అమ్మ నవ్విన ఫోటో
Amma Navvina Photo - Telugu Family Story | Munnangi Srinivas
అమ్మ నవ్విన ఫోటో - తెలుగు కుటుంబ కథ | మున్నంగి శ్రీనివాస్
Published in manatelugukathalu.com on 13/11/2026
కథ బ్రీఫ్ (సంక్షిప్తంగా):
ఆచంట అనే పల్లెలో, అమ్మ పోయిన ఏడాది తర్వాత ఇల్లు నిశ్శబ్దమైపోతుంది. హాలు గోడ మీద గంభీరంగా ఉన్న అమ్మ ఫోటో మాత్రమే మిగులుతుంది.
వర్షాకాలంలో అటక మీద దొరికిన పాత పెట్టెలో, అమ్మ ఇరవై ఏళ్ల వయసులో పగలబడి నవ్వుతున్న ఒక రంగుల ఫోటో దొరుకుతుంది.
ఆ ఫోటో చూసిన కొడుకులు, భర్తకు అర్థమవుతుంది - అమ్మ అంటే కేవలం అన్నం పెట్టే మనిషి కాదు, ఆమెకు కూడా కొన్ని కలలు, నవ్వు, గతం ఉన్నాయి.
ఆమె తన నవ్వును కుటుంబం కోసం త్యాగం చేసింది. చివర్లో ఆ నవ్విన ఫోటోను గంభీర ఫోటో పక్కనే పెట్టి, అమ్మను మళ్లీ నవ్వించడం నేర్చుకుంటారు. ఇది ప్రతి ఇంట్లో తన నవ్వును దాచుకున్న ప్రతి అమ్మకు నివాళి.
గోదావరి కాలువ ఒడ్డున, కొబ్బరి చెట్ల నీడలో ఉన్న ఆచంట అనే చిన్న పల్లెటూరిలో ఆ పెంకుటిల్లు ఇప్పటికీ అలాగే ఉంది.
ఆ ఇంటి ముందు పెద్ద వేపచెట్టు, ఆ చెట్టు కొమ్మకు వేలాడే ఉయ్యాల తాడు, వాకిట్లో అమ్మ చేతితో వేసిన ముగ్గు ఆరిన జాడలు.
ఆ ఇంటి గోడలకు సున్నం వెలిసిపోయింది, వంటగది గోడలకు పొగమసి అంటుకుని ఉంది. కానీ హాలు గోడ మధ్యలో తగిలించిన ఒకే ఒక్క పెద్ద ఫోటో మాత్రం ఇప్పటికీ కొత్తగానే మెరుస్తోంది. ప్రతిరోజూ నాన్న తుడిచి దండ వేస్తాడు.
అది అమ్మ ఫోటో.
అమ్మ పేరు సరస్వతి, ఊరంతా సరోజమ్మ అనేవారు. ఆ ఫోటోలో అమ్మ గంభీరంగా ఉంది.
నుదుట పెద్ద కుంకుమ బొట్టు, ముక్కున నత్తు, కళ్ళలో తెలియని అలసట, పెదవులపై నవ్వు లేదు.
ఆ ఫోటో తీయించిన రోజు కూడా అమ్మకు తొందరే. ఫోటోగ్రాఫర్ "అమ్మా, కొంచెం నవ్వండి" అంటే, "అయ్యో బాబూ త్వరగా తీయి, పొయ్యి మీద పప్పు మాడిపోతుంది, పిల్లలు స్కూల్ నుండి వచ్చేస్తారు, ఆయనకు భోజనం టైం అయింది" అంది. ఆ ఒక్క మాటలోనే అమ్మ బతుకంతా ఉంది. ఆమెకు తన ఫోటో కూడా తొందరగానే తీయించుకోవాలి, ఎందుకంటే ఇంట్లో ఎవరి ఆకలి ఆగదు.
అమ్మ పోయి ఏడాది అయింది. ఈ ఏడాదిలో ఆ ఇల్లు ఇల్లు లాగా లేదు. అది కేవలం నాలుగు గోడల కట్టడం అయిపోయింది.
తెల్లవారుజామున నాలుగు గంటలకు లేచి "లేరా నాన్నా, పొద్దెక్కింది, చదువుకోరా" అని లేపే గొంతు లేదు.
వాకిలి తుడిచి, కళ్లాపి జల్లి, వేళ్ళతో అందమైన ముగ్గు వేసే చేతులు లేవు. పొయ్యి దగ్గర కూర్చుని, పొగలో కళ్ళు తుడుచుకుంటూ, చీర కొంగుతో చెమట తుడుచుకుంటూ "వేడి వేడి అన్నం తినండ్రా, చల్లారిపోతుంది" అని వడ్డించే ఆప్యాయత లేదు.
అమ్మ ఉన్నప్పుడు ఆ ఇల్లు ఒక గడియారం లాగా నడిచేది. టిక్ టిక్ మని ప్రతి పని సమయానికి జరిగేది. ఆమె లేకపోయేసరికి ఆ గడియారం ఆగిపోయింది. ఇల్లు మౌనం అయిపోయింది. వంటగదిలో గరిటె చప్పుడు లేదు, దేవుడి గదిలో గంట చప్పుడు లేదు, అరుగు మీద కబుర్ల చప్పుడు లేదు.
పెద్ద కొడుకు రవి హైదరాబాద్‌లో ఒక ప్రైవేట్ కంపెనీలో ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు. పండక్కి ఇంటికి వచ్చినప్పుడు ఆ హాలు ఫోటో వైపు చూడలేకపోతాడు.
ఎందుకంటే ఆ ఫోటో చూస్తే అతనికి గుర్తొచ్చేది ఆకలి వేసినప్పుడు అన్నం పెట్టిన అమ్మ మాత్రమే. చిన్న కొడుకు కార్తీక్ ఇంజనీరింగ్ చదువుతున్నాడు.
"అమ్మ లేకపోతే ఇంట్లో దీపం లేదు అన్నా, దేవుడి గదిలో దీపం పెట్టేవాళ్ళు లేరు" అంటాడు.
నాన్న సత్యం గారు అరవై ఐదు ఏళ్ళు దాటిన రైతు. సోఫాలో కూర్చుని రోజంతా ఆ గోడ వైపే చూస్తుంటాడు. ఆయనకు మాటలు రావు, వస్తే కన్నీళ్లు మాత్రమే వస్తాయి.
వర్షాకాలం, కుండపోత వర్షం. మూడు రోజుల నుండి తెరిపి లేకుండా కురుస్తోంది.
అటక మీద నుండి నీళ్లు కారుతున్నాయి. రవి అటక ఎక్కాడు. పైకప్పు పెంకులు సర్దుతుంటే ఒక మూలన పాత చెక్క పెట్టె కనిపించింది.
దుమ్ము పట్టి, చెదలు తినేసిన పెట్టె, దాని మీద అమ్మ చేతిరాతతో "పాత బట్టలు" అని రాసి ఉంది.
ఆ పెట్టె అమ్మది. అమ్మ తన పెళ్లినాటి పట్టుచీరను, తన తల్లి ఇచ్చిన గాజులను, తన చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలను అందులోనే దాచుకునేది. రవి ఆ పెట్టెను తెరిచాడు.
లోపల పాత చీరల వాసన, నాఫ్తలీన్ బిళ్లల వాసన, ఒక తల్లి గుండె వాసన, చెమట వాసన కలిసి వచ్చింది.
చీరల మధ్యలో ఒక చిన్న ఇనుప డబ్బా ఉంది. తుప్పు పట్టిన డబ్బా, మూత కూడా తెరుచుకోవడం లేదు.
దాన్ని బలంగా లాగేసరికి తెరుచుకుంది. ఆ డబ్బాలో అమ్మ ఆస్తి ఉంది. అది బంగారం కాదు, డబ్బు కాదు, పొలం పత్రాలు కాదు.
ఒక చిన్న వెండి పట్టీ, తెగిపోయిన నల్లపూసల దండ, ఆగిపోయిన చిన్న చేతి గడియారం, ఒక చిన్న కాటుక డబ్బీ, మరియు అడుగున ఒక పాత లెదర్ ఆల్బమ్. ఆ ఆల్బమ్ పేజీలు పసుపు రంగులోకి మారిపోయాయి, అంచులు విరిగిపోయాయి.
రవి ఆ ఆల్బమ్‌ను తీసి పేజీలు తిప్పడం మొదలుపెట్టాడు. మొదటి పేజీలో అమ్మ పెళ్లి ఫోటో.
అందులో కూడా అమ్మ గంభీరంగానే ఉంది, కొత్త పెళ్లికూతురిగా భయంతో, బాధ్యతతో. రెండో పేజీలో నాన్నతో కలిసి, మూడో పేజీలో రవి చిన్నప్పుడు అమ్మ ఒడిలో ఏడుస్తున్న ఫోటో, నాలుగో పేజీలో కార్తీక్‌ను భుజం మీద వేసుకున్న ఫోటో.
ప్రతి ఫోటోలో అమ్మ బాధ్యతగా, అలసటగా, నవ్వు లేకుండా, ఎవరి కోసమో బతికే మనిషిలా ఉంది. అమ్మకు ఫోటో అంటేనే భయం, ఎందుకంటే ఫోటోకు పోజు ఇవ్వడానికి కూడా సమయం వృథా అవుతుంది అని ఆమె అనుకునేది.
పేజీలు తిప్పుతూ చివరి పేజీకి వచ్చాడు. అక్కడ నుండి ఒక చిన్న రంగుల ఫోటో జారి కింద పడింది.
ఆ ఫోటో నేల మీద పడి బోర్లా పడింది. రవి దాన్ని తీసి తిప్పి చూశాడు.
ఆ ఫోటోను చూసిన క్షణంలో రవి చేతులు వణికాయి, గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది, కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి, గొంతులో ఏదో అడ్డుపడింది.
ఆ ఫోటోలో అమ్మ ఉంది. కానీ అది మా అమ్మ కాదు. అది సరస్వతి అనే ఇరవై ఏళ్ల పిల్ల. పరికిణీ ఓణీ వేసుకుని, జడలో మల్లెపూలు, కళ్ళకు నల్లటి కాటుక, చెవులకు చిన్న జూకాలు, కాలేజీ గడ్డి మైదానంలో కూర్చుని ఉంది.
పక్కన ఇద్దరు స్నేహితులు ఉన్నారు, వాళ్ళు కూడా నవ్వుతున్నారు. ఎవరో ఏదో జోక్ చెప్పారు.
అమ్మ తన రెండు చేతులతో పొట్ట పట్టుకుని, నోరు పెద్దగా తెరిచి, కళ్ళు మూసుకుపోయి, పళ్ళు కనిపించేలా పగలబడి నవ్వుతోంది.
ఆ నవ్వులో శబ్దం ఉంది, ఆ నవ్వులో గాలి ఉంది, ఆ నవ్వులో ఎగిరే జుట్టు ఉంది, ఆ నవ్వులో జారిపోతున్న ఓణీ ఉంది.
ఆ నవ్వులో రేపు అనే భయం లేదు, నిన్న అనే బాధ లేదు, పొయ్యి మీద పప్పు మాడిపోతుందనే బెంగ లేదు, పిల్లల ఫీజు కట్టాలనే దిగులు లేదు.
అది ఈ క్షణం నవ్వు. స్వచ్ఛమైన, స్వేచ్ఛాయుతమైన, పిల్లల నవ్వు. దేవతలు కూడా ముచ్చటపడే నవ్వు. ఆ నవ్వును చూస్తే ఎవరికైనా కడుపులో నుండి నవ్వు వస్తుంది.
రవి ఆ ఫోటోను పట్టుకుని అటక మీద నుండే "నాన్నా!" అని అరిచాడు. అతని గొంతులో ఏడుపు ఉంది, ఆశ్చర్యం ఉంది, ఆవేదన ఉంది, పశ్చాత్తాపం ఉంది, తనను తాను తిట్టుకునే బాధ ఉంది.
నాన్న పరుగున వచ్చాడు, వయసు మీద పడినా పరుగున వచ్చాడు. రవి చేతిలో ఫోటోను చూశాడు.
ఆ ఫోటోను చూసిన నాన్న కళ్ళు ఒక్కసారిగా ఎర్రబడ్డాయి, ఆయన వణికే చేతులతో ఆ ఫోటోను తీసుకుని గుండెలకు హత్తుకున్నాడు.
ఆయన నోటి నుండి మాట రాలేదు. చాలా సేపటి తర్వాత "నా సరస్వతి, నా సరస్వతి మళ్ళీ వచ్చింది" అని మాత్రమే అన్నాడు. ఆ పిలుపులో నలభై ఏళ్ల ప్రేమ ఉంది, నలభై ఏళ్ల దూరం ఉంది, నలభై ఏళ్ల త్యాగం ఉంది, నలభై ఏళ్ల పశ్చాత్తాపం ఉంది.
ఇద్దరూ కిందకు దిగారు. కార్తీక్ కూడా కాలేజీ నుండి తడిసి వచ్చాడు. హాలులో ముగ్గురూ కూర్చున్నారు. మధ్యలో ఆ చిన్న ఫోటో. బయట వర్షం ఇంకా కురుస్తూనే ఉంది, ఆ ఇంటి పెంకుల మీద పడుతున్న వర్షం చప్పుడు తప్ప ఇంట్లో నిశ్శబ్దం.
నాన్న చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ గొంతులో వణుకు ఉంది, కానీ ప్రేమ ఉంది, గర్వం ఉంది.
"మీ అమ్మ పదో తరగతిలో మండలంలో ఫస్ట్ వచ్చిందిరా. కాలేజీలో లెక్చరర్లు కూడా తనను 'బంగారు తల్లి' అనేవారు. తెలుగు పద్యాలు అంటే ప్రాణం, సుమతీ శతకం మొత్తం నోటికి వచ్చు. నాటకాల్లో సీత వేషం వేస్తే చూడటానికి ఊరంతా వచ్చేవారు.
పాటంటే ప్రాణం, కూచిపూడి నాట్యం కూడా వచ్చు, రేడియోలో పాట వస్తే చాలు గాల్లో చేతులు తిప్పేది.
సంక్రాంతి ముగ్గుల పోటీలో మూడు సార్లు ఫస్ట్ వచ్చింది, ఆ ముగ్గు చూడటానికి చుట్టుపక్కల ఊళ్ళ నుండి వచ్చేవారు.
దాని నవ్వు వింటే మా వీధిలో ఉన్న పిల్లలందరూ పరిగెత్తుకొచ్చేవారు. గలగలా పారే గోదావరి లాగా ఉండేది దాని నవ్వు. నేను ఆ నవ్వును చూసే ప్రేమించాను."
"అలాంటి పిల్లను నేను పెళ్లి చేసుకుని ఈ ఇంటికి తీసుకొచ్చాను. తీసుకొచ్చాక నేను ఏమిచ్చానురా? రోజూ అప్పులు, పొలంలో నష్టం, కరువు, ఆకలి.
నువ్వు పుట్టావు, ఆ తర్వాత మీ తమ్ముడు పుట్టాడు. ఇల్లు గడవడం కష్టమైంది. ఒకరోజు మీ అమ్మ జ్వరంతో మంచం మీద ఉంది, లేవలేకపోతోంది, అయినా లేచి మీకు అన్నం పెట్టింది.
అప్పుడు నేను అన్నాను, 'నిన్ను చాలా కష్టపెడుతున్నానే, నీ కలలన్నీ చంపేశానే' అని. అప్పుడు మీ అమ్మ నాతో ఒక మాట చెప్పింది, ఆ మాటను నేను ఈ జన్మలో మర్చిపోలేను, ఆ మాటే నన్ను ఇన్నేళ్లు బతికించింది."
"'ఏం ఫర్వాలేదండీ, నా కలలు ఉంటాయి లెండి, అవి ఎక్కడికీ పోవు, ముందు పిల్లలను చదివిద్దాం, వాళ్ళు నవ్వితే చాలు, నేను నవ్వినట్లే, వాళ్ళు పాడితే చాలు, నేను పాడినట్లే' అంది.
ఆ రోజు నుండి మీ అమ్మ తన నవ్వును, తన పాటలను, తన ముగ్గులను, తన నాట్యాన్ని, తన పరికిణీ ఓణీలను, తన మల్లెపూలను ఒక్కొక్కటిగా ఆ ఇనుప డబ్బాలో పెట్టి తాళం వేసేసింది. ఆ తాళం చెవిని తీసుకుని గోదావరి కాలువలో పడేసింది.
ఆ తర్వాత నుండి మీ అమ్మ మనిషిగా బతకడం మానేసి, కేవలం అమ్మగా మాత్రమే బతికింది. మీ ఇద్దరి కోసం, నా కోసం తను తన జీవితాన్ని, తన యవ్వనాన్ని, తన నవ్వును పూర్తిగా త్యాగం చేసింది. అందుకే ఆ హాలు ఫోటోలో ఆమె అంత గంభీరంగా ఉంది. అది కష్టం కాదురా, అది ఒక తల్లి చేసిన త్యాగం. ప్రపంచంలో ఏ ప్రేమకూ, ఏ కొలతకూ అందని త్యాగం."
నాన్న చెబుతుంటే రవి కుప్పకూలిపోయాడు. అప్పటివరకు అమ్మ అంటే అన్నం పెట్టే మనిషి, బట్టలు ఉతికే మనిషి, తిట్టే మనిషి అనుకున్నాడు.
కానీ అమ్మకు కూడా ఒక గతం ఉంది, అమ్మకు కూడా ఒక ప్రపంచం ఉంది, అమ్మ కూడా తన ఈడు పిల్లలతో కలిసి గడ్డి మీద కూర్చుని పగలబడి నవ్వింది అనే నిజం అతని గుండెలను పిండేసింది.
కార్తీక్ అయితే ఆ ఫోటోను పట్టుకుని చిన్న పిల్లాడిలా ఏడ్చేశాడు. "అమ్మా, మమ్మల్ని క్షమించమ్మా, నిన్ను మేము ఎప్పుడూ మనిషిలా చూడలేదు, అమ్మలా మాత్రమే చూశాము, నీకు కూడా నవ్వాలని ఉందని మర్చిపోయాము" అని ఏడ్చాడు.
ఆ రాత్రి ఆ ఇంట్లో ఎవరికీ నిద్ర పట్టలేదు. ఆ చిన్న ఫోటో ఆ కుటుంబం మొత్తాన్ని కదిలించి, వాళ్ళ మనసుల్లో ఉన్న మాలిన్యాన్ని కడిగేసింది. మనం అమ్మను ఎంతగా తీసుకున్నామో, ఆమెకు ఎంత తక్కువ ఇచ్చామో అర్థమైంది.
మరుసటి రోజు ఉదయం వర్షం ఆగింది, సూర్యుడు వచ్చాడు. రవి ఆ ఫోటోను తీసుకుని పట్నం వెళ్ళాడు. మంచి స్టూడియోలో ఆ ఫోటోను శుభ్రం చేయించి, పెద్దది చేయించి, మంచి తేకు ఫ్రేమ్ వేయించాడు.
సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చి, హాలు గోడ మీద ఉన్న ఆ పెద్ద గంభీరమైన ఫోటో పక్కనే, ఈ చిన్న నవ్వుతున్న ఫోటోను తగిలించాడు. కింద చిన్నగా రాయించాడు - "అమ్మ నవ్విన రోజు - 1978".
ఇప్పుడు ఆ గోడను చూస్తే ఒక పూర్తి జీవితం కనిపిస్తుంది. ఒకవైపు బాధ్యతలతో అలసిపోయిన అమ్మ, మరోవైపు బాధ్యతలు తెలియని పిల్ల అమ్మ. రెండూ ఒకే మనిషి. ఒకటి త్యాగం, ఒకటి స్వప్నం. ఒకటి వర్తమానం, ఒకటి గతం. రెండూ కలిస్తేనే అమ్మ పూర్తి అవుతుంది.
నాన్న ఆ రెండు ఫోటోలను చూసి కళ్ళద్దాలు తీసి కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నారు. "సరస్వతీ, నువ్వు మళ్ళీ నవ్వావే, ఈ ఇంట్లో మళ్ళీ వెలుగు వచ్చింది, ఇన్నేళ్లకు నా సరస్వతిని చూశాను" అన్నాడు.
ఆ ఇల్లు ఇప్పుడు మళ్ళీ బతికింది. రవి ఆఫీసులో అలసిపోయినప్పుడు, కార్తీక్ పరీక్షల్లో ఒత్తిడికి గురైనప్పుడు, ఆ నవ్విన ఫోటో వైపు చూస్తారు. ఆ నవ్వు వాళ్లకు చెబుతుంది - "ఏ కష్టం వచ్చినా, జీవితంలో నవ్వడం మర్చిపోవద్దు, నేను మీ కోసం నా నవ్వును త్యాగం చేశాను, మీరు మీ నవ్వును కాపాడుకోండి" అని.
ఇది కేవలం ఫోటో కథ కాదు సార్. ప్రతి ఇంట్లోనూ తన నవ్వును ఇనుప డబ్బాలో దాచుకున్న ప్రతి అమ్మకు ఇస్తున్న నివాళి ఇది. మన అమ్మలను మనం గుడిలో పెట్టి పూజించడం కాదు, వాళ్ళను మళ్ళీ నవ్వించడం నేర్చుకోవాలి.
వాళ్ళకు కూడా ఒక జీవితం ఉందని గుర్తుంచుకోవాలి. ఎందుకంటే అమ్మ నవ్వితేనే ఇల్లు నవ్వుతుంది, అమ్మ నవ్వితేనే ఊరు నవ్వుతుంది, అమ్మ నవ్వితేనే దేశం నవ్వుతుంది.
మీ ఇంట్లో కూడా గోడ మీద అమ్మ నవ్విన ఫోటో ఉందా? ఒకసారి అటక ఎక్కి వెతకండి. లేకపోతే ఇప్పుడే తీయండి. ఎందుకంటే రేపు ఆలస్యం కావచ్చు, అమ్మను మళ్ళీ నవ్వించే అవకాశం రాకపోవచ్చు.
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మున్నంగి శ్రీనివాస్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: నా పేరు మున్నంగి శ్రీనివాస్.
నేను హైదరాబాద్‌లో నివసిస్తున్నాను. సాహిత్యంపై మక్కువతో సమాజం, మానవ సంబంధాలు, మరియు గ్రామీణ నేపథ్యాల ఆధారంగా కథలు, నవలలు రచించడం నా ఆసక్తి
కథ చాలా బాగుంది. మీరు రాసినది అక్షరాల నిజం. మనకు అమ్మగా తెలిసిన ఒక వ్యక్తి గతం ఏమిటో, ఎలా ఉండేదో, తన కలలు, లక్ష్యాలు ఏమై ఉంటాయో అనే ఊహే మనకు తట్టదు. అడిగి తెలుసుకోవచ్చు అనేది కూడా మనకు తట్టదు. మనం చాలా స్వార్ధపరులం.