మీ గొడవల్లో నా బాల్యం
- Gouthami Nayineni
- 1 day ago
- 4 min read
Mii Godavallo Na Balyam - Telugu Emotional Family Story | Gouthami Nayaneni
మీ గొడవల్లో నా బాల్యం - తెలుగు భావోద్వేగ కుటుంబ కథ | గౌతమి నాయనేని
Published in manatelugukathalu.com on 17/08/2026
పిల్లల ముందు తల్లిదండ్రులు చేసే ప్రతి గొడవకు వాళ్లు వెంటనే స్పందించకపోవచ్చు. కానీ ఆ గొంతులు, ఆ నిశ్శబ్దాలు, ఆ కన్నీళ్లు వారి మనసులో లోతైన ముద్రలు వేస్తాయి. కొందరు పిల్లలు తల్లిదండ్రుల మధ్య సమస్యలను పరిష్కరించాల్సిన బాధ్యత తమదేనని భావిస్తూ, తమ బాల్యాన్ని మరిచిపోతారు.
“మీ గొడవల్లో నా బాల్యం” అలాంటి ఒక బాలుడి కథ. నిఖిల్ చిన్నప్పటి నుంచే తల్లిదండ్రుల మధ్య గొడవలను ముందే గుర్తించడం నేర్చుకుంటాడు. తన తల్లి కన్నీళ్లను తుడవడం, తండ్రి కోపాన్ని గమనించడం, తన సంతోషాలను కూడా దాచుకోవడం అతని బాల్యంలో భాగమవుతాయి. పెద్దయ్యాక ఆ గాయాలు అతని మనసులో ఎలా మిగిలిపోయాయో, చివరకు తన కూతురి విషయంలో అదే చక్రాన్ని ఎలా ఆపాడో ఈ కథ ఎంతో హృదయస్పర్శిగా చెబుతుంది.
ఒక పిల్లవాడి బాల్యం మీద తల్లిదండ్రుల గొడవల నీడ.
వర్షం ఆగిపోయింది.
కానీ, ఆ ఇంటి లోపల మాత్రం ఒక తుఫాను ఇంకా మిగిలే ఉంది.
“ఇక నేను ఈ ఇంట్లో ఉండను.”
రాఘవ్ గట్టిగా అన్నాడు.
వంటగదిలో ఉన్న సుమతి చేతిలోని గ్లాస్ జారి నేలమీద పగిలింది.
ఆ శబ్దం కంటే హాల్లో మూలన నిలబడి ఉన్న పదేళ్ల నిఖిల్ గుండె చప్పుడే పెద్దగా వినిపించింది.
“నాన్నా…”
అతని గొంతు వణికింది.
“నాన్నా… మీరు నిజంగానే వెళ్లిపోతారా?”
ఆ ప్రశ్నకు రాఘవ్ దగ్గర సమాధానం లేదు.
సుమతి కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ, “నిఖిల్… గదిలోకి వెళ్లు,” అంది.
నిఖిల్ కదల్లేదు.
“నాన్నా… మీరు వెళ్లిపోతే అమ్మ చాలా ఏడుస్తుంది.”
రాఘవ్ ముఖంలోని కోపం ఒక్క క్షణం సడలింది.
నిఖిల్ మెల్లగా అన్నాడు—
“అమ్మని ఏడిపించకండి నాన్నా.”
ఆ రాత్రి రాఘవ్ ఎక్కడికీ వెళ్లలేదు.
కానీ ఆ రాత్రి…
ఒక పిల్లవాడి బాల్యం మాత్రం ఆ ఇంటి నుంచి నెమ్మదిగా వెళ్లిపోయింది.
నిఖిల్ చిన్నప్పటి నుంచే ఒక విషయం నేర్చుకున్నాడు—ఇంట్లో గొడవ మొదలవుతుందో లేదో ముందే గుర్తించడం.
నాన్న చెప్పులు గట్టిగా తీసేస్తే ఏదో తేడా ఉందని అర్థం.
అమ్మ పాత్రలు బలంగా పెడితే మాట మొదలవుతుందని తెలుసు.
ఇద్దరూ మాట్లాడకుండా తిరిగితే అది పెద్ద గొడవకు ముందు వచ్చే నిశ్శబ్దమని తెలుసు.
ఇతర పిల్లలు పరీక్షల తేదీలు గుర్తుపెట్టుకునే వయసులో…
నిఖిల్ తన తల్లిదండ్రుల మూడ్లను చదవడం నేర్చుకున్నాడు.
గొడవ మొదలైతే తలుపు దగ్గర నిలబడి వినేవాడు.
తల్లి ఏడిస్తే నీళ్లు ఇచ్చేవాడు.
తండ్రి కోపంగా ఉంటే నిశ్శబ్దంగా ఉండేవాడు.
అతని వయసుకు మించిన ఒక బాధ్యత అతని భుజాల మీద పడిపోయింది
ఇంట్లో పెద్దవాళ్లు సరిగా ఉండేలా చూడాలి.
కానీ, పిల్లలు పెద్దవాళ్లను కాపాడటానికి పుట్టరు.
వాళ్ల బాల్యాన్ని జీవించడానికి పుడతారు.
ఒకసారి నిఖిల్కి స్కూల్లో మొదటి బహుమతి వచ్చింది.
చేతిలో చిన్న కవర్ పట్టుకుని పరుగెత్తుకుంటూ ఇంటికి వచ్చాడు.
“అమ్మా! నాకు ఫస్ట్ ప్రైజ్ వచ్చింది!”
సుమతి ఆనందంగా అతన్ని కౌగిలించుకుంది.
“నా బంగారం!”
అప్పుడే రాఘవ్ ఇంట్లోకి వచ్చాడు.
ఏదో చిన్న విషయం మీద ఇద్దరి మధ్య మాట మొదలైంది.
మాట గొడవగా మారింది.
నిఖిల్ చేతిలో ఉన్న బహుమతి కవర్ నెమ్మదిగా మడతపడింది.
అతను తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు.
ఆ రాత్రి సుమతి అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
“ఏమైంది నిఖిల్?”
అతను తల తిప్పి, “ఏమీ లేదు,” అన్నాడు.
“నీకు ప్రైజ్ వచ్చిందిగా!”
“అది ఎప్పుడో అయిపోయింది.”
సుమతికి ఆ మాట అర్థం కాలేదు.
నిఖిల్కి మాత్రం అర్థమైంది.
ఇంట్లో పెద్దల గొడవ మొదలైతే, పిల్లల ఆనందానికి కూడా చోటు ఉండదు.
ఆ రోజు అతను తన సంతోషాన్ని దాచుకోవడం నేర్చుకున్నాడు.
సంవత్సరాలు గడిచాయి.
నిఖిల్ పదిహేడేళ్లవాడు అయ్యాడు.
ఇప్పుడు తల్లిదండ్రుల గొడవల్లో అతను మధ్యలోకి వెళ్లేవాడు కాదు.
తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకునేవాడు.
హెడ్ఫోన్స్ పెట్టుకునేవాడు.
పాటలు వినడం కోసం కాదు.
ఇంట్లోని గొంతులు వినకుండా ఉండటం కోసం.
సుమతి గమనించింది.
“నిఖిల్… నాతో మాట్లాడటం ఎందుకు తగ్గించావు?”
అతను ఫోన్ పక్కన పెట్టాడు.
“మీరు ఎప్పుడైనా నా మాట విన్నారా అమ్మా?”
“నేను వినలేదా?”
“మీ బాధలు చెప్పేటప్పుడు మాత్రం వినమంటారు. కానీ, నా బాధ చెప్పడానికి మీ దగ్గర ఎప్పుడూ సమయం లేదు.”
సుమతి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“ఏం బాధ ఉంది నీకు?”
నిఖిల్ నవ్వాడు.
“ఇప్పుడేం లేదు.”
“అదేంటి?”
అతను మెల్లగా అన్నాడు—
“ఇప్పుడు ఏమీ అనిపించదు.”
ఆ మాట సుమతిని భయపెట్టింది.
ఎందుకంటే, కోపంగా ఉన్న పిల్లవాడిని ఓదార్చవచ్చు.
ఏడుస్తున్న పిల్లవాడిని దగ్గరకు తీసుకోవచ్చు.
కానీ…
ఏమీ అనిపించని పిల్లవాడి మనసు తలుపు ఎక్కడుందో కనుక్కోవడం చాలా కష్టం.
కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత రాఘవ్ చనిపోయాడు.
నిఖిల్ అప్పటికి ఇరవై ఎనిమిదేళ్లు.
అంత్యక్రియలు ముగిశాయి. బంధువులంతా వెళ్లిపోయారు.
ఇల్లు మళ్లీ నిశ్శబ్దంగా మారింది.
నిఖిల్ పాత అల్మారా సర్దుతుండగా ఒక చిన్న ఇనుప పెట్టె కనిపించింది.
అందులో కొన్ని పాత ఫోటోలు, స్కూల్ ప్రైజ్, ఒక పెన్సిల్ బాక్స్ ఉన్నాయి.
చివర్లో మడిచిన కాగితం.
తల్లి చేతిరాత.
నిఖిల్ నెమ్మదిగా చదవడం మొదలుపెట్టాడు.
“నిఖిల్కి ఈ విషయం ఎప్పుడైనా చెప్పగలనో లేదో తెలియదు.
నీ నాన్నతో గొడవపడిన ప్రతి రాత్రీ నువ్వు మమ్మల్ని చూసేవాడివి.
నీ ముందు నేను ఏడవకూడదనుకున్నాను.
కానీ, నా కన్నీళ్లు దాచిన ప్రతిసారీ… నీ బాల్యం నుంచి ఇంకో రోజు దాచేశానని నాకు అప్పుడు తెలియదు.
నువ్వు చిన్నవాడివి. మా సమస్యలు నీకు అర్థం కావని అనుకున్నాం.
కానీ, మా మాటల అర్థం తెలియకపోయినా… మా మధ్య ఉన్న దూరాన్ని మాత్రం నువ్వు అర్థం చేసుకున్నావు.
ఒక రోజు నువ్వు నన్ను అడిగావు
‘అమ్మా, నాన్న వెళ్లిపోతే నువ్వు ఒంటరిగా ఉంటావా?’
ఆ రోజు నీకు ధైర్యం చెప్పాను.
కానీ, నిజం చెప్పాలంటే… ఆ రోజు నుంచి నేనూ భయపడటం మొదలుపెట్టాను.
నువ్వు పెద్దయ్యాక మమ్మల్ని క్షమిస్తావో లేదో తెలియదు.
కానీ, ఒక తల్లిగా నాకు ఒక్క కోరిక.
మా ఇంటి గొడవలు నీ ఇంటి గోడల మధ్య మళ్లీ వినిపించకూడదు.
నీకు కోపం వచ్చినప్పుడు ఒకసారి నీ పిల్లల కళ్లలోకి చూడు.
వాళ్లకు మన మాటలన్నీ అర్థం కాకపోవచ్చు.
కానీ, మన గొంతులోని కోపం మాత్రం అర్థమవుతుంది.”
నిఖిల్ చేతులు వణికాయి.
కాగితం కింద ఒక చిన్న ఫోటో ఉంది.
తనకు ఐదేళ్ల వయసు.
తండ్రి భుజాల మీద కూర్చున్నాడు.
తల్లి పక్కనే నిలబడి నవ్వుతోంది.
ఫోటో వెనుక ఒక తేదీ.
“నిఖిల్కి ఐదేళ్లు.”
తన బాల్యంలో తనకు గుర్తున్నది గొడవలే.
కానీ, ఆ ఫోటో చెబుతున్నది ఇంకో నిజం
తన తల్లిదండ్రులు ఒకప్పుడు ఒకరినొకరు ప్రేమించుకున్నారు.
వాళ్లు చెడ్డ తల్లిదండ్రులు కావాలని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు.
వాళ్లు కూడా తమ తమ బాధల్లో చిక్కుకున్న మనుషులే.
అది అర్థం చేసుకునేంత పెద్దవాడయ్యేసరికి…
తన బాల్యం మాత్రం తిరిగి రాలేదు.
ఆ రాత్రి నిఖిల్ తన భార్య, చిన్న కూతురితో ఇంట్లో కూర్చున్నాడు.
భార్య ఏదో చిన్న విషయంపై కోపంగా మాట్లాడింది.
నిఖిల్కి కూడా కోపం వచ్చింది.
అతని గొంతు పైకి రావడానికి ఒక క్షణమే మిగిలింది.
అంతలో…
అతని కూతురు భయంగా ఇద్దరి ముఖాల వైపు చూసింది.
ఆ చూపు అతన్ని ఆపేసింది.
ఐదేళ్ల నిఖిల్ కనిపించాడు.
తలుపు వెనుక నిలబడి ఉన్న చిన్న నిఖిల్.
తల్లిని కాపాడాలని తండ్రిని ఆపిన చిన్న నిఖిల్.
తన ఆనందాన్ని కూడా గొడవల మధ్య దాచుకున్న చిన్న నిఖిల్.
అతను కూతురి దగ్గరకు వెళ్లి కూర్చున్నాడు.
“నాన్నా… మీరు గొడవపడతారా?” అని ఆమె అడిగింది.
నిఖిల్ ఆమెను దగ్గరకు తీసుకున్నాడు.
“నాన్నకి కోపం వచ్చింది. కానీ, కోపం వచ్చిందని నిన్ను భయపెట్టే హక్కు నాన్నకి లేదు.”
ఆ రాత్రి వాళ్లిద్దరూ తమ సమస్యను మాట్లాడుకున్నారు.
గెలవడానికి కాదు.
తమ పిల్లవాడి బాల్యాన్ని కాపాడుకోవడానికి.
నిఖిల్ ఆ రోజు ఒక విషయం అర్థం చేసుకున్నాడు.
మన తల్లిదండ్రులు మనకు ఇచ్చిన గాయాలను మనం ఎప్పుడూ ఎంచుకోలేం.
కానీ…
ఆ గాయాలను మన పిల్లలకు వారసత్వంగా ఇవ్వాలా వద్దా అనేది మాత్రం మన చేతుల్లోనే ఉంటుంది.
అతను కూతురి నుదుటిపై ముద్దుపెట్టాడు.
ఆమె నవ్వింది.
ఆ నవ్వులో…
తనకు దొరకని బాల్యం అతనికి కనిపించింది.
కిటికీ బయట మళ్లీ వర్షం మొదలైంది.
ఈసారి ఆ ఇంట్లో మాత్రం…
ఎలాంటి గొడవ శబ్దం లేదు.
ఒక తండ్రి తన గతాన్ని గెలిచాడు.
ఒక చిన్నారి తన భవిష్యత్తును కోల్పోకుండా నిద్రపోయింది.
— ముగింపు —
***
గౌతమి నాయనేని గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: గౌతమి నాయనేని
నా పేరు గౌతమి. తెలుగు కథలు రాయడం నాకు ఎంతో ఇష్టం. ముఖ్యంగా కుటుంబ బంధాలు, స్త్రీల జీవితాల్లోని భావోద్వేగాలు, జీవితంలో ఎదురయ్యే సంఘటనలను కథల రూపంలో అందించడం నాకు ఇష్టం. పాఠకుల మనసును తాకేలా, ఆలోచింపజేసేలా కథలు రాయాలన్నదే నా ఆకాంక్ష. ప్రస్తుతం నా రచనా ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తూ, మంచి కథలను పాఠకులకు అందించాలని కోరుకుంటున్నాను.
Comments