దేవయానికి జరిగిన ఘటనపై తీవ్ర ఆగ్రహంతో ఉన్న శుక్రాచార్యుడు, వృషపర్వుడికి ఊహించని శిక్ష విధిస్తాడు. రాజకుమార్తె శర్మిష్ఠను దేవయానికి దాసిగా పంపాలని ఆజ్ఞాపించడంతో దానవరాజు దిగ్భ్రాంతికి గురవుతాడు. గురువుగారి కోపం, తండ్రి మనోవేదన, శర్మిష్ఠ భవిష్యత్తు — ఇవన్నీ కలిసిన ఉత్కంఠభరితమైన భాగం ఇది.

"సముద్రమైనా చిన్న చిన్న నీటి చుక్కలతోనే ఏర్పడుతుంది. అలాగే ప్రకృతిని కాపాడే ప్రతి చిన్న ప్రయత్నం రేపటి తరాలకు పెద్ద ఆశగా మారుతుంది..."

"ప్రకృతి మనకు ఏదీ ఊరికే ఇవ్వదు. అనవసరమైనది ఏదీ లేదు. అది ఏమిచ్చినా అది మన మంచికే..." తాత చెప్పిన ఆ మాటలు గుర్తుకొచ్చిన క్షణమే సూరి జీవితంలో కొత్త ఆశ మొదలైంది.

"ప్రతి గింజ వెనుక రైతు కష్టం ఉంది... ప్రతి వంటకం వెనుక ప్రకృతి వరం ఉంది. ఆహారాన్ని వృథా చేయడం అంటే ఆ శ్రమను, ఆ విలువను నిర్లక్ష్యం చేయడమే."

ఇప్పటికీ మా ఇంట్లో ఒక డజనుకి పైగా తెల్లచొక్కాలు ఆయిల్ మరకలు, ఆవకాయ కర్రులు, సాంబారు గుర్తులతో బీరువాలో మూలుగుతున్నాయ్! ఎంత ఉతికినా... ఎన్ని చిట్కాలు వాడినా... మరకలు మాత్రం పోవునా?"

"అమ్మా! 'అబద్ధాలు ఆడొద్దు' అని నాకు చెప్తావు, నువ్వు అబద్ధాలు ఆడతావు. నాకేమీ అర్థం కావటం లేదమ్మా..." అని టింకూ అమాయకంగా అడిగాడు.