సైలెంట్ స్పేస్
Silent Space - Telugu Social Story | Munnangi Srinivas
సైలెంట్ స్పేస్ - తెలుగు సామాజిక కథ | మున్నంగి శ్రీనివాస్
Published in manatelugukathalu.com on 23/10/2026
సైలెంట్ స్పేస్ మున్నంగి శ్రీనివాస్ రచించిన హృదయస్పర్శి తెలుగు సామాజిక కథ. ఆధునిక సాంకేతిక ప్రపంచంలో పెరుగుతున్న ఒంటరితనం, మానవ సంబంధాల ప్రాముఖ్యత, కుటుంబ ఆత్మీయతను ఈ కథ దీపావళి ప్రమిదల వెలుగులో అద్భుతంగా వివరిస్తుంది.
రాత్రి ఒంటి గంట దాటింది.
హైదరాబాద్ మహానగరమంతా గాఢ నిద్రలో ఉంది. హైటెక్ సిటీ నుంచి గచ్చిబౌలి వరకు ఉన్న వేలాది అపార్ట్‌మెంట్లలో లైట్లు ఆరిపోయాయి.
కానీ, అపార్ట్‌మెంట్ తొమ్మిదో అంతస్తులోని 902 నంబర్ ఫ్లాట్‌లో మాత్రం ఇంకా నీలి రంగు వెలుగు వెలుగుతూనే ఉంది.
అది అభిరామ్ ల్యాప్‌టాప్ వెలుగు.
మూడు నెలలుగా అతని ప్రపంచం ఆరు అంగుళాల తెరకే పరిమితమైంది. అతని కళ్ల కింద నల్లటి వలయాలు, పెరిగిన గడ్డం, పక్కన పడి ఉన్న ఖాళీ కాఫీ కప్పులు... అతను ఎంతగా అలసిపోయాడో చెబుతున్నాయి.
అతను రూపొందిస్తున్న కలల ప్రాజెక్ట్ పేరు ‘తోడు’.
ఒంటరితనంతో బాధపడే మనుషుల కోసం.
అర్ధరాత్రి రెండు గంటలకు నిద్ర పట్టకపోతే, ఎవరికీ చెప్పుకోలేని బాధ ఉంటే, ఓదార్చడానికి ఒక మనిషి లేకపోతే... అప్పుడు ఈ ‘తోడు’ పలకరిస్తుంది. ఏ ప్రశ్నకైనా సమాధానం చెబుతుంది; విసుగు చెందదు, కోపపడదు.
ప్రాజెక్ట్ దాదాపు పూర్తయింది. క్లయింట్‌కు నచ్చితే కోట్ల రూపాయల డీల్.
అభిరామ్ ల్యాప్‌టాప్ మూసి, కిటికీ దగ్గరకు వచ్చాడు. కింద నగరం మెరుస్తోంది. కానీ అతనికి ఒక్కసారిగా తన సొంత ఊరు గుర్తొచ్చింది. పొలాల మధ్య చిన్న పెంకుటిల్లు. అక్కడ అమ్మ ఒక్కతే ఉంటుంది. నాన్న పోయాక ఆమెకు తోడు తనే.
గత మూడేళ్లుగా ప్రతి దీపావళికి అమ్మ ఫోన్ చేస్తుంది. "రారా అభిరామ్, ఒక్క రోజు వచ్చి వెళ్ళు, ఇంట్లో దీపం పెట్టడానికి కూడా మనిషి లేడు" అని ఏడుస్తుంది.
తను మాత్రం "ప్రాజెక్ట్ ఉందమ్మా, చాలా బిజీగా ఉన్నాను, వచ్చే దీపావళికి వస్తాను" అని అబద్ధం చెబుతూనే ఉన్నాడు.
తను తయారు చేస్తున్నది ఏమిటి? ప్రపంచంలోని లక్షల మంది తల్లుల ఒంటరితనాన్ని పోగొట్టే యంత్రాన్ని. కానీ తన కన్న తల్లి ఒంటరితనాన్ని మాత్రం తను పోగొట్టలేకపోతున్నాడు. ఈ ఆలోచన అతని గుండెను సూదిలా గుచ్చింది.
తన జీవితం కూడా ఒక సైలెంట్ స్పేస్‌గా మారిపోయిందని అతనికి అర్థమైంది. చుట్టూ శబ్దాలు ఉన్నాయి, మనుషులు ఉన్నారు, కానీ ఎవరి మధ్యా నిజమైన మాట లేదు.
మరుసటి రోజు ఆదివారం ఉదయం.
అభిరామ్ వేడి కాఫీ కప్పుతో బాల్కనీలో నిలబడ్డాడు. పది అంతస్తుల అపార్ట్‌మెంట్‌లోకి ఎండ సరిగా రాదు. గాలి కూడా దొంగలా వచ్చి వెళుతుంది.
సరిగ్గా అప్పుడే పక్క ఫ్లాట్ 903 తలుపు తెరుచుకుంది. ఆ కుర్రాడు బయటకు వచ్చాడు. రాత్రంతా నైట్ షిఫ్ట్ చేసి వచ్చినట్లున్నాడు. జుట్టు చెదిరిపోయి ఉంది, కళ్లలో నిద్రలేమి.
మూడేళ్లుగా వాళ్లు పక్కపక్కనే ఉంటున్నారు. ఒకే లిఫ్ట్‌లో వెళుతున్నారు. కానీ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడుకోలేదు. ఇద్దరి మధ్య ఉన్నది కేవలం ఒక ఆరు అంగుళాల గోడ మాత్రమే, కానీ మనసుల మధ్య వందల మైళ్ల దూరం.
ఇద్దరి చూపులు కలిశాయి. ఎప్పటిలాగే ఒక చిన్న తల ఊపుతో తప్పించుకోబోయాడు ఆ కుర్రాడు.
అప్పుడే కారిడార్ చివరి కిటికీ నుంచి బలమైన గాలి వీచింది. డస్ట్ బిన్ పక్కన పడి ఉన్న ఒక కాగితం సుడి తిరుగుతూ ఎగిరి వచ్చి ఆ కుర్రాడి కాళ్ల దగ్గర పడింది.
అది ఒక చిన్న గ్రీటింగ్ కార్డ్. కింద సెక్యూరిటీ గార్డు కూతురు సిరి గీసినట్టుంది. క్రేయాన్ రంగులతో వంకర టింకరగా గీసిన మట్టి ప్రమిద బొమ్మ. దాని కింద ఆ పిల్ల అమాయకపు చేతిరాతతో ఇలా రాసి ఉంది:
"చీకటి పడితేనే ప్రమిదకు విలువ... శబ్దం ఎక్కువైతేనే నిశ్శబ్దానికి విలువ!"
ఆ కుర్రాడు ఆ కాగితాన్ని తీసి చదివాడు. అభిరామ్ కూడా నెమ్మదిగా దగ్గరకు వచ్చాడు.
ఆ కుర్రాడు ఆ కార్డ్ వైపు నుంచి తలెత్తి, అభిరామ్ వైపు చూసి మూడేళ్లలో మొదటిసారి నవ్వాడు.
"నా పేరు తరుణ్" అన్నాడు.
ఆ ఒక్క పేరుతో మూడేళ్ల నిశ్శబ్దం ఒక్కసారిగా బద్దలైంది.
"నేను అభిరామ్..."
ఆ ఒక్క చిన్న కాగితం ఇద్దరినీ తరుణ్ ఫ్లాట్ లోపలికి నడిపించింది.
తరుణ్ ఫ్లాట్ కూడా అభిరామ్ ఫ్లాట్‌లాగే శూన్యంగా ఉంది. పిజ్జా బాక్సులు, కాఫీ కప్పులు. గోడకు ఒక పాత ఫోటో — ఒక వృద్ధురాలు, చిన్నప్పటి తరుణ్.
"మా అమ్మ, విజయవాడలో ఉంటుంది. ప్రతి రోజు ఫోన్ చేస్తుంది. నేను బిజీ అని చెప్పి కట్ చేస్తాను. నిజానికి నేను బిజీగా ఉన్నది ఈ ఖాళీ ఫ్లాట్‌లో ఒంటరిగా కూర్చోవడానికే" అన్నాడు తరుణ్ నవ్వుతూ; కానీ ఆ నవ్వు వెనక బాధ ఉంది.
అభిరామ్‌కు తన అమ్మ గుర్తొచ్చి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
"ఏం చేస్తుంటావ్ అభిరామ్?" అని అడిగాడు తరుణ్ టీ పెడుతూ.
"మనుషులు మనుషులతో మాట్లాడటానికి భయపడుతున్నారు. జడ్జ్ చేస్తారని భయం. అందుకే మనుషుల్లా మాట్లాడే ఒక యంత్రాన్ని తయారు చేస్తున్నాను" అన్నాడు.
తరుణ్ టీ కప్పు ఇస్తూ అన్నాడు, "యంత్రం ఇచ్చే ఓదార్పు హోటల్ భోజనం లాంటిది అభిరామ్. కడుపు నిండుతుంది కానీ అమ్మ చేతి ముద్దలో ఉండే ప్రేమ ఉండదు.
మనిషికి కావాల్సింది రెడీమేడ్ సమాధానాలు కాదు, ‘నేనున్నానురా’ అని భుజం తట్టే ఒక మనిషి."
ఆ మాట అభిరామ్ గుండెలో బలంగా తగిలింది.
రెండు రోజుల తర్వాత అభిరామ్‌కి పెద్ద ఎదురుదెబ్బ తగిలింది. అతను తయారు చేసిన ‘తోడు’ బీటా వెర్షన్ విఫలమైంది.
దాన్ని వాడిన వాళ్లు, "ఈ యాప్ అన్నీ చెబుతోంది, కానీ వాడాక మాకు ఒంటరితనం ఇంకా ఎక్కువవుతోంది, మాకు మనిషి కావాలి, మెషిన్ కాదు" అని ఫీడ్‌బ్యాక్ ఇచ్చారు. క్లయింట్ ప్రాజెక్ట్ రద్దు చేయాలనుకున్నాడు.
మూడు నెలల కష్టం, నిద్రలేని రాత్రులు అన్నీ వృథా అయ్యాయి. అభిరామ్ కుప్పకూలిపోయాడు. అర్ధరాత్రి టెర్రస్ మీదకు వెళ్లి ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.
కింద నగరం లక్షల దీపాలతో మెరుస్తోంది. పైన ఆకాశం మాత్రం నల్లగా, శూన్యంగా ఉంది. అది తన జీవితం లాంటిదే — బయటంతా వెలుగు, లోపలంతా చీకటి.
వెనక నుంచి "అన్నా!" అన్న చిన్న పిలుపు.
తిరిగి చూస్తే తరుణ్, చిన్నారి సిరి, సిరి తండ్రి రామయ్య. రామయ్య చేతిలో నూనె డబ్బా, సిరి చేతిలో మట్టి ప్రమిదల బుట్ట.
"ఏంటి అన్నా ఇక్కడ ఒంటరిగా కూర్చున్నావ్?" అని అడిగింది సిరి.
అభిరామ్ మాట్లాడలేదు.
సిరి ఒక ప్రమిదను తీసి అతని చేతిలో పెట్టింది. "తీసుకో అన్నా! దీనికి నేను ఎరుపు, పసుపు రంగులు వేశాను. కానీ మా నాన్న అన్నాడు, బయట ఎంత అందంగా రంగులు వేసినా సరిపోదంట, లోపల వెలగడానికి నూనె పోయాలంట!"
రామయ్య నవ్వుతూ అన్నాడు, "బాబు, నేను ఇరవై ఏళ్లుగా ఈ గేటు దగ్గర కాపలా ఉంటున్నాను. పెద్ద పెద్ద కార్లు, ఖరీదైన ఫోన్లు ఉన్నోళ్లందరూ లోపల ఒంటరిగానే ఉంటారు బాబు.
మా గుడిసెలో కరెంట్ ఉండదు, కానీ ఒకే ప్రమిద వెలుగులో నలుగురం కూర్చుని కథలు చెప్పుకుంటాం. అదే మా కోట్ల ఆస్తి."
అభిరామ్ ఆ ప్రమిదను దోసిట్లోకి తీసుకున్నాడు. అది ఖాళీగా ఉంది. బయట అందమైన రంగులు, అందమైన డిజైన్ ఉంది, కానీ లోపల వెలగడానికి చుక్క నూనె కూడా లేదు.
ఆ క్షణంలో అతనికి జ్ఞానోదయమైంది.
తను తయారు చేసింది కూడా ఇలాంటి ఖాళీ ప్రమిదే. పైన కోడింగ్, డిజైన్లు, రంగులు ఉన్నాయి, కానీ లోపల వెలిగే ఆత్మీయత అనే నూనె లేదు. ఆ నూనె పేరే మనిషి స్పర్శ.
దీపావళి సాయంత్రం వచ్చింది.
అభిరామ్, తరుణ్ ఇద్దరూ అపార్ట్‌మెంట్‌లోని ప్రతి తలుపు తట్టారు. "ఈ రోజు సాయంత్రం ఏడు గంటలకు అందరూ టెర్రస్ మీదకు రండి. ఒక్క నిబంధన — ఎవరూ కరెంట్ దీపాలు, చైనా లైట్లు తేవద్దు. మట్టి ప్రమిదలు మాత్రమే" అని పిలిచారు.
ఎవరూ వస్తారని వాళ్లు అనుకోలేదు. కానీ ఏడు గంటలకు టెర్రస్ మీదకు ఒక్కొక్కరే రావడం మొదలుపెట్టారు.
నాలుగో అంతస్తులో ఉండే రాయుడు గారు, ఆరో అంతస్తులో ఉండే సాఫ్ట్‌వేర్ అమ్మాయి, ఎనిమిదో అంతస్తులో ఉండే కొత్తగా పెళ్లయిన జంట... దాదాపు ముప్పై మంది.
మధ్యలో సిరి చేసిన నలభై మట్టి ప్రమిదలు వెలిగాయి. చల్లటి గాలి వీచినప్పుడల్లా దీపాలు ఆరిపోబోతుంటే, ఒకరి ప్రమిదను ఇంకొకరు తమ దోసిళ్లతో అడ్డుపెట్టి కాపాడుతున్నారు. ఆ చిన్న చర్యలోనే మనుషుల మధ్య ఏళ్లుగా ఉన్న అడ్డుగోడలు కరిగిపోయాయి.
అప్పుడు రాయుడు గారు కళ్లలో నీళ్లతో అన్నారు, "నా కొడుకు అమెరికాలో ఉంటాడు. ప్రతి దీపావళికి వీడియో కాల్ చేస్తాడు. కానీ ఇలా నలుగురితో కలిసి ప్రమిద వెలిగించి మూడేళ్లయింది."
సాఫ్ట్‌వేర్ అమ్మాయి అంది, "నేను రోజూ వంద మందితో ఆన్‌లైన్‌లో మాట్లాడతాను. కానీ జ్వరం వస్తే మందు తెచ్చేవాళ్లు ఎవరూ లేరు."
రామయ్య ఏమీ మాట్లాడలేదు. తన కూతురు వెలిగించిన ప్రమిదను చూస్తూ నిలబడ్డాడు. ఆ వెలుగులో అతని కళ్లలో ఒక కల కనిపించింది — తన కూతురిని పెద్ద చదువులు చదివించాలన్న కల.
అభిరామ్ జేబులో ఫోన్ వణుకుతోంది. కంపెనీ సీఈఓ నుంచి వరుస కాల్స్. అతను ఫోన్ తీసి చూశాడు. కాల్ కట్ చేసి, ఫోన్‌ను సైలెంట్‌లో పెట్టి పక్కన పెట్టేశాడు. వెంటనే తన అమ్మకు ఫోన్ చేసి, "అమ్మా, ఈసారి దీపావళికి నేను వస్తున్నాను. నాతో పాటు ఇద్దరు వస్తారు — ఒకడు తరుణ్, ఇంకొకరు చిన్నారి సిరి" అన్నాడు.
ఫోన్‌లో అవతల అమ్మ ఏడుపు వినిపించింది, కానీ అది ఆనందపు ఏడుపు.
అభిరామ్ ముఖం మీద నలభై ప్రమిదల వెలుగు పడుతోంది. మూడు నెలల తర్వాత మొదటిసారి అతని కళ్ల కింద నల్లటి చారలు పోయి, అక్కడ ఒక నిర్మలమైన చిరునవ్వు వచ్చింది.
అక్కడ వెలుగుతున్నది మట్టి ప్రమిదలు కాదు, ఒకరికొకరు ఆసరాగా నిలిచిన సజీవమైన మనుషులు!
శబ్దంతో, యంత్రాలతో నిండిపోయిన ఆ అపార్ట్‌మెంట్ అనే ‘సైలెంట్ స్పేస్’లో, ఆ రాత్రి మొదటిసారి ప్రతి పలకరింపుకు, ప్రతి ప్రమిదకు నిజమైన అర్థం దొరికింది.
(ముగింపు)
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మున్నంగి శ్రీనివాస్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: నా పేరు మున్నంగి శ్రీనివాస్.
నేను హైదరాబాద్‌లో నివసిస్తున్నాను. సాహిత్యంపై మక్కువతో సమాజం, మానవ సంబంధాలు, మరియు గ్రామీణ నేపథ్యాల ఆధారంగా కథలు, నవలలు రచించడం నా ఆసక్తి
Comments