ఓడిపోయినప్పుడు మన తప్పు ఎక్కడ జరిగిందో చెప్పడానికి చాలామంది సిద్ధంగా ఉంటారు. వాడి తప్పు అయితే—“వాడి తప్పు!” మనది అయితే—“పరిస్థితుల తప్పు!” 😄 కానీ ఓడిపోయినవాడికి కావాల్సింది తీర్పు కాదు. కొన్నిసార్లు— “పర్లేదు… మళ్లీ ప్రయత్నించు” అనే నాలుగు మాటలే చాలు.

మనసులో వంద మాటలు ఉంటాయి. కానీ బయటకు వచ్చేవి మాత్రం— “పర్లేదు…” “ఏం లేదు…” “నీ ఇష్టం లే…” ఎదుటివాళ్లు మనసు చదవాలని ఆశిస్తూ, చెప్పాల్సిన మాటను చెప్పకుండా మౌనంగా ఉంటే అపార్థాలు పెరగవచ్చు. కొన్నిసార్లు మనసులోది మనమే విప్పి చెప్పాలి.

మంచిగా ఉన్నా కామెంట్. చెడుగా ఉన్నా కామెంట్. నవ్వినా కామెంట్. మౌనంగా ఉన్నా కామెంట్. అంటే మొత్తానికి— మనం ఏం చేసినా కామెంట్‌కి కొరత ఉండదు! అందరినీ మెప్పించడానికి ప్రయత్నిస్తూ మనల్ని మనమే నిరాశపరచుకోవడం కంటే, మన కథ మనమే రాసుకుంటూ బ్రతకడం మంచిది.

మనకు వీలున్నప్పుడు కాదు… వారికి అవసరమైనప్పుడు సహాయం చేయాలి. మునిగిపోయిన తర్వాత విసిరిన తాడు, అవకాశం కోల్పోయిన తర్వాత ఇచ్చిన సలహా, కన్నీళ్లు ఆగిపోయిన తర్వాత ఇచ్చిన ఓదార్పు—ఆలస్యంగా చేరిన సహాయం సమస్యను మార్చలేకపోవచ్చు. సహాయం విలువ దాని పరిమాణంలో కాదు… అది చేరిన సమయంలో ఉంటుంది.

మనిషికి చెవులు రెండు… నోరు ఒకటి. కానీ మనం? వినేది సగం… మాట్లాడేది డబుల్… అర్థం చేసుకునేది మాత్రం జీరో! 😄 ఎక్కడ మాట్లాడాలో అక్కడ మౌనం. ఎక్కడ మౌనంగా ఉండాలో అక్కడ మాత్రం Full Confidence! మాట్లాడే ముందు ఐదు సెకన్లు ఆలోచిస్తే, మాట్లాడిన తర్వాత వచ్చే పెద్ద పశ్చాత్తాపాన్ని తప్పించుకోవచ్చు.

ప్రతి రోజూ అద్భుతంగా ఉండాల్సిన అవసరం లేదు. ప్రతి ఉదయం కొత్త సమస్యతో మొదలవ్వాల్సిన అవసరం కూడా లేదు. ఆరోగ్యం బాగుంది. మనసు ప్రశాంతంగా ఉంది. ఇంట్లో వాళ్లు క్షేమంగా ఉన్నారు. పని జరుగుతోంది. తిన్నది అరుగుతోంది. రాత్రి నిద్ర పడుతోంది.