ఆశ్రయం
- Ch. Pratap
- 20 hours ago
- 7 min read
ఆశ్రయం, సి హెచ్ ప్రతాప్, వృద్ధాశ్రమం, వృద్ధుల జీవితం, తల్లిదండ్రుల ప్రేమ, అనాథలు, సామాజిక కథ, తెలుగు కథ, మానవత్వం
Asrayam - Telugu Heart Touching Story | Ch. Pratap
ఆశ్రయం - హృదయాన్ని తాకే తెలుగు కథ| Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 29/07/2026
వృద్ధాశ్రమం అనగానే చాలామందికి ఒక భవనం మాత్రమే గుర్తుకు వస్తుంది. కానీ ఆ గోడల మధ్య దాగి ఉన్నవి అనురాగాలు కోల్పోయిన జీవితాలు, నెరవేరని ఎదురుచూపులు, మరిచిపోయిన బంధాలు. సి.హెచ్. ప్రతాప్ రచించిన "ఆశ్రయం" కథలో ఓ పాత్రికేయుడు వృద్ధాశ్రమాన్ని సందర్శిస్తూ ఆకాశ్, సీతమ్మ, రామమూర్తి, అనన్య వంటి మనసును కలచివేసే జీవితాలను చూస్తాడు. ప్రతి పాత్ర ఒక ప్రశ్నగా, ప్రతి కన్నీటి చుక్క మన సమాజానికి అద్దంగా నిలుస్తుంది.
"వృద్ధాశ్రమాల గురించి సమగ్రంగా, పాఠకుల హృదయాన్ని ఘాటుగా కదిలించేలా ఒక భావోద్వేగపూరితమైన స్టోరీబోర్డ్ తయారుచేసి తీసుకురా. నాకు పొడిపొడి గణాంకాలు, లెక్కలు వద్దే వద్దు… కేవలం మనుషుల అంతరంగాలను, కన్నీటి చారలను, మనసులను నేరుగా తాకే సజీవమైన జీవితాలను నా ముందుకు తీసుకురా."
డిజిటల్ మీడియా ఎడిటర్ నిర్మోహమాటంగా చెప్పిన ఆ మాటలు విన్న పత్రికా విలేకరి ఆదిత్య, మనసులో ఒక రకమైన భారంతో మరుసటి రోజు వేకువజామునే నగర శివారులోని "ఆశ్రయం" అనే వృద్ధాశ్రమానికి చేరుకున్నాడు.
ఆశ్రమం గేటు దాటి లోపలికి అడుగుపెట్టగానే అతనికి ఎదురుగా కనిపించింది కేవలం ఒక పాతకాలపు భవనం మాత్రమే కాదు… అనురాగాలు, ఆప్యాయతలతో వికసించి చివరకు విరిగిపోయిన వందలాది పేగుబంధాల నిశ్శబ్ద సమాధి.
ఆ వాతావరణంలో వీచే గాలి కూడా తన ఉనికిని కోల్పోయి, ఎంతో నెమ్మదిగా, భారంగా ఊపిరి తీసుకుంటున్నట్టు అనిపించింది… అక్కడి ప్రతి మూలలో వినపడని ఒక శోకభరిత కథ, ప్రతి శిథిలమైన గోడపై బాహ్యప్రపంచానికి వినిపించని ఒక దీనమైన నిశ్శబ్ద అరుపు స్పష్టంగా ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి.
ఆశ్రమ నిర్వాహకుడు ఆదిత్యకు చిరునవ్వుతో ఆప్యాయంగా స్వాగతం పలికాడు. అయితే ఆ కృత్రిమమైన చిరునవ్వు వెనుక లోతుగా దాగి ఉన్న తీరని బాధ, దాగని ఆవేదన అనుభవజ్ఞుడైన ఆదిత్యకు వెంటనే అర్థమైపోయాయి.
ఆ ఆశ్రమ వాతావరణంలో ప్రతి క్షణం ఒక శతాబ్దంలా గడుస్తోందని, అక్కడి ప్రతి మనిషి కంటిపాపల్లో ఎవరికోసమో అంతులేని ఎదురుచూపుల ఆశల పొరలు కమ్ముకుని ఉన్నాయని అతను స్పష్టంగా గ్రహించాడు.
"ముందు వీడితో మాట్లాడండి," అని ఒక బాలుడిని చూపించాడు.
పదిహేనేళ్ల వయసుంటుంది. సన్నగా, బక్కపలచగా ఉన్నాడు. కానీ కళ్లలో మాత్రం వయసుకు మించిన ప్రశ్నలు.
"నీ పేరు?"
"ఆకాశ్."
"ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?"
బాలుడు కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు. అతని వేళ్లు నేలపై గీతలు గీస్తున్నాయి.
"నేను ఈ లోకంలోకి అడుగుపెట్టిన ఆ క్షణమే నా జీవితంపై ఆరని మచ్చ పడింది. నాకు హెచ్ఐవీ పాజిటివ్ అని తెలిశాక, ఆ చిన్న ప్రాణాన్ని గుండెలకు హత్తుకునే ధైర్యం నా కన్నవాళ్లకు లేకపోయింది.
ప్రాణం పోసిన ఆసుపత్రి ఐసీయూ వార్డు బయటే నన్ను వదిలేసి, చీకట్లో కలిసిపోయారట. కనీసం వాళ్ల ముఖాలైనా ఎలా ఉంటాయో నాకు తెలియదు. ఇప్పుడు ఈ ఆశ్రమంలో నాతోపాటు ఊపిరి పీలుస్తున్న ఈ అనాథలే నా సర్వస్వం, నా కుటుంబం.”
ఆదిత్య గొంతు దుఃఖంతో బిగుసుకుపోయింది.
"ఎప్పుడైనా... కనీసం ఒక్కసారైనా వాళ్లను చూడాలని, ఆ ఒడిలో తలవాల్చాలని అనిపించదా?"
ఆకాశ్ కళ్లలో ఆశతో కూడిన చిన్న వెలుగు మెరిసింది… మరుక్షణమే అది నిరాశతో కూడిన కన్నీటి పొరల వెనుక మసకబారింది.
"నా ప్రతీ పుట్టినరోజున ఆశ్రమ గేటు దగ్గరే గంటల తరబడి నుంచుని బాటసారుల వైపు చూస్తుంటాను. ఆ గుంపులోంచి ఎవరో ఒకరు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి, కళ్లల్లో నీళ్లతో నన్ను దగ్గరకు తీసుకుని 'నా కన్నా...' అని ఆప్యాయంగా పిలవకపోతారా అని నా ప్రాణం కొట్టుమిట్టాడుతుంది.
కానీ అక్కడికి వచ్చేది కేవలం అన్నదానం చేసే దాతలు మాత్రమే… నా కోసం తపించే కన్నతల్లిదండ్రులు కాదు. నా మనసును తొలిచేసే ఘోరమైన నిజం ఏంటో తెలుసా... నాలో రక్తం పంచుకున్న వాళ్లే నన్ను అసహ్యించుకుని వదిలేశారంటే, అసలు నేను ఈ లోకంలో పుట్టడమే నేను చేసిన అతిపెద్ద తప్పేమో అనిపిస్తుంది."
ఆ మాటలు విన్న ఆదిత్య కెమెరా కిందకు జారిపోయింది. అతని కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
కొద్దిదూరంలో ఒక వృద్ధురాలు నిశ్చలంగా కూర్చుని, కిటికీ బయట ఉన్న రోడ్డు వైపు దీనంగా చూస్తోంది. ఆమె కళ్లలో కాలం కరిగిపోతున్నా ఆరని నిరీక్షణ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
"ఈవిడ సీతమ్మ. వయసు డెబ్బై ఐదేళ్లు."
ఆదిత్య ఆమె పక్కగా మెల్లగా అడుగులు వేస్తూ దగ్గరికి వెళ్లాడు.
"అమ్మా… అక్కడ రోడ్డు వైపు అంత ఏకాగ్రతగా ఏమి చూస్తున్నారు?"
"ఆ రోడ్డు వైపే చూస్తున్నాను బాబూ."
"ఎందుకంత ఆశగా చూస్తున్నారు?"
"ఏదో ఒక రోజు నా కొడుకు నన్ను తనతో తీసుకెళ్లడానికి వస్తాడేమోనని."
"ఎప్పటి నుంచి ఇలా ఎదురుచూస్తున్నారు?"
"గడిచిన మూడేళ్ల నుంచి."
ఆ మాట చెప్తూనే ఆమె పెదవులపై ఒక చిన్న చిరునవ్వు విరిసింది. కానీ ఆ నవ్వు వెనుక ఉన్నది ఆనందం కాదు, కంటిపాపలను తడిపే ఆశ కంటే గుండెను పిండేసే అంతులేని ఆవేదన, రగిలే శోకం ఎక్కువ అని స్పష్టమవుతోంది. ఆ పండు ముసలిదాని కళ్లలోని నిరంతర ఎదురుచూపులు చూస్తుంటే, లోకంలో కన్నప్రేమను మించిన నిస్సహాయత మరొకటి లేదనిపిస్తుంది. రోజూ సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నా, తన కొడుకు వస్తాడనే ఆమె నమ్మకం మాత్రం అస్తమించడం లేదు.
"షుగర్, గుండె జబ్బులు శరీరానికి సోకగానే, నా కన్న కొడుక్కి నేను బరువైపోయాను. 'ఇంటి దగ్గరైతే చూసుకోలేను' అని కోడలంటే, 'అమ్మా! ఇక్కడైతే నీకు సమయానికి వైద్యం అందుతుంది, బాగా జాగ్రత్తగా చూసుకుంటారు' అని నమ్మబలికి ఈ వృద్ధాశ్రమంలో దింపి వెళ్లిపోయాడు.
మొదట ప్రతి ఆదివారం వచ్చి చూసిపోతానన్నాడు. ఆ తర్వాత నెలకు ఒక్కసారైనా వస్తానన్నాడు. రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ ఆ ఆశ కూడా ఆవిరైపోయింది… ఇప్పుడు కనీసం క్షేమ సమాచారం అడిగేందుకు ఫోన్ చేయడానికి కూడా వాడికి మనసు రావడం లేదు."
ఆమె కళ్లు వర్షిస్తుంటే, వణుకుతున్న చేతులతో చీర కొంగుతో కన్నీళ్లను తుడుచుకుంది.
"చిన్నప్పుడు వాడికి కాస్త ఒళ్లు వేడెక్కి జ్వరం వస్తే, ఏమైపోతాడో అని భయంతో మూడహోరాత్రులు కంటిమీద కునుకు లేకుండా కాపలా కాసేదాన్ని బాబూ… కానీ ఈ రోజు నా శరీరం జ్వరంతో కాలిపోతున్నా, నా బాధను పంచుకోవడానికి ఇక్కడ ఎవరూ లేరు. అయినా సరే, ప్రతీరోజూ ఉదయమే తల దువ్వుకుని ఆశగా తలవాకిలి వైపే చూస్తుంటాను… నా కొడుకు ఏ క్షణంలో వచ్చినా, నన్ను చూసి దిగులు పడకూడదని, నేను బాగున్నానని నమ్మాలని."
ఆ మాటల వెనుక ఉన్న నిస్వార్థమైన తల్లి ప్రేమ ఎంత అగాధమైనదో, ఎంత లోతైనదో ఆదిత్యకు స్పష్టంగా అర్థమైంది.
ఆవరణ చివరలో ఒక వృద్ధుడు పాత ఆల్బమ్ చూస్తున్నాడు.
"రామమూర్తిగారు," అని నిర్వాహకుడు పరిచయం చేశాడు.
ఆయన ఆల్బమ్లో రెండు చిన్న పిల్లల ఫొటోలు చూపించాడు.
"ఇవ్వాళ వాళ్లు అమెరికాలో పెద్ద ఉద్యోగాలు చేస్తున్నారు."
"అయితే… మీరు ఇక్కడ?"
వృద్ధుడు మెల్లగా నవ్వాడు.
"నా పిల్లల చదువుల కోసం, వాళ్ల బంగారు భవిష్యత్తు కోసం నా ప్రాణ సమానమైన పొలాన్ని అమ్మాను. నా భార్య తన మెడలోని ఆభరణాలను కూడా నవ్వుతూ త్యాగం చేసింది. వాళ్లు అనుకున్నట్లుగానే ఉన్నత శిఖరాలకు ఎదిగారు… మేమే కాలంతో పాటు క్షీణించి వృద్ధులమయ్యాం.
ఒక రోజు 'నాన్నా! మీరు అక్కడుంటే ఒంటరితనంతో బాధపడతారు, ఇక్కడైతే ప్రశాంతంగా ఉంటుంది, మంచి వసతులున్న వృద్ధాశ్రమంలో ఉంచుతున్నాం' అని ప్రేమగా చెప్తూనే మమ్మల్ని ఇక్కడికి సాగనంపారు. నాడు వాళ్లను విమానాశ్రయం వరకు సాగనంపి, ఆశీస్సులతో వీడ్కోలు పలికిన ఈ చేతులే… నేడు దిక్కులేని స్థితిలో ఈ ఆశ్రమం గేటును పట్టుకుని నిలబడ్డాయి."
ఆయన నిండిన కళ్లలో కన్నీళ్లు ముత్యాల్లా మెరిశాయి.
"ప్రతి రాత్రి ఇక్కడ నిద్రపట్టక, అమెరికా సమయం ఎంతైందో చూసుకుంటూ మేల్కొనే ఉంటాను. ఈ సమయానికి నా పిల్లలు భోజనం చేశారో లేదో అని నా మనసు తల్లడిల్లిపోతుంది. తండ్రి గుండెకు విదేశం, సుదూర ప్రాంతం అనే భౌగోళిక వ్యత్యాసాలు ఏవీ ఉండవు బాబూ… కానీ కన్న పిల్లల గుండెల్లోనే తండ్రికి చోటు లేకుండా దూరం పెరిగిపోయింది."
ఆ వేదన నిండిన మాటలు వింటుంటే ఆదిత్య హృదయం అపరిమితమైన భారంతో కుంగిపోయింది.
అప్పుడే ఒక మూలలో వీల్చైర్లో కూర్చున్న చిన్న అమ్మాయి కనిపించింది. వయసు పది సంవత్సరాలు. కాళ్లు పనిచేయవు. కానీ కళ్లలో అమాయకత్వం.
"ఇది అనన్య," అని నిర్వాహకుడు చెప్పాడు.
ఆదిత్య దగ్గరికి వెళ్లాడు.
"ఎలా ఉన్నావు అమ్మా?"
ఆమె చిరునవ్వు నవ్వింది.
"బాగున్నాను అన్నయ్య."
"ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?"
ఆమె కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. ఆ మౌనంలో వ్యక్తమవుతున్న తీవ్రమైన వేదన వాతావరణాన్ని బరువెక్కిస్తోంది. ఆ తర్వాత ఆ చిన్నారి తడిసిన కళ్లతో చాలా మెల్లగా, తడబడే గొంతుతో చెప్పడం ప్రారంభించింది.
"నేను ఈ లోకంలోకి అడుగుపెడుతూనే నా కన్నతల్లిని పొగొట్టుకున్నాను. నా కళ్లు తెరిచేసరికే అమ్మ నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోయింది. నాన్నే నన్ను తన ప్రాణంగా చూసుకున్నాడు, కొంతకాలం నన్ను తన గుండెలకు హత్తుకుని పెంచాడు. కానీ ఆ తర్వాత ఆయన మళ్లీ పెళ్లి చేసుకున్నాడు.
ఆ కొత్త అమ్మకు నేను ఇంట్లో ఉండటం కొంచెం కూడా నచ్చలేదు, నన్ను ఒక బరువులా, శత్రువులా చూసేది. ఒకరోజు నాన్న నన్ను ఈ ఆశ్రమానికి తీసుకొచ్చి… 'అమ్మా! ఇక్కడ నిన్ను బాగా చూసుకుంటారు, నీకు మంచి జాగ్రత్త ఉంటుంది' అని నమ్మబలికి వదిలేసి వెళ్లిపోయాడు. ఆ క్షణం నుంచి ఇప్పటివరకు నా కళ్లు ఆయన రాక కోసం కన్నీళ్లతో ఎదురుచూస్తూనే ఉన్నాయి… కానీ ఆయన మళ్లీ తిరిగి రాలేదు."
ఆమె తన చిన్నారి చేతుల్లో ఒక బాగా పాతబడిపోయిన బొమ్మను గట్టిగా పట్టుకుని ఉంది.
"ఈ బొమ్మ ఒకప్పుడు నాన్న నాకు కొనిచ్చిన చివరి కానుక. ప్రతి రాత్రి నిద్రపోయే ముందు దీనికి నా హృదయాన్ని హత్తుకుని 'నాన్నా... నాన్నా...' అని ఆశగా పిలుస్తాను. నా చిన్నారి పిలుపు ఆకాశంలో ఉన్న దేవుడికైనా వినిపించి, నాన్న మనసు మారి నన్ను తీసుకెళ్లడానికి వస్తాడేమోనని ప్రతిక్షణం ఆరాటపడతాను."
ఆ పిలకపాప నోటి నుంచి వచ్చిన ఆ నిస్సహాయపు మాటలు విన్న ఆదిత్య గుండె ఒక్కసారిగా ముక్కలై పగిలిపోయింది. కన్నతండ్రి ప్రేమ కోసం ఒక చిన్నారి తన అభాగ్య జీవితంలో ఇలా ప్రతిక్షణం నిరీక్షించడం… అది కేవలం సాధారణ బాధ మాత్రమే కాదు, మనిషి మనసును అమాంతం చీల్చివేసేంతటి భయంకరమైన, నిశ్శబ్ద రోదనం.
సూర్యుడు అస్తమించి సాయంత్రం అయ్యేసరికి ఆశ్రమంలోని ప్రార్థనా మందిరం నుంచి ప్రశాంతమైన భక్తి పాట వినిపించింది. అక్కడ ఆకాశ్, సీతమ్మ, రామమూర్తిగారు, ఆ చిన్నారి అనన్య… ఇంకా ఎందరో నిరాశ్రయులు ఒకచోట చేరి కళ్లు మూసుకుని ప్రార్థిస్తున్నారు.
లోకంలో రక్తసంబంధాలు వికటించి ఒంటరివారైపోయిన ఆ మనుషులు, నేడు ఒకరికొకరు తోడుగా నిలిచి ఒకే కుటుంబమై అండగా నిలిచారు.
అక్కడ ఉన్న ఎవరికీ ఒకే ఇంటిపేరు లేదు, ఒకే రక్తం ప్రవహించడం లేదు. కానీ ప్రతి ఒక్కరి హృదయంలోనూ ఒకే రకమైన తీరని వేదన ఉంది—"మమ్మల్ని నిలువునా మరచిపోయి వదిలేసిన ఆ ఆప్తులు… ఇప్పటికీ మా మనసులోనే సజీవంగా ఉన్నారు."
ఆదిత్య అక్కడి నుంచి బయలుదేరేటప్పుడు గేటు వైపు ఒకసారి తిరిగి చూశాడు. ఆ గేటు బయట ప్రపంచం పరుగులు తీస్తోంది… కానీ లోపల మాత్రం సమయం ఆగిపోయింది—ఎదురుచూపుల్లో, జ్ఞాపకాలలో, నెరవేరని మాటల్లో.
ఆ సాయంత్రం కార్యాలయానికి చేరుకున్న ఆదిత్య కెమెరాలోని దృశ్యాలు చూస్తూ ఏడ్చాడు. కథ చివర ఇలా రాశాడు—
వృద్ధాశ్రమాల్లో తమ శేష జీవితాన్ని గడుపుతున్న వారు ఏమాత్రం అనాథలు కారు. వారు ఎవరికో జన్మనిచ్చి పెంపొందించిన కన్నతల్లిదండ్రులు… ఎవరికో ఉన్నతమైన భవిష్యత్తును, సుందరమైన కలలను అందించడం కోసం తమ స్వంత జీవితాలనే నిస్వార్థంగా త్యాగం చేసిన అమూల్యమైన మనుషులు… మనిషి రూపంలో ఈ భూమిపై నడిచిన ప్రత్యక్ష దేవుళ్లు.
నిజానికి అనాథలు వారు కాదు; కన్నపేగు బంధాన్ని తెంచుకుని, రక్తం పంచుకు పుట్టిన వారిని కనీ జాలి లేకుండా నడిరోడ్డుపై మరచిపోయిన రాతి మనసులే అసలైన అనాథలు.
మన జీవితంలో మనం కేటాయించే ఒక చిన్న ఫోన్ కాల్, ఆప్యాయంగా అందించే ఒక ఆలింగనం, కళ్లలోకి చూసి పలకరించే ఒక తీపి మాట… కనురెప్పల వెనుక కన్నీళ్లను దాచుకున్న ఎందరో వృద్ధుల మిగిలిన ఆయుష్షునే నూతన వెలుగులతో నింపగలదు. కన్నవారి ప్రేమకు, పెంపకానికి లోకంలో ఏ ఆశ్రమం లేదా వసతి గృహం ప్రత్యామ్నాయం కానేరదు.
ధనంతో కొనలేని మనం ఇచ్చే కొద్దిపాటి సమయం… మనం హృదయపూర్వకంగా చూపే కాసింత ప్రేమ, అనురాగాలు… నమ్మకంతో నిరీక్షిస్తున్న ఎందరో నిరాశ్రయులైన కన్నవారి ఆఖరి శ్వాసకు, వారి జీవన పోరాటానికి ఒకే ఒక్క చివరి ఆశగా, బ్రతుకు బాటగా మారవచ్చు.
ఆప్యాయత కోసం తపించే ఆ హృదయాలను ఆదరించడం మన బాధ్యత మాత్రమే కాదు, మనిషిగా మన ఉనికికి అర్థం చెప్పే ఏకైక కర్తవ్యం.
సమాప్తం
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.