శూన్యంలో ఆకాశం
Soonyamlo Aakasam - Telugu Social Story | Ch. Pratap
శూన్యంలో ఆకాశం - తెలుగు సామాజిక కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 13/11/2026
‘శూన్యంలో ఆకాశం’ అహంకారం, ప్రేమ, దాంపత్యం, స్వేచ్ఛ, పరస్పర గౌరవం చుట్టూ అల్లుకున్న హృదయస్పర్శి తెలుగు కథ. జీవితంలో విజయం సాధించినా, మనల్ని ప్రేమించిన మనిషిని కోల్పోతే ఆ విజయం ఎందుకు శూన్యంగా మారుతుందో ఈ కథ చెబుతుంది.
విశాలమైన సభామందిరం కరతాళధ్వనులతో మార్మోగుతోంది. అత్యుత్తమ మహిళా పారిశ్రామికవేత్త పురస్కారాన్ని అందుకోవడానికి వేదికపైకి వచ్చింది నందిని. వందలాది మంది నిలబడి అభినందిస్తున్నారు. కెమెరాల వెలుగులు ఆమె ముఖంపై పడుతున్నాయి. కానీ ఆమె చూపులు మాత్రం ముందు వరుసలోని ఒక ఖాళీ కుర్చీపై నిలిచిపోయాయి.
ఆ కుర్చీలో కూర్చోవాల్సిన వ్యక్తి అజయ్!
ఆమె కలలకు రెక్కలు తొడిగిన మనిషి. ఆమె ఆత్మవిశ్వాసానికి పునాది వేసిన మనిషి. ఒకప్పుడు ఆమె ప్రపంచమంతా నిండిపోయిన మనిషి!
ఇప్పుడు ఆమె జీవితంలో లేని మనిషి!
ఆ ఖాళీ కుర్చీ ఆమెను పదేళ్ల వెనక్కి తీసుకెళ్లింది.
నందిని ఒక చిన్న పల్లెటూరి అమ్మాయి. అందమైన రూపం, అమాయకమైన చిరునవ్వు, లెక్కలేనన్ని కలలు తప్ప ప్రపంచపు పోకడలు తెలియని యువతి. అజయ్ మంచి ఉద్యోగంతో స్థిరపడిన వ్యక్తి. పెద్దలు కుదిర్చిన సంబంధంతో వారిద్దరి వివాహం జరిగింది.
వివాహమైన తొలిరోజుల్లో ఒక సాయంత్రం నందిని కిటికీ పక్కన నిలబడి ఆకాశంలో ఎగురుతున్న పక్షులను చూస్తోంది.
"ఏమాలోచిస్తున్నావు నందూ?" అడిగాడు అజయ్.
"ఆ పక్షులు ఎంత అదృష్టవంతులో కదండీ! ఎక్కడికి కావాలంటే అక్కడికి ఎగిరిపోతాయి!"
"మరి నువ్వెందుకు ఎగరకూడదు?"
"నాకేమైనా రెక్కలున్నాయా?"
"చదువు, ధైర్యం, ఆత్మవిశ్వాసం కూడా రెక్కలే నందూ! వాటిని ఉపయోగించుకోవడం నేర్చుకోవాలి."
ఆమె చిరునవ్వుతో అడిగింది.
"నేను మీకు తగిన భార్యనవుతానా?"
"ఎందుకలా అనుకుంటున్నావు?"
"మీకు ఎన్నో విషయాలు తెలుసు. నాకు ఇల్లు తప్ప మరో ప్రపంచం తెలియదు."
అజయ్ ఆమె చేతిని అందుకున్నాడు.
"నందూ! నాకు భార్య కావాలి. నా మాటలన్నింటికీ తలూపే మనిషి కాదు. నీకంటూ ఆలోచనలు, ఆశయాలు ఉండాలి. ఒకరోజు నీ విజయాన్ని చూసి నేను గర్వపడాలి!"
"అయితే జీవితాంతం నా పక్కనే ఉంటారా?"
"నీ పక్కన ఉండటమే కాదు. నేను లేకపోయినా నువ్వు ధైర్యంగా నిలబడేలా చూడాలనుకుంటున్నాను!"
ఆమె ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
"మనిద్దరం కలిసే ఉండాలి కదా! అలాంటి మాటలెందుకు?"
"జీవితంలో రేపు ఏం జరుగుతుందో ఎవరికీ తెలియదు నందూ! అందుకే నిన్ను నువ్వు నమ్మేలా తీర్చిదిద్దాలనుకుంటున్నాను."
తర్వాత నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"నిజమైన ప్రేమంటే మనిషిని మనపై ఆధారపడేలా చేయడం కాదు. మనం లేకపోయినా ధైర్యంగా నిలబడగలిగే శక్తిని ఇవ్వడం!"
ఆ మాటలు నందిని హృదయాన్ని స్పృశించాయి.
అజయ్ ప్రోత్సాహంతో ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు ప్రారంభించింది. తొలి ఇంటర్వ్యూలో విఫలమై ఏడుస్తూ ఇంటికి వచ్చింది.
"నావల్ల కాదండీ! అందరూ ఎంత తెలివిగా మాట్లాడుతున్నారు!"
అజయ్ ఆమె చేతిలో మామిడి విత్తనాన్ని ఉంచాడు.
"ఇది నాటితే రేపే పండ్లు వస్తాయా?"
"రావు!"
"మరి ఒక్క ఓటమితో నీ భవిష్యత్తును ఎందుకు నిర్ణయించుకుంటున్నావు? ఓటమి మన సామర్థ్యానికి తీర్పు కాదు. మరోసారి ప్రయత్నించడానికి దొరికిన అవకాశం!"
ఆ విత్తనాన్ని ఇద్దరూ ఇంటి పెరట్లో నాటారు.
"ఈ మొక్కతోపాటు నీ కలలు కూడా ఎదగాలి నందూ!" అన్నాడు అజయ్.
నెలల తరబడి శ్రమించింది. చివరకు ఉద్యోగం సంపాదించింది. మొదటి జీతంతో అజయ్‌కు గడియారం కొనిచ్చింది.
"ఇంత ఖర్చెందుకు నందూ?"
"నా సమయానికి విలువ నేర్పిన మనిషికి నేనివ్వగలిగిన చిన్న కానుక!"
అజయ్ ఆనందంతో ఆమె నుదుటిపై ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.
"నువ్వు సంపాదించిన డబ్బుకంటే నీ కళ్లలో కనిపిస్తున్న ఆత్మవిశ్వాసమే నాకు గొప్ప బహుమతి!"
వారి రెండో వివాహ వార్షికోత్సవం.
ఆ సాయంత్రం భారీ వర్షం కురుస్తోంది. విద్యుత్తు సరఫరా నిలిచిపోవడంతో నందిని ఇంట్లో దీపాలు వెలిగించింది. అజయ్ స్వయంగా వంట చేశాడు. ఇద్దరూ బాల్కనీలో కూర్చుని వర్షాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నారు.
"మన జీవితమంతా ఇలాగే ఆనందంగా ఉంటే ఎంత బాగుంటుందో కదండీ!" అంది నందిని.
"అదే నా కల నందూ!"
"మీ దృష్టిలో ఆదర్శ దాంపత్యం అంటే ఏమిటి?"
అజయ్ కాసేపు ఆలోచించాడు.
"పెద్ద ఇల్లు, ఖరీదైన వస్తువులు, బ్యాంకులో కోట్ల రూపాయలు ఉండటమే ఆదర్శ దాంపత్యం కాదు. ఉదయం నిద్రలేవగానే పక్కన ఉన్న మనిషిని చూసి మనస్ఫూర్తిగా నవ్వగలగడం. అలసిపోయి ఇంటికి వచ్చినప్పుడు మన బాధను వినే వ్యక్తి ఉన్నారనే ధైర్యం కలగడం. మనం చెప్పకపోయినా మన దిగులును గుర్తించే ఆత్మీయత ఉండటం!"
నందిని ఆసక్తిగా వింటోంది.
"ఇంకా చెప్పండి!"
"భార్య అనారోగ్యంతో ఉన్నప్పుడు భర్త వంట చేయడం, భర్త నిరాశలో ఉన్నప్పుడు భార్య ధైర్యం చెప్పడం, ఒకరు విజయం సాధించినప్పుడు మరొకరు అసూయపడకుండా పండుగ చేసుకోవడం! చిన్న చిన్న సంతోషాలను కలిసి అనుభవించడం. కోపం వచ్చినప్పుడు నొప్పించే మాటలు మాట్లాడకుండా ఉండటం. తప్పు చేసినప్పుడు క్షమాపణ చెప్పడానికి వెనుకాడకపోవడం!"
"అంటే మన మధ్య ఎప్పుడూ గొడవలు రాకూడదా?"
"గొడవలు రాకపోవడమే మంచి దాంపత్యం కాదు నందూ! గొడవ వచ్చినా ప్రేమను మరచిపోకుండా ఉండటమే గొప్ప దాంపత్యం. అభిప్రాయాలు వేరైనా హృదయాలు దూరం కాకూడదు."
ఆమె అతని భుజంపై తలవాల్చింది.
అజయ్ కొనసాగించాడు.
"నందూ! ఒకరి కోసం మరొకరు జీవించడమంటే తమ వ్యక్తిత్వాన్ని త్యాగం చేసుకోవడం కాదు. ఎదుటివారి సంతోషాన్ని కూడా మన సంతోషంలో భాగం చేసుకోవడం. నీ కలలు నావి కావాలి. నా బాధలు నీవి కావాలి. నీ విజయాన్ని చూసి నేను గర్వపడాలి. నా వైఫల్యంలో నువ్వు చేయి విడవకూడదు."
"అయితే మనం ఎప్పటికీ విడిపోమన్నమాట!"
"కాలం మనకు ఎలాంటి పరీక్ష పెట్టినా, మనిద్దరం ఒకే పక్షాన నిలబడాలని కోరుకుంటున్నాను!"
అతడు ఆమె చేతిని మరింత గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
"దాంపత్యం అంటే ఇద్దరూ ఒకరినొకరు గెలవడానికి ప్రయత్నించడం కాదు నందూ! ఇద్దరూ కలిసి జీవితాన్ని గెలవడానికి ప్రయత్నించడం. ప్రేమలో 'నేను' అనే పదం క్రమంగా 'మనం'గా మారాలి!"
"అయితే ఒక మాటివ్వండి!"
"ఏమిటి?"
"నేను ఎప్పుడైనా తప్పు చేస్తే నన్ను వదిలిపెట్టకుండా సరిదిద్దండి!"
"నువ్వు కూడా నాకు అదే మాటివ్వాలి!"
ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.
ఆ వర్షపు సాయంత్రం వారి జీవితంలో అత్యంత మధురమైన జ్ఞాపకంగా మిగిలిపోయింది.
కాలం గడిచింది.
నందిని ప్రతిభకు గుర్తింపు పెరిగింది. పదోన్నతులు వచ్చాయి. చివరకు సొంత సంస్థను స్థాపించి విజయవంతమైన వ్యాపారవేత్తగా ఎదిగింది.
ఆమె అందం, ఆత్మవిశ్వాసం, ఆకర్షణీయమైన వ్యక్తిత్వానికి ఎందరో అభిమానులయ్యారు.
అజయ్ మాత్రం ఆమె సాధించిన ప్రతి విజయాన్ని తన విజయంగా భావించేవాడు.
అయితే క్రమంగా వారి జీవనశైలిలో మార్పులు మొదలయ్యాయి. నందిని సమావేశాలు, ప్రయాణాలు, వ్యాపార విస్తరణలో నిమగ్నమైంది. ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత కూడా కార్యాలయ వ్యవహారాలే ఆమెను వెంటాడేవి.
ఒక ఆదివారం అజయ్ చెల్లెలు కుటుంబం వారింటికి వచ్చింది. ఆమె మూడేళ్ల కుమార్తె అజయ్ ఒడిలో కూర్చుని కథ చెప్పమని మారాం చేసింది.
అజయ్ ఓపికగా కథ చెబుతుంటే నందిని చిరునవ్వుతో చూస్తోంది.
ఆ చిన్నారి వెళ్లిపోయిన తర్వాత అజయ్ నందిని పక్కన కూర్చున్నాడు.
"నందూ! నీతో ఒక విషయం మాట్లాడాలి."
"చెప్పండి!"
"మన పెళ్లయి నాలుగేళ్లు అవుతోంది. మన ఇంట్లో కూడా ఓ చిన్నారి ఉంటే ఎంత బాగుంటుందో అనిపిస్తోంది!"
నందిని ముఖంలో చిరునవ్వు మాయమైంది.
"ఇప్పుడా ఆలోచన ఎందుకు వచ్చింది?"
"ఎప్పటినుంచో ఉంది నందూ! కానీ నీ ఉద్యోగం, కొత్త సంస్థ, నీ బాధ్యతలు చూసి చెప్పలేదు."
"అజయ్! ఇప్పుడిప్పుడే నా వ్యాపారం నిలదొక్కుకుంటోంది. ఈ సమయంలో పిల్లలంటే నా వృత్తి పురోగతికి ఆటంకం కలుగుతుంది."
"నీ కష్టాన్ని అర్థం చేసుకుంటున్నాను నందూ! అందుకే ఇన్నాళ్లూ ఈ విషయం ప్రస్తావించలేదు."
"అయితే ఇప్పుడెందుకు?"
"మన భవిష్యత్తు గురించి నీతో కలిసి ఆలోచించాలనుకున్నాను. నాకు కూడా కొన్ని కలలున్నాయి కదా!"
"అంటే నా కలలను పక్కన పెట్టి నీ కోరిక తీర్చాలా?"
అజయ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అలా అనలేదు నందూ! పిల్లల పెంపకం బాధ్యత నీ ఒక్కదానిదే కాదు. నాదీ. అవసరమైతే నా ఉద్యోగంలో మార్పులు చేసుకుంటాను. మనిద్దరం కలిసి బాధ్యతలు పంచుకోవచ్చు."
"మాటలు చెప్పడం సులభం అజయ్! పిల్లల్ని కనడం, పెంచడం వల్ల నా జీవితంలో ఎన్ని మార్పులు వస్తాయో నీకు తెలుసా?"
"అన్నీ పూర్తిగా తెలుసని చెప్పలేను. అందుకే నీ అభిప్రాయం తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నాను. నిన్ను బలవంతం చేయడం నాకు ఇష్టం లేదు."
"అయితే ఈ విషయం ఇంతటితో వదిలేయండి. నేను ఇప్పుడు తల్లిని కావాలనుకోవడం లేదు. నా వృత్తిలో ఇంకా ఎంతో సాధించాలి!"
అజయ్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
"సరే నందూ! నీ నిర్ణయాన్ని గౌరవిస్తాను. కానీ మనిద్దరికీ ముఖ్యమైన విషయాలను ఒకరితో మరొకరు మనసువిప్పి మాట్లాడుకునే అవకాశం ఉండాలి కదా!"
"ప్రతి విషయాన్నీ చర్చిస్తూ కూర్చుంటే జీవితంలో ముందుకు వెళ్లలేం అజయ్!"
ఆ మాట అతనిని బాధించింది.
"నందూ! పిల్లలు కావాలా వద్దా అనేది మనిద్దరం కలిసి ఆలోచించాల్సిన నిర్ణయం. నీ ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా ఏమీ జరగకూడదు. అదే సమయంలో నా మనసులోని కోరికను నీతో పంచుకోవడం కూడా తప్పు కాకూడదు."
"నాకు ఇప్పుడు పిల్లలు వద్దంటే వద్దు. నా ఎదుగుదలకు అడ్డుగా నిలిచే ఏ బాధ్యతనూ స్వీకరించలేను!"
ఆమె గదిలోకి వెళ్లిపోయింది.
అజయ్ ఒంటరిగా కూర్చుండిపోయాడు.
అతనికి బాధ కలిగించింది ఆమె పిల్లలను వద్దనడం ఒక్కటే కాదు. తన జీవితంలోని ఒక ముఖ్యమైన ఆకాంక్షకు ఆమె మనసులో చోటు లేకపోవడం.
ఆ రాత్రి నిద్రపోయే ముందు నందిని అడిగింది.
"నా నిర్ణయంతో మీకు చాలా బాధ కలిగిందా?"
"నిజం చెప్పాలంటే కలిగింది నందూ!"
"అంటే నా వల్ల మీ జీవితం అసంపూర్ణంగా మారిపోయిందా?"
"అలా అనకు. నువ్వు నా జీవితంలో ఉన్నావు. అది నాకు ఎంతో విలువైనది. కానీ నా మనసులోని కోరికను నీతో చెప్పడానికి కూడా భయపడాల్సిన పరిస్థితి వస్తే మన మధ్య ఆత్మీయత ఏమవుతుంది?"
ఆమె మౌనంగా ఉండిపోయింది.
అజయ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"నిజమైన ప్రేమంటే ఎదుటివారి ప్రతి కోరికను తప్పనిసరిగా నెరవేర్చడం కాదు నందూ! నెరవేర్చలేని కోరిక వెనుక ఉన్న భావాన్ని కూడా గౌరవించడం. మన అభిప్రాయాలు కలవకపోయినా ఒకరి మనసును మరొకరు గాయపరచకుండా ఉండగలగాలి!"
ఆ రాత్రి ఇద్దరూ ఒకే మంచంపై పడుకున్నా, వారి మధ్య కనిపించని దూరం మొదలైంది.
కొన్ని నెలల తర్వాత నందిని సంస్థ ఐదేళ్లు పూర్తి చేసుకున్న సందర్భంగా ఘనంగా వేడుక ఏర్పాటు చేశారు. ప్రముఖ పారిశ్రామికవేత్తలు, పాత్రికేయులు హాజరయ్యారు.
ఒక పాత్రికేయుడు ప్రశ్నించాడు.
"మేడమ్! మీ విజయానికి ప్రధాన కారణం ఎవరు?"
నందిని గర్వంగా సమాధానమిచ్చింది.
"నా కష్టమే! నా నిర్ణయాలే! ఈ స్థాయికి రావడానికి నేను ఎవరి మీదా ఆధారపడలేదు!"
ముందు వరుసలో కూర్చున్న అజయ్ నిశ్శబ్దంగా చప్పట్లు కొట్టాడు.
ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత అడిగాడు.
"నందూ! నీ విజయానికి కారణం నీ కష్టమేనని నేనూ నమ్ముతాను. కానీ నీ ప్రయాణంలో నీకు అండగా నిలిచిన వాళ్ల గురించి ఒక్క మాటైనా చెప్పాలనిపించలేదా?"
"అంటే అందరి ముందు నీ పేరు చెప్పలేదని బాధపడుతున్నావా?"
"నా పేరు కోసం కాదు. మనం కలిసి నడిచిన దారిని నువ్వు పూర్తిగా మరిచిపోయినట్లు మాట్లాడటం బాధించింది."
"నా విజయానికి నువ్వే కారణమని ప్రపంచానికి చెప్పాలా?"
"అలా అనలేదు నందూ! నువ్వు సంపాదించిన గుర్తింపులో నాకు వాటా అక్కర్లేదు. కానీ నీ జ్ఞాపకాల్లో నాకు చిన్న స్థానం కూడా లేదా?"
"ఇలాంటి మాటలతో నా విజయాన్ని చిన్నబుచ్చకు అజయ్!"
అతడు బాధగా చూశాడు.
"నందూ! నీ ఎదుగుదలను నేను చిన్నబుచ్చడం లేదు. నీ విజయంలో భాగస్వామిని కాకపోయినా, నీ సంతోషంలో భాగస్వామిగా ఉండాలని కోరుకోవడం తప్పా?"
"అంటే నేనెప్పటికీ నీకు కృతజ్ఞురాలిగా ఉండాలన్నమాట!"
"కృతజ్ఞతను బలవంతంగా కోరలేం నందూ! అది మనసులో పుట్టాలి. ప్రేమలో చేసిన మేలుకు లెక్కలు పెట్టుకోవడం కూడా సరైనది కాదు."
ఆమె కోపంగా గదిలోకి వెళ్లిపోయింది.
అజయ్‌కు మొదటిసారిగా తన సొంత ఇంట్లోనే పరాయివాడైన అనుభూతి కలిగింది.
అహంకారం మనిషికి తన విజయాలను మాత్రమే గుర్తుచేస్తుంది. ఆ విజయాల వెనుక నిలిచిన ఆత్మీయుల ప్రేమను మాత్రం మరిపిస్తుంది!
మరుసటి రోజు నందిని తల్లి ఫోన్ చేసింది. కూతురి మాటల్లో అసహనం గుర్తించింది.
"అమ్మా! ఆయనకు నా విజయం భరించలేకపోతున్నట్లుంది!"
తల్లి నెమ్మదిగా చెప్పింది.
"తల్లీ! భార్యాభర్తల బంధం ఒకరు గెలిచి మరొకరు ఓడిపోయే పోటీ కాదు. ఇద్దరూ కలిసి జీవితాన్ని గెలవాల్సిన ప్రయాణం. నీకు స్వేచ్ఛ ఉండాలి. ఆయనకు గౌరవం ఉండాలి. ఈ రెండూ ఒకదానికొకటి విరోధాలు కావు."
నందిని వినడానికి ఇష్టపడలేదు.
"అమ్మా! నువ్వూ ఆయనలాగే మాట్లాడుతున్నావు!"
తల్లి ఆవేదనతో అంది.
"నందూ! అహంకారంలో ఉన్న మనిషికి సలహా కూడా అవమానంలా వినిపిస్తుంది. ప్రేమలో ఉన్న మనిషి మాత్రం విమర్శలోనూ ఆత్మీయతను వెతుకుతాడు. అయితే విమర్శించే వ్యక్తి కూడా ఎదుటివారి గౌరవాన్ని కాపాడాలి."
కొద్దిసేపు ఆగి కొనసాగించింది.
"మంచి భర్త అంటే భార్య చెప్పిన ప్రతి మాటకు అంగీకరించేవాడు కాదు. మంచి భార్య అంటే భర్త మాటలన్నింటికీ తలూపే వ్యక్తీ కాదు. ఒకరి అభిప్రాయాన్ని మరొకరు వినాలి. అవసరమైనప్పుడు సర్దుకుపోవాలి. తప్పు చేసినప్పుడు క్షమాపణ చెప్పాలి. ముఖ్యంగా మనసులోని బాధను పేరుకుపోనివ్వకూడదు."
"నాకు నా జీవితం గురించి తెలుసమ్మా!"
అని నందిని ఫోన్ పెట్టేసింది.
తల్లి మాటలు ఆమె మనసును తాకలేకపోయాయి.
కొన్ని రోజుల తర్వాత మరో సంఘటన వారి మధ్య దూరాన్ని మరింత పెంచింది.
నందిని సంస్థ కొత్త శాఖ ప్రారంభించడానికి భారీ పెట్టుబడితో ప్రణాళిక సిద్ధం చేసింది. ఆర్థిక వ్యవహారాల్లో అనుభవమున్న అజయ్‌ను ఆమె స్వయంగా సమావేశానికి ఆహ్వానించింది.
ఒప్పంద పత్రాలను పరిశీలించిన అజయ్ కొన్ని ప్రమాదకరమైన నిబంధనలను గుర్తించాడు.
సమావేశం మధ్యలోనే అన్నాడు.
"నందూ! ఈ పెట్టుబడి నిర్ణయాన్ని మరోసారి పరిశీలించడం మంచిది. కొన్ని అంచనాలు వాస్తవానికి దూరంగా ఉన్నాయి!"
అందరూ నందిని వైపు చూశారు.
ఆమె ముఖం ఎర్రబడింది.
"అజయ్! ఇది నా సంస్థ. నా నిర్ణయం. అందరి ముందు నన్ను సరిదిద్దాల్సిన అవసరం లేదు!"
"నష్టం వచ్చే అవకాశం కనిపిస్తుంటే చెప్పకుండా ఎలా ఉంటాను?"
"నాకు వ్యాపారం నేర్పింది నువ్వేనని ఇప్పటికీ అనుకుంటున్నావా?"
ఆ మాటకు అజయ్ కూడా సహనం కోల్పోయాడు.
"నువ్వు తొలి ఉద్యోగానికి దరఖాస్తు చేయడానికి కూడా భయపడినప్పుడు నీకు ధైర్యం చెప్పింది ఎవరో మరిచిపోయావా?"
సమావేశ మందిరం నిశ్శబ్దమైంది.
నందిని అవమానంతో తలవంచుకుంది.
ఆ రాత్రి ఇద్దరి మధ్య తీవ్ర వాగ్వాదం జరిగింది.
"నా ఉద్యోగుల ముందు నా గతాన్ని గుర్తుచేసి అవమానించావు!" అంది నందిని.
"నువ్వు మాట్లాడిన తీరు నన్ను బాధించింది. అందుకే ఆవేశపడ్డాను."
"నీకు నా ఎదుగుదల భరించలేకపోతున్నావు!"
"నందూ! నువ్వు ఎదిగితే నాకెందుకు బాధ? కానీ నువ్వు ఎదిగిన కొద్దీ నా మాటకు విలువ లేకుండా పోతోంది!"
"నీ మాటకు విలువ ఇవ్వడమంటే నా నిర్ణయాలన్నీ నీకు నచ్చినట్లే తీసుకోవాలా?"
అజయ్ కాసేపు ఆలోచించాడు.
"నీ కార్యాలయంలో అందరి ముందు అలా మాట్లాడటం నా పొరపాటు. క్షమించు. నీ గతాన్ని నీకు వ్యతిరేకంగా ఉపయోగించకూడదు. కానీ ఇంట్లోనైనా నా అభిప్రాయాన్ని చెప్పే స్వేచ్ఛ నాకు ఉండాలి కదా!"
"నాకు నీ సలహాలు అవసరం లేదు. నా నిర్ణయాలు నేను తీసుకోగలను!"
"నువ్వు నిర్ణయాలు తీసుకోవద్దని నేను ఎప్పుడన్నాను? మనం భార్యాభర్తలం నందూ! ఒకరి అభిప్రాయాన్ని మరొకరు గౌరవించుకోవడం తప్పా?"
"నువ్వు చెప్పేది వినడమే ప్రేమకు నిదర్శనమైతే, అలాంటి ప్రేమ నాకు అవసరం లేదు!"
అజయ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"కాదు నందూ! నిజమైన ప్రేమంటే ఎదుటివారి స్వేచ్ఛను హరించడం కాదు. అలాగని స్వేచ్ఛ పేరుతో వారి మనసును గాయపరచడమూ కాదు. ప్రేమలో స్వాతంత్ర్యంతోపాటు బాధ్యత, అనురాగంతోపాటు గౌరవం ఉండాలి."
ఆమె మౌనంగా ఉండిపోయింది.
"భార్యాభర్తలు ఒకరికొకరు యజమానులు కాదు నందూ! జీవితాంతం కలిసి నడవాలని నిర్ణయించుకున్న సహప్రయాణికులు. ఇద్దరిలో ఎవరు తప్పు చేసినా సరిదిద్దుకునే అవకాశం ఇవ్వాలి. ఎవరు విజయాన్ని సాధించినా మరొకరు సంతోషించాలి."
"అయితే ప్రతిసారీ నువ్వు చెప్పిందే సరైనదని ఎందుకు భావిస్తావు?"
ఆ ప్రశ్నకు అజయ్ వెంటనే సమాధానం చెప్పలేకపోయాడు.
"బహుశా అదే నా పొరపాటు కావచ్చు. నీకు మార్గం చూపించాలనే ఆరాటంలో కొన్నిసార్లు నా మార్గమే సరైనదని అనుకున్నాను. కానీ నీ మాట వినకుండా నీకు మంచి చేస్తున్నాననుకోవడం కూడా తప్పే!"
అది వారి బంధాన్ని కాపాడగలిగిన క్షణం.
కానీ నందిని మనసులో పేరుకుపోయిన అహంకారం ఆ మాటలను స్వీకరించలేకపోయింది.
అహంకారం ఎంత విచిత్రమైనదంటే, మనం చేసిన తప్పుకు కూడా ఎదుటివారినే బాధ్యులను చేస్తుంది. మనం చెప్పిన మాటను సమర్థించుకుంటుంది. మనల్ని ప్రేమించిన మనిషి కన్నీళ్లను మాత్రం గుర్తించదు!
రోజులు గడిచేకొద్దీ అపార్థాలు పెరిగాయి. సంభాషణలు తగ్గాయి. చిన్న విభేదాలు పెద్ద గొడవలుగా మారాయి.
ఒకరోజు అజయ్ ఇంటికి వచ్చేసరికి నందిని విదేశీ వ్యాపార విస్తరణకు సంబంధించిన పత్రాలు పరిశీలిస్తోంది.
"నందూ! ఈ ఆదివారం మనం ఎక్కడికైనా వెళ్దామా? చాలా రోజులైంది ఇద్దరం కలిసి సరదాగా గడిపి!"
"నాకు సమయం లేదు అజయ్!"
"ఒక్కరోజు కూడా కేటాయించలేవా?"
"నా బాధ్యతలు నీకు అర్థం కావడం లేదు!"
"అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను నందూ! కానీ మనిద్దరం కలిసి భోజనం చేసి ఎన్ని రోజులైందో గుర్తుందా?"
"ఇంత చిన్న విషయాలను కూడా పెద్ద సమస్యలుగా మారుస్తావెందుకు?"
"నీతో గడిపే సమయం నాకు చిన్న విషయం కాదు నందూ!"
ఆమె విసుగ్గా చూసింది.
"నా జీవితాన్ని నీ చుట్టూ తిప్పుకోలేను!"
అజయ్ హృదయం ఒక్కసారిగా బరువెక్కింది.
"నీ జీవితం నా చుట్టూ తిరగాలని కోరుకోవడం లేదు. కానీ మన జీవితంలో మనిద్దరికీ చోటుండాలని కోరుకుంటున్నాను."
నందిని ఆవేశంతో అరిచింది.
"నేను నీ మాటలు వింటూ బతికే పల్లెటూరి అమ్మాయిని కాదు! నాకంటూ గుర్తింపు ఉంది. నన్ను ఉన్నదున్నట్లుగా అంగీకరించే వాళ్లు ఎందరో ఉన్నారు. నీకు నచ్చకపోతే నా జీవితంలోంచి వెళ్లిపో!"
అజయ్ నిశ్చేష్టుడయ్యాడు.
కొన్ని క్షణాలు ఆమెను అలాగే చూస్తుండిపోయాడు.
"నందూ! ఒక్క ప్రశ్న అడుగుతాను. నీకు ఉద్యోగం లేనప్పుడు, గుర్తింపు లేనప్పుడు నిన్ను ప్రేమించిన నేను... ఇప్పుడు నువ్వు ఎదిగినందుకు ఎందుకు అసూయపడతాను?"
నందిని సమాధానం చెప్పలేదు.
"నువ్వు నాకంటే ఎత్తుకు ఎదగాలని కోరుకున్నాను. నా తప్పులను నువ్వు పునరావృతం చేయకూడదని హెచ్చరించాను. కొన్నిసార్లు కఠినంగా మాట్లాడి ఉండవచ్చు. అందుకు క్షమించు. కానీ నీ వ్యక్తిత్వాన్ని అణచివేయాలని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు."
అతని గొంతు కంపించింది.
"నీకు ఎగరడం నేర్పించాలని అనుకున్నాను నందూ! నీ రెక్కలను కట్టేయాలని కాదు. నువ్వు స్వతంత్రంగా నిలబడాలని కోరుకున్నాను. కానీ ఆ స్వాతంత్ర్యం మన మధ్య ప్రేమను దూరం చేస్తుందని ఊహించలేదు!"
ఆమె ముఖం తిప్పుకుంది.
అజయ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు.
"మన రెండో వివాహ వార్షికోత్సవం గుర్తుందా నందూ? వర్షం కురుస్తుంటే మనిద్దరం బాల్కనీలో కూర్చుని ఎన్ని కలలు కన్నామో!"
నందిని మౌనంగా ఉంది.
"ఒకరి కోసం మరొకరు జీవిద్దామని మాటిచ్చుకున్నాం. మన ఇంట్లో నవ్వులు వినిపించాలని కోరుకున్నాం. నీ విజయాలను పండుగలా జరుపుకోవాలని కలలు కన్నాను. ఒక చిన్నారి మన ఇంట్లో తిరుగుతుంటే చూడాలని ఆశపడ్డాను. కానీ నీకు ఇష్టం లేదని తెలిసినప్పుడు నా కోరికను నీపై రుద్దలేదు."
అతని కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
"నాకు బాధ కలిగించింది మనకు పిల్లలు లేకపోవడం మాత్రమే కాదు నందూ! మనిద్దరం కలిసి కన్న కలల గురించి మాట్లాడుకునే ఆత్మీయత కూడా లేకపోవడం. నీ నిర్ణయాలను గౌరవించాలని ప్రయత్నించాను. కానీ నా భావాలకు కూడా నీ మనసులో కొంచెం చోటు ఉంటుందని ఆశపడ్డాను."
నందిని అసహనంగా అంది.
"అయిపోయిన విషయాలను మళ్లీ ఎందుకు గుర్తుచేస్తున్నావు?"
"ఎందుకంటే అవి నాకు అయిపోయిన విషయాలు కావు నందూ! అవి మన జీవితం!"
ఆమె సమాధానం ఇవ్వలేదు.
"వెళ్లిపోమన్నావు కదా! వెళ్తాను. అయితే ఒక్కటి గుర్తుంచుకో. నిజమైన ప్రేమలో గెలవాల్సింది మన వాదన కాదు, మన అనుబంధం. మనిషిని ఓడించి సాధించిన విజయం ప్రేమను నిలబెట్టలేదు!"
అజయ్ ఇంటి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.
నందిని ఆపలేదు.
కొన్నాళ్లు వేర్వేరుగా నివసించారు. బంధువులు సర్దిచెప్పడానికి ప్రయత్నించారు. వివాహబంధాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి అజయ్ మరోసారి ప్రయత్నించాడు.
"మనిద్దరం ఒకరినొకరు గెలవాలని కాకుండా అర్థం చేసుకోవాలని ప్రయత్నిద్దామా?" అడిగాడు.
"ఇప్పటికే ఆలస్యమైంది అజయ్. నాకు స్వేచ్ఛ కావాలి!"
"స్వేచ్ఛ కోసం మన బంధాన్ని వదులుకోవాల్సిన అవసరం నిజంగానే ఉందా నందూ?"
"నా జీవితాన్ని నా ఇష్టానుసారం గడపాలనుకుంటున్నాను!"
"నీ స్వేచ్ఛకు నేను అడ్డుగా ఉండను. కానీ మన వివాహాన్ని కాపాడుకోవడానికి ఇద్దరం కొంచెం తగ్గితే తప్పేముంది?"
"ఇన్నాళ్లూ నేనే తగ్గాను. ఇక నా వల్ల కాదు!"
"నువ్వొక్కదానివే తగ్గాలని అనడం లేదు నందూ! నేనూ మారడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను. అవసరమైతే మనిద్దరం కలిసి దాంపత్య సలహాదారుని సంప్రదిద్దాం. మన సమస్యలను ప్రశాంతంగా మాట్లాడుకుందాం."
"నాకు ఏ సలహాలూ అవసరం లేదు!"
అజయ్ చివరిసారిగా ప్రయత్నించాడు.
"నందూ! దాంపత్యంలో క్షమాపణ చెప్పడం ఓటమి కాదు. ప్రేమించిన మనిషిని కోల్పోకూడదనే ధైర్యం. సర్దుకుపోవడమంటే ఆత్మగౌరవాన్ని వదులుకోవడం కాదు. పరస్పర గౌరవంతో కలిసి జీవించడానికి మార్గం వెతకడం!"
కానీ నందిని నిర్ణయం మారలేదు.
చివరకు ఇద్దరూ పరస్పర అంగీకారంతో విడాకులు తీసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు. న్యాయపరమైన ప్రక్రియ పూర్తయి వారి వివాహబంధం చట్టబద్ధంగా ముగిసింది.
విడాకులు మంజూరైన రోజు న్యాయస్థానం బయట అజయ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"నందూ! ఈరోజు మనం చట్టపరంగా భార్యాభర్తలం కాకపోవచ్చు. కానీ నీ విజయాన్ని చూసి గర్వపడిన నా గతాన్ని ఎవరూ చెరిపేయలేరు. నీకు జీవితంలో అన్ని సంతోషాలూ దక్కాలని కోరుకుంటున్నాను."
"నాకెవరి జాలి అవసరం లేదు!" అంది నందిని.
"ఇది జాలి కాదు నందూ! నువ్వు ఒకప్పుడు నా జీవితంలో అత్యంత ముఖ్యమైన వ్యక్తివి. ఆ జ్ఞాపకానికి నేనిచ్చే గౌరవం!"
అతడు వెనుతిరిగాడు.
ఆమె ఆపలేదు.
సంవత్సరాలు గడిచాయి.
నందిని వ్యాపారంలో మరింత ఎదిగింది. సంపద, కీర్తి, పురస్కారాలు వచ్చాయి. కానీ విజయాలను పంచుకోవడానికి ఒకప్పుడు తన పక్కన నిలిచిన ఆత్మీయుడు లేడు.
ఒకరోజు పాత సామాన్లు సర్దుతుండగా అజయ్ డైరీ కనిపించింది.
అందులో ఒక వాక్యం ఆమెను కుదిపేసింది.
"నందిని ఈరోజు మొదటిసారి ఒంటరిగా విమానంలో ప్రయాణించింది. ఎంత గర్వంగా ఉందో! రేపు నేనున్నా లేకపోయినా తను ఎవరి దయాదాక్షిణ్యాల మీదా ఆధారపడకూడదు. అదే నా కల!"
మరో పేజీలో...
"తను నాకంటే గొప్ప స్థాయికి చేరుకోవాలి. అయితే విజయాల మధ్య మనిద్దరం కలిసి నడిచిన దారిని మరిచిపోకూడదు!"
మరో పేజీ వద్ద ఆమె ఆగిపోయింది.
అది పిల్లల గురించి వారిద్దరూ మాట్లాడుకున్న రోజు రాసిన మాటలు.
"ఈరోజు నందినితో మనకు పిల్లలుంటే బాగుంటుందని చెప్పాను. తన వృత్తిలో ఇంకా ఎదగాలని కోరుకుంటోంది. ఆమె నిర్ణయాన్ని గౌరవించాలి. కానీ నా మనసులోని కోరికను చెప్పినప్పుడు తను నన్ను అర్థం చేసుకోలేకపోయింది. బహుశా నేను కూడా తన ఆందోళనలను పూర్తిగా అర్థం చేసుకోలేకపోయానేమో! మనిద్దరి కలలు వేరైనా మన ప్రేమ మాత్రం ఒకటిగానే ఉండాలి."
మరో వాక్యం ఆమె హృదయాన్ని కదిలించింది.
"ఒకరోజు మన ఇంట్లో చిన్నారి నవ్వులు వినిపించాలని కలలు కన్నాను. కానీ నందిని సంతోషంగా ఉండటమే నాకు మొదటి ప్రాధాన్యం. పిల్లలు లేకపోయినా మనిద్దరం ఒకరికొకరం తోడుగా జీవితాంతం ఆనందంగా జీవించగలం. మనసులు కలిసుంటే ఏ లోటునైనా ఎదుర్కోవచ్చు!"
నందిని కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
ఆమెకు ఇప్పుడు ఒక విషయం స్పష్టమైంది.
పిల్లలను వద్దనుకోవడం ఆమె నిర్ణయం. ఆ నిర్ణయానికి ఆమెకు పూర్తి హక్కుంది. కానీ అజయ్ మనసులోని ఆశను అర్థం చేసుకోకుండా, అతని భావాలను చిన్నబుచ్చిన తీరు మాత్రం ఆమెను బాధించింది.
ఆమె మరో పేజీ తిప్పింది.
అది వారి కార్యాలయ సమావేశం జరిగిన రోజు రాసిన మాటలు.
"ఈరోజు నందినిని అందరి ముందు బాధపెట్టాను. తన నిర్ణయంలో ప్రమాదాన్ని చూశాను కానీ, ఆమె గౌరవాన్ని కాపాడాల్సిన బాధ్యతను మరిచిపోయాను. నా ప్రేమలో స్వార్థం లేకపోవచ్చు. కానీ నా మాటే సరైనదనే పట్టుదల కొన్నిసార్లు నా ప్రేమను కఠినంగా మార్చిందేమో!"
చివరి పేజీలో మరొక వాక్యం కనిపించింది.
"దాంపత్యం అంటే తప్పులు చేయని ఇద్దరు వ్యక్తులు కలిసి జీవించడం కాదు. తప్పులు జరిగినప్పటికీ ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకుంటూ, గౌరవించుకుంటూ, అవసరమైనప్పుడు మారుతూ ముందుకు సాగడం!"
నందిని కన్నీళ్లతో డైరీని గుండెలకు హత్తుకుంది.
"అజయ్! నీ తప్పును నువ్వు గుర్తించావు. నేను మాత్రం నిన్ను తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నానని అంగీకరించడానికి ఇన్ని సంవత్సరాలు పట్టింది!"
ఆ రాత్రంతా నిద్రపోలేకపోయింది.
ఆమెకు తల్లి చెప్పిన మాటలు గుర్తుకొచ్చాయి.
"భార్యాభర్తల మధ్య అభిప్రాయభేదాలు సహజం తల్లీ! కానీ ప్రతి అభిప్రాయభేదాన్నీ ఆత్మగౌరవ సమస్యగా మార్చుకుంటే ప్రేమకు చోటెక్కడ ఉంటుంది? భర్త తన భార్య విజయాన్ని గౌరవించాలి. భార్య తన భర్త మనసును గౌరవించాలి. ఇద్దరూ ఒకరికొకరు సమయం కేటాయించాలి. తప్పు చేసినప్పుడు అంగీకరించాలి. క్షమించగలగాలి. ముఖ్యంగా సమస్య వచ్చినప్పుడు ఒకరికి వ్యతిరేకంగా మరొకరు నిలబడకుండా, సమస్యకు వ్యతిరేకంగా ఇద్దరూ కలిసి నిలబడాలి!"
ఇప్పుడు ఆ మాటల్లోని సత్యం ఆమెకు అర్థమైంది.
మరుసటి రోజే అజయ్‌ను వెతుక్కుంటూ వెళ్లింది.
అతడు ఒక చిన్న పట్టణంలో నిరుపేద యువతకు ఉచితంగా వృత్తి నైపుణ్యాలు నేర్పిస్తున్నాడు.
"అజయ్!" పిలిచింది.
అతడు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
"నందూ! నువ్వా?"
ఆమె కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోయింది.
"నన్ను క్షమించగలవా?"
"నిన్ను ద్వేషించడం నేర్చుకోలేదు నందూ!"
"అజయ్! నీ డైరీ చదివాను. నువ్వు నాకోసం ఎంతగా ఆలోచించావో అర్థమైంది. నా విజయం వెనుక నీ ప్రోత్సాహం ఉందని ప్రపంచానికి చెప్పడానికి ఎందుకు వెనుకాడానో ఇప్పుడు నాకే అర్థం కావడం లేదు!"
అతడు మౌనంగా ఉన్నాడు.
"నీకు పిల్లలు కావాలని ఉన్నప్పుడు నీ మనసును వినలేదు. నా వృత్తి గురించి నేను భయపడినది నిజమే. కానీ ఆ భయాన్ని నీతో పంచుకోకుండా నీ కోరికనే తప్పుగా చిత్రించాను. నువ్వు నా నిర్ణయాన్ని గౌరవించావు. నేను మాత్రం నీ భావాలను గౌరవించలేకపోయాను."
అజయ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"నందూ! నీ నిర్ణయం వేరుగా ఉండటంలో తప్పులేదు. మనం ఒకరినొకరు సరిగ్గా అర్థం చేసుకోలేకపోవడమే బాధాకరం."
"నువ్వు కోరుకున్న అందమైన సంసారాన్ని నేనే నాశనం చేశానని అనిపిస్తోంది అజయ్!"
"మన బంధం దెబ్బతినడానికి మనిద్దరి పొరపాట్లూ ఉన్నాయి నందూ. కొన్నిసార్లు నేను నీ మనసును వినకుండా సలహాలు ఇచ్చాను. నువ్వు నా భావాలను పట్టించుకోలేదు. ఇద్దరం మన వాదనలే ముఖ్యమనుకున్నాం."
నందిని అతని చేతులు పట్టుకుంది.
"అజయ్! మనం మళ్లీ ఒక్కటవుదామా? ఈసారి నీ మాటలను శ్రద్ధగా వింటాను. మనసులో ఏదీ దాచుకోను. నువ్వు ఎప్పుడో కోరుకున్న ఆ ఆదర్శ దాంపత్యాన్ని మనం మళ్లీ నిర్మించుకుందాం!"
అజయ్ కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
"నందూ! నీ మార్పును చూసి సంతోషంగా ఉంది. కానీ క్షమించడం వేరు. మళ్లీ అదే బంధంలోకి వెళ్లడం వేరు. మన మధ్య నమ్మకం విరిగిపోయినప్పుడు దాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించాం. ఇప్పుడు గతాన్ని మళ్లీ ప్రారంభించగలననే నమ్మకం నాకు లేదు."
"అంటే నిన్ను శాశ్వతంగా కోల్పోయానా?"
అజయ్ కళ్లలో బాధ కనిపించింది.
"కొన్ని బంధాలు మన జీవితంలో ఉండకపోయినా, మన వ్యక్తిత్వంలో భాగంగా మిగిలిపోతాయి నందూ! నువ్వు నా జీవితంలో అలాంటి జ్ఞాపకానివి!"
కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండిపోయిన అజయ్, నందిని కన్నీళ్లను చూస్తూ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"నందూ! నిజమైన ప్రేమంటే ఒక మనిషిని మన సొంతం చేసుకోవడం కాదు. వారి వ్యక్తిత్వాన్ని గౌరవించడం, వారి కలలకు తోడుగా నిలవడం, వారి సంతోషంలో మన ఆనందాన్ని వెతుక్కోవడం. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, మన మధ్య అభిప్రాయభేదాలు వచ్చినప్పుడు ఒకరినొకరు ఓడించుకోవాలని కాకుండా మన బంధాన్ని కాపాడుకోవాలని ప్రయత్నించడం!"
క్షణమాగి కొనసాగించాడు.
"నువ్వు నా జీవితంలోకి వచ్చినప్పుడు నీకు ఏ గుర్తింపూ లేదు. కానీ నా దృష్టిలో నువ్వు అప్పుడే ఎంతో విలువైన వ్యక్తివి. నీ విజయాలను చూసి నేను గర్వపడ్డాను. నీ కోసం కన్న కలలన్నింటిలోనూ నాకంటే నువ్వు ఉన్నతంగా ఎదగాలనే ఆకాంక్షే ఉంది. కానీ నువ్వు ఎదిగేకొద్దీ నా ప్రేమకు నువ్విచ్చే అర్థం మారిపోయింది. నా ఆత్మీయత నీకు ఆంక్షగా, నా ఆందోళన నీకు అనుమానంగా, నా సలహా నీకు అవమానంగా కనిపించాయి."
అజయ్ గొంతు కంపించింది.
"నీ మాటలు నన్ను బాధపెట్టినందుకు మాత్రమే నేను దూరం కాలేదు నందూ! ఎన్నిసార్లు నా మనసును నీ ముందు విప్పినా, అందులోని ప్రేమను నువ్వు గుర్తించలేకపోయావనే నిస్సహాయత నన్ను నిలువునా కుంగదీసింది. నిన్ను ప్రేమించే క్రమంలో నా ఆత్మగౌరవాన్ని, మనశ్శాంతిని కూడా కోల్పోతున్నానని గ్రహించాను."
నందిని కన్నీళ్లతో అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"అజయ్! ఇప్పుడు నా తప్పు తెలుసుకున్నాను. నన్ను క్షమించలేవా? మనం మళ్లీ కొత్త జీవితాన్ని ప్రారంభించలేమా?"
అజయ్ ఆమె చేతిని సున్నితంగా తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
"నిన్ను ఎప్పుడో క్షమించాను నందూ! కానీ క్షమించడం అంటే జరిగినదంతా మరచిపోవడం కాదు. మనసులో ద్వేషాన్ని తొలగించుకోవడం. క్షమించగలిగినంత మాత్రాన మళ్లీ అదే బంధంలోకి వెళ్లగలమని కాదు. ప్రేమ మిగిలి ఉండవచ్చు. కానీ ఆ ప్రేమను నిలబెట్టే నమ్మకం, భరోసా, మనశ్శాంతి కూడా అవసరం."
"అంటే నా పశ్చాత్తాపానికి విలువ లేదా అజయ్?"
"ఎందుకు లేదు నందూ! నీ పశ్చాత్తాపం నిజమైనదని నమ్ముతున్నాను. కానీ ఒక విషయం ఆలోచించు. మన వివాహబంధాన్ని కాపాడుకోవడానికి నేను ప్రయత్నిస్తున్నప్పుడు నీకు నా అవసరం లేదన్నావు. నీ విజయాలను పంచుకోవాలని ఆశించినప్పుడు నా ఉనికినే ప్రశ్నించావు. మనం కలిసి పరిష్కరించుకోవాల్సిన సమస్యలను విడిపోవడానికి కారణాలుగా మార్చుకున్నాం. చివరకు భార్యాభర్తలుగా మన బంధాన్ని ముగించుకున్నాం. ఆ నిర్ణయం తీసుకునే ముందు నేను ఎంతగా ఆలోచించానో, ఎన్ని రాత్రులు నిద్రలేక గడిపానో నాకు మాత్రమే తెలుసు."
అతని కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.
"ఆ రోజుల్లో నువ్వు తిరిగి వస్తావనే ఆశతో ఎన్నోసార్లు ఇంటి తలుపువైపు చూశాను. ఫోన్ మోగిన ప్రతిసారీ నీ పిలుపేమోనని ఎదురుచూశాను. చివరకు ఎదురుచూపులే నా జీవితంగా మారిపోతున్నాయని గ్రహించాను. ఆ వేదన నుంచి బయటపడటానికి నాకు ఎన్నో సంవత్సరాలు పట్టింది నందూ!"
నందిని వెక్కివెక్కి ఏడుస్తోంది.
"అయితే ఇప్పుడు మనిద్దరం కలిసి ఆ గాయాలను మాన్పుకోలేమా?"
అజయ్ నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.
"కొన్ని గాయాలు కాలంతో మానిపోతాయి నందూ! కానీ వాటి మచ్చలు మనల్ని మరింత జాగ్రత్తగా జీవించడం నేర్పిస్తాయి. ఎంతో కష్టపడి సంపాదించుకున్న మనశ్శాంతిని మళ్లీ కోల్పోయే సాహసం చేయలేను. మనం తిరిగి కలిస్తే పాత జ్ఞాపకాలు మాత్రమే కాదు, పాత భయాలూ మన మధ్యకు రావచ్చు. ప్రతి విభేదంలోనూ మరోసారి విడిపోతామేమోననే ఆందోళనతో జీవించాల్సి వస్తే, అది మనిద్దరికీ న్యాయం కాదు."
కొద్దిసేపు ఆగి మరింత ఆవేదనతో అన్నాడు.
"నందూ! ఒకప్పుడు నువ్వు లేకుండా జీవించలేననుకున్నాను. కానీ ఇప్పుడు నిన్ను ద్వేషించకుండా, నీ జ్ఞాపకాలను అవమానించకుండా, నీతో కలిసి జీవించకుండానూ ప్రశాంతంగా ఉండగలనని నేర్చుకున్నాను. అది నా ప్రేమ ఓటమి కాదు. నా మనసు పొందిన పరిపక్వత."
"అంటే మన ప్రేమకు ఇక అర్థమే లేదా?" వణుకుతున్న గొంతుతో అడిగింది నందిని.
"ఎందుకు లేదూ! మనం కలిసి గడిపిన మధుర క్షణాలు అబద్ధాలు కావు. ఒకప్పుడు ఒకరి కోసం మరొకరం కన్న కలలు వ్యర్థమూ కావు. ఆ ప్రేమే నీలో ఆత్మవిశ్వాసానికి పునాది వేసింది. అదే ప్రేమ నాకు ఒక మనిషిని ఎంతగా ప్రేమించవచ్చో, ఆ ప్రేమలో మనల్ని మనం ఎంతవరకు కోల్పోకూడదో నేర్పింది."
అజయ్ ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు.
"ప్రేమించడం ఎంత గొప్పదో, కొన్ని సందర్భాల్లో ప్రేమించిన మనిషిని గౌరవంగా విడిచిపెట్టగలగడం కూడా అంతే గొప్పది. ప్రతి ప్రేమకథ కలిసి జీవించడంతోనే సంపూర్ణం కావాల్సిన అవసరం లేదు. కొన్నిసార్లు ఒకరి జీవితంలో మరొకరు మంచి జ్ఞాపకంగా మిగలడమే ఆ బంధానికి మనం ఇవ్వగలిగిన అత్యంత గౌరవప్రదమైన ముగింపు."
నందిని కన్నీళ్లతో అడిగింది.
"అయితే నా జీవితాంతం ఈ పశ్చాత్తాపంతోనే బతకాలా అజయ్?"
అతడు ఆమె వైపు ఆత్మీయంగా చూశాడు.
"వద్దు నందూ! నువ్వు బాధపడాలని నేను ఎప్పుడూ కోరుకోలేదు. ఆనాడు నీకు ఎగరడం నేర్పించాలని అనుకున్నాను. ఇప్పుడు కూడా నువ్వు స్వేచ్ఛగా, సంతోషంగా జీవించాలనే కోరుకుంటున్నాను. కానీ ఈసారి నీ ప్రయాణంలో నేను తోడుగా ఉండలేను. నువ్వు చేసిన పొరపాటును జీవితాంతం శిక్షగా మోసుకెళ్లకు. దాన్ని జీవితానికి మార్గదర్శకంగా మార్చుకో."
అతని గొంతులో ఆత్మీయత తొణికిసలాడింది.
"నువ్వు గతాన్ని మార్చలేవు నందూ! కానీ గతం నీకు నేర్పిన పాఠంతో మరొకరి జీవితంలో వెలుగు నింపగలవు. ఒకప్పుడు నీకు నేను అందించిన ప్రోత్సాహాన్ని నువ్వు మరెందరికో అందించు. అదే మన అనుబంధానికి నువ్వివ్వగలిగిన అందమైన గుర్తింపు."
నందిని నిశ్శబ్దంగా తలవంచుకుంది.
అజయ్ చివరిసారిగా అన్నాడు.
"ఒకరి కోసం మరొకరు జీవించాలనే ఆశతో మనం వివాహం చేసుకున్నాం. కానీ ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకోలేక విడిపోయాం. ఇప్పుడు మళ్లీ కలవలేకపోయినా, ఒకరి మంచిని మరొకరు కోరుకునే మనసును మాత్రం కోల్పోవద్దు. మన ప్రేమను తిరిగి పొందలేకపోయినా, ఆ ప్రేమ మనకు నేర్పిన మానవత్వాన్ని నిలబెట్టుకుందాం!"
అతడు నందిని చేతులను సున్నితంగా విడిచిపెట్టాడు.
ఆ స్పర్శలో కోపం లేదు. ద్వేషం లేదు. తిరస్కారపు కాఠిన్యమూ లేదు. ఒకప్పుడు ప్రాణంగా ప్రేమించిన మనిషి పట్ల మిగిలిన ఆత్మీయత, తిరిగి పొందలేని గతం పట్ల నిశ్శబ్దమైన వేదన మాత్రమే ఉన్నాయి.
అజయ్ తన విద్యార్థుల వైపు నడిచాడు.
నందిని అతని వెనుక అడుగులను చూస్తూ నిలబడిపోయింది.
ఒకప్పుడు తనను జీవితంలో ముందుకు నడిపించిన ఆ మనిషి, ఇప్పుడు తన జీవితంలోకి తిరిగి రాకూడదని నిర్ణయించుకున్నాడు.
ఆమెకు అప్పుడు అర్థమైంది.
తనను క్షమించడానికి అతని హృదయంలో ఇంకా ప్రేమ ఉంది. కానీ తిరిగి స్వీకరించడానికి అవసరమైన నమ్మకాన్ని కాలం అతని నుంచి తీసుకెళ్లిపోయింది.
కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ నందిని మౌనంగా వెనుతిరిగింది.
ఆమె అహంకారం ఒకప్పుడు అతడిని దూరం చేసింది. ఆమె పశ్చాత్తాపం తిరిగి అతని దగ్గరకు తీసుకువచ్చింది. కానీ ఆ రెండింటి మధ్య గడిచిపోయిన కాలం, అతడు అనుభవించిన వేదన, కోల్పోయిన నమ్మకం వారిని మళ్లీ ఒక్కటి చేయలేకపోయాయి.
ప్రేమను కోల్పోయిన తర్వాత పశ్చాత్తాపపడటం కంటే, ప్రేమ మనతో ఉన్నప్పుడే దాని విలువను గుర్తించడం ఎంత ముఖ్యమో ఆమెకు చివరకు అర్థమైంది.
పురస్కార సభలో వ్యాఖ్యాత ఆమెను ప్రసంగించమని ఆహ్వానించాడు.
నందిని నెమ్మదిగా మాట్లాడటం ప్రారంభించింది.
"ఈరోజు నేను సాధించిన విజయాన్ని అందరూ అభినందిస్తున్నారు. కానీ ఈ విజయానికి పునాది వేసిన ఒక వ్యక్తి గురించి చెప్పాలి."
ఆమె గొంతు కంపించింది.
"నాకు నడక నేర్పిన మనిషిని, పరుగెత్తడం నేర్చుకున్నాక వెనక్కి వదిలేశాను. నా ఎదుగుదలను అడ్డుకుంటున్నాడని భావించాను. కానీ ఆయన కోరుకున్నది నా స్వతంత్ర వ్యక్తిత్వమని ఇప్పుడు అర్థమైంది."
కొద్దిసేపు ఆగింది.
"ఒకప్పుడు నా భర్త ఆదర్శ దాంపత్యం గురించి ఎన్నో కలలు కనేవారు. ఉదయం ఇద్దరం కలిసి తాగే కాఫీ, సాయంత్రం కలిసి నడిచే నడక, కష్టాల్లో పంచుకునే ధైర్యం, విజయాల్లో పంచుకునే ఆనందం... ఇవన్నీ ఆయనకు ఎంతో విలువైనవి. నేను మాత్రం జీవితంలో పెద్ద విజయాలను సాధించడమే ముఖ్యమనుకున్నాను."
సభ నిశ్శబ్దంగా వింటోంది.
"వృత్తిలో ఎదగడం తప్పుకాదు. స్వతంత్రంగా జీవించడం తప్పుకాదు. మనసులోని ఆశయాలను సాధించుకోవడం తప్పుకాదు. కానీ ఆ ప్రయాణంలో మనల్ని ప్రేమించే వ్యక్తుల భావాలను గౌరవించడం కూడా అంతే ముఖ్యం."
ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు మెరిశాయి.
"మంచి భార్య అంటే భర్త చెప్పిన ప్రతి మాటకూ తలూపే వ్యక్తి కాదు. మంచి భర్త అంటే భార్య జీవితాన్ని నియంత్రించే వ్యక్తీ కాదు. ఒకరి కలలను మరొకరు గౌరవిస్తూ, కష్టాల్లో తోడుగా నిలుస్తూ, విజయాల్లో ఆనందాన్ని పంచుకుంటూ జీవించగలిగినప్పుడే దాంపత్యానికి నిజమైన అర్థం ఉంటుంది."
ఆమె కొనసాగించింది.
"ఆదర్శ దాంపత్యం అంటే ప్రతి రోజూ సంతోషంగానే గడవాలని కాదు. బాధలు వచ్చినప్పుడు ఒకరికొకరు ధైర్యంగా నిలబడటం. అనారోగ్యంలో సేవ చేయడం. వైఫల్యంలో ఓదార్చడం. విజయాల్లో గర్వపడటం. ఆర్థిక సమస్యల్లో కలిసి పరిష్కారాలు వెతకడం. జీవితంలోని ముఖ్యమైన నిర్ణయాలను పరస్పరం చర్చించుకోవడం."
ఆమె గొంతు బొంగురుపోయింది.
"పిల్లలు కావాలా వద్దా అనే విషయంలోనూ భార్యాభర్తల అభిప్రాయాలు వేరుగా ఉండవచ్చు. వృత్తి, కుటుంబ బాధ్యతల విషయంలోనూ విభేదాలు రావచ్చు. కానీ ఒకరి ఆకాంక్షను మరొకరు చిన్నబుచ్చకూడదు. ఇద్దరి అభిప్రాయాలకూ విలువ ఇవ్వాలి. పరస్పర అంగీకారంతోనే నిర్ణయాలు తీసుకోవాలి."
ఆమె ఒక్క క్షణం ఆగింది.
"ఒకరి కోసం మరొకరు జీవించడమంటే తమను తాము కోల్పోవడం కాదు. ఒకరి జీవితానికి మరొకరు వెలుగుగా మారడం. సంతోషాన్ని రెట్టింపు చేయడం. బాధను సగం చేయడం. ఎదుటివారి మనసులో తమకోసం ఒక సురక్షితమైన స్థానం నిర్మించుకోవడం!"
సభలో కొందరి కళ్లు చెమర్చాయి.
"నేను జీవితంలో ఎన్నో విజయాలు సాధించాను. కానీ ఒక మనిషి ప్రేమను నిలబెట్టుకోవడంలో విఫలమయ్యాను. నా స్వేచ్ఛను కాపాడుకోవాలనే ఆరాటంలో ఆయన ఆత్మగౌరవాన్ని గాయపరిచాను. ఆయన కూడా కొన్నిసార్లు నా మనసును అర్థం చేసుకోలేకపోయారు. కానీ మేమిద్దరం కలిసి పరిష్కరించుకోవాల్సిన సమస్యను ఒకరినొకరు ఓడించుకునే పోటీగా మార్చుకున్నాం."
ఆమె నెమ్మదిగా తలెత్తింది.
"అహంకారం మనకు మనమే గొప్పవాళ్లమనే భ్రమను కలిగిస్తుంది. ప్రేమ మాత్రం మన పక్కన ఉన్న వ్యక్తి కూడా అంతే విలువైనవారని గుర్తుచేస్తుంది. అహంకారం గెలవాలని చూస్తుంది. ప్రేమ కలిసి జీవించాలని కోరుకుంటుంది!"
ఆమె తన పురస్కారంతోపాటు అందుకున్న నగదు బహుమతిని గ్రామీణ యువతుల విద్య కోసం కేటాయిస్తున్నట్లు ప్రకటించింది.
"నాకు ఒకప్పుడు లభించిన అవకాశాన్ని ఇప్పుడు మరికొందరికి అందించాలని నిర్ణయించుకున్నాను!"
సభ కరతాళధ్వనులతో మార్మోగింది.
ఆ రాత్రి ఇంటికి తిరిగొచ్చిన నందిని, ఎన్నో ఏళ్ల క్రితం అజయ్ ఇచ్చిన మామిడి విత్తనం మహావృక్షంగా మారడాన్ని చూసింది.
దాని కొమ్మలపై పక్షులు గూళ్లు కట్టుకున్నాయి. చల్లని గాలి వీస్తోంది. ఆ వృక్షం కింద కూర్చుని చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలను గుర్తుచేసుకుంది.
"ఈ మొక్కతోపాటు నీ కలలు కూడా ఎదగాలి నందూ!"
అజయ్ మాటలు ఆమె చెవుల్లో మార్మోగాయి.
విత్తనం వృక్షమైంది.
కలలు విజయాలయ్యాయి.
ఆశయాలు సాకారమయ్యాయి.
కానీ ఆ కలలకు తొలి ఊపిరి పోసిన మనిషి మాత్రం ఆమె జీవితంలో మిగలలేదు.
ఆమెకు ఆ వర్షపు సాయంత్రం గుర్తుకొచ్చింది.
"ఒకరి కోసం మరొకరు జీవిద్దాం. మనిద్దరం ఒకే పక్షాన నిలబడదాం!"
ఆ మాటలతోపాటు అజయ్ చిరునవ్వు గుర్తుకొచ్చింది.
కళ్లు మూసుకుంది.
"అజయ్! నువ్వు నన్ను గెలవాలని ఎప్పుడూ ప్రయత్నించలేదు. నేను మాత్రం నిన్ను ఓడించడాన్నే విజయంగా భావించాను. నువ్వు నా ఎదుగుదలలో ఆనందాన్ని వెతికావు. నేను నా ఎదుగుదలలో నీ స్థానాన్నే ప్రశ్నించాను!"
ఆమె చెంపలపై కన్నీళ్లు జారాయి.
"నువ్వు కలలుగన్న సంసారంలో ప్రతి ఉదయం ఓ చిరునవ్వుగా, ప్రతి సాయంత్రం ఓ ఆత్మీయ పలకరింపుగా, ప్రతి కష్టంలో ఓ ధైర్యంగా నిలవాల్సిన నేను... నీకు ఒంటరితనాన్ని మిగిల్చాను!"
కొద్దిసేపటి తర్వాత నెమ్మదిగా లేచింది.
ఇంట్లోకి వెళ్లి అజయ్ ఇచ్చిన మొదటి గడియారాన్ని చేతిలోకి తీసుకుంది. సంవత్సరాల క్రితమే దాని ముళ్లు ఆగిపోయాయి.
ఆమె దానిని సరిచేయించుకోవాలని నిర్ణయించుకుంది.
గతాన్ని తిరిగి పొందలేకపోయినా, మిగిలిన జీవితాన్ని పశ్చాత్తాపంతో కాకుండా మరింత వివేకంతో గడపాలని నిశ్చయించుకుంది.
అజయ్ నేర్పిన ఆత్మవిశ్వాసాన్ని మరికొందరి జీవితాలకు పంచాలని సంకల్పించింది.
అయినా ఆమె హృదయంలో ఒక వెలితి మాత్రం మిగిలిపోయింది.
ఎందుకంటే జీవితంలో కొన్ని విజయాలు మళ్లీ సాధించుకోవచ్చు. కోల్పోయిన సంపదను తిరిగి సంపాదించుకోవచ్చు. దూరమైన అవకాశాలను తిరిగి వెతుక్కోవచ్చు.
కానీ గాయపడిన హృదయం, చెదిరిపోయిన నమ్మకం, కాలగర్భంలో కలిసిపోయిన ఆత్మీయ క్షణాలు తిరిగి వస్తాయని చెప్పలేం.
"అహంకారం మనల్ని మనుషులకంటే ఎత్తులో నిలబెడుతుంది. ప్రేమ మనల్ని మనుషుల హృదయాల్లో నిలబెడుతుంది. ఎత్తుకు ఎదగడం గొప్ప విజయమే కావచ్చు. కానీ ఆ ఎదుగుదలలో మన ఆత్మీయులను కోల్పోకుండా చూసుకోవడమే నిజమైన జీవన విజయం!"
ఆమె ఆకాశం వైపు చూసింది.
అక్కడ నక్షత్రాలు మెరుస్తున్నాయి.
ఒకప్పుడు ఆ నక్షత్రాలను చూపిస్తూ అజయ్ అన్న మాట గుర్తుకొచ్చింది.
"నందూ! ఆకాశంలో నక్షత్రాలన్నీ ఒకదానికొకటి దూరంగానే ఉంటాయి. కానీ కలిసి వెలుగుతున్నప్పుడు ఎంత అందంగా కనిపిస్తాయో చూడు! మన జీవితమూ అలాగే ఉండాలి. మనకంటూ ప్రత్యేకమైన వ్యక్తిత్వాలు ఉన్నా, మన అనుబంధం మాత్రం మనిద్దరినీ ఒక్కటిగా నిలబెట్టాలి!"
ఆ జ్ఞాపకంతో ఆమె కళ్లు మళ్లీ చెమర్చాయి.
అహంకారంతో తాను గెలిచిన వాదన గుర్తుంది. కానీ ఆ గెలుపు కోసం కోల్పోయిన ప్రేమను తలచుకున్న ప్రతిసారీ తన జీవితమే ఓడిపోయినట్లు అనిపిస్తోంది!
ఆ రాత్రి ఆమె డైరీలో చివరిగా ఒక వాక్యం రాసుకుంది.
"నేను సాధించిన విజయాలన్నీ ప్రపంచానికి కనిపిస్తున్నాయి. కానీ ఆ విజయాలను నాతో కలిసి ఆస్వాదించాల్సిన మనిషిని కోల్పోయిన నా ఓటమి మాత్రం నా హృదయానికే తెలుసు!"
అజయ్ చూపించిన ఆకాశాన్ని అందుకుంది నందిని. కానీ ఆ ఆకాశంలో అతని ప్రేమ అనే వెలుగు లేకపోవడంతో, ఆమె సాధించిన అనంతమైన విజయాలన్నీ చివరకు అంతులేని శూన్యంగా మిగిలిపోయాయి. ఆకాశమంత ఎత్తుకు ఎదిగిన ఆమె జీవితం, ప్రేమలేని శూన్యంలో ఒంటరిగా నిలిచిపోయింది!
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మనతెలుగుకథలు.కామ్ — తెలుగు కథలకు మీ సొంత వేదిక
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్‌ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments