తిరిగి రాని రాత్రి
Thirigi Rani Rathri - Telugu Emotional Story | P. Gopalakrishna
తిరిగి రాని రాత్రి - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | P. గోపాలకృష్ణ
Published in manatelugukathalu.com on 15/11/2026
మనిషికి నిజమైన ఆనందం స్వేచ్ఛలో ఉందా? కుటుంబ బంధాల్లో ఉందా? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానాలు వెతుకుతూ జీవితంలోని భిన్నమైన కోణాలను ఆవిష్కరించే తాత్విక కథ 'తిరిగి రాని రాత్రి'.
శంకుకి స్వేచ్ఛ అంటే చాలా ఇష్టం. తనకు నచ్చినట్టు బతకడం, తనకు నచ్చినప్పుడు ఎక్కడికైనా వెళ్లడం, తన ఆలోచనలకు అడ్డుకట్ట వేసేవాళ్లు లేకుండా జీవించడం— ఇవే అతనికి జీవితంలో ముఖ్యమైన విషయాలు.
పెళ్లి, కుటుంబం, బంధాలు, బాధ్యతలు అనే మాటలు వినగానే అతనికి ఏదోలా అనిపించేది. ప్రేమ పేరుతో ఒకరిపై మరొకరు హక్కులు ప్రకటించుకోవడం, ఆప్యాయత పేరుతో స్వేచ్ఛను పరిమితం చేసుకోవడం అతనికి అర్థం కాని విషయాలు.
చిన్నతనం నుంచీ శంకు కొంచెం భిన్నంగా ఉండేవాడు. పాఠశాలలో చదువుతున్న రోజుల్లోనే ఇతరులు చెప్పినదాన్ని గుడ్డిగా నమ్మేవాడు కాదు. ఏ విషయమైనా తనకు తాను ఆలోచించుకుని ఒక అభిప్రాయానికి వచ్చేవాడు. పుస్తకాలు చదివేవాడు. ముఖ్యంగా సమాజాన్ని ప్రశ్నించే రచనలు, స్వేచ్ఛ గురించి మాట్లాడే సాహిత్యం అతన్ని ఆకర్షించేవి. ఎవరి ఆలోచనలైనా తనపై బలవంతంగా రుద్దాలని ప్రయత్నిస్తే, ఎదురు తిరిగి వాదించడంకన్నా ఆ వ్యక్తికి దూరంగా వెళ్లిపోవడమే అతని పద్ధతి.
అతని చిన్ననాటి స్నేహితుడు పార్థు మాత్రం ఇందుకు పూర్తి భిన్నం. పార్థు కూడా శంకు ఆలోచనలను గౌరవించేవాడే కానీ, వాటితో ఏకీభవించేవాడు కాదు. జీవితాన్ని గురించి వాళ్లిద్దరికీ వేర్వేరు అభిప్రాయాలు ఉండేవి. ఒకసారి పార్థు పెళ్లి గురించి మాట్లాడినప్పుడు, “ఒక మనిషితో జీవితమంతా కలిసి ఉండటం అంటే మన స్వేచ్ఛను మనమే తాకట్టు పెట్టుకోవడం కాదా?” అని శంకు ప్రశ్నించాడు.
పార్థు నవ్వి, “అది నీకు అలా అనిపిస్తోంది. నాకు మాత్రం మనల్ని అర్థం చేసుకునే ఒక మనిషి పక్కన ఉండటం బంధనంలా అనిపించదు” అన్నాడు.
“మనల్ని అర్థం చేసుకునేంతవరకు బాగానే ఉంటుంది. ఆ తర్వాత మొదలవుతాయి అసలు సమస్యలు,” నవ్వుతూ చెప్పాడు శంకు.
“సమస్యలు లేకుండా ఏ జీవితం ఉంటుంది శంకూ? స్నేహంలోనూ ఉంటాయి. ఒంటరిగా ఉన్నా ఉంటాయి. వాటిని ఎలా ఎదుర్కొంటామన్నదే ముఖ్యం.”
పార్థు చెప్పిన విషయం శంకుకి అంతగా నచ్చలేదు. కానీ అతను ఆ విషయాన్ని పొడిగించాలని అనుకోలేదు.
ఆ రోజు వాళ్లిద్దరి మధ్య జరిగిన సంభాషణ అక్కడితో ముగిసింది. కానీ వాళ్ల జీవితాలు మాత్రం వేర్వేరు దారుల్లో పయనించాయి. చదువులు పూర్తయ్యాక ఉద్యోగాల కోసం, జీవనోపాధి కోసం ఎక్కడెక్కడికో వెళ్లిపోయారు. మొదట్లో ఉత్తరాలు రాసుకున్నారు. ఆ తర్వాత ఫోన్ సంభాషణలు జరిగాయి.
కాలక్రమంలో అవీ తగ్గిపోయాయి. స్నేహం మిగిలింది కానీ, వేగంగా పరిగెడుతున్న కాలంలో ఆ స్నేహాన్ని పలకరించే సమయం ఇద్దరికీ దొరకలేదు.
శంకు పెళ్లి చేసుకోలేదు. తనకు నచ్చిన ఉద్యోగం చేస్తూ తనకు నచ్చిన చోట నివసించాడు. సెలవులు దొరికితే ప్రయాణాలు చేశాడు. నచ్చకపోతే ఉద్యోగం విడిచిపెట్టేసేవాడు తప్ప ఎలాంటి ఆలోచనకూ అవకాశం ఇచ్చేవాడు కాదు.
జీవితంలో ఎందరో కొత్త వ్యక్తులను పరిచయం చేసుకున్నాడు. కొందరితో సన్నిహితంగా మెలిగాడు. మరికొందరు తన వ్యక్తిగత జీవితంలోకి ప్రవేశించాలని ప్రయత్నించినప్పుడు మెల్లగా దూరమయ్యాడు. తన సంపాదన తనకు సరిపోయేది. తన సమయాన్ని తన ఇష్టానుసారం ఉపయోగించుకునేవాడు. ఎవరికీ వివరణ ఇచ్చుకోవాల్సిన అవసరం లేకపోవడం అతనికి గొప్ప సంతృప్తినిచ్చేది.
అయితే, అతని జీవితం ఎప్పుడూ ఉత్సాహంగానే సాగిందని చెప్పలేం. కొన్ని రోజులు ప్రయాణాల్లో గడిచిపోయేవి. మరికొన్ని రోజులు పుస్తకాలతో, స్నేహితులతో సరదాగా ఉండేవాడు. ఇంకొన్ని రోజులు ఏ పని మీదా ఆసక్తి లేకుండా గదిలోనే గడిచిపోయేవి.
అలాంటి సమయాల్లో తనకు కావలసిన స్వేచ్ఛ తన దగ్గరే ఉందని గుర్తుచేసుకునేవాడు. ఒంటరితనం అనిపించినా దాన్ని జీవితంలో సహజమైన భాగంగానే భావించేవాడు.
***
పార్థు మాత్రం ఉద్యోగం, పెళ్లి, పిల్లలు, కుటుంబ బాధ్యతలతో జీవితంలో ముందుకు సాగిపోయాడు. అతను ఎలా ఉన్నాడో, ఎక్కడున్నాడో శంకుకు పెద్దగా తెలియదు. అప్పుడప్పుడు పాత స్నేహితుల గురించి ఎవరి ద్వారానో వార్తలు తెలిసేవి.
పార్థుకు ఇద్దరు పిల్లలని, సొంత ఇల్లు కట్టుకున్నాడని ఒకసారి విన్నాడు. అంతకుమించి తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి కలగలేదు. కాలం గడిచిపోయింది. దాదాపు ఇరవై ఎనిమిదేళ్ల తర్వాత ఒకరోజు అనుకోకుండా వాళ్లిద్దరూ కలుసుకున్నారు.
సికింద్రాబాదు రైల్వే స్టేషన్‌లో పుస్తకాల దుకాణం నుంచి బయటకు వస్తున్న శంకు ఎదురుగా నిలబడిన వ్యక్తిని మొదట గుర్తుపట్టలేకపోయాడు. తలలో తెల్లబడుతున్న జుట్టు, ముఖంలో వయసు తెచ్చిన మార్పులు, కళ్లద్దాల వెనుక నుంచి కనిపిస్తున్న కళ్లు— ఇవన్నీ అతనికి అపరిచితంగానే అనిపించాయి. కానీ ఆ వ్యక్తి మాత్రం శంకును చూస్తూనే ఆశ్చర్యంతో పిలిచాడు.
“ఒరేయ్ శంకూ!” ఆ పిలుపులోని పరిచయం అతన్ని ఒక్కసారిగా గతంలోకి తీసుకెళ్లింది.
“ఒరేయ్ పార్థూ! నువ్వా?”
ఇద్దరూ నవ్వుకుంటూ చేతులు కలిపారు. కొద్దిసేపు పాత జ్ఞాపకాలు గుర్తుచేసుకున్నారు. ఎక్కడుంటున్నావు, ఎలా ఉన్నావు, కుటుంబం ఏమిటి అనే ప్రశ్నలు సహజంగానే వచ్చాయి. పార్థు తన ఉద్యోగం గురించి, పిల్లల చదువుల గురించి చెప్పాడు. శంకు తన జీవితాన్ని క్లుప్తంగా వివరించాడు.
“ఇప్పుడు ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు?” అని పార్థు అడిగాడు.
“ఇక్కడే ఒక గదిలో ఉంటున్నాను. రేపు బయలుదేరుతాను.”
“అయితే ఈరోజు మా ఇంటికి రా. ఇన్నేళ్ల తర్వాత కలిశాం. నిన్ను వదిలిపెట్టే ప్రసక్తే లేదు.”
శంకు మొదట సంకోచించాడు. కానీ పార్థు పట్టుబట్టడంతో అతనితో బయలుదేరాడు. పార్థు ఇల్లు పెద్దదేమీ కాదు. శుభ్రంగా, పద్ధతిగా ఉంది. గుమ్మంలో తులసి మొక్క, వరండాలో రెండు కుర్చీలు, గోడకు పిల్లల బొమ్మలు, లోపల ఒక మూలన పుస్తకాల అర కనిపించాయి. శంకు ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే పార్థు భార్య వచ్చి పలకరించింది. పాత స్నేహితుడని తెలుసుకుని ఆప్యాయంగా మాట్లాడింది. పిల్లలు కూడా వచ్చి నమస్కరించారు.
“నాన్నగారి చిన్ననాటి స్నేహితులా?” అని పెద్దబ్బాయి ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
“అవును. మీ నాన్న అప్పట్లో ఎలా ఉండేవాడో తెలిస్తే మీరు నమ్మరు” అన్నాడు శంకు.
“అయితే రాత్రి భోజనం అయ్యాక తప్పకుండా చెప్పాలి” అని చిన్నమ్మాయి నవ్వింది.
ఆ ఇంట్లో అడుగుపెట్టిన కొద్దిసేపటికే శంకుకు ఒక కొత్త అనుభూతి కలిగింది. ఇంట్లో ఎవరో ఒకరు మాట్లాడుతూనే ఉన్నారు. వంటగదిలో పాత్రల చప్పుడు, పిల్లల ప్రశ్నలు, పార్థు భార్య పనులు చెబుతున్న స్వరం, మధ్యమధ్యలో పార్థు నవ్వు— అన్నీ కలగలిసి ఒక జీవంతో నిండిన వాతావరణాన్ని సృష్టించాయి.
భోజనం దగ్గర కూర్చున్నప్పుడు పిల్లలు తమ చదువుల గురించి మాట్లాడారు. పార్థు ఒక విషయం మీద కొడుకును మందలించాడు. కొడుకు కూడా తన అభిప్రాయాన్ని చెప్పాడు. ఇద్దరి మధ్య కొద్దిసేపు వాదన జరిగింది.
పార్థు భార్య కలగజేసుకుని, “భోజనం చేస్తున్నప్పుడు కూడా మీ వాదనలు ఆపరా?” అని చిరాకుపడింది.
వెంటనే పార్థు నవ్వి, “సరే, ఇప్పుడు నువ్వే న్యాయమూర్తివి. తీర్పు చెప్పు” అన్నాడు.
అందరూ నవ్వారు. శంకు కూడా నవ్వాడు. కానీ ఆ నవ్వుల మధ్య అతని మనసులో ఒక ప్రశ్న మొదలైంది. ఇంతమంది మధ్య ఉండటం వల్ల పార్థుకు నిజంగా సంతోషంగా ఉందా? లేక కుటుంబం అంటే ఇలాగే ఉండాలని సమాజం నిర్ణయించిన పద్ధతిలో జీవిస్తున్నాడా?
భోజనం తర్వాత ఇద్దరూ వరండాలో కూర్చున్నారు. పిల్లలు లోపలికి వెళ్లారు. పార్థు భార్య వంటగది సర్దుకుంటోంది. “మీ ఇద్దరి మధ్య బాగా వాదనలు జరుగుతున్నట్టున్నాయి” అన్నాడు శంకు.
“ఎవరి ఇంట్లో జరగవు చెప్పు? పిల్లలు పెరుగుతున్నారు. వాళ్ల అభిప్రాయాలు వాళ్లకుంటాయి. మన అభిప్రాయాలు మనకుంటాయి. ఒక్కోసారి కోపం వస్తుంది. తర్వాత మళ్లీ మామూలే.”
“అయినా రోజూ ఒకే ఇంట్లో ఉంటూ, ఒకరి అలవాట్లను మరొకరు భరిస్తూ ఉండటం కష్టంగా అనిపించదా?”
పార్థు కొద్దిసేపు ఆలోచించాడు. “కష్టమే. కొన్ని విషయాలు నచ్చవు. కొన్ని అలవాట్లు చిరాకు తెప్పిస్తాయి. కానీ మనుషుల మధ్య కలిసి ఉండటం అంటే అన్నీ నచ్చడమేనా? నచ్చనివి ఉన్నంత మాత్రాన దూరమైపోవాలా?”
“నాకు మాత్రం ఎవరినీ భరించాల్సిన అవసరం లేకపోవడం ఇష్టం.”
“అది నీ ఇష్టం శంకూ. నువ్వు నీకు నచ్చినట్టు బతుకుతున్నావు. నేను నాకు నచ్చినట్టు బతుకుతున్నాను. ఇందులో ఎవరిది గొప్పదో నిర్ణయించాల్సిన అవసరం ఏముంది?”
పార్థు ఆ మాటను అంత సులభంగా చెప్పడం శంకుకు ఆశ్చర్యం కలిగించింది. తన జీవితాన్ని సమర్థించుకోవడానికి అతను ప్రయత్నించలేదు. శంకు జీవితం తప్పని కూడా అనలేదు. కానీ ఆ సరళత వెనుక ఉన్నది నిజమైన సంతృప్తా, లేక ప్రశ్నలను పక్కన పెట్టే అలవాటా అన్నది మాత్రం శంకుకు అర్థం కాలేదు.
ఆ రాత్రి అతనికి త్వరగా నిద్ర పట్టలేదు. అతిథి గదిలో మంచం మీద పడుకుని పైకప్పు వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు. పక్క గదిలో పిల్లలు మాట్లాడుకుంటున్న శబ్దం వినిపించింది. ఆ తర్వాత వాళ్ల తల్లి ఏదో చెప్పింది. కొద్దిసేపటికి అంతా నిశ్శబ్దమైంది.
తన గది మాత్రం నిశ్శబ్దంగా ఉండేది. ఆ నిశ్శబ్దాన్ని తాను ఎప్పుడూ స్వేచ్ఛగా భావించాడు. ఎవరూ తనను ప్రశ్నించరు. ఎవరితోనూ తన ఇష్టాయిష్టాలను సర్దుబాటు చేసుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. తనకు నచ్చినప్పుడు నిద్రపోవచ్చు. తనకు నచ్చినప్పుడు బయటకు వెళ్లవచ్చు. తన జీవితంలోకి మరొకరి అవసరాలను ఆహ్వానించాల్సిన పనిలేదు.
కానీ ఇప్పుడు పార్థు ఇంట్లో వినిపించిన ఆ చిన్నచిన్న శబ్దాలు అతనికి గుర్తుకొస్తున్నాయి. భోజనం దగ్గర జరిగిన వాదన, పిల్లల నవ్వులు, పార్థు భార్య చిరాకు, ఆ వెంటనే వచ్చిన నవ్వు—అన్నీ అతని మనసులో తిరుగుతున్నాయి. అవి నిజమైన ఆనందానికి గుర్తులా? లేక రోజువారీ జీవితంలో ఎదురయ్యే అసౌకర్యాలను నవ్వులతో కప్పిపుచ్చుకునే ప్రయత్నమా?
పార్థు కూడా తనలాగే ఎప్పుడైనా ఒంటరిగా కూర్చుని తన జీవితాన్ని ప్రశ్నించుకుంటాడా? తనకు దొరకని స్వేచ్ఛ గురించి ఆలోచిస్తాడా? భార్యాపిల్లల బాధ్యతలు లేకుండా ఎక్కడికైనా వెళ్లగలిగితే బాగుండునని ఒక్క క్షణమైనా అనుకుంటాడా? తన కుటుంబం తనకు ఇచ్చిన సంతోషం గురించి గర్వపడే సందర్భాలున్నట్టే, దాని వల్ల కలిగే విసుగును అనుభవించే సందర్భాలూ ఉంటాయా?
తనకూ అలాంటి క్షణాలున్నాయి. స్నేహితులతో నవ్వుతూ గడిపిన రోజులు ఎన్నో. ఎవరూ అడ్డు చెప్పకుండా ప్రయాణించిన సందర్భాలు ఎన్నో. తనకు నచ్చిన పుస్తకం చదువుతూ రాత్రంతా గడిపిన రోజులు కూడా ఉన్నాయి. కానీ ఆ ఆనందాలను ఎవరితోనైనా పంచుకోవాలనిపించినప్పుడు, తన దగ్గర ఉన్నది జ్ఞాపకాలను వినే ఒక స్నేహితుడు మాత్రమే. ఆ స్నేహితుడు కూడా తన జీవితంలో ఎప్పుడూ అందుబాటులో ఉండడు.
అయితే, దానర్థం తాను తప్పు చేశాడనా? తనకు నచ్చని జీవితాన్ని ఎంచుకుని ఉంటే ఇప్పుడు సంతోషంగా ఉండేవాడని ఎవరు చెప్పగలరు? కుటుంబం ఉన్నవాళ్లకు బాధలు ఉంటాయని, ఒంటరిగా ఉన్నవాళ్లకు స్వేచ్ఛ ఉంటుందని అనుకోవడం ఎంతవరకు నిజం? ఒక్కో జీవితంలోనూ కనిపించేవి కొన్ని, కనిపించనివి మరికొన్ని కాదా? ఆలోచిస్తూ ఎప్పుడో నిద్రపోయాడు.
ఉదయం లేచేసరికి పార్థు అప్పటికే బయటికి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతున్నాడు. పిల్లలు స్కూళ్లకు బయలుదేరుతున్నారు. పార్థు భార్య టిఫిన్ సిద్ధం చేస్తోంది. నిన్న రాత్రి చూసిన దృశ్యమే అయినా, ఉదయపు హడావుడిలో అది మరోలా కనిపించింది.
“నిద్ర బాగా పట్టిందా?” అని పార్థు అడిగాడు.
“ఆ. చాలా రోజుల తర్వాత ఇంత సందడిగా ఉన్న ఇంట్లో హాయిగా నిద్రపోయాను” అన్నాడు శంకు.
“మా ఇంట్లో సందడి ఎక్కువే. ఒక్కోసారి భరించలేకపోతాను కూడా” అంటూ పార్థు నవ్వాడు.
ఆ మాటను సరదాగా అన్నాడో, నిజంగానే అన్నాడో శంకుకు తెలియలేదు. అడగాలనిపించినా అడగలేదు.
టిఫిన్ చేస్తూ పిల్లలతో మాట్లాడాడు. వాళ్ల చదువులు, భవిష్యత్తు గురించి అడిగాడు. పెద్దబ్బాయి తనకు వేరే పట్టణంలో చదవాలని ఉందన్నాడు. పార్థు కొద్దిసేపు ఆలోచించి, “నీకు నిజంగా ఆసక్తి ఉంటే వెళ్లు. కానీ నిర్ణయం తీసుకునే ముందు దాని వల్ల వచ్చే బాధ్యతల గురించి కూడా ఆలోచించు” అన్నాడు.
శంకు ఆ మాట విని తలెత్తి చూశాడు. తన చిన్ననాటి స్నేహితుడు మారిపోయాడనిపించింది. ఒకప్పుడు తన అభిప్రాయాలను విని నవ్వుకునే పార్థు ఇప్పుడు ఒక పిల్లవాడికి నిర్ణయం తీసుకోవడంలో స్వేచ్ఛనిస్తున్నాడు; అదే సమయంలో ఆ స్వేచ్ఛతో వచ్చే బాధ్యతను గుర్తుచేస్తున్నాడు. స్వేచ్ఛను పూర్తిగా వదులుకోమని చెప్పడం లేదు. దాని పరిణామాలను కూడా చూడమంటున్నాడు.
ఆ మాట శంకు మనసులో నిలిచిపోయింది.
ఆ రోజు మధ్యాహ్నం బయలుదేరాలని అనుకున్నాడు. కానీ పార్థు మరోరోజు ఉండమని పట్టుబట్టాడు. శంకు అంగీకరించాడు. ఆ ఇంట్లో గడిపిన ప్రతి గంటా అతనిలో కొత్త ప్రశ్నలను రేపుతోంది. పార్థు జీవితాన్ని చూసి తన జీవితంపై అనుమానం కలగడం ఒకవైపు; తన స్వేచ్ఛను గుర్తుచేసుకుని మళ్లీ తన నిర్ణయంపై నమ్మకం కలగడం మరోవైపు.
మరుసటి రోజు సాయంత్రం పార్థు అతన్ని బస్టాండ్‌ వరకు తీసుకెళ్లాడు. బస్సు రావడానికి ఇంకా కొంత సమయం ఉంది.
“మళ్లీ ఎప్పుడు కలుస్తావు?” అని పార్థు అడిగాడు.
“చెప్పలేను. అవకాశం దొరికితే వస్తాను.”
“అవకాశం దొరకడం కాదు శంకూ, మనమే చేసుకోవాలి. లేకపోతే కాలం ఇలాగే గడిచిపోతుంది.”
శంకు నవ్వాడు. “నువ్వు మారలేదురా పార్థూ. ఇంకా సలహాలు ఇస్తూనే ఉన్నావు.”
“నేను సలహా ఇవ్వలేదు. నిన్ను మళ్లీ కలవాలని ఉందని చెప్పాను. నాకు నువ్వెంత ముఖ్యమో చెప్పాను,” అన్నాడు పార్థు.
ఆ మాటకు శంకు వెంటనే సమాధానం చెప్పలేకపోయాడు. పార్థు అతని భుజంపై చేయి వేసి, “జాగ్రత్తగా వెళ్లు. చేరాక ఫోన్ చేయి” అన్నాడు.
బస్సు వచ్చింది. శంకు ఎక్కి కిటికీ పక్కన కూర్చున్నాడు. బస్సు కదిలిన తర్వాత పార్థు కొద్దిదూరం దాని వెంట నడిచి చేతిని ఊపాడు. శంకు కూడా చేయి ఊపాడు. కాసేపటికి పార్థు రూపం వెనక్కి వెళ్లిపోయి, రోడ్డు మీద జనసందోహంలో కలిసిపోయింది.
బస్సు ముందుకు సాగుతోంది. శంకు కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తున్నాడు. తన జీవితంలోకి ఎవరినీ ఎక్కువగా రానివ్వకుండా గడిపిన సంవత్సరాలు గుర్తుకొచ్చాయి. తన నిర్ణయాలపై తనకు ఇప్పటికీ పశ్చాత్తాపం లేదు. కానీ పార్థు ఇంట్లో గడిపిన ఆ రెండు రోజులు తనకు తెలియని ఒక అనుభూతిని మిగిల్చాయి. ఆ అనుభూతికి పేరు పెట్టలేకపోతున్నాడు.
పార్థు నిజంగా సంతోషంగా ఉన్నాడా? లేక కుటుంబం కోసం తన కోరికల్లో కొన్నింటిని పక్కన పెట్టుకుని, అదే జీవితమని సర్దుకుపోతున్నాడా? అతని నవ్వుల్లో కనిపించిన తృప్తి నిజమైనదేనా? తనకు నచ్చినట్టు బతికిన శంకు జీవితంలోనూ, తనకు నచ్చిన వ్యక్తులతో కలిసి బతికిన పార్థు జీవితంలోనూ, ఒక్కొక్కరు కోల్పోయినవి ఏమిటి? పొందినవి ఏమిటి?
తన జీవితాన్ని మార్చుకోవాలని శంకుకు అనిపించలేదు. పార్థు జీవితాన్ని అనుసరించాలని కూడా అనిపించలేదు. అయినా, ఇన్నేళ్లుగా తనలో ఎప్పుడూ తలెత్తని ప్రశ్నలు ఇప్పుడు ఎందుకు కలుగుతున్నాయో అతనికి అర్థం కావడం లేదు.
బస్సు వేగం పెరిగింది. బయట చీకటి కమ్ముకుంటోంది. ప్రయాణికుల్లో కొందరు నిద్రపోతున్నారు. మరికొందరు ఫోన్లలో మాట్లాడుతున్నారు. శంకు మాత్రం కిటికీ బయట చూస్తూనే ఉన్నాడు.
తన జీవితంలో ఎన్నో రాత్రులు ఒంటరిగా గడిచిపోయాయి. మరెన్నో రాత్రులు స్నేహితులతో నవ్వుల్లో కరిగిపోయాయి. కానీ పార్థు ఇంట్లో గడిపిన ఆ రాత్రి మాత్రం తనను వెంటాడుతూనే ఉంటుందేమో అనిపించింది.
ఎందుకంటే ఆ రాత్రి అతనికి కొత్త సమాధానమేదీ ఇవ్వలేదు. తాను ఇప్పటివరకు ప్రశ్నించని తన జీవితాన్నే అతని ముందు నిలబెట్టింది. బస్సు చీకటిని చీల్చుకుంటూ ముందుకు వెళ్తోంది. శంకు కళ్లు మూసుకున్నాడు.
తన ముందు ఇంకా చాలా సంవత్సరాల జీవితం ఉంది. వాటిని కూడా ఇప్పటివరకు గడిపినట్టే గడుపుతాడా? లేక తనకు తెలియకుండానే తనలో మొదలైన ఈ ప్రశ్నలు ఎప్పుడో ఒకరోజు తన నిర్ణయాలను మార్చేస్తాయా?
అతనికి సమాధానం తెలియదు. బహుశా ఆ రాత్రి తిరిగి రానిదే. కానీ ఆ రాత్రి అతని మనసులో వెలిగించిన ప్రశ్నలు మాత్రం అంత సులభంగా ఆరిపోయేవి కావు.
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
P. గోపాలకృష్ణ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
యూట్యూబ్ లోకి అప్లోడ్ చేయబడ్డ P. గోపాలకృష్ణ గారి కథలకు సంబంధించిన ప్లే లిస్ట్ కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కి text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: P. గోపాలకృష్ణ
ప్రొఫైల్ లింక్: https://www.manatelugukathalu.com/profile/gopalakrishna/profile
యూట్యూబ్ ప్లే లిస్ట్ లింక్:
నా పేరు గోపాలకృష్ణ. పుట్టింది, పెరిగింది శ్రీకాకుళం జిల్లా లో. చిన్నప్పటినుండి కథలూ,కవితలూ, రాయడం చదవడం ఇష్టం. వృత్తి రీత్యా ఉపాధ్యాయుడిని. నా తల్లిదండ్రులు చిన్నప్పటినుండి ఇచ్చిన ప్రోత్సాహమే రచనావ్యాసంగాన్ని అంటిపెట్టుకొనేలా చేసింది. 'ఆ అమ్మాయి..' కథ ఈ సైట్ లో నేను రాస్తున్న ఆరవ కథ. నా కథలను తప్పక ఆదరిస్తారని ఆశిస్తున్నాను.
Comments