తాళి వేసిన ఖైదు
Taali Vesina Kaidu - Telugu Family Story | Gouthami Nayaneni
తాళి వేసిన ఖైదు - తెలుగు కుటుంబ కథ | గౌతమి నాయనేని
Published in manatelugukathalu.com on 01/10/2026
"తాళి వేసిన ఖైదు” ఒక స్త్రీ తన కుటుంబం కోసం తన కలలను, బంధాలను, చివరికి తన వ్యక్తిత్వాన్ని ఎలా కోల్పోయిందో చెప్పే హృదయస్పర్శి తెలుగు కథ.
గడియారం ముల్లు రాత్రి పదకొండు దాటినట్లు మెల్లగా చప్పుడు చేస్తోంది.
ఇల్లంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
వంటగది గట్టు మీద రెండు చేతులూ ఆనించి, ఇంకా ఆరని తడి గుడ్డను చేతిలో పట్టుకుని శూన్యంలోకి చూస్తూ నిలబడి ఉంది సుమిత్ర.
పాదాలు రోజంతా చేసిన పనికి మొద్దుబారిపోయాయి.
నడుము నొప్పిగా ఉంది.
కళ్లలో నిద్ర లేదు.
మనసులో మాత్రం ఎన్నో ఏళ్లుగా నిద్రపోని ప్రశ్నలు.
డైనింగ్ టేబుల్ మీద ఆమె ఎంతో శ్రద్ధగా వండిన భోజనం అలాగే ఉంది. వేడిగా ఉన్నప్పుడు ఎవరూ తినలేదు. ఇప్పుడు చల్లారిపోయింది.
ఆమె వండిన భోజనంలాగే... ఆమె మనసులోని ఆప్యాయత కూడా ఎప్పుడో చల్లారిపోయింది.
బెడ్‌రూమ్‌లో రాఘవ హాయిగా నిద్రపోతున్నాడు.
అతనికి ఏ అలజడీ లేదు.
ఎందుకంటే అతని ప్రపంచంలో అతనిదే ఎప్పుడూ పైచేయి.
అతని మాటే నిర్ణయం.
అతని అనుమానమే నిజం.
అతని కోపమే శిక్ష.
అతని ఇష్టం లేనిది ఈ ఇంట్లో జరగకూడదు.
సుమిత్ర మాత్రం... ఆ ఇంట్లో ఉన్నా, తన జీవితంలో లేని మనిషిలా మారిపోయింది.
పదిహేనేళ్ల క్రితం...
సుమిత్ర ఈ ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టిన రోజు మాత్రం ఇలాగే లేదు.
ఆ రోజు ఆమె నవ్వు ఇంటంతా నింపేసింది.
చేతులకు గోరింటాకు, మెడలో కొత్త తాళి, కళ్లలో కొత్త జీవితంపై ఎన్నో కలలు.
“అమ్మా... ఇక నుంచి నీ అమ్మాయి ఇంటికి అతిథిలా వస్తుందేమో!” అని నవ్వుతూ తల్లిని ఆటపట్టించింది.
తల్లి కళ్లలో నీళ్లు.
“ఎక్కడున్నా సంతోషంగా ఉండు తల్లీ... అదే నాకు కావాలి” అంది.
అప్పుడు సుమిత్రకు తెలియదు... ఆ మాటలో ఎంత పెద్ద ప్రపంచం దాగి ఉందో.
పుట్టింట్లో సుమిత్ర అంటే అందరికీ అల్లారుముద్దు. ముఖ్యంగా తమ్ముడు రఘుకి. అక్క అంటే అతనికి అమ్మ తర్వాత అమ్మ.
“అక్కా...” అని పిలిస్తే చాలు, సుమిత్ర ఎక్కడున్నా పరుగెత్తుకొచ్చేది. అతనికి ఆకలేస్తే ముందుగా అక్కకు తెలిసేది. అతనికి బాధ ఉంటే మాటల్లో చెప్పకముందే అక్కకు అర్థమయ్యేది.
“నువ్వు పెళ్లి చేసుకుని వెళ్లిపోతే నేను ఎవరితో గొడవపడతాను అక్కా?” అని రఘు పెళ్లికి ముందు అడిగినప్పుడు సుమిత్ర నవ్వుతూ, “నీకు పెళ్లి చేసేస్తాను. అప్పుడు నీ భార్యతో గొడవపడు” అంది.
“నువ్వు నా అక్కవే కదా... నన్ను వదిలిపెట్టవు కదా?” అన్న అతని ప్రశ్నకు ఆమె నవ్వుతూ, “ఎక్కడికి వెళ్లినా నేను నీ అక్కనే రా” అంది.
ఆ మాట... తర్వాత పదిహేనేళ్ల పాటు ఆమె గుండెల్లో ముల్లులా గుచ్చుకుంటూనే ఉంది.
పెళ్లయిన మొదటి కొన్ని నెలలు అన్నీ బాగానే ఉన్నాయి.
రాఘవ ప్రేమగా మాట్లాడేవాడు. సుమిత్రకు నచ్చినవి తెచ్చేవాడు. ఆమెకు పుస్తకాలు చదవడం ఇష్టమని తెలిసి, “నీకు నచ్చిన పుస్తకాలు తెప్పించుకో” అనేవాడు.
అప్పుడు ఆమె అనుకుంది... “నాకు ఇంత మంచి భర్త దొరికాడు” అని.
కానీ కొంతకాలానికే ఆ ప్రేమలో మరో ముఖం బయటపడింది.
ఒకరోజు రఘు ఫోన్ చేశాడు. “అక్కా... ఆదివారం వస్తున్నాం” అన్నాడు.
సుమిత్ర సంతోషంగా, “రా రా...” అంది.
అంతే, పక్కనే ఉన్న రాఘవ ముఖం మారిపోయింది.
“ఎందుకు వస్తున్నాడు?”
“అదే... నన్ను చూడటానికి.”
“నీకు పుట్టింటివాళ్లు తప్ప ఇంకెవరూ లేరా?”
సుమిత్ర నవ్వుతూ, “అలా ఎందుకు అంటారు? వాళ్లు నా వాళ్లే కదా...” అంది.
రాఘవ ముఖం కఠినంగా మారింది.
“నీ వాళ్లా?”
ఆ రెండు పదాల్లోనే మొదటి చీలిక మొదలైంది.
ఆ తర్వాత చిన్న చిన్న విషయాలు పెద్ద గొడవలయ్యాయి.
రఘు ఇంటికి వచ్చినా... “వాడు నిన్ను చూసి సరిగ్గా మాట్లాడలేదు.”
అమ్మ ఫోన్ చేసినా... “రోజూ ఏం మాట్లాడుకుంటారు?”
పుట్టింటికి వెళ్లాలంటే... “అక్కడికి వెళ్లాల్సిన అవసరం ఏముంది?”
ఒకరోజు రాఘవ నేరుగా అడిగాడు... “నీకు నేను ముఖ్యమా? నీ పుట్టింటివాళ్లు ముఖ్యమా?”
సుమిత్ర ఒక్క క్షణం మాట రాక నిలబడిపోయింది. “ఇది ఏంటి రాఘవా? వాళ్లు నా వాళ్లు, మీరు నా భర్త.”
“అది నాకు సమాధానం కాదు.”
“మరి?”
“నా మీద నమ్మకం ఉంటే వాళ్లకు దూరంగా ఉండు.”
ఆ రోజు మొదటిసారి సుమిత్ర తన భర్తను అర్థం చేసుకోలేకపోయింది. కానీ ప్రేమతో సర్దుకుంది. “పెళ్లయిన తర్వాత కొంచెం మారాలి కదా” అని తనను తానే ఓదార్చుకుంది.
కొంతకాలానికి రాఘవ మాటలు మరింత కఠినమయ్యాయి.
“నీ తమ్ముడితో ఎక్కువగా మాట్లాడొద్దు.”
“పుట్టింట్లో ఏం జరుగుతుందో మనకు అవసరం లేదు.”
“వాళ్ల ఇంటికి వెళ్లడం తగ్గించు.”
“నీ జీవితంలో ఇప్పుడు నేను, పిల్లలు మాత్రమే ఉండాలి.”
సుమిత్ర ఒక్కొక్కటిగా తన ప్రపంచంలోని తలుపులు మూసుకుంది. మొదట తమ్ముడు, తర్వాత స్నేహితులు, తర్వాత పుస్తకాలు, తర్వాత ఉద్యోగ కల... చివరికి తనకంటూ ఉన్న “సుమిత్ర” అనే వ్యక్తిత్వమే.
ఒకరోజు రఘు ఫోన్ చేసి, “అక్కా... నీతో ఒక్కసారి మాట్లాడాలి” అన్నాడు.
సుమిత్ర గొంతు వణికింది. “రాఘవ ఇంట్లో ఉన్నాడు రా... తర్వాత మాట్లాడతా.”
“అక్కా... నువ్వు సంతోషంగా ఉన్నావా?”
ఆ ప్రశ్నకు సుమిత్రకు సమాధానం రాలేదు. కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం తర్వాత, “నేను బాగానే ఉన్నాను” అని ఫోన్ పెట్టేసింది.
ఆ రోజు అద్దంలో తనను తాను చూసుకుంది. “నిజంగానే బాగున్నావా సుమిత్రా?” అని తన మనసే అడిగింది. ఆ ప్రశ్నకు కూడా సమాధానం రాలేదు.
రఘు పెళ్లి చేసుకున్నాడు. సుమిత్ర వెళ్లలేదు. “నీకు నచ్చని వాళ్లతో నాకు సంబంధం వద్దు” అని రాఘవ చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది.
రఘు భార్యకు పాప పుట్టింది. “అత్తయ్యా...” అని చేతులు చాచిన ఆ చిన్నారి ఫోటోను రఘు ఎవరో ద్వారా పంపించాడు. సుమిత్ర ఆ ఫోటోను గుండెలకు హత్తుకుంది.
కానీ వెళ్లి ఆ బిడ్డను ఎత్తుకోలేకపోయింది. “ఒక్కసారి రా అక్కా...” అని రఘు ఎన్నిసార్లు అడిగినా ఆమె వెళ్లలేదు.
తర్వాత... అమ్మ చనిపోయింది.
ఆ రోజు మాత్రం సుమిత్ర ఆగలేకపోయింది. పుట్టింటి గుమ్మం దగ్గర అడుగు పెట్టగానే గుండె పగిలిపోయింది. అమ్మను చివరిసారి చూసి, “అమ్మా...” అని ఏడవాలని అనిపించింది. కానీ రాఘవ చూపు గుర్తొచ్చింది. “ఎక్కువ రోజులు అక్కడ ఉండొద్దు” అనే మాట గుర్తొచ్చింది.
నాలుగు రోజులు ఉండాల్సిన చోట... రెండు రోజుల్లోనే తిరిగి వచ్చింది.
బస్సులో కిటికీ పక్కన కూర్చుని బయటకు చూస్తూ... “అమ్మా... నేను నీ కూతురినే కదా?” అని మనసులో అడిగింది. ఆ రోజు మొదటిసారి తన జీవితంపై తనకే అసహ్యం వేసింది.
సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.
పిల్లలు పెరిగారు. రాఘవ ఉద్యోగంలో ఎదిగాడు. ఇల్లు పెద్దదైంది. అల్మారాల్లో బట్టలు పెరిగాయి. బ్యాంకులో డబ్బు పెరిగింది. పిల్లల చదువులు పెరిగాయి.
కానీ సుమిత్ర జీవితం మాత్రం చిన్నదైపోయింది.
ఒకప్పుడు ఉద్యోగం చేయాలనుకున్న అమ్మాయి ఇప్పుడు ఉదయం నుంచి రాత్రి వరకు వంటగదిలోనే కనిపించేది. ఒకప్పుడు పుస్తకాలు చదివే అమ్మాయి ఇప్పుడు పిల్లల పుస్తకాలు సర్దేది. ఒకప్పుడు నవ్వుతూ మాట్లాడే అమ్మాయి ఇప్పుడు మాట్లాడే ముందు ఎదుటివారి ముఖం చూసేది.
“ఇది మాట్లాడితే రాఘవకు కోపం వస్తుందా?”
“అది చేస్తే రాఘవ ఏమంటాడు?”
అని ప్రతి విషయంలో తనను తాను ఆపుకుంది.
ఆ రోజు సాయంత్రం... ఫోన్ మోగింది. కొత్త నంబర్. ఎవరో తెలియక సుమిత్ర ఫోన్ ఎత్తింది.
“హలో...”
అవతల కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం. తర్వాత... “అక్కా...”
ఆ ఒక్క మాట విన్న వెంటనే సుమిత్ర గుండె ఆగినట్టయింది.
“రఘూ...?”
“అవునక్కా” – అతని గొంతు వణికింది. “ఎలా ఉన్నావక్కా? ఒక్కసారి నీ గొంతు వినాలని... ఇన్ని సంవత్సరాలు ఎదురు చూస్తున్నా.”
అంతే, ఆమె కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి. “రఘూ...” అని ఒక్క మాట మాత్రమే అనగలిగింది.
అంతలో రాఘవ అక్కడికి వచ్చాడు. ఫోన్ ఆమె చేతిలో నుంచి లాక్కున్నాడు.
“ఇంకా ఈ సంబంధాలు పూర్తికాలేదా?”
సుమిత్ర ఉలిక్కిపడింది. “నాకు నంబర్ తెలియదు రాఘవా... ఎవరో తెలియకే ఫోన్ ఎత్తాను.”
“అబద్ధం!”
“నిజం...”
“నీకు నా మీద ఎప్పటికీ ప్రేమ లేదు. నీ పుట్టింటి పిచ్చి నీలోంచి పోదు.”
ఆ మాటల కంటే... పదిహేనేళ్లుగా తాను చేసిన త్యాగాన్ని అతను ఒక్క క్షణంలోనే తిరస్కరించడం ఆమెను ఎక్కువగా గాయపరిచింది.
ఆ రాత్రి భోజనం చేయకుండా రాఘవ గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు. పిల్లలు కూడా తల్లినే తప్పుపట్టారు.
“అమ్మా... నాన్నను ఎందుకు ఎప్పుడూ కోపగింపజేస్తావు?”
ఆ మాట సుమిత్ర గుండెల్లో గుచ్చుకుంది. ఎందుకంటే పిల్లలకు కనిపించింది తండ్రి కోపం, తల్లికి కనిపించింది మాత్రం తన పదిహేనేళ్ల జీవితమే.
పూజా గదిలో చిన్న ప్రమిద వెలుగుతోంది. నూనె చివరి చుక్క. మంట రెపరెపలాడుతోంది.
సుమిత్ర ఆ దీపాన్ని చూస్తూ నిలబడింది. “నా జీవితమూ ఇలాగే అయిపోయిందా?”
కళ్లలో నీళ్లు, గొంతులో వెక్కిళ్లు. కానీ ఏడవడానికి కూడా భయం... రాఘవ నిద్ర లేస్తాడేమో, పిల్లలు వింటారేమో అని. ఇంట్లో ఎవరికీ తన కన్నీళ్లు కూడా ఇష్టం లేనట్టుంది.
“ఎవరికి చెప్పుకోవాలి?” అని తన మనసే అడిగింది.
“రఘుకా?” – ఆ ఆలోచనకే ఆమె తల వంచుకుంది. “నిన్ను వదిలేసింది నేనే కదా రఘూ... ఇప్పుడు నా బాధ చెప్పుకోవడానికి నీ దగ్గరికి ఎలా రాను?”
“అమ్మానాన్నల దగ్గరకా?” – వాళ్లు లేరు.
“స్నేహితుల దగ్గరకా?” – తన జీవితంలో స్నేహితులే లేరు.
“పిల్లల దగ్గరకా?” – వాళ్లకు తల్లి బాధ కంటే తండ్రి మాటే నిజం.
ఆమె కళ్లలో నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
“నేను గెలిచింది ఎవరిని రఘూ?” అని నిశ్శబ్దంగా పలికింది.
“నిన్ను పోగొట్టుకున్నాను...
అమ్మానాన్నల చివరి రోజులను పోగొట్టుకున్నాను...
నా మేనల్లుడి బాల్యాన్ని పోగొట్టుకున్నాను...
నా ఉద్యోగ కలను పోగొట్టుకున్నాను...
నా నవ్వును పోగొట్టుకున్నాను...
చివరికి నన్ను నేనే పోగొట్టుకున్నాను.
అయినా... ఈ మనిషి మనసును మాత్రం గెలవలేకపోయాను.”
బెడ్‌రూమ్ తలుపు దగ్గరికి వెళ్లింది. లోపల రాఘవ నిశ్చింతగా నిద్రపోతున్నాడు. పిల్లలు తమ గదుల్లో నిద్రలో ఉన్నారు. అందరూ ఉన్నారు... కానీ ఆ ఇంట్లో సుమిత్రకు మాత్రమే చోటు లేనట్టుంది.
ఆమె గుమ్మం దగ్గరే ఆగిపోయింది.
“ఈ సంసారంలో అందరూ ఉన్నారు... కేవలం నేను తప్ప.”
ఆ మాట ఆమె గుండెల్లో మెరుపులా పడింది. వెనక్కి తిరిగింది. బాల్కనీలోకి వెళ్లింది. చల్లటి గాలి చెంపను తాకింది.
మెడలోని తాళిబొట్టును చేతిలోకి తీసుకుంది. పదిహేనేళ్ల క్రితం దాన్ని చూసి తన భవిష్యత్తును ఊహించింది. ఇప్పుడు అదే తాళి తనకు ఒక అదృశ్య సంకెళ్లలా అనిపించింది.
తీసి విసిరేయాలనిపించింది. కానీ పిల్లల ముఖాలు కళ్లముందుకొచ్చాయి. ఆమె చేతి పట్టు సడలింది. తాళిబొట్టును మళ్లీ మెడలోనే వేసుకుంది.
అయితే ఈసారి... దాని అర్థం మాత్రం మారిపోయింది.
“ఇది నా జీవితానికి తీర్పు కాదు” – ఆమె తనలో తానే అనుకుంది. “ఇంతకాలం అందరి కోసం బతికాను. ఇక నుంచి కనీసం నా కోసం కూడా బతకాలి.”
ఆమెకు రాఘవ మీద కోపం రాలేదు, రఘుపై సిగ్గు రాలేదు, తన పిల్లలపై బాధ కూడా రాలేదు. కేవలం తనను తాను ఇంతకాలం మర్చిపోయినందుకు బాధ వేసింది.
ఆ రాత్రి సుమిత్ర ఏ నిర్ణయం తీసుకుందో ఎవరికీ తెలియదు. కానీ ఒక విషయం మాత్రం నిజం. పదిహేనేళ్ల తర్వాత ఆమె మొదటిసారి తన జీవితాన్ని గురించి ఆలోచించింది.
ఆ రాత్రి... రాఘవ నిద్రపోతున్న గదిలోకి ఆమె వెళ్లలేదు. తన గతాన్ని తలుచుకుని అక్కడే కూర్చుని ఏడవలేదు. తన మెడలోని తాళిని పట్టుకుని... మెల్లగా లోపలికి నడిచింది.
అది రాఘవ జీవితంలోకి అడుగుపెట్టిన సుమిత్ర కాదు, తనను తాను తిరిగి వెతుక్కోవడానికి బయలుదేరిన సుమిత్ర.
బయట రాత్రి ఇంకా చీకటిగానే ఉంది. కానీ ఆమె గుండెల్లో మాత్రం చాలా కాలం తర్వాత ఒక చిన్న వెలుగు వెలిగింది.
ఎందుకంటే...
కొన్ని బంధాలు మనల్ని కట్టిపడేస్తాయి, కొన్ని తాళ్లు మన మెడలో ఉంటాయి. కానీ మన జీవితానికి నిజమైన తాళం చెవి మాత్రం మన చేతుల్లోనే ఉంటుంది.
~ సమాప్తం ~
కథ & రచన: గౌతమి నాయనేని
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మనతెలుగుకథలు.కామ్ — తెలుగు కథలకు మీ సొంత వేదిక
గౌతమి నాయనేని గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
గౌతమి నాయనేని గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: గౌతమి నాయనేని
నా పేరు గౌతమి. తెలుగు కథలు రాయడం నాకు ఎంతో ఇష్టం. ముఖ్యంగా కుటుంబ బంధాలు, స్త్రీల జీవితాల్లోని భావోద్వేగాలు, జీవితంలో ఎదురయ్యే సంఘటనలను కథల రూపంలో అందించడం నాకు ఇష్టం. పాఠకుల మనసును తాకేలా, ఆలోచింపజేసేలా కథలు రాయాలన్నదే నా ఆకాంక్ష. ప్రస్తుతం నా రచనా ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తూ, మంచి కథలను పాఠకులకు అందించాలని కోరుకుంటున్నాను.
Comments