వృద్దుడి ముందుచూపు
Vrudhudi Munduchupu - Telugu Moral Story | Manasa Reddy Chichili
వృద్దుడి ముందుచూపు - తెలుగు నీతి కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 29/09/2026
“వృద్ధుడి ముందుచూపు” ఒక ప్రేరణాత్మక తెలుగు నీతి కథ.
వాన కోసం ఎదురుచూసే గ్రామానికి ఓ వృద్ధ రైతు తన అనుభవంతో ఆశ, ముందుచూపు, సమయస్ఫూర్తి విలువలను నేర్పిస్తాడు. అవకాశం ఎప్పుడు వస్తుందో మనకు తెలియకపోయినా, అది వచ్చినప్పుడు సిద్ధంగా ఉండటం ఎంత ముఖ్యమో ఈ కథ చెబుతుంది. కృషి, నమ్మకం, ఆశ కలిస్తే ఎండిపోయిన నేలకైనా పచ్చదనం వస్తుందని ఈ కథ మనకు గుర్తుచేస్తుంది.
ఆ ఊరి పేరు వెలుగులపల్లి. పేరు వెలుగులపల్లి అయినా, ఆ రోజుల్లో ఆ ఊరంతా చీకటిలానే కనిపించేది.
ఎండకు నేల పగిలిపోయింది. చెరువు అడుగున నీటి జాడ కూడా లేదు. బావుల్లోకి తొంగిచూస్తే… నీరు కనిపించేది కాదు. పొలాల్లో పచ్చదనం మాయమై చాలాకాలమైంది. రైతుల ఇళ్లలో ధాన్యం తగ్గిపోయింది.
పిల్లల నవ్వులు తగ్గిపోయాయి. పెద్దల మాటల్లో మాత్రం ఒక్కటే మాట: “ఈసారి వాన పడుతుందా?”
ఆ ఊరి చివర ఒక చిన్న మట్టి ఇల్లు ఉండేది. అక్కడ రామయ్య అనే ఎనభై ఏళ్ల వృద్ధుడు ఉండేవాడు. వయసు అతని శరీరాన్ని వంచింది, కానీ కాలం అతని బుద్ధిని పదును పెట్టింది.
రామయ్య రైతు. అతని చేతులు ఎన్నో సంవత్సరాలు మట్టిని తాకాయి. ఎప్పుడు విత్తనం వేయాలో, ఎప్పుడు నేలకు విశ్రాంతి ఇవ్వాలో, వాన వచ్చినప్పుడు ఒక్క చుక్క నీటిని కూడా ఎలా వృథా చేయకూడదో అతనికి బాగా తెలుసు.
ఒక సాయంత్రం గ్రామస్తులంతా చెట్టు కింద చేరారు.
“ఇంకా ఎంతకాలం ఇలా?” అని ఒక రైతు నిస్సహాయంగా అన్నాడు.
“వాన పడకపోతే మనం ఏం చేయగలం?” అని మరొకరు అన్నారు.
రామయ్య నెమ్మదిగా లేచాడు. అతని చేతిలో ఒక చిన్న గుప్పెడు విత్తనాలు ఉన్నాయి. “మీరు వాన కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు,” అన్నాడు.
అందరూ అతని వైపు చూశారు. “అవును తాతయ్య… వాన పడితేనే పంట కదా!”
రామయ్య చిరునవ్వు నవ్వాడు. “వాన పడటం మన చేతిలో లేదు. కానీ వాన పడిన రోజును ఎలా ఉపయోగించుకోవాలో మాత్రం మన చేతిలో ఉంది.”
అందరూ మౌనంగా విన్నారు.
“ఈ విత్తనాలను మీ ఇళ్లలో దాచుకోండి. వాన ఎప్పుడు పడుతుందో ఎవరికీ తెలియదు. కానీ వాన పడినప్పుడు… ఒక్క రోజును కూడా వృథా చేయకండి.”
“ఏం చేయాలి తాతయ్య?” అని ఒక బాలుడు అడిగాడు.
రామయ్య ఆ బాలుడి తలపై చెయ్యి పెట్టి అన్నాడు: “వాన చినుకులు నేలను తడిపిన వెంటనే, ఈ విత్తనాలను ప్రతి ఖాళీ ప్రదేశంలో చల్లండి. పొలంలో మాత్రమే కాదు… ఇంటి వెనుక, చెరువు గట్టు దగ్గర, రోడ్డు పక్కన, ఖాళీగా ఉన్న ప్రతి మట్టిలోనూ. ఏ విత్తనం కూడా వృథా కాకూడదు.”
“అన్ని విత్తనాలు మొలుస్తాయా?” అని ఎవరో నవ్వుతూ అడిగారు.
రామయ్య ఆకాశం వైపు చూశాడు. “మొలిచేది విత్తనం కాదు బాబూ… మొదట మొలిచేది ఆశ. ఆ ఆశ నుంచే పంట పుడుతుంది.”
ఆ మాటలు గ్రామస్తుల గుండెల్లో ఎక్కడో నిలిచిపోయాయి.
రోజులు గడిచాయి. ఒక రోజు సాయంత్రం ఆకాశం ఒక్కసారిగా నల్లబడింది. మొదటి చినుకు నేలపై పడింది. ఆ మట్టి వాసన ఊరంతా వ్యాపించింది.
ఎన్నో రోజులుగా ఎండిపోయిన నేల… మొదటిసారి ఊపిరి పీల్చుకున్నట్టయింది.
“వాన!” అని ఒక చిన్నారి ఆనందంగా అరిచాడు.
ఆ రాత్రి వాన కురిసింది. గ్రామం మొత్తం తడిసిపోయింది. మరుసటి ఉదయం రామయ్య కర్ర పట్టుకుని ఇంటి బయటకు వచ్చాడు. “ఇది మనకు వచ్చిన అవకాశం, ఆలస్యం చేయకండి!” అని పిలిచాడు.
ఆ మాటతో గ్రామస్తులంతా పనిలోకి దిగారు. పిల్లలు విత్తనాలు తీసుకొచ్చారు. రైతులు మట్టిని తిప్పారు. మహిళలు ఇంటి చుట్టూ ఖాళీ ప్రదేశాల్లో విత్తనాలు చల్లారు.
యువకులు చెరువు గట్టు దగ్గర గుంతలు తవ్వి విత్తనాలు వేశారు. ఆ రోజు గ్రామంలో ఎవ్వరూ తమ కోసం మాత్రమే పని చేయలేదు; ఊరి కోసం పని చేశారు.
కొన్ని రోజులకు… మొదట ఒక చిన్న పచ్చటి మొలక కనిపించింది. తర్వాత ఇంకొకటి. ఆ తర్వాత వందలు! ఎండిపోయిన వెలుగులపల్లి నేలపై పచ్చదనం నెమ్మదిగా పరుచుకుంది. కొన్ని వారాల్లో పొలాలు పచ్చగా మారాయి. కొన్ని నెలల్లో… అదే ఊరు బంగారు రంగు పంటతో మెరిసిపోయింది.
పిల్లలు పంట పొలాల్లో పరుగెత్తారు. రైతుల కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు వచ్చాయి. చెరువు కూడా మళ్లీ నీటితో నిండింది.
ఒక రోజు గ్రామస్తులంతా రామయ్య ఇంటి ముందు చేరారు. “తాతయ్య… మీరు లేకపోతే ఈ ఊరు ఇలా ఉండేది కాదు,” అన్నారు.
రామయ్య మెల్లగా నవ్వాడు. “నేను ఏమీ చేయలేదు.”
“మరి?”
అతను తన చేతిలోని ఒక చిన్న విత్తనాన్ని చూపించాడు. “నేను మీకు విత్తనం ఇవ్వలేదు బాబూ… విత్తనంపై నమ్మకం పెట్టుకోవడం నేర్పించాను.”
అందరూ నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డారు.
రామయ్య మళ్లీ అన్నాడు: “జీవితంలో కూడా వానలాగే అవకాశాలు వస్తాయి. ఎప్పుడు వస్తాయో మనకు తెలియదు.
కానీ అవకాశం వచ్చినప్పుడు సిద్ధంగా ఉన్న మనసు దాన్ని పంటగా మార్చగలదు. ఎండ ఎంతకాలం ఉన్నా… ఒక విత్తనం తనలో ఒక అడవిని దాచుకున్నట్టే, ఒక చిన్న ఆశ తనలో ఒక జీవితాన్ని దాచుకుంటుంది.”
ఆ మాటలు విన్న గ్రామంలోని ఒక చిన్న బాలుడు విత్తనాన్ని తీసుకుని మట్టిలో పెట్టాడు. “తాతయ్య… ఇది పెద్ద చెట్టు అవుతుందా?”
రామయ్య చిరునవ్వుతో అన్నాడు: “అవుతుంది. కానీ అది నీ చేతుల్లో మొదలవుతుంది.”
ఆ రోజు నుంచి వెలుగులపల్లిలో ఒక కొత్త ఆచారం మొదలైంది. ప్రతి వానాకాలం మొదటి రోజున… ప్రతి ఇంటి ముందు ఒక విత్తనం నాటేవారు.
ఎందుకంటే ఆ ఊరు ఒక నిజాన్ని ఎప్పటికీ మర్చిపోలేదు:
“వాన మన చేతిలో ఉండకపోవచ్చు… కానీ వాన వచ్చినప్పుడు విత్తనం వేయాలా, వేయకూడదా అన్నది మాత్రం మన చేతుల్లోనే ఉంటుంది.”
అనుభవం మనకు దారి చూపుతుంది. అవకాశం తలుపు తడుతుంది. కానీ ఆ అవకాశాన్ని జీవితంగా మార్చేది మన కృషి, మన నమ్మకం, మన సమయస్ఫూర్తి.
ఎండిపోయిన నేలకైనా ఒక వాన చాలు… నిరాశలో ఉన్న మనసుకైనా ఒక ఆశ చాలు!
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
Comments