ప్రతి కథలో విధిరాత
- Manasa Reddy Chichili
- 2 hours ago
- 5 min read
Prathi Kathalo Vidhiratha - Telugu Social Story | Manasa Reddy Chichili
ప్రతి కథలో విధిరాత - తెలుగు సామాజిక సందేశ కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 07/09/2026
“ప్రతి కథలో విధిరాత” అలాంటి ఒక కుటుంబం జీవితంలో జరిగిన విషాదాన్ని, ఆ తర్వాత వచ్చిన పశ్చాత్తాపాన్ని, ఒక అనాథ బాలిక జీవితంలో వెలుగుగా మారిన మానవత్వాన్ని చెప్పే హృదయస్పర్శి తెలుగు సామాజిక సందేశ కథ.
హైదరాబాద్ నగరానికి కొంచెం దూరంలో ఉన్న ఒక అందమైన ప్రాంతంలో రాఘవ్, సావిత్రి అనే దంపతులు నివసించేవారు.
రాఘవ్ ఒక పెద్ద వ్యాపారవేత్త. ఎన్నో సంవత్సరాల కష్టంతో ఆయన ఒక పెద్ద వ్యాపార సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించాడు. సావిత్రి కూడా భర్తకు అండగా నిలిచే మంచి మనసున్న మహిళ. వారికి ఉన్న ఒకే ఒక్క కోరిక ఒక బిడ్డ. ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత వారికి ఒక మగబిడ్డ పుట్టాడు. ఆ బిడ్డకు ఆదిత్య అని పేరు పెట్టారు.
ఆదిత్య పుట్టిన రోజు నుంచి ఆ ఇల్లు పండుగలా మారిపోయింది. “మన జీవితంలోకి దేవుడు పంపిన వరం మన బాబు,” అని సావిత్రి ప్రతిరోజూ కొడుకును చూసి మురిసిపోయేది. రాఘవ్ కూడా కొడుకును ఎప్పుడూ ఏదీ అడగనివ్వలేదు.
బొమ్మ కావాలా? కొనిపెట్టేవాడు. కొత్త సైకిల్ కావాలా? కొనిపెట్టేవాడు. కొత్త ఫోన్ కావాలా? కొనిపెట్టేవాడు. ఖరీదైన కారు కావాలా? “నాన్నను అడగడానికి కూడా ఎందుకు ఆలస్యం?” అని నవ్వుతూ కొనిచ్చేవాడు.
ఆదిత్యకు చిన్నప్పటి నుంచే ఒక అలవాటు ఏర్పడింది. తనకు కావాల్సింది వెంటనే దొరకాలి. కానీ ఒక విషయం మాత్రం అతనికి దొరకలేదు... విలువలు.
ఆదిత్య పాఠశాలలో చదువుతున్నప్పుడు ఒకసారి మరో పిల్లవాడిని కొట్టాడు. టీచర్ రాఘవ్కు ఫోన్ చేసి విషయం చెప్పారు. “మీ అబ్బాయి మరో పిల్లవాడిని కొట్టాడు. అతనికి క్షమాపణ చెప్పించి, ఇకపై అలా చేయకుండా చూడండి.”
రాఘవ్ ఇంటికి వచ్చాడు. సావిత్రి భయంగా అడిగింది. “ఏమైంది?”
“ఏమీ లేదు. పిల్లల మధ్య చిన్న గొడవ.” అంతే.
ఆదిత్యను మందలించలేదు. “నా కొడుకు ఎవరినీ కొట్టడు. ఏదో కారణం ఉండి ఉంటుంది,” అని రాఘవ్ చెప్పాడు.
ఆ రోజు ఆదిత్య ఒక విషయం నేర్చుకున్నాడు. తాను తప్పు చేసినా తన తల్లిదండ్రులు తనను కాపాడుతారు.
కొంతకాలానికి మరోసారి పాఠశాలలో సమస్య వచ్చింది. ఈసారి కూడా తల్లిదండ్రులు అతని తప్పును సరిచేయడానికి బదులు సమర్థించారు. సావిత్రి ప్రేమతో అంధురాలైంది. రాఘవ్ తన కొడుకుపై ఉన్న ప్రేమతో అతని తప్పులను చూడలేకపోయాడు. వాళ్లకు తెలియదు… పిల్లవాడిని ప్రతి తప్పు నుంచి కాపాడటం అంటే అతని భవిష్యత్తును కాపాడటం కాదు. కొన్నిసార్లు పిల్లవాడు చేసిన తప్పుకు తగిన బాధ్యత నేర్పడమే నిజమైన ప్రేమ.
కాలం గడిచింది. ఆదిత్య కళాశాలలో చేరాడు. డబ్బుకు కొదవ లేదు. అతనికి ఖరీదైన కారు ఉంది. చుట్టూ స్నేహితుల గుంపు ఉంది. కానీ జీవితంపై బాధ్యత లేదు. తల్లిదండ్రులు ఎన్నిసార్లు చెప్పినా అతను వినేవాడు కాదు.
“బాబు, కారును జాగ్రత్తగా నడుపు,” అని సావిత్రి చెప్పేది.
“అమ్మా, నాకు డ్రైవింగ్ బాగా తెలుసు.”
“వేగంగా నడపకు.”
“ఏమీ కాదు అమ్మా.”
రాఘవ్ కూడా కొడుకుతో గట్టిగా మాట్లాడలేకపోయేవాడు. “యువకుడే కదా… కొంచెం సరదాగా ఉంటాడు,” అనుకునేవాడు.
ఆ చిన్న నిర్లక్ష్యం ఒక రోజు ఒక కుటుంబం జీవితాన్ని శాశ్వతంగా మార్చబోతుందని వాళ్లకు తెలియదు. ఒక సాయంత్రం ఆదిత్య తన కారులో ఇంటి నుంచి బయలుదేరాడు. ఆ రోజు అతని మనసులో తొందర. రోడ్డుపై వాహనాలు ఎక్కువగా ఉన్నాయి. అయినా అతను కారును చాలా వేగంగా నడిపాడు.
అదే సమయంలో రోడ్డును ఒక తల్లి తన ఐదేళ్ల చిన్న కుమార్తెతో కలిసి దాటుతోంది. ఆ తల్లి పేరు లక్ష్మి. ఆమె భర్త కొంతకాలం క్రితమే వారిని వదిలి వెళ్లిపోయాడు. తన చిన్నారి కోసం లక్ష్మి ఎంతో కష్టపడుతూ జీవిస్తోంది. ఆమెకు ఆ పాపే ప్రపంచం.
“అమ్మా… త్వరగా రా,” అని చిన్నారి తల్లి చేతిని పట్టుకుంది. లక్ష్మి చిరునవ్వు నవ్వింది. “వస్తున్నాను తల్లీ.”
అంతలో… ఒక కారు వేగంగా వచ్చింది. ఆదిత్య బ్రేక్ వేయడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ సమయం చాలలేదు. ఒక్క క్షణం. ఒక్క పొరపాటు. ఒక కుటుంబం మొత్తం చీకటిలోకి వెళ్లిపోయింది.
లక్ష్మి తీవ్రంగా గాయపడి అక్కడికక్కడే ప్రాణాలు కోల్పోయింది. చిన్నారి మాత్రం తల్లిని చూస్తూ ఏడుస్తూ నిలబడిపోయింది. “అమ్మా… లే అమ్మా…”
ఆమెకు అర్థం కాలేదు. అమ్మ ఎందుకు మాట్లాడటం లేదు? ఎందుకు తనను చూడటం లేదు? ఎందుకు అందరూ ఏడుస్తున్నారు? ఆ ఐదేళ్ల పాపకు ఆ రోజు ఒక్కసారిగా బాల్యం ముగిసిపోయింది.
ఆ చిన్నారి పేరు చిన్ని. తండ్రి అప్పటికే వారిని వదిలి వెళ్లిపోయాడు. తల్లి కూడా లేకపోవడంతో చిన్ని పూర్తిగా అనాథ అయిపోయింది. ఆమెను చూసుకునే దగ్గరి బంధువులు కూడా ఎవరూ ముందుకు రాలేదు. కొంతకాలం ఆమెను ఒక అనాథాశ్రమంలో చేర్చారు. ప్రతి రాత్రి చిన్ని ఒకే మాట అడిగేది. “అమ్మ ఎప్పుడు వస్తుంది?” ఆమెకు సమాధానం చెప్పడానికి ఎవరికీ ధైర్యం ఉండేది కాదు. ఒక చిన్నారి జీవితంలో తల్లి అంటే ఏమిటో ఆమె కోల్పోయిన తర్వాత ప్రపంచానికి తెలిసింది.
ఆ ప్రమాదం తర్వాత ఆదిత్య కొంతకాలం భయంతో ఉండేవాడు. కానీ అతని తల్లిదండ్రులు అతన్ని జైలుకు వెళ్లకుండా, సమస్య నుంచి బయటపడేలా తమ డబ్బు మరియు పరిచయాలను ఉపయోగించారు. “మా కొడుకు జీవితం నాశనం కాకూడదు,” అనుకున్నారు. కానీ వాళ్లు మళ్లీ అదే తప్పు చేశారు. తమ కొడుకు చేసిన తప్పుకు అతనికి నిజమైన బాధ్యత నేర్పలేదు.
ఆదిత్య తన జీవితాన్ని మరింత నిర్లక్ష్యంగా మార్చుకున్నాడు. చెడు స్నేహాలు పెరిగాయి. చెడు అలవాట్లు మొదలయ్యాయి. చదువు దూరమైంది. కుటుంబం దూరమైంది. తల్లిదండ్రుల మాట వినడం పూర్తిగా మానేశాడు. రాఘవ్ ఎన్నిసార్లు హెచ్చరించినా వినలేదు. “నువ్వు మా కొడుకువి. నీకు ఏం కావాలన్నా ఇస్తాం. కానీ ఇలా ఎందుకు మారిపోయావు?” అని సావిత్రి కన్నీళ్లతో అడిగింది.
ఆదిత్య నవ్వుతూ, “నాకు నా జీవితం నచ్చినట్లు జీవిస్తాను,” అనేవాడు.
కొన్ని సంవత్సరాల్లో రాఘవ్ సంపాదించిన సంపదలో పెద్ద భాగం కొడుకు అలవాట్లకే ఖర్చయింది. వ్యాపారంలో కూడా నష్టాలు వచ్చాయి. ఆదిత్య మాత్రం మారలేదు. ఒక రోజు అతను ఇంటి నుంచి వెళ్లిపోయాడు. తల్లిదండ్రులతో సంబంధం పూర్తిగా తెగిపోయింది.
రాఘవ్ గేటు దగ్గర నిలబడి కొడుకు వెళ్లిపోతున్న దారిని చూస్తూ ఉండిపోయాడు. సావిత్రి మాత్రం గదిలో కూర్చుని ఏడుస్తోంది. “మన బిడ్డను మనమే ఇలా చేశామా?” అని ఆమె అడిగింది. రాఘవ్కు సమాధానం లేదు.
ఆ రాత్రి మొదటిసారి అతను తన జీవితాన్ని వెనక్కి చూసుకున్నాడు. కొడుకు చిన్నప్పుడు చేసిన తప్పులు… తాను సమర్థించిన సందర్భాలు… సావిత్రి అతన్ని మందలించకుండా కాపాడిన రోజులు… అన్నీ గుర్తొచ్చాయి. అతని గుండెలో ఒక మాట గట్టిగా వినిపించింది. “మేము అతన్ని ప్రేమించాము. కానీ అతనికి జీవించడం నేర్పించలేదు.”
ఆ రాత్రి సావిత్రికి ఆ ప్రమాదం గుర్తొచ్చింది. ఐదేళ్ల చిన్ని. తల్లి కోసం ఏడుస్తూ నిలబడిన ఆ చిన్నారి. సావిత్రి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. “ఆ పాప ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉందో?” రాఘవ్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
వాళ్లు ఆ చిన్నారిని వెతకడం ప్రారంభించారు. చివరకు ఒక అనాథాశ్రమంలో చిన్ని ఉందని తెలుసుకున్నారు. వాళ్లు అక్కడికి వెళ్లారు. ఆ చిన్నారి ఒక మూలన కూర్చుని పుస్తకం చూస్తోంది. సావిత్రి ఆమెను చూసిన క్షణం… తన కళ్లలో కన్నీళ్లు ఆగలేదు.
చిన్ని వారిని చూసి మెల్లగా అడిగింది. “మీరు ఎవరు?” సావిత్రి మాట రాలేకపోయింది. రాఘవ్ మాత్రం నెమ్మదిగా అన్నాడు. “మేము… నీ జీవితంలో చాలా ఆలస్యంగా వచ్చిన మనుషులం.” చిన్నారికి ఏమీ అర్థం కాలేదు.
రాఘవ్, సావిత్రి తమ గతాన్ని దాచలేదు. వాళ్లు చిన్ని ముందు తలవంచారు. “మీ అమ్మను తిరిగి తీసుకురాలేం,” అని రాఘవ్ అన్నాడు.
“నీ బాల్యాన్ని కూడా తిరిగి ఇవ్వలేం.” సావిత్రి కన్నీళ్లతో, “కానీ నీకు ఇకపై ఒంటరితనం ఉండకుండా చూసుకోవాలనుకుంటున్నాం.” చిన్ని మౌనంగా వాళ్లను చూసింది.
“మీరు నన్ను ఎందుకు తీసుకెళ్లాలనుకుంటున్నారు?” సావిత్రి ఆమె చేతిని పట్టుకుంది.
“నిన్ను ఎవరి తప్పుకీ పరిహారంగా తీసుకెళ్లడం లేదు తల్లీ. నీకు ఒక కుటుంబం కావాలి. మాకు ఒక కుటుంబాన్ని తిరిగి నిర్మించుకోవాలి.”
ఆ మాటలు విన్న చిన్ని ఏమీ మాట్లాడలేదు. కానీ ఆమె సావిత్రి చేతిని మెల్లగా పట్టుకుంది. చట్టపరమైన ప్రక్రియలు పూర్తయ్యాక చిన్ని రాఘవ్, సావిత్రి ఇంటికి వచ్చింది. ఆ ఇంట్లో ఎన్నో ఖరీదైన వస్తువులు ఉన్నాయి. కానీ చాలా సంవత్సరాలుగా ఆ ఇంట్లో వినిపించని ఒక శబ్దం మళ్లీ వినిపించింది... పిల్ల నవ్వు.
చిన్ని మొదట భయపడింది. తర్వాత మెల్లగా ఆ ఇంటిని తన ఇంటిగా భావించడం మొదలుపెట్టింది. సావిత్రి ఆమెకు కథలు చెప్పేది. రాఘవ్ ఆమెతో కలిసి పుస్తకాలు చదివేవాడు. కానీ ఈసారి రాఘవ్ ఒక విషయం మాత్రం మర్చిపోలేదు. చిన్నారికి కేవలం సౌకర్యాలు ఇవ్వలేదు... విలువలు నేర్పించాడు.
“డబ్బు ఉండటం గొప్ప కాదు.” “మన వల్ల ఇంకొకరికి నష్టం జరగకుండా జీవించడం గొప్ప.” “తప్పు చేస్తే ఒప్పుకోవడం గొప్ప.” “ఇతరుల బాధను అర్థం చేసుకోవడం గొప్ప.”
చిన్ని ప్రతి మాటను జాగ్రత్తగా వింటూ పెరిగింది. రాఘవ్ తన జీవితంలో మరో నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. తన సంపదలో కొంత భాగాన్ని అనాథ పిల్లల విద్య కోసం ఉపయోగించాలని నిర్ణయించాడు.
“ఒక పిల్లవాడికి డబ్బు ఇవ్వడం కంటే, అతనికి మంచి విద్య ఇవ్వడం గొప్ప,” అన్నాడు.
సావిత్రి కూడా అతనితో కలిసి ఎన్నో సేవా కార్యక్రమాలు ప్రారంభించింది. వాళ్లు ప్రతి సంవత్సరం చిన్ని తల్లి జ్ఞాపకార్థం పేద పిల్లలకు పుస్తకాలు, విద్యా సహాయం అందించేవారు. చిన్ని పెద్దయ్యే కొద్దీ ఒక విషయం బాగా అర్థం చేసుకుంది... జీవితంలో మనకు జరిగిన బాధను మనం ఇంకొకరి జీవితానికి వెలుగుగా మార్చవచ్చు.
సంవత్సరాలు గడిచాయి. చిన్ని చదువుకుని మంచి స్థాయికి ఎదిగింది. ఒక రోజు రాఘవ్ పక్కన కూర్చుని అడిగింది. “నాన్నా…” ఆ ఒక్క మాట విన్న రాఘవ్ కళ్లలో నీళ్లు వచ్చాయి.
“ఏమమ్మా?”
“మీరు నాకు ఇచ్చిన గొప్ప బహుమతి ఏంటో తెలుసా?”
రాఘవ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు. “ఏమిటి?”
“ఇల్లు కాదు. డబ్బు కాదు. బట్టలు కాదు. మీరు నాకు విలువలు నేర్పించారు.”
రాఘవ్ తలదించుకున్నాడు. అతని కళ్ల ముందు తన కొడుకు ఆదిత్య చిన్నప్పటి రూపం కనిపించింది. అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు. “నిన్ను పెంచేటప్పుడు నేను చేసిన తప్పే నా జీవితానికి పెద్ద పాఠం. పిల్లలను ప్రేమించాలి. కానీ ప్రేమ పేరుతో వారి తప్పులను కప్పిపుచ్చకూడదు. వారికి మంచి భవిష్యత్తు ఇవ్వాలంటే ఆస్తి కంటే ముందు విలువలు ఇవ్వాలి.”
చిన్ని అతని చేతిని పట్టుకుంది. “నాన్నా… ప్రతి తప్పు తర్వాత మారడానికి అవకాశం ఉంటుంది కదా?” రాఘవ్ ఆమెను చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు. “ఉంటుంది తల్లీ. కానీ ఒక విషయం గుర్తుపెట్టుకో. మన తప్పు వల్ల ఇంకొకరి జీవితం నాశనం కాకముందే మనం మారితే అదే నిజమైన విజయం.”
ఆ రోజు ఆ ఇంట్లో ఒక తల్లి కోల్పోయిన బిడ్డకు కుటుంబం దొరికింది. ఒక కొడుకును కోల్పోయిన తల్లిదండ్రులకు కొత్త జీవితం దొరికింది. ఒక తప్పు చేసిన కుటుంబానికి జీవితాంతం గుర్తుండిపోయే పాఠం దొరికింది.
పిల్లలకు ప్రేమ ఇవ్వండి. కానీ ప్రేమతో పాటు విలువలు కూడా ఇవ్వండి. వాళ్లకు సంపద ఇవ్వండి. కానీ సంపదను ఎలా ఉపయోగించాలో కూడా నేర్పించండి. వాళ్ల తప్పులను కప్పిపుచ్చకండి. తప్పుల నుంచి నేర్చుకునే అవకాశం ఇవ్వండి.
ఎందుకంటే...
“పిల్లలకు ఇచ్చే గొప్ప వారసత్వం ఆస్తి కాదు… మంచి విలువలు.”
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
Comments