ మాటలు మళ్లీ మళ్లీ చెవుల్లో వినిపిస్తున్నాయి.
“అమ్మా… నేను ఎక్కడికి వెళ్లినా, నా ఇల్లు ఇక్కడే కదా…” అనన్య అప్పుడు నవ్వుతూ చెప్పింది.
కానీ రైలు వేగం పెరిగేకొద్దీ, ఆ మాటకు అర్థం మారిపోయింది. ఆమెకు తెలియదు… మనిషి జీవితంలో ఒకే ఒక్క ఇల్లు ఉండదని.
మొదటి ఇల్లు
అనన్య పుట్టింది ఒక చిన్న పట్టణంలో.
ఆమె బాల్యం పెద్దది కాదు. ఒక చిన్న ఇల్లు, పక్కింటి పిల్లల అరుపులు, ఆదివారం ఉదయాన్నే అమ్మ చేసే పులిహోర వాసన. అదే ఆమె ప్రపంచం.
ఆ ఇంటి గోడలపై ఆమె చిన్ననాటి గీతలు ఉన్నాయి. వాకిట్లో ఆమె మొదటిసారి సైకిల్ నేర్చుకున్న జ్ఞాపకం ఉంది. వంటగదిలో అమ్మతో కలిసి కూరగాయలు తరిగిన మధ్యాహ్నాలు ఉన్నాయి. నాన్న ఒడిలో కూర్చుని కథలు విన్న రాత్రులు ఉన్నాయి.
ఆమెకు అప్పట్లో ప్రపంచం అంటే ఆ ఇల్లే. ఒకరోజు నాన్న అడిగాడు. “అనూ, పెద్దయ్యాక ఎక్కడికి వెళ్తావు?” “ఎక్కడికీ వెళ్లను.
ఇక్కడే ఉంటాను.” “ఎందుకు?” “ఇక్కడే నా ఇల్లు కదా!” నాన్న నవ్వాడు.
“నువ్వు పెద్దయ్యాక తెలుస్తుంది అమ్మా… కొన్నిసార్లు మన ఇల్లు మనల్ని వెళ్లమంటుంది.” ఆ మాట ఆమెకు అప్పుడు అర్థం కాలేదు.
రెండవ ఇల్లు — ఒక నగరం
కాలం గడిచింది.
చదువు కోసం అనన్య హైదరాబాద్‌కి వచ్చింది. మొదటి రోజు ఆమెకు ఆ నగరం పరాయి.
అనేక రోడ్లు. తెలియని ముఖాలు. వేగంగా పరిగెత్తే బస్సులు. తన ఊరి నిశ్శబ్దానికి భిన్నంగా ఎప్పుడూ మేల్కొని ఉండే నగరం.
ఆమె హాస్టల్ గదిలో ఒంటరిగా కూర్చుని అమ్మకు ఫోన్ చేసింది. “అమ్మా… నాకు ఇక్కడ నచ్చడం లేదు.” అమ్మ నవ్వింది.
“కొంచెం సమయం ఇవ్వు. మనుషుల్ని తెలుసుకోవడానికి సమయం పడుతుంది. నగరాన్ని ఇంటిగా చేసుకోవడానికి ఇంకా ఎక్కువ సమయం పడుతుంది.” అనన్య ఫోన్ పెట్టేసింది.
ఆమెకు తెలియదు, కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత అదే నగరం తనను విడిచి వెళ్లనివ్వదని. కాలేజీలో ఆమెకు మేఘన అనే స్నేహితురాలు పరిచయమైంది.
మొదట సాధారణ పరిచయం. తర్వాత స్నేహం. ఆ తర్వాత, ఇంటి మనిషిలా మారిపోయింది. పరీక్షల ముందు కలిసి చదువుకోవడం.
డబ్బులు లేకపోతే ఒకరి టిఫిన్ మరొకరు పంచుకోవడం. జ్వరం వస్తే రాత్రంతా పక్కనే కూర్చోవడం. ఎవరితోనైనా గొడవపడితే మేఘన దగ్గర ఏడవడం.
ఎవరూ లేని రోజుల్లో ఒకరికొకరు “నేను ఉన్నాను” అని చెప్పుకోవడం. ఒకసారి అనన్య అడిగింది. “మేఘనా… మనం ఎప్పటికీ ఇలాగే ఉంటామా?” మేఘన నవ్వింది.
“ప్రదేశాలు మారవచ్చు. మనుషులు మారవచ్చు. కానీ కొన్ని బంధాలు మనలోనే ఇల్లు కట్టుకుంటాయి.” అనన్య ఆ మాటను తన మనసులో దాచుకుంది.
భాష కూడా ఒక ఇల్లు
అనన్య హైదరాబాద్‌లో ఉండటం వల్ల తెలుగు మాట్లాడటం మరింత అలవాటైంది. ఆమెకు తెలుగు కేవలం ఒక భాష కాదు.
అమ్మ పిలిచే “అనూ…” నాన్న చెప్పే “అమ్మా…” మేఘన నవ్వుతూ చెప్పే “ఏమే…” అమ్మమ్మ కథల్లో వినిపించే పాత పదాలు… అన్నీ కలిపి ఒక ప్రపంచం. ఆమెకు అర్థమైంది.
కొన్ని భాషలు మనం మాట్లాడటం కాదు… వాటిలోనే మనం జీవిస్తాం. ఎంత దూరం వెళ్లినా, మన భాషలో ఎవరో ప్రేమగా పలికిన ఒక్క మాట మనల్ని ఒక్క క్షణంలో ఇంటికి తీసుకెళ్తుంది.
మూడవ ఇల్లు
చదువు పూర్తయ్యాక అనన్య ఉద్యోగం కోసం విదేశానికి వెళ్లాల్సి వచ్చింది. విమానాశ్రయంలో అమ్మ కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ చెప్పింది. “ఎక్కడ ఉన్నా సంతోషంగా ఉండు.”
నాన్న మాత్రం ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆమె చేతిలో ఒక చిన్న ప్యాకెట్ పెట్టాడు. “ఇందులో ఏం ఉంది?” “నీకు ఇష్టమైన ఇంటి మామిడికాయ పచ్చడి.” అనన్య నవ్వింది.
“నాన్నా… ఇది విదేశాలకి తీసుకెళ్లాలా?” “అక్కడ నీకు మన ఇంటి రుచి గుర్తొస్తే?” అంతే.
ఆమె కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి. విదేశానికి వెళ్లిన మొదటి నెలలు చాలా కష్టం. చుట్టూ అందమైన భవనాలు. విశాలమైన రోడ్లు. కొత్త ఉద్యోగం. కొత్త జీవితం. కానీ రాత్రి గదిలో ఒంటరిగా కూర్చుంటే… ఆమెకు అమ్మ వంటగది గుర్తొచ్చేది. నాన్న గొంతు గుర్తొచ్చేది.
మేఘనతో చేసిన చిన్న చిన్న అల్లర్లు గుర్తొచ్చేవి. తన ఊరి వర్షం గుర్తొచ్చేది. తెలుగులో ఎవరైనా మాట్లాడితే ఆమె తెలియకుండానే తిరిగి చూసేది.
ఒకరోజు ఆఫీసులో ఒక సహోద్యోగిని ఆమెను అడిగింది. “నీకు ఇక్కడ ఇల్లు నచ్చిందా?” అనన్య కాసేపు మౌనంగా ఉంది. “ఇల్లు నచ్చింది…” అని చెప్పి ఆగిపోయింది.
తర్వాత నెమ్మదిగా నవ్వింది. “కానీ నా ఇల్లు ఇక్కడ ఒక్కచోట లేదు.” ఆమెకు అర్థం కాలేదు. అనన్యకు అర్థమైంది.
మనం వదిలేది ఇల్లు కాదు - మనలోని ఒక భాగం
సంవత్సరాలు గడిచాయి. అనన్య ఎన్నో నగరాలు చూసింది. కొన్ని చోట్ల ఆమెకు స్నేహితులు దొరికారు. కొన్ని చోట్ల ఆమెకు ఇష్టమైన కేఫ్ దొరికింది.
మరికొన్ని చోట్ల ఆమెకు ఉదయం నడిచే ఒక చిన్న వీధి నచ్చింది. ఒక నగరంలో ఆమెకు వర్షం నచ్చింది. మరో నగరంలో సముద్రం. ఇంకో నగరంలో ఒక వృద్ధ దంపతులు ప్రతిరోజూ ఆమెను చూసి నవ్వడం.
ప్రతి చోటా ఆమె జీవితంలో ఏదో ఒకటి మిగిలింది. అలా… ఆమెకు ఒక ఇల్లు కాదు, ఇంటి ముక్కలు ఏర్పడ్డాయి. ఒక ముక్క బాల్యంలోని ఆ చిన్న ఇంట్లో.
ఒక ముక్క హైదరాబాద్‌ వీధుల్లో. ఒక ముక్క మేఘనతో గడిపిన కాలేజీ రోజులలో. ఒక ముక్క అమ్మ గొంతులో. ఒక ముక్క నాన్న చేతుల్లో. ఒక ముక్క తన భాషలో. మరికొన్ని, తాను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేని మనుషుల దగ్గర.
తిరిగి రావడం
చాలా సంవత్సరాల తర్వాత అనన్య తన ఊరికి తిరిగి వచ్చింది. ఇల్లు మారిపోయింది. పాత గోడలు లేవు.
వాకిట్లో ఆడుకునే పిల్లలు లేరు. కానీ ఆమె నెమ్మదిగా తలుపు తాకింది. కళ్లను మూసుకుంది. అమ్మ నవ్వు వినిపించింది. నాన్న పిలుపు వినిపించింది. చిన్ననాటి తన అడుగుల శబ్దం వినిపించింది. ఆమె కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి. అమ్మ పక్కన నిలబడి అడిగింది.
“ఏమైంది?” అనన్య నవ్వుతూ చెప్పింది. “ఇల్లు మారిపోయింది అమ్మా…” అమ్మ ఆమె చేతిని పట్టుకుంది. “ఇల్లు మారుతుంది, జ్ఞాపకాలు మారవు.” అనన్య అమ్మ భుజంపై తల వాల్చింది.
“అమ్మా…” “ఏంటి?” “నాకు ఇన్ని ఇళ్లు ఎలా వచ్చాయి?” అమ్మ చిరునవ్వుతో చెప్పింది. “ఎందుకంటే నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్లినా… నీ హృదయంలో కొంచెం అక్కడే వదిలి వచ్చావు.”
తిరుగు ప్రయాణం
మళ్లీ ఒకరోజు అనన్య ప్రయాణమైంది. ఈసారి విమానాశ్రయానికి బయలుదేరే ముందు ఆమె తన ఇంటిని ఒకసారి చూసింది. ఒకప్పుడు తనకు ప్రపంచంగా కనిపించిన ఆ ఇల్లు ఇప్పుడు చిన్నదిగా కనిపించింది. కానీ ఆమె గుండెల్లో మాత్రం అది మరింత పెద్దదైంది.
ఆమె అర్థం చేసుకుంది. ఇల్లు అనేది మనం తిరిగి వెళ్లే స్థలం మాత్రమే కాదు, మనల్ని మనం గుర్తుపట్టుకునే చోటు. మన కోసం ఎవరో ఎదురుచూసే చోటు. మన పేరు పలికినప్పుడు మనసు కరిగిపోయే గొంతు.
మనకు అర్థం కాకపోయినా మన బాధను అర్థం చేసుకునే మనిషి. మన బాల్యాన్ని దాచుకున్న ఒక వీధి. మన భాషలో పలికిన ఒక చిన్న మాట. మన జీవితంలో ఒకప్పుడు ఉన్నా, ఇప్పుడు దూరంగా ఉన్న ఒక మనిషి.
ఇవన్నీ కలిపినదే ఇల్లు. విమానం ఆకాశంలోకి ఎగిరింది. కింద నగరం చిన్నదవుతోంది. అనన్య కిటికీలోంచి చూస్తూ చిరునవ్వు నవ్వింది. ఇప్పుడు ఆమెకు ఎక్కడికీ పూర్తిగా చెందిన భావన లేదు.
అలాగే… ఎక్కడా పూర్తిగా పరాయి అనే భావన కూడా లేదు. ఎందుకంటే ఆమె తెలుసుకుంది. మనిషికి జీవితంలో ఒకే ఒక్క ఇల్లు ఉండదు. ప్రపంచం నలుమూలలా అతని హృదయములో చెల్లాచెదురైన ఇంటి ముక్కలే ఉంటాయి.
ఒక నగరం మనల్ని తీర్చిదిద్దుతుంది. ఒక మనిషి కుటుంబంలా మారతాడు. ఒక భాష మనలో బాల్యాన్ని సజీవంగా ఉంచుతుంది. ఒక జ్ఞాపకం మనల్ని గతానికి తీసుకెళ్తుంది. మనం ఎక్కడికి వెళ్లినా, కొత్త ఇంటిని వెతుకుతూనే ఉంటాం.
కొత్త మనుషుల్లో మన పాత మనుషుల్ని వెతుకుతూనే ఉంటాం. కొత్త వీధుల్లో మనకు తెలిసిన వాసన కోసం చూస్తూనే ఉంటాం. అందుకే ప్రతి ప్రయాణం ఒక విచిత్రమైన అనుభూతి.
ఒక ఇంటికి చేరుకుంటూనే, ఇంకొక ఇంటిని మిస్ అవుతుంటాం. అది మనిషి జీవితంలోని విషాదం కాదు. అది అతని అదృష్టం.
ఎందుకంటే, మన హృదయంలో ఇల్లు, చాలా మంది మనుషులు, జ్ఞాపకాలు, ప్రదేశాలు మన జీవితంలో ఉన్నాయంటే మన జీవితం ఖాళీగా గడవలేదు.
మనసులో ఎక్కడో ఒక మూల, మన కోసం ఎప్పటికీ వెలుగుతున్న ఒక చిన్న దీపం ఉంటుంది. అదే ఇల్లు.
~ సమాప్తం ~
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్‌కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
Comments