విలువలే వారసత్వం - పార్ట్ 2
- Manasa Reddy Chichili
- 4 hours ago
- 5 min read
విలువలే వారసత్వం పార్ట్ 2, మానస రెడ్డి చిచిలీ, తెలుగు కథ, కుటుంబ కథ, స్ఫూర్తిదాయక కథ, తల్లిదండ్రుల పెంపకం, పిల్లల విలువలు, కుటుంబ విలువలు, నీతి కథ
Viluvale Varasathvam - Part 2 - Telugu Inspirational Moral Story | Manasa Reddy Chichili
విలువలే వారసత్వం - పార్ట్ 2 - తెలుగు ప్రేరణాత్మక నీతి కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 23/07/2026
ఇక విలువలే వారసత్వం - పార్ట్ 2 చదవండి.
3. మొదటి గురువు... తల్లిదండ్రులు
కాలం ఎవరి కోసం ఆగదు.
నిన్న పుట్టిన పిల్లలు... ఈరోజు పాఠశాలకు వెళ్లే వయసుకు చేరుకున్నారు.
రామాపురం గ్రామం మళ్లీ ఒక కొత్త ఉదయాన్ని ఆహ్వానించింది.
గుడి గంట మోగింది.
కోడిపుంజు కూసింది.
గ్రామం నెమ్మదిగా మేల్కొంటోంది.
కానీ...
రెండు ఇళ్లలో మాత్రం రెండు రకాల ఉదయాలు మొదలయ్యాయి.
భూపతి గారి ఇంట్లో…
"వరుణ్ బాబూ... లేవండి," అని పనిమనిషి మెల్లగా పిలిచింది.
"వరుణ్ బాబూ... లేవండి."
వరుణ్ దుప్పటి తలపైకి లాగుకున్నాడు.
"ఇంకా నిద్ర వస్తోంది..." అన్నాడు.
కొద్దిసేపటికి ఇంకో పనివాడు వచ్చాడు.
"బాబుగారూ... స్కూల్ బస్సు వస్తోంది."
వరుణ్ కోపంగా దిండు విసిరేశాడు.
"ఈరోజు స్కూల్కు వెళ్లను!"
అతని అరుపు వినగానే తల్లి సావిత్రమ్మ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది.
"వెళ్లకపోతే వెళ్లొద్దు నాన్నా... నీకు ఇష్టం లేకపోతే ఎవరూ బలవంతం చేయరు."
ఆమె అతన్ని ఒడిలోకి తీసుకుని ముద్దు పెట్టుకుంది.
అది ప్రేమే...
కానీ ప్రేమకు క్రమశిక్షణ తోడు లేకపోతే, అది పిల్లల భవిష్యత్తును బలహీనపరుస్తుందని వారికి తెలియలేదు.
గ్రామం చివర…
గ్రామం చివర…
లింగయ్య ఇంట్లో.
"శేఖర్... లేవురా బిడ్డా," అని లక్ష్మమ్మ మృదువుగా పిలిచింది.
శేఖర్ వెంటనే కళ్లు తెరిచాడు.
"శుభోదయం అమ్మా," అని చిరునవ్వుతో అన్నాడు.
ముందుగా ఇంటి ముందు ముగ్గు వేసిన అమ్మకు నీళ్లు తీసుకొచ్చాడు.
తర్వాత తండ్రి దగ్గరకు వెళ్లి కుమ్మరి చక్రం పక్కన ఉన్న మట్టిని సర్దాడు.
లింగయ్య ప్రేమగా కొడుకును చూసి అన్నాడు…
"పని చేయడం గొప్పది. కానీ చదువుకోవడం ఇంకా గొప్పది. నీ చేతులు కష్టపడాలి... నీ మెదడు వెలుగులు పంచాలి."
శేఖర్ తల ఊపాడు.
"నేను బాగా చదువుకుంటాను నాన్నా. ఒకరోజు మీరు ఇక కష్టపడాల్సిన అవసరం లేకుండా చేస్తాను."
ఆ మాట విన్న లక్ష్మమ్మ కళ్లలో ఆనంద బాష్పాలు మెరిశాయి.
మొదటి రోజు పాఠశాల.
వరుణ్ కొత్త యూనిఫాం, మెరిసే బూట్లు, ఖరీదైన బ్యాగ్, కారులో స్కూల్కి వెళ్లాడు.
శేఖర్ మాత్రం…
ఉతికినా రంగు వెలిసిన యూనిఫాం, చెప్పుల్లేని కాళ్లు, పాత బ్యాగ్, కానీ కళ్లలో పెద్ద కలలు.
వరుణ్ కొత్త యూనిఫాం,
శేఖర్ మాత్రం…
ఉతికినా రంగు వెలిసిన యూనిఫాం,
ఇద్దరూ ఒకే తరగతిలో కూర్చున్నారు.
టీచర్ బ్లాక్బోర్డు మీద ఒక అక్షరం రాశారు.
"ఎవరైనా చదువుతారా?"
వరుణ్ కిందికి చూశాడు.
శేఖర్ చిన్నగా చేయి ఎత్తాడు.
అతడు స్పష్టంగా చదివాడు.
టీచర్ నవ్వుతూ అన్నారు…
"బాగా చదివావు బాబు."
ఆ చిన్న ప్రశంస శేఖర్కు బంగారు పతకం కంటే గొప్పగా అనిపించింది.
ఆ రోజు మధ్యాహ్నం…
భోజన సమయం.
వరుణ్ తన డబ్బా తెరిచాడు. అందులో ఎన్నో రకాల వంటకాలు.
భోజన సమయం.
వరుణ్ తన డబ్బా తెరిచాడు.
కానీ అతనికి నచ్చలేదు.
"ఇది తినను," అని డబ్బాను మూసేశాడు.
శేఖర్ తన డబ్బా తెరిచాడు.
రెండు జొన్న రొట్టెలు… కొంచెం పప్పు. అంతే.
అప్పుడే అతని పక్కన కూర్చున్న ఒక బాలుడు ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.
"ఏమైంది?" అని శేఖర్ అడిగాడు.
"ఈరోజు మా అమ్మకు జ్వరం. నాకు భోజనం పెట్టలేకపోయింది," అన్నాడు.
శేఖర్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు. తన భోజనాన్ని సగం చేసి అతనికి ఇచ్చాడు.
అది చూసిన టీచర్ దగ్గరకు వచ్చి అన్నారు…
"శేఖర్... నువ్వు నీ భోజనం పంచుకున్నావు. ఎందుకు?"
శేఖర్ అమాయకంగా నవ్వాడు.
"అమ్మ చెబుతుంది సార్… ఆకలిగా ఉన్నవాడికి అన్నం పెట్టడం అంటే దేవుణ్ణి పూజించినట్టే అని."
ఆ మాట వినగానే తరగతి గది నిశ్శబ్దమైంది.
టీచర్ కళ్లలో గర్వం కనిపించింది.
"పుస్తకాలు మనిషిని తెలివైనవాడిని చేస్తాయి… కానీ ఇలాంటి విలువలు అతన్ని గొప్ప మనిషిని చేస్తాయి."
సాయంత్రం…
ఇద్దరూ తమ తమ ఇళ్లకు తిరిగి వెళ్లారు.
ఒక ఇంట్లో…
"నా కొడుకు ఏమి తిన్నాడు? ఏమి కొనాలి?" అనే మాటలు వినిపించాయి.
మరో ఇంట్లో…
"ఈరోజు ఏమి నేర్చుకున్నావు? ఎవరికి సహాయం చేశావు?" అనే ప్రశ్నలు వినిపించాయి.
ఆ రెండు ప్రశ్నల మధ్యే…
రెండు జీవితాల భవిష్యత్తు నిశ్శబ్దంగా రూపుదిద్దుకుంటోంది.
ఎందుకంటే…
పిల్లలకు మనం ఇచ్చే గొప్ప వారసత్వం ఆస్తి కాదు. వారు జీవితాంతం మోసుకెళ్లే విలువలు.
4. విత్తనం... ఎలా నాటితే అలా మొలుస్తుంది.
కాలం…
మనిషికి కనిపించని గొప్ప శిల్పి. అది ఎవ్వరినీ తొందరపెట్టదు. ఎవ్వరినీ వెనక్కి లాగదు.
మనిషి చేసే ప్రతి చిన్న పని, ప్రతి మాట, ప్రతి అలవాటును నిశ్శబ్దంగా గమనిస్తూ, ఒకరోజు వాటి ఫలితాన్ని అతని చేతుల్లోనే ఉంచుతుంది.
రామాపురం కూడా మారుతోంది. చెట్ల కొమ్మలు పెరుగుతున్నాయి. పొలాల్లో పంటలు మారుతున్నాయి.
మనిషికి కనిపించని గొప్ప శిల్పి.
మనిషి చేసే ప్రతి చిన్న పని, ప్రతి మాట, ప్రతి అలవాటును నిశ్శబ్దంగా గమనిస్తూ, ఒకరోజు వాటి ఫలితాన్ని అతని చేతుల్లోనే ఉంచుతుంది.
రామాపురం కూడా మారుతోంది.
అది... రెండు ఇళ్లలోని జీవన విధానం.
ఒక ఆదివారం ఉదయం…
లింగయ్య తన కుమ్మరి చక్రం ముందు కూర్చొని మట్టిని మెల్లగా చేతుల్లో తిప్పుతున్నాడు.
శేఖర్ పక్కనే కూర్చొని ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాడు.
"నాన్నా..." అన్నాడు.
"ఈ మట్టి మీ చేతుల్లోకి రాగానే ఇంత అందమైన కుండలాగా ఎలా అవుతుంది?"
లింగయ్య చిరునవ్వు నవ్వాడు. కొద్దిసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
తర్వాత ఆ మట్టిని శేఖర్ చేతిలో పెట్టి అన్నాడు…
"బిడ్డా... ఈ మట్టికి తనంతట తాను ఆకారం రాదు.
దాన్ని ప్రేమగా తాకాలి. ఓర్పుతో తిప్పాలి. ఎక్కడ ఎక్కువ ఉందో తీసేయాలి. ఎక్కడ తక్కువ ఉందో నింపాలి. అప్పుడే అది అందమైన కుండ అవుతుంది."
శేఖర్ శ్రద్ధగా వింటున్నాడు.
లింగయ్య మళ్లీ అన్నాడు…
"పిల్లలూ కూడా ఈ మట్టిలాంటివారే. తల్లిదండ్రులు ఎలా తీర్చిదిద్దితే... వాళ్లు అలానే తయారవుతారు."
ఆ మాటలు శేఖర్ హృదయంలో నిశ్శబ్దంగా చోటు చేసుకున్నాయి.
అదే సమయంలో…
భూపతి గారి ఇంట్లో…
వరుణ్ తన స్నేహితులతో కలిసి కొత్త సైకిల్ మీద గ్రామ వీధుల్లో వేగంగా తిరుగుతున్నాడు.
ఒక వృద్ధుడు రోడ్డుపై నెమ్మదిగా నడుస్తున్నాడు.
వరుణ్ వేగంగా వెళ్లి అతని భుజానికి తగిలాడు. వృద్ధుడు కిందపడిపోయాడు. చేతిలో ఉన్న కూరగాయల సంచి చెల్లాచెదురైంది.
వృద్ధుడు నొప్పితో లేవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. వరుణ్ మాత్రం వెనక్కి కూడా చూడకుండా నవ్వుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు. స్నేహితులు కూడా నవ్వారు.
ఆ సంఘటనను దూరం నుంచి చూసిన భూపతి గారు… ఒక్క క్షణం ఆలోచించాడు.
కానీ… "పిల్లలే కదా..." అని ఊరుకున్నాడు.
ఆ రోజు… ఒక తప్పును సరిదిద్దే అవకాశం నిశ్శబ్దంగా జారిపోయింది.
సాయంత్రం…
శేఖర్ స్కూల్ నుంచి ఇంటికి వస్తున్నాడు.
దారిలో అదే వృద్ధుడు కనిపించాడు. అతని చేతిలో మళ్లీ కూరగాయల సంచి ఉంది. కానీ అది చాలా బరువుగా ఉంది.
"తాతయ్య..." అని శేఖర్ పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లాడు. "నేను మోస్తాను."
వృద్ధుడు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. "బాబూ... నీకు ఇల్లు దూరం అవుతుంది."
శేఖర్ నవ్వాడు. "పరవాలేదు తాతయ్య... మీకు సాయం చేస్తే నా ప్రయాణం చిన్నదవుతుంది."
ఇద్దరూ కలిసి నడిచారు. ఇంటికి చేరుకున్నాక… వృద్ధుడు శేఖర్ తలపై చేయి పెట్టి అన్నాడు… "దేవుడు నీకు గొప్ప భవిష్యత్తు ఇవ్వాలి బాబూ."
శేఖర్ చిరునవ్వుతో చేతులు జోడించాడు. అతనికి ఆశీర్వాదం విలువ డబ్బుకంటే గొప్పదని అప్పుడే అర్థమైంది.
ఆ రాత్రి…
లక్ష్మమ్మ తన కొడుకుతో మాట్లాడుతోంది.
"శేఖర్... ఎప్పుడూ గుర్తుంచుకో. మన దగ్గర ఎంత ఉందో కాదు... మన వల్ల ఎంతమందికి మేలు జరిగిందో, మనం ఎంతమందికి ఉపయోగపడుతున్నామో అదే మన అసలు సంపద."
శేఖర్ మెల్లగా తల ఊపాడు.
ఆకాశంలో నక్షత్రాలు మెరుస్తున్నాయి. అతని కళ్లలో కూడా ఒక చిన్న కల మెరుస్తోంది. ఒకరోజు… తన తల్లిదండ్రులు గర్వపడే కొడుకుగా మారాలని.
అదే రాత్రి…
వరుణ్ తన గదిలో ఖరీదైన బొమ్మల మధ్య నిద్రపోతున్నాడు.
శేఖర్ తన చిన్న పాకలో పుస్తకాన్ని గుండెలకు హత్తుకుని నిద్రపోతున్నాడు.
ఒకరి గదిలో విలాసం ఉంది. మరోకరి పాకలో లక్ష్యం ఉంది.
కానీ కాలం నిశ్శబ్దంగా చిరునవ్వు నవ్వింది.
ఎందుకంటే… దానికి తెలుసు…
బంగారంతో కట్టిన ఇల్లు మనిషిని గొప్పవాడిని చేయదు. మంచి విలువలతో నిర్మించిన వ్యక్తిత్వమే కాలం ముందు నిలిచిపోతుంది.
===============================
ఇంకా ఉంది.
విలువలే వారసత్వం - పెద్దకథ పార్ట్ 3
త్వరలో మీ ముందుకు రానుంది.
===============================
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
telugu moral story, kids story telugu, inspirational story telugu, success failure lesson, children story telugu, Manasa Reddy Chichil, మానస రెడ్డి చిచిలీ |
Comments