స్వరం
- M K Kumar
- 7 hours ago
- 6 min read
#MKKumar, #ఎంకెకుమార్, #Swaram, #స్వరం, #TeluguHeartTouchingStories
Swaram - New Telugu Story Written By - M K Kumar
Published in manatelugukathalu.com on 23/01/2026
స్వరం - తెలుగు కథ
రచన: ఎం. కె. కుమార్
నా జీవితాన్ని శాశ్వతంగా మార్చేసి, నా ఉనికికి కొత్త అర్థాన్నిచ్చిన ఆ బహుమతి, ఒక ఖరీదైన ప్యాకేజీలా రాలేదు. అదొక చిత్తు కాగితంలా, పొరపాటున వచ్చిన పోస్ట్ లా మా ఇంటి గడప తొక్కింది.
తిరుపతి ఎప్పటిలాగే భగభగమండే ఎండతో నిండి ఉంది. అది మే నెల మధ్యాహ్నం. తిరుమల కొండల మీదుగా వీస్తున్న గాలిలో కూడా వేడి సెగలు తగులుతున్నాయి. మా ఇంటి ముందు పోస్ట్ బాక్స్లో కుక్కినట్లున్న కాగితాలను విసుగ్గా బయటకు లాగాను.
అందులో కరెంట్ బిల్లులు, రేషన్ షాపు కరపత్రాలు, ఎవరో తెలిసిన వారి పెళ్లి శుభలేఖ ఉన్నాయి. వాటి మధ్యలో, ఇవన్నీ తనకేమీ పట్టనట్లుగా ఒక పాత బ్రౌన్ కలర్ కవరు నలిగిపోయి ఉంది.
దాని మీద ‘స్వప్న’ అని నా పేరు రాసి ఉంది. కానీ సిరా రంగు వెలిసిపోయి, ఎండిన గోరింటాకు రంగులోకి మారింది. పంపినవారి చిరునామా లేదు. పోస్టల్ స్టాంపు మీద ముద్ర కూడా సరిగా కనిపించడం లేదు.
దాన్ని చూడగానే నాలో ఏదో అలుపు. ఉదయం నుంచి కాలేజీలో పాఠాలు చెప్పి, ట్రాఫిక్లో ఇంటికి వచ్చి, అమ్మ మందులు సిద్ధం చేసి... ఈ రోజువారీ యంత్రం లాంటి జీవితంలో మరో అనామక ఉత్తరాన్ని తెరిచే ఓపిక నాకు లేదు. దాన్ని దాదాపు డస్ట్ బిన్లో పడేయబోయాను.
కానీ ఏదో నన్ను ఆపింది. అది అంతర్ దృష్టి అని నేను చెప్పను, అంత సినిమాటిక్ అనుభవం నాకేమీ కలగలేదు. కేవలం ఆ కవరు బరువు నన్ను ఆపింది. సాధారణ కాగితం కంటే అది బరువుగా ఉంది.
అమ్మ హాలులో సోఫా మీద కూర్చుని టీవీ చూస్తూ కునుకు తీస్తోంది. బయట తిరుచానూరు ఆలయం నుంచి గంటల శబ్దం వినిపిస్తోంది. నేను నిశబ్దంగా నా గదిలోకి వెళ్ళి ఆ కవరును చింపాను.
లోపల ఒక చిన్న ఇత్తడి తాళం చెవి ఉంది. దానితో పాటు ఒకే ఒక వాక్యం రాసిన కాగితం మడత పెట్టి ఉంది. చేతిరాత చాలా స్పష్టంగా, గుండ్రంగా ఉంది.
"నీవు దేని నుండి పుట్టావో, ఆ నిజాన్ని తెలుసుకునే అర్హత నీకుంది."
కింద సంతకం లేదు. వివరణ లేదు. కేవలం ఒక తాళం చెవి. ఆ తాళం చెవికి ప్లాస్టర్ వేసి ఆ కాగితానికి అతికించారు.
నేను చాలా సేపు ఆ వాక్యాన్ని చూస్తూ ఉండిపోయాను. కిటికీలోంచి కనిపిస్తున్న తిరుమల కొండల వైపు చూశాను. 'అర్హత' అనే పదం చాలా బరువుగా అనిపించింది. అది నాకు ఏదో లేదని గుర్తుచేస్తున్నట్లు, ఇన్నాళ్ళు ఎవరో నా నుంచి నిజాన్ని దాచారని హెచ్చరిస్తున్నట్లు ఉంది.
అమ్మ గదిలోకి వచ్చి కాఫీ అడిగింది. ఆమె వంక చూశాను. సావిత్రి... అందరూ ఆమెను పిలిచే పేరు. ఉదయం లేచిన దగ్గర్నుంచి దేవుడి పూజలు, వంట, ఇంటి పని తప్ప మరో ప్రపంచం తెలియని మనిషి. ఆమె గతం గురించి ఎప్పుడూ పెద్దగా మాట్లాడదు. నాన్న చనిపోయిన తర్వాత ఆమె మరీ మౌనంగా మారిపోయింది. ఆమె గతం ఒక మూసి ఉన్న పుస్తకం కాదు, అసలు రాయబడని పుస్తకంలా ఉండేది.
నేను ఆ ఉత్తరాన్ని నా బ్యాగులో దాచాను.
ఆ తాళం చెవి మీద ఒక చిన్న అంకె చెక్కి ఉంది. 'ఎస్.వి.యు - 42'.
తిరుపతిలో పుట్టి పెరిగిన నాకు అది శ్రీ వెంకటేశ్వర యూనివర్సిటీకి సంబంధించినదని అర్థం చేసుకోవడానికి ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు. కానీ యూనివర్సిటీలో ఎక్కడ? మరుసటి రోజు శనివారం. కాలేజీకి సెలవు. అమ్మకు బయటకి వెళ్తున్నానని చెప్పి బయలుదేరాను.
యూనివర్సిటీ క్యాంపస్ ఎప్పటిలాగే ప్రశాంతంగా ఉంది. ఆ తాళం చెవి పాతదని నాకు తెలుసు. అది హాస్టల్ గదిది కాదు, ఏదో లాకర్ది అయ్యుంటుంది. నా అన్వేషణ యూనివర్సిటీ పాత లైబ్రరీ వైపు సాగింది.
ఇప్పుడు కొత్త లైబ్రరీ భవనం వచ్చాక, పాత భవనాన్ని కేవలం రికార్డుల కోసం, పాత థీసిస్ల కోసం వాడుతున్నారు. ఆ భవనం నిండా దుమ్ము, పాత పుస్తకాల వాసన, నిశబ్దం అలుముకుని ఉన్నాయి.
అక్కడ పని చేసే అటెండర్, నా చేతిలోని తాళం చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. "ఇది ఇక్కడిది కాదమ్మా, పాత అడ్మినిస్ట్రేషన్ బ్లాక్ కింద ఉండే స్టోర్ రూమ్ లాకర్లది. ఇప్పుడు ఎవరూ అటు వెళ్ళరు," అన్నాడు.
అతని సహాయంతో ఆ పాత భవనం సెల్లార్లోకి వెళ్ళాను. అక్కడ గాలిలో తేమ వాసన, బూజు వాసన కలిసిపోయి ఉన్నాయి. అక్కడ వరుసగా ఇనుప లాకర్లు ఉన్నాయి. వాటి మీద తుప్పు పట్టింది. నంబర్ 42ను వెతికి పట్టుకున్నాను.
నా చేతులు వణికాయి. తాళం సరిపోతుందా లేదా అనే సందేహం. కీహోల్లో తాళం పెట్టి తిప్పాను. చిన్న శబ్దంతో అది తెరుచుకుంది.
లోపల ఒక అట్టపెట్టె ఉంది.
బంగారు నగలు ఉంటాయనో, ఆస్తి పత్రాలు ఉంటాయనో నేను ఆశించలేదు. కానీ నా ఊహకు అందనివి అందులో ఉన్నాయి. ఐదు స్పైరల్ బైండింగ్ పుస్తకాలు. 80వ దశకంలో విద్యార్థులు వాడే రఫ్ నోట్బుక్స్ అవి. వాటి అట్టలు మెత్తబడిపోయాయి.
మొదటి పుస్తకాన్ని తెరిచాను.
ఆ చేతిరాత... అది అమ్మది.
కానీ ఆ రాతలో ఉన్న వేగం, ఆ అక్షరాలలోని పదును నేను ఇంట్లో చూసే అమ్మ రాతలో లేదు. ఇంట్లో సరుకుల లిస్టు రాసేటప్పుడు అమ్మ రాత చాలా పొందికగా, నెమ్మదిగా ఉంటుంది.
కానీ ఇందులో, ఆలోచనల ప్రవాహాన్ని అందుకోవడానికి అక్షరాలు పరుగెడుతున్నట్లు ఉన్నాయి.
మొదటి పేజీలో తేదీ: మార్చి 12, 1985.
"మమ్మల్ని మౌనంగా ఉండమని శాసిస్తున్నారు. కానీ నేను ఇప్పుడు రాయకపోతే, వాళ్ళు చెప్పే అబద్ధాలనే నిజమని నమ్మే రోజు వస్తుందని నాకు భయంగా ఉంది."
నేను అక్కడే దుమ్ము పట్టిన నేల మీద కూలబడిపోయాను.
ఆ పుస్తకాలు నాకు ఎప్పుడూ తెలియని ఒక కొత్త సావిత్రిని పరిచయం చేశాయి. అవి కేవలం డైరీలు కాదు. అవి ఒక విప్లవానికి సాక్ష్యాలు. తిరుపతి వీధుల్లో జరిగిన విద్యార్థి ఉద్యమాలు, రాయలసీమ నీటి కష్టాల గురించి జరిగిన పోరాటాలు, సమాజంలో అణచివేతకు వ్యతిరేకంగా ఎస్.వి. యూనివర్సిటీలో జరిగిన రహస్య సమావేశాల గురించి అమ్మ రాసింది.
అమ్మ ఒక సాధారణ గృహిణి కాదు. ఆమె ఒక ఉద్యమకారిణి.
రెండో పుస్తకంలో ఆమె రాసిన కవితలు నన్ను కదిలించాయి. ఎప్పుడూ లలితా సహస్రనామం చదివే అమ్మ, ఒకప్పుడు వ్యవస్థను ప్రశ్నిస్తూ ఇంత ఆవేశంగా కవిత్వం రాసిందంటే నమ్మలేకపోయాను.
"గొంతు కోసినా పాట ఆగదు...
నేలలో పాతినా విత్తనం చావదు..."
ఆమె రాసిన ప్రతీ వాక్యంలోనూ ఒక నిప్పు కణం ఉంది. ఏ వీధుల్లో నడవడం సురక్షితమో, ఏ కరపత్రాలు పంచితే అరెస్టు చేస్తారో ఆమె రాసుకుంది. ఆమె భయం గురించి కూడా రాసింది. కానీ ఆ భయం తన కోసం కాదు, తను నమ్మిన సిద్ధాంతం ఎక్కడ ఓడిపోతుందోనని.
మూడో పుస్తకం సగంలోకి వచ్చేసరికి, నా పుట్టుక ప్రస్తావన వచ్చింది.
"ఒక బిడ్డ రాకతో ప్రపంచం మారుతుందని అందరూ అంటారు. అది నిజమే. కానీ వాళ్ళు అనుకునే విధంగా కాదు. ఒక తల్లిగా మారడం అంటే, భయాన్ని ప్రేమగా మార్చుకోవడం."
అమ్మ రాసింది... తను ఎందుకు ఈ పోరాటాన్ని ఆపేసిందో, ఎందుకు మౌనాన్ని ఎంచుకుందో వివరించింది. అది ఓటమి వల్ల కాదు, ఒప్పందం వల్ల.
ఆఖరి పుస్తకం వెనుక ఒక మడతపెట్టిన కాగితం ఉంది. అదొక పోలీస్ అఫిడవిట్ కాపీ. దాని మీద అమ్మ అసలు పేరు 'సావిత్రి' అని కాకుండా 'సమత' అని ఉంది. నేను మాట్లాడటం నేర్చుకోకముందే అమ్మ వదిలేసిన పేరు అది.
ఆ పత్రంలో ఒక ఒప్పందం ఉంది. ఆమె ఇకపై ఎలాంటి బహిరంగ సభల్లో పాల్గొనకూడదని, ఎలాంటి రచనలు చేయకూడదని, కేవలం గృహిణిగా ఉండిపోతేనే ఆమెపై ఉన్న కేసులను ఎత్తివేస్తామని, ఆమె బిడ్డకు (నాకు) ప్రభుత్వ ఉద్యోగం లేదా భవిష్యత్తులో ఎలాంటి ఇబ్బందులు లేకుండా చూస్తామని రాసి ఉంది.
ఆమె 'అనుమతించబడింది'.
సంకెళ్లు వేసి కాదు, నా భవిష్యత్తును అడ్డుపెట్టుకుని ఆమె గొంతు నొక్కేశారు.
ఆ కవరు రాకపోయి ఉంటే, అమ్మ మౌనం ఆమె స్వభావం అని నేను నమ్మేదాన్ని. కానీ అది స్వభావం కాదు, అది త్యాగం. ఒక బలవంతపు మౌనం.
ఆ బహుమతి (ఆ కవరు) నాకు అమ్మ గతాన్ని ఇవ్వలేదు. అది నాకు అమ్మ మౌనానికి అర్థాన్ని ఇచ్చింది.
నేను వెంటనే ఇంటికి వెళ్ళలేదు. కపిల తీర్థం జలపాతం దగ్గరకు వెళ్ళి చాలా సేపు కూర్చున్నాను. నీటి శబ్దం నా ఆలోచనలను శాంతింపజేయలేకపోయింది.
సూర్యాస్తమయం అయ్యే సమయానికి ఇంటికి చేరాను. అమ్మ తులసి కోట దగ్గర దీపం పెడుతోంది. ఆమె ముఖంలో ఎప్పటిలాగే ప్రశాంతత. కానీ ఇప్పుడు ఆ ప్రశాంతత వెనుక నాకు ఒక సముద్రం కనిపిస్తోంది.
నేను బ్యాగులోంచి ఆ నోట్బుక్స్ని తీసి టేబుల్ మీద పెట్టాను. అమ్మ వాటిని చూసింది. ఆమె చేతిలోని అగర్బత్తీలు కింద పడిపోయాయి. ఆమె ముఖం పాలిపోయింది. ఇన్నాళ్లుగా ఆమె కట్టుకున్న రక్షణ గోడ ఒక్కసారిగా కూలిపోయినట్లు అనిపించింది.
"నువ్వు వాటిని కనుగొన్నావు," అంది అమ్మ గొంతు వణుకుతూ. అది ప్రశ్న కాదు, ఒక నిర్ధారణ.
నేను తల ఊపాను.
ఆమె టేబుల్ దగ్గరకు వచ్చి కుర్చీలో కూర్చుంది. ఆ క్షణం ఆమె నాకు చాలా చిన్నగా, నిస్సహాయంగా అనిపించింది. కానీ అదే సమయంలో, ఎంతో ధైర్యవంతురాలిగా కూడా కనిపించింది.
"నువ్వు ప్రశాంతంగా బతకాలని నేను కోరుకున్నాను స్వప్నా. ఈ గొడవలు, ఈ కేసులు, ఈ భయం... ఏదీ నీ నీడను కూడా తాకకూడదని అనుకున్నాను," అంది ఆమె కళ్ళలో నీళ్లు తిరుగుతుండగా.
"అందుకే నీ గొంతు చంపుకున్నావా అమ్మ?" అని అడిగాను. నా గొంతు జీరబోయింది.
ఆమె నా వైపు సూటిగా చూసింది. "లేదు. మౌనంగా ఉండటం అంటే ఓడిపోవడం కాదు. అది వేచి ఉండటం. తుఫానులో చెట్టు వంగి ఉండటం పిరికితనం కాదు, అది బతికి ఉండటానికి చేసే ప్రయత్నం. నేను బతికి ఉంటేనే, నిన్ను పెంచగలను. నిన్ను పెంచితేనే, ఏదో ఒక రోజు నా ఆశయాలు నీ రూపంలో బతికే అవకాశం ఉంటుంది."
నాకు కోపం రావాల్సింది పోయి, గర్వం వచ్చింది. ఇలాంటి కథల్లో సాధారణంగా పిల్లలు తల్లిదండ్రుల మీద కోప్పడతారు, తమకు నిజం చెప్పనందుకు ద్వేషిస్తారు. కానీ అమ్మ చేతులను, ఆ కాయలు కాసిన వేళ్ళను చూస్తుంటే నాకు ఒక విషయం అర్థమైంది. భయం ధైర్యాన్ని నాశనం చేయదు. అది ధైర్యాన్ని కాపాడుతుంది, సరైన సమయం కోసం దాచి ఉంచుతుంది.
"ఇప్పుడు వీటిని ఏం చేయాలో నాకు తెలియడం లేదు," అన్నాను ఆ డైరీలను చూపిస్తూ.
అమ్మ నా కళ్ళలోకి చూసింది. ఆ చూపులో నాకు 'సమత' కనిపించింది.
"నువ్వు రాయాలి," అంది అమ్మ.
"నేను ఆగిపోయిన చోట నువ్వు మొదలుపెట్టాలి. కానీ ఆవేశంతో కాదు, ఆలోచనతో. అప్పుడు మాకు అక్షరం ఆయుధంగా ఉండేది, ఇప్పుడు అది ఔషధంగా మారాలి."
ఆ మార్పు నాలో వెంటనే రాలేదు. అది మెల్లగా, ఒక అలవాటుగా మారింది.
నేను రాయడం మొదలుపెట్టాను. పెద్ద పెద్ద వ్యాసాలు కాదు, నా మనసులో మెదిలే చిన్న చిన్న భావాలు. అమ్మ డైరీలోని వాక్యాలను తీసుకుని, వాటికి నేటి పరిస్థితులను జోడించి రాయడం మొదలుపెట్టాను.
నిశబ్దం గురించి, ఆడవాళ్ళు తమ కలలను ఎలా మడతపెట్టి చీరల మధ్య దాచుకుంటారో దాని గురించి రాశాను.
నేను రాసిన మొదటి కథ ఒక పత్రికలో ప్రచురితమైంది. దాన్ని అమ్మకు చూపించాను. ఆమె దాన్ని చదువుతున్నప్పుడు, ఆమె కళ్ళలో ఒక మెరుపు చూశాను.
1985లో ఆగిపోయిన ఆ మెరుపు మళ్ళీ 2026లో నా కళ్ళ ద్వారా ఆమె చూసుకుంటోంది.
ఆ రోజు రాత్రి అమ్మ ఏడవడం నేను మొదటిసారి చూశాను. నేను రాసినందుకు కాదు, నేను రాయగలనని, నా గొంతును ప్రపంచానికి వినిపించగలనని ఆమె నమ్మినందుకు.
ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి పంపిన ఆ ఉత్తరం నా జీవితాన్ని
మార్చింది. అది నాకు జవాబులను ఇవ్వలేదు, కానీ సరైన ప్రశ్నలను ఎలా అడగాలో నేర్పింది.
నేను ఇప్పటికీ అప్పుడప్పుడు ఆ పాత యూనివర్సిటీ లైబ్రరీ వైపు వెళ్తుంటాను.
లాకర్ నంబర్ 42 ఇప్పుడు ఖాళీగా ఉంది. కానీ అక్కడ ఒక చరిత్ర భద్రపరచబడిందని నాకు తెలుసు.
కథలు కేవలం కాలక్షేపం కోసమే అని మనకు చెబుతారు. కానీ నేను తెలుసుకున్నది వేరు. కథలు అంటే మనుగడ తనను తాను గుర్తుంచుకునే విధానం. మనం ఎవరు, మనం ఎక్కడి నుంచి వచ్చాం, మనం ఎటు వైపు వెళ్తున్నాం అని చెప్పే దిక్సూచి కథలు.
అందుకే మనం రాస్తూనే ఉండాలి. ఎందుకంటే, ఎక్కడో ఒక చోట, ఒక సాధారణమైన రోజున, ఎవరో ఒకరు ఒక పాత కవరును చెత్తబుట్టలో వేయాలా లేక తెరవాలా అని ఆలోచిస్తూ ఉంటారు.
ఆ కవరు లోపల వారి జీవితం దాగి ఉండొచ్చు.
నేను ఆ కవరును పారేయలేదు. ఇప్పుడు నేనే ఒక కవరుగా మారాను, నా అమ్మ రాసిన ఉత్తరాన్ని భవిష్యత్తుకు చేరవేసే పోస్ట్మ్యాన్గా మారాను.
సమాప్తం
ఎం. కె. కుమార్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
ఉగాది 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
కొసమెరుపు కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: ఎం. కె. కుమార్
నేను గతంలో ఎప్పుడో కథలు, కవితలు వ్రాశాను. మళ్ళీ ఇప్పుడు రాస్తున్నాను. నేను పీజీ చేశాను. చిన్న ఉద్యోగం ప్రైవేట్ సెక్టార్ లో చేస్తున్నాను. కథలు ఎక్కువుగా చదువుతాను.
🙏
Comments