1960ల నాటి కాకినాడలో జరిగిన మా పండు బాబయ్య పెళ్లి ఒక మరపురాని జ్ఞాపకాల పండుగ. ఆరుగురు క్రికెట్ జట్లంత మంది బంధువుల సందడి, పిఠాపురం మావయ్య చమత్కారాలు, రైలు ప్రయాణంలోని అల్లర్లు, పాతకాలపు పెళ్లి సంప్రదాయాలు ఈ కథకు ప్రాణం. చదువుతుంటే మనల్ని మన బాల్యంలోకి తీసుకెళ్లే ఆహ్లాదకరమైన హాస్య జ్ఞాపకాల కథనం ఇది.

మా చిన్ననాటి జ్ఞాపకాల్లో “చిన్న మామ్మ” ఒక ఆప్యాయమైన వ్యక్తి. మాకు కథలు, పురాణాలు చెప్పే ఆవిడ జీవితంలో ఎంతటి విషాదం దాగి ఉందో తరువాత తెలిసింది. తల్లిదండ్రులను, భర్తను కోల్పోయి, బాల్యవివాహం మరియు కఠినమైన వితంతు ఆచారాలకు బలైన ఆవిడ, కుటుంబాల ఇళ్లలో తలొక కొంతకాలం ఉంటూ తన జీవితాన్ని గడిపింది.

"మొక్కై వంగనిది... మ్రానై వంగునా?" పిల్లలకు చిన్నప్పుడే మంచి అలవాట్లు నేర్పకపోతే, పెద్దయ్యాక మార్చడం ఎంత కష్టమో ఒక తండ్రి తన కొడుకుకు చెప్పిన జీవన పాఠం.

1960లలో అమెరికాకు వెళ్లిన అన్నయ్య చుట్టూ తిరిగే ఓ హృద్యమైన కుటుంబ కథ. చెల్లెలి అమాయక జ్ఞాపకాలు, హెడ్‌మిస్ట్రెస్‌తో జరిగిన సరదా సంఘటనలు, పెళ్లి సంబంధాలు, కుటుంబ అనుబంధాలు, అర్ధశతాబ్దం దాటిన ప్రేమను హృదయాన్ని హత్తుకునేలా ఆవిష్కరించిన మధుర స్మృతుల కథ.

"నా కళ్ళ పవరు మారిపోయిందిరా!" అంటూ కళ్ళ డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్లమని కొడుకుని వేధించిన నాన్నగారు... అదే సమయంలో తన కళ్ళజోడు కనిపించడం లేదని బాధపడుతున్న అమ్మగారు... చివరికి బయటపడిన నిజం మాత్రం ఇంట్లో అందరినీ నవ్వుల్లో ముంచెత్తింది. ప్రతి ఇంట్లో జరిగే చిన్న సంఘటనను హాస్యభరిత కథగా మలిచిన ఆహ్లాదకరమైన కుటుంబ కథ.

ఇప్పటికీ మా ఇంట్లో ఒక డజనుకి పైగా తెల్లచొక్కాలు ఆయిల్ మరకలు, ఆవకాయ కర్రులు, సాంబారు గుర్తులతో బీరువాలో మూలుగుతున్నాయ్! ఎంత ఉతికినా... ఎన్ని చిట్కాలు వాడినా... మరకలు మాత్రం పోవునా?"