అమ్మ… రెండు రూపాల్లో ఒకే ప్రేమ
- Gouthami Nayineni
- Aug 4
- 8 min read
Amma Rendu Rupallo Oke Prema - Telugu Emotional Family Story | gouthami Nayaneni
అమ్మ… రెండు రూపాల్లో ఒకే ప్రేమ - తెలుగు భావోద్వేగ కుటుంబ కథ | గౌతమి నాయనేని
Published in manatelugukathalu.com on 04/08/2026
తల్లి ప్రేమకు రక్తసంబంధం అవసరమా? లేక ప్రేమ ఒక్కటే సరిపోతుందా?
ఈ ప్రశ్నకు హృదయాన్ని కదిలించే సమాధానంగా నిలిచే కథే "అమ్మ… రెండు రూపాల్లో ఒకే ప్రేమ". ఏడేళ్ల క్రితం మరణించిన తల్లి వదిలిన ఒక ఉత్తరం అనన్య జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేస్తుంది. జన్మనిచ్చిన తల్లి, జీవితాన్ని ఇచ్చిన తల్లి… ఇద్దరి అపారమైన ప్రేమ మధ్య నిలిచిన ఒక కూతురి భావోద్వేగ ప్రయాణాన్ని ఈ కథ ఎంతో హృద్యంగా ఆవిష్కరిస్తుంది. కుటుంబ బంధాలు, త్యాగం, మాతృత్వం, క్షమ, ప్రేమ వంటి విలువలను ఆలోచింపజేసే ఈ కథ ప్రతి పాఠకుడి హృదయాన్ని తాకుతుంది.
అమ్మ… రెండు రూపాల్లో ఒకే ప్రేమ.
అమ్మ చనిపోయి ఏడేళ్లు అవుతోంది.
అయినా… ఆ రోజు నా చేతిలోకి వచ్చిన ఆ ఉత్తరం మాత్రం, అమ్మ ఇంకా నాతో మాట్లాడుతూనే ఉందన్న భావన కలిగించింది.
ఆ రోజు ఉదయం నుంచే నా మనసంతా తెలియని అలజడితో నిండిపోయింది.
అమ్మ చనిపోయిన తర్వాత మొదటిసారి మా పాత ఇంటిని ఖాళీ చేయడానికి వచ్చాను.
ఏడేళ్లుగా ఆ ఇంటి తలుపులు తెరుచుకోలేదు.
తలుపు తెరిచిన వెంటనే పాత ఇంటి వాసన నన్ను చుట్టుముట్టింది.
హాల్లో అమ్మ ఎప్పుడూ కూర్చునే కుర్చీ…
కిటికీ పక్కన ఆమె పెంచిన మనీ ప్లాంట్…
వంటగదిలో ఆమె శుభ్రంగా వరుసగా పెట్టుకునే స్టీల్ డబ్బాలు…
అన్నీ అలాగే ఉన్నాయి.
అమ్మ మాత్రం లేదు.
"అమ్మా…"
తెలియకుండానే నా నోటి నుంచి ఆ మాట జారిపోయింది.
సమాధానం రాదని తెలిసినా, కొద్దిసేపు అక్కడే నిలబడ్డాను.
అమ్మ నాకు కేవలం తల్లి కాదు.
నా జీవితంలో నేను ఏం కోల్పోయినా, చివరికి తిరిగి వెళ్లి దాక్కునే ఒకే ఒక్క చోటు.
నా చిన్నప్పటి నుంచి అమ్మ నన్ను ఎంతో జాగ్రత్తగా పెంచింది.
నాకు ఏ లోటూ తెలియనివ్వలేదు.
కానీ ఒక విషయం మాత్రం ఎప్పుడూ నా మనసులో చిన్న అనుమానంలా ఉండేది.
నా నాన్న ఎవరు?
స్కూల్లో ఇతర పిల్లలు "మా నాన్న ఇలా చేశారు… అలా చేశారు…" అని చెబుతుంటే నేను మాత్రం మౌనంగా ఉండేదాన్ని.
ఒకసారి చిన్నప్పుడు అమ్మను అడిగాను.
"అమ్మా… నా నాన్న ఎక్కడ?"
ఆమె ఒక్క క్షణం నన్ను చూసింది.
తర్వాత నా తల నిమిరుతూ అంది.
"నీకు నేను ఉన్నాను కదా… ఇంకెవరు కావాలి?"
అప్పుడు ఆ సమాధానం నాకు సరిపోయింది.
కానీ వయసు పెరిగేకొద్దీ ఆ ప్రశ్న కూడా పెరిగింది.
నాన్న ఎవరు?
ఎందుకు మా దగ్గర లేరు?
ఎందుకు అమ్మ ఆయన గురించి ఎప్పుడూ మాట్లాడదు?
అమ్మ మాత్రం ఎప్పుడూ ఒకటే చెప్పేది.
"కొన్ని ప్రశ్నలకు సమాధానాలు తెలుసుకోవడం కంటే… తెలియకపోవడమే మంచిది."
ఆ మాటకు అర్థం నాకు ఎప్పుడూ కాలేదు.
ఆ రోజు ఇంట్లో చివరిసారి తిరుగుతుండగా పై గదిలోని పాత అల్మారా నా దృష్టిలో పడింది.
అమ్మ చనిపోవడానికి కొన్ని రోజుల ముందు ఆ అల్మారా దగ్గరకు ఎవరినీ రానివ్వలేదు.
"అందులో ఏమీ లేవు. పాత సామాన్లు మాత్రమే."
అని నవ్వుతూ చెప్పింది.
అల్మారా తెరిచాను.
పాత చీరలు…
కొన్ని ఫోటోలు…
ఒక పాత డైరీ…
ఒక చిన్న ఇనుప పెట్టె…
ఆ పెట్టెను బయటకు తీస్తుండగా కింద ఒక తెల్లటి కవర్ కనిపించింది.
దానిపై నా పేరు ఉంది.
"నా కూతురు అనన్యకు…"
నా గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
ఆ చేతిరాత నాకు తెలుసు.
అమ్మ చేతిరాత.
వణుకుతున్న చేతులతో కవర్ తెరిచాను.
లోపల ఒకే ఒక్క కాగితం ఉంది.
మొదటి వాక్యం చదవగానే నా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
"అనన్యా… ఈ ఉత్తరం నీ చేతికి వచ్చేసరికి నేను నీ దగ్గర ఉండను."
కాగితం నా చేతుల్లో వణికింది.
కానీ తర్వాతి వాక్యం చదివిన వెంటనే నా కన్నీళ్లు ఆగిపోయాయి.
ఎందుకంటే అమ్మ రాసింది నా గురించి కాదు.
నా పుట్టుక గురించి.
"అనన్యా,
నువ్వు ఈ ఉత్తరం చదివే సమయానికి నేను నీ పక్కన ఉండకపోవచ్చు.
ఈ విషయం నీకు చెప్పకుండా వెళ్లిపోవాలని ఎన్నో సంవత్సరాలు అనుకున్నాను.
కానీ ఒక తల్లి తన బిడ్డకు దాచిన నిజం… ఆమెతోనే సమాధి కావడం మంచిది కాదని చివరికి అనిపించింది.
నువ్వు నా కూతురివే.
ఈ విషయంలో ఎలాంటి సందేహం పెట్టుకోకు.
కానీ…
నిన్ను నేను కనలేదు.
నువ్వు ఈ నిజాన్ని తెలుసుకోవాల్సిన సమయం ఎప్పుడో నాకు తెలియలేదు.
నువ్వు చిన్నగా ఉన్నప్పుడు చెప్పాలని అనుకున్నాను.
నీ బాల్యం పోతుందని భయపడ్డాను.
నువ్వు పెద్దయ్యాక చెప్పాలని అనుకున్నాను.
నీ మనసు విరిగిపోతుందని భయపడ్డాను.
నువ్వు పెళ్లి చేసుకున్న తర్వాత చెప్పాలని అనుకున్నాను.
నీ జీవితంపై నా గతం నీడ పడుతుందని భయపడ్డాను.
చివరికి… నా మరణం దగ్గరపడే వరకు ధైర్యం చేయలేకపోయాను.
కానీ ఇప్పుడు నువ్వు ఒక నిజం తెలుసుకోవాలి.
నీకు జన్మనిచ్చిన తల్లి ఎవరో తెలుసుకోవాలంటే… ఈ ఉత్తరంతో పాటు ఉన్న డైరీని చదువు.
— అమ్మ"
నా చేతిలోని ఉత్తరం నేలపై జారిపోయింది.
"ఏంటి…?"
కొన్ని క్షణాలు నేను కదల్లేకపోయాను.
మళ్లీ కాగితం తీసుకున్నాను.
అదే మాట.
నిన్ను నేను కనలేదు.
నా బాల్యం…
నా జ్ఞాపకాలు…
నాకు జ్వరం వచ్చినప్పుడు రాత్రంతా నా పక్కనే కూర్చున్న అమ్మ…
నా స్కూల్ మొదటి రోజు నా చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్న అమ్మ…
నేను పరీక్షల్లో మంచి మార్కులు తెచ్చినప్పుడు నాకంటే ఎక్కువగా ఆనందించిన అమ్మ…
అన్నీ ఒక్కసారిగా గుర్తొచ్చాయి.
"అయితే నేను ఎవరి కూతురిని?"
నా పెదవుల నుంచి ఆ ప్రశ్న బయటపడింది.
డైరీని తెరిచాను.
మొదటి పేజీలో ఒక తేదీ ఉంది.
12 జూలై 1998.
దాని కింద అమ్మ రాసిన మొదటి వాక్యం—
"ఈ రోజు నా జీవితంలోకి ఒక పాప వచ్చింది. కానీ ఆమెను నా కూతురిగా పిలిచే హక్కు నాకు ఉందో లేదో నాకు తెలియదు."
ఆ రోజు నుంచి అమ్మ రాసిన ప్రతి పేజీ నా జీవితాన్ని తలకిందులు చేసింది.
1998లో అమ్మ ఒక చిన్న ప్రభుత్వ ఆసుపత్రిలో నర్సుగా పనిచేసేది.
ఆమెకు పెళ్లి కాలేదు.
ఒక వర్షం కురిసిన రాత్రి ఆసుపత్రి వెనుక గేటు దగ్గర ఒక నవజాత శిశువు ఏడుపు వినిపించింది.
అమ్మ అక్కడికి వెళ్లేసరికి ఒక చిన్న పాప పాత దుప్పట్లో చుట్టబడి ఉంది.
ఆ పాప నేనే.
నా పక్కన ఒక చిన్న కాగితం మాత్రమే ఉంది.
"నా బిడ్డను కాపాడండి. ఆమెకు మంచి జీవితం ఇవ్వండి."
అంతే.
పేరు లేదు.
చిరునామా లేదు.
తల్లి పేరు లేదు.
తండ్రి పేరు లేదు.
అమ్మ పోలీసులకు సమాచారం ఇచ్చింది.
విచారణ జరిగింది.
కానీ నన్ను అక్కడ వదిలి వెళ్లిన ఆ మహిళ ఎవరో తెలియలేదు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత నన్ను అనాథాశ్రమానికి పంపాలని అధికారులు నిర్ణయించారు.
అప్పుడు అమ్మ మొదటిసారి నన్ను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ఏడ్చిందట.
డైరీలో ఆమె రాసింది—
"ఇది అనాథ కాదు. ఎవరో వదిలేసిన బిడ్డ కావచ్చు. కానీ నేను వదలను."
ఆ తర్వాత ఎన్నో నెలలు నన్ను తన దగ్గరే ఉంచుకోవడానికి పోరాడింది.
చివరికి నన్ను చట్టబద్ధంగా దత్తత తీసుకుంది.
ఆ రోజు నుంచి నేను ఆమె కూతురినయ్యాను.
కానీ నా కథ అక్కడితో ముగియలేదు.
డైరీలోని ఒక పేజీ దగ్గర అమ్మ పెన్ను ఆగిపోయినట్టు కనిపించింది.
అక్కడ ఆమె రాసిన మాటలు నా గుండెను ఒక్కసారిగా ఆపినట్టయ్యాయి.
"ఆమెను వదిలేసిన తల్లి ఎవరో నాకు తెలుసు."
నేను వేగంగా తర్వాతి పేజీ తిప్పాను.
ఖాళీ.
మరొక పేజీ.
అదీ ఖాళీ.
తర్వాతి పేజీలో ఒక పేరు ఉంది.
సావిత్రి.
ఆ పేరును చూసిన వెంటనే నాకు ఒక వ్యక్తి గుర్తొచ్చింది.
మా పక్కింట్లో ఉండే సావిత్రి అత్త.
అమ్మ చనిపోయే వరకు ప్రతి సంవత్సరం అమ్మ పుట్టినరోజున మా ఇంటికి వచ్చేది.
నన్ను చూసిన ప్రతిసారీ ఆమె చూపులో ఏదో తెలియని బాధ కనిపించేది.
చిన్నప్పుడు నేను దాన్ని గమనించలేదు.
ఇప్పుడు ఆ చూపులన్నీ ఒక్కొక్కటిగా గుర్తొచ్చాయి.
అమ్మ డైరీలో సావిత్రి గురించి ఒకే ఒక్క వాక్యం ఉంది.
"ఆమె నిజం చెప్పడానికి సిద్ధంగా ఉంది. కానీ నేను ఆమెను ఆపాను."
ఎందుకు?
ఎందుకు అమ్మ సావిత్రిని ఆపింది?
నాకు సమాధానం కావాలి.
అదే రోజు ఆమె ఇంటికి వెళ్లాను.
తలుపు తట్టగానే సావిత్రి అత్త తలుపు తెరిచింది.
నన్ను చూడగానే ఆమె ముఖం మారిపోయింది.
"అనన్యా?"
"అవును."
"లోపలికి రా."
నేను లోపలికి వెళ్లాను.
అమ్మ డైరీలోని ఆ పేజీని ఆమె ముందు పెట్టాను.
"సావిత్రి అనే పేరు ఎందుకు రాసింది?"
ఆమె కళ్లను మూసుకుంది.
"నీ అమ్మ నాకు మాట ఇచ్చింది. నువ్వు అడిగే రోజు వరకు నేను చెప్పకూడదని."
"ఇప్పుడు అమ్మ లేదు."
నా గొంతు విరిగిపోయింది.
"ఇప్పుడు అయినా చెప్పండి."
ఆమె చాలాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
"నీకున్న నిజం తెలుసుకునే ధైర్యం ఉందా?"
"ఏ నిజమైనా వినడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను."
ఆమె నన్ను నేరుగా చూసింది.
"నిన్ను వదిలేసింది… నీ తల్లి కాదు."
నా గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టయింది.
"అయితే ఎవరు?"
ఆమె నెమ్మదిగా అంది.
"నీ తండ్రి."
నేను ఒక్కసారిగా లేచాను.
"నాకు తండ్రి ఉన్నాడా?"
"ఉన్నాడు."
"ఎక్కడ?"
ఆమె కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి.
"అతను చనిపోయాడు."
కొన్ని క్షణాలు నేను మాట్లాడలేకపోయాను.
"అతని పేరు?"
ఆమె నెమ్మదిగా చెప్పింది.
"రాఘవ్."
ఆ పేరు నా జీవితంలో మొదటిసారి విన్నాను.
కానీ ఆ తర్వాత ఆమె చెప్పిన కథ నా గతాన్ని మొత్తం మార్చేసింది.
అమ్మ, రాఘవ్ ఒకరినొకరు ప్రేమించుకున్నారు.
కానీ రాఘవ్ కుటుంబం ఆ ప్రేమను అంగీకరించలేదు.
అమ్మ గర్భవతి అని తెలిసిన తర్వాత రాఘవ్ ఆమెను పెళ్లి చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
కానీ పెళ్లికి కొన్ని రోజుల ముందు రాఘవ్కు ప్రమాదం జరిగింది.
అతను చనిపోయాడు.
అమ్మ ఒంటరిగా మిగిలిపోయింది.
రాఘవ్ కుటుంబం నన్ను అంగీకరించలేదు.
ఆ సమయంలో అమ్మకు కూడా తీవ్రమైన అనారోగ్యం వచ్చింది.
తన దగ్గర డబ్బు లేదు.
తనతో పాటు నన్ను కూడా ఆకలితో చంపకూడదని భయపడింది.
ఆ రాత్రి…
ఆసుపత్రి వెనుక గేటు దగ్గర…
నన్ను వదిలి వెళ్లింది.
నా చేతులు వణికాయి.
"అంటే… నా తల్లి నన్ను వదిలేసిందా?"
సావిత్రి అత్త తల ఊపింది.
"అవును."
నా కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండాయి.
"అయితే అమ్మ ఎందుకు ఆమెను నాకు చూపించలేదు?"
సావిత్రి అత్త నా చేతిలో ఒక చిరునామా పెట్టింది.
"ఎందుకంటే ఆమెను నువ్వు ద్వేషిస్తావని నీ అమ్మ భయపడింది."
నేను ఆ చిరునామాను చూస్తూ నిలిచిపోయాను.
"ఆమె ఎక్కడ ఉంది?"
సావిత్రి అత్త నెమ్మదిగా చెప్పింది.
"ఇంకా బతికే ఉంది."
మరుసటి రోజు ఆ చిరునామాకు వెళ్లాను.
ఒక చిన్న వృద్ధాశ్రమం.
లోపలికి వెళ్లి పేరు చెప్పగానే అక్కడి నిర్వాహకురాలు నన్ను ఒక చిన్న గదికి తీసుకెళ్లింది.
కిటికీ పక్కన ఒక వృద్ధురాలు కూర్చుని ఉంది.
"సరస్వతి గారు… మీ కోసం ఎవరో వచ్చారు."
ఆమె నెమ్మదిగా తిరిగింది.
ఆమె కళ్లను చూడగానే నా శ్వాస ఆగిపోయింది.
ఎందుకో తెలియదు.
కానీ ఆ కళ్లలో నాకు నా కళ్లే కనిపించాయి.
ఆమె నన్ను చూసింది.
మొదట అయోమయం.
తర్వాత భయం.
ఆ తర్వాత…
ఏళ్లుగా నేను ఫోటోల్లో మాత్రమే చూసిన ఒక భావం.
ఆమె పెదవులు వణికాయి.
"అనన్యా…?"
నా గుండె బద్దలైంది.
ఆమె నా పేరు ఎలా తెలుసు?
నేను దగ్గరికి వెళ్లాను.
"మీకు నా గురించి తెలుసా?"
ఆమె లేచే ప్రయత్నం చేసింది.
కాళ్లు సహకరించలేదు.
నేను పరుగెత్తి ఆమెను పట్టుకున్నాను.
ఆమె నా చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.
"నువ్వు… ఇంత పెద్దదానివయ్యావా?"
ఆ ఒక్క మాటతో నా లోపల ఎన్నో సంవత్సరాల కోపం మేల్కొంది.
"నన్ను వదిలేసి వెళ్లినప్పుడు నేను చిన్నదాన్ని."
ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు.
"నిన్ను వదల్లేదు."
"అయితే?"
ఆమె గొంతు వణికింది.
"నేను… నిన్ను బతికించాను."
నేను నిశ్శబ్దంగా ఆమెను చూస్తూ ఉండిపోయాను.
ఆమె నెమ్మదిగా చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.
రాఘవ్ చనిపోయిన తర్వాత తనకు ప్రపంచమే కూలిపోయిందని.
తనకు తీవ్రమైన అనారోగ్యం ఉందని.
తన దగ్గర డబ్బు లేదని.
తాను బిడ్డను పెంచితే తనతో పాటు ఆ బిడ్డ కూడా ఆకలితో చనిపోతుందని భయపడ్డానని.
"ఆ రాత్రి నిన్ను ఆసుపత్రి దగ్గర వదిలి వెళ్లేటప్పుడు… నా గుండె కూడా అక్కడే వదిలి వెళ్లాను."
ఆమె ఏడ్చింది.
"కానీ నేను తిరిగి వచ్చాను."
నేను ఒక్కసారిగా ఆమెను చూశాను.
"ఏంటి?"
"నిన్ను తీసుకెళ్లడానికి తిరిగి వచ్చాను. కానీ అప్పటికే నీ అమ్మ నిన్ను దత్తత తీసుకోవడానికి ముందుకొచ్చింది."
"నా అమ్మ?"
ఆమె చిరునవ్వు నవ్వింది.
"అవును. నిన్ను కనకపోయినా… నీకు తల్లిగా మారిన ఆ మహిళను నేను నా జీవితాంతం గౌరవించాను."
నా కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండాయి.
"అయితే నన్ను కలవలేదే ఎందుకు?"
సరస్వతి నా చేతిని పట్టుకుంది.
"నీ అమ్మ నన్ను ఒక మాట అడిగింది."
"ఏమని?"
"నీ జీవితంలోకి నేను రావద్దని."
"ఎందుకు?"
"ఎందుకంటే ఆమెకు తెలుసు… నువ్వు నన్ను తల్లిగా అంగీకరించవని కాదు. ఒకవేళ నువ్వు నన్ను అంగీకరిస్తే… ఆమెను మరిచిపోతావేమోనని ఆమె భయపడింది."
ఆ మాట విన్న క్షణం నా గుండె పగిలిపోయింది.
అమ్మ… చివరి వరకు కూడా నా గురించి మాత్రమే ఆలోచించిందా?
నేను సరస్వతిని అడిగాను.
"మీరు ఎందుకు ఒప్పుకున్నారు?"
ఆమె కిటికీ బయటకు చూస్తూ చెప్పింది.
"ఎందుకంటే ఆమె నాకు ఒకసారి చెప్పింది…
‘సరస్వతి, నువ్వు ఆమెను కనావు. నేను ఆమెను పెంచుతాను. మనిద్దరం కలిసి ఆమెకు తల్లులం అవుదాం. కానీ ఆమె జీవితంలో ఎవరు తల్లి అనేది ఆమె పెద్దయ్యాక తానే నిర్ణయించుకోవాలి’ అని."
నా కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు ఆగలేదు.
నేను తిరిగి మా పాత ఇంటికి వచ్చాను.
ఆ రాత్రి మళ్లీ అమ్మ డైరీని తెరిచాను.
చివరి పేజీ వరకు చదివాను.
చివరి పేజీలో అమ్మ ఇలా రాసింది.
"అనన్యా,
ఈ నిజం నీకు చెప్పిన తర్వాత నువ్వు నన్ను ప్రశ్నించవచ్చు.
నన్ను ఎందుకు దాచావని అడగవచ్చు.
నిన్ను కనిన తల్లిని ఎందుకు నీకు చూపించలేదని అడగవచ్చు.
నన్ను క్షమించకపోవచ్చు.
కానీ ఒకటి మాత్రం గుర్తుంచుకో.
తల్లి అనేది కేవలం బిడ్డను కనడం కాదు.
ఒక బిడ్డ భయపడినప్పుడు ఆమె భయాన్ని తన గుండెల్లో దాచుకోవడం.
ఆమె పడిపోయినప్పుడు తన చేతులు రక్తమోడినా లేపడం.
ఆమె కలలను తనవిగా భావించడం.
ఆమె కన్నీళ్లకు కారణం ఎవరో కాదు… వాటిని తుడిచే వ్యక్తిగా నిలబడటం కూడా తల్లే.
నీకు జన్మనిచ్చిన తల్లి నీకు జీవితం ఇచ్చింది.
నాకు మాత్రం నువ్వు జీవించడానికి ఒక కారణం ఇచ్చావు.
అందుకే నువ్వు ఎవరిని తల్లిగా పిలవాలో నేను ఎప్పుడూ నిర్ణయించలేదు.
నీకు ఇద్దరు తల్లులు ఉన్నారని మాత్రమే నేను కోరుకున్నాను.
ఒకరు నిన్ను ఈ ప్రపంచంలోకి తీసుకొచ్చారు.
మరొకరు నిన్ను ఈ ప్రపంచంలో నిలబడటం నేర్పించారు.
ఇద్దరిలో ఎవరినీ ఎంచుకోకు.
ఎందుకంటే ఒకరిని ఎంచుకుంటే… మరొకరి ప్రేమకు అన్యాయం చేసినట్టవుతుంది.
నువ్వు అదృష్టవంతురాలివి అనన్యా.
నీకు ఒక్క తల్లి కాదు.
నిన్ను ప్రేమించిన ఇద్దరు తల్లులు ఉన్నారు.
ఒకరు నీకు జన్మనిచ్చారు.
మరొకరు నీకు జీవితం ఇచ్చారు.
— నీ అమ్మ."
ఉత్తరం అక్కడితో ముగిసింది.
కానీ నా కన్నీళ్లు మాత్రం ఆగలేదు.
ఏడేళ్లుగా అమ్మ లేని ఇంట్లో ఆ రాత్రి మొదటిసారి నేను ఒంటరిగా అనిపించుకోలేదు.
మరుసటి రోజు నేను వృద్ధాశ్రమానికి వెళ్లాను.
సరస్వతి మంచం మీద కూర్చుని ఉంది.
నన్ను చూడగానే ఆమె భయంగా లేచింది.
"అనన్యా…"
నేను ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి మోకాళ్లపై కూర్చున్నాను.
ఆమె చేతిని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను.
ఆమె ఒక్కసారిగా ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
"నన్ను క్షమించు."
నేను ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాను.
"నాకు మిమ్మల్ని క్షమించాల్సిన అవసరం లేదు.
ఎందుకంటే… మీరు నన్ను వదల్లేదు.
మీరు నాకు బతికే అవకాశం ఇచ్చారు."
ఆమె కన్నీళ్ల మధ్య నవ్వింది.
కొద్దిసేపు మౌనం.
తర్వాత ఆమె అడిగింది.
"అయితే… నన్ను ఏమని పిలుస్తావు?"
చిన్నప్పుడు అమ్మను మొదటిసారి పిలిచినట్టే…
ఒక మాట నా పెదవుల నుంచి బయటపడింది.
"అమ్మా…"
సరస్వతి ఒక్కసారిగా నా చేతుల్లో ముఖం దాచుకుని ఏడ్చింది.
ఆ రోజు నాకు ఒక నిజం అర్థమైంది.
తల్లి అనే బంధానికి రక్తం అవసరం లేదు.
కానీ ప్రేమ మాత్రం అవసరం.
నన్ను కన్న తల్లి నాకు జన్మనిచ్చింది.
నన్ను పెంచిన తల్లి నాకు జీవితాన్ని ఇచ్చింది.
ఒకరు నన్ను ఈ ప్రపంచంలోకి తీసుకొచ్చారు.
మరొకరు ఈ ప్రపంచంలో నేను ఎవరో నాకు నేర్పించారు.
ఆ రోజు సాయంత్రం అమ్మ సమాధి దగ్గరకు వెళ్లాను.
చేతిలో ఒక చిన్న గులాబీ ఉంది.
సమాధిపై పెట్టి నెమ్మదిగా అన్నాను.
"అమ్మా… నువ్వు భయపడినట్టుగా నేను నిన్ను ఎప్పటికీ మర్చిపోను."
కాసేపు నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డాను.
"కానీ నువ్వు నేర్పినట్టే… ఇకపై నా మరో అమ్మను కూడా ఒంటరిగా వదలను."
గాలి ఒక్కసారిగా వీచింది.
సమాధిపై ఉన్న పూల రేకులు కదిలాయి.
అది అమ్మ నా మాట విన్నట్టుగా అనిపించింది.
నేను కళ్లను మూసుకున్నాను.
ఏడేళ్ల తర్వాత మొదటిసారి…
అమ్మను కోల్పోయిన బాధతో కాదు…
అమ్మ నాకు ఇచ్చిన ప్రేమతో ఏడ్చాను.
అప్పుడు నాకు అమ్మ వదిలి వెళ్లిన మాటల అసలు అర్థం తెలిసింది.
“అమ్మతనం అంటే రక్తసంబంధం కాదు… ఒక జీవితాన్ని తన జీవితానికంటే ఎక్కువగా ప్రేమించడం.
తన ఆకలిని దాచుకుని బిడ్డ కడుపు నింపడం,
తన కన్నీటిని మింగి బిడ్డ కళ్లలో నవ్వు చూడటం,
తన కలలను త్యాగం చేసి బిడ్డ కలలకు రెక్కలు ఇవ్వడం.
బిడ్డకు జీవం ఇవ్వడం జన్మనిచ్చిన తల్లి చేస్తే…
ఆ జీవితం విలువ తెలిసేలా చేయడం నిజమైన అమ్మతనం.
అమ్మను అర్థం చేసుకోవడానికి ఒక జీవితం సరిపోదు…
ఎందుకంటే ఆమె మన కోసం జీవించిన జీవితం అంతా… మనకు తెలియని త్యాగాలతో నిండిపోయి ఉంటుంది.”
— ముగింపు —
***
గౌతమి నాయనేని గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: గౌతమి నాయనేని
నా పేరు గౌతమి. తెలుగు కథలు రాయడం నాకు ఎంతో ఇష్టం. ముఖ్యంగా కుటుంబ బంధాలు, స్త్రీల జీవితాల్లోని భావోద్వేగాలు, జీవితంలో ఎదురయ్యే సంఘటనలను కథల రూపంలో అందించడం నాకు ఇష్టం. పాఠకుల మనసును తాకేలా, ఆలోచింపజేసేలా కథలు రాయాలన్నదే నా ఆకాంక్ష. ప్రస్తుతం నా రచనా ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తూ, మంచి కథలను పాఠకులకు అందించాలని కోరుకుంటున్నాను.
Comments