అమ్మ అంటే నాకు చాలా ఇష్టం
- Manasa Reddy Chichili
- 54 minutes ago
- 7 min read
Amma Ante Naku Chala Ishtam - Telugu Inspirational Story | Manasa Reddy Chichili
అమ్మ అంటే నాకు చాలా ఇష్టం - తెలుగు స్ఫూర్తిదాయక కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 18/08/2026
అమ్మ అంటే కేవలం ఒక బంధం కాదు… మన జీవితానికి మొదటి అక్షరం. పిల్లల భవిష్యత్తు కోసం తన ఆకలిని మర్చిపోయి, వారి విజయాల కోసం తన జీవితాన్ని త్యాగం చేసే అమ్మ ప్రేమకు సాటి మరొకటి లేదు. “అమ్మ అంటే నాకు చాలా ఇష్టం” కథలో సీతమ్మ తన కొడుకు ఆనంద్ కోసం చేసే త్యాగాలు, అతని జీవితంలో ఆమె చూపిన ప్రేమ, కాలం గడిచేకొద్దీ తల్లి నుంచి దూరమైన కొడుకులో కలిగే పశ్చాత్తాపం హృదయాన్ని కదిలిస్తాయి. చివరికి అమ్మకు డబ్బు, పెద్ద ఇల్లు, ఖరీదైన బహుమతులు అవసరం లేదని — తన పిల్లల సమయం, ప్రేమ మాత్రమే కావాలని ఈ కథ గుర్తుచేస్తుంది.
అమ్మ అంటే నాకు చాలా ఇష్టం
మన జీవితంలో కొన్ని బంధాలకు పేరు పెట్టాల్సిన అవసరం ఉండదు.
మన బాధను మాటల్లో చెప్పకముందే అర్థం చేసుకునే ఒక మనసు ఉంటుంది.
మన కళ్లలో కన్నీరు కనిపించకముందే దాన్ని తుడిచే రెండు చేతులు ఉంటాయి.
మన అడుగులు తడబడకముందే పట్టుకునే ఒక చేయి ఉంటుంది.
ఆ బంధమే… అమ్మ.
అమ్మ అనే పదం చిన్నదే.
కానీ ఆ పదంలో ఒక ప్రపంచం దాగి ఉంటుంది.
అమ్మంటే ప్రేమ.
అమ్మంటే ఓదార్పు.
అమ్మంటే త్యాగం.
అమ్మంటే ధైర్యం.
అమ్మంటే మనం ఓడిపోయినప్పుడు కూడా “నువ్వు గెలవగలవు” అని నమ్మే ఒక గొప్ప మనసు.
ఇది అలాంటి ఒక అమ్మ కథ.
ఆ ఇంట్లో ఒక చిన్న ప్రపంచం
ఒక చిన్న గ్రామం చివర్లో మట్టి గోడలతో, పెంకులతో కప్పబడిన ఒక చిన్న ఇల్లు ఉండేది.
ఆ ఇంట్లో సీతమ్మ అనే మహిళ తన భర్త రామయ్యతో, ఇద్దరు పిల్లలతో జీవించేది.
రామయ్య కూలి పని చేసేవాడు.
సీతమ్మ ఇంటిని చూసుకుంటూ, అప్పుడప్పుడు ఇతరుల ఇళ్లలో పని చేసి, వచ్చిన కొద్దిపాటి డబ్బుతో కుటుంబాన్ని నడిపేది.
వాళ్లకు పెద్దగా ఆస్తులు లేవు.
బంగారు ఆభరణాలు లేవు.
పెద్ద ఇల్లు లేదు.
కానీ ఆ ఇంట్లో ఒక సంపద మాత్రం ఉంది.
అది అమ్మ ప్రేమ.
సీతమ్మకు ఇద్దరు పిల్లలు.
పెద్దవాడు ఆనంద్.
చిన్నది లక్ష్మి.
ఆనంద్ చిన్నప్పటి నుంచే చాలా తెలివైనవాడు.
పుస్తకం చేతిలో పెట్టుకుంటే ప్రపంచాన్ని మరిచిపోయేవాడు.
కానీ ఇంట్లో పరిస్థితులు అంతగా బాగాలేవు.
ఒక రోజు రాత్రి…
ఆనంద్ తన పుస్తకం ముందు కూర్చుని చదువుకుంటున్నాడు.
విద్యుత్ పోయింది.
ఇంట్లో చీకటి.
సీతమ్మ ఒక చిన్న దీపం వెలిగించి అతని పక్కన పెట్టింది.
“అమ్మా… ఈ దీపంలో ఎలా చదువుతాను?” అని ఆనంద్ అడిగాడు.
సీతమ్మ నవ్వింది.
“దీపం చిన్నదే బాబూ… కానీ నీ కల పెద్దది కదా. చదువు.”
ఆనంద్ పుస్తకం తెరిచాడు.
అమ్మ మాత్రం అతని పక్కనే కూర్చుంది.
ఆ రాత్రి అతను చదివింది పుస్తకంలోని పాఠాలు మాత్రమే కాదు.
అమ్మ ప్రేమ అనే పాఠం కూడా.
అమ్మ ఆకలి
ఒక రోజు ఇంట్లో అన్నం చాలా తక్కువగా ఉంది.
ఆనంద్, లక్ష్మి ఇద్దరికీ సీతమ్మ అన్నం పెట్టింది.
“అమ్మా, నువ్వు తినవా?” అని లక్ష్మి అడిగింది.
“నాకు ఆకలి లేదు అమ్మా,” అని సీతమ్మ నవ్వింది.
పిల్లలు తిన్నారు.
రాత్రి పడుకున్నారు.
ఆనంద్కు మాత్రం నిద్ర రాలేదు.
వంటగదిలోకి వెళ్లాడు.
అక్కడ ఖాళీ పాత్ర కనిపించింది.
అతను బయటికి వచ్చి చూశాడు.
సీతమ్మ నీళ్లు తాగి పడుకుంది.
అప్పుడే ఆనంద్కు అర్థమైంది.
అమ్మకు ఆకలి ఉంది.
కానీ పిల్లల కడుపు నిండితే తన ఆకలి గురించి ఆలోచించని మనసు ఆమెది.
ఆనంద్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“అమ్మా…”
సీతమ్మ కళ్లను తెరిచింది.
“ఏమైంది బాబూ?”
“నువ్వు అబద్ధం చెప్పావు.”
“ఏమన్నాను?”
“నీకు ఆకలి ఉంది.”
సీతమ్మ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత తన కొడుకును దగ్గరకు తీసుకుంది.
“పిల్లలు కడుపు నిండుగా తిన్నప్పుడు… అమ్మకు ఆకలి అనిపించదు బాబూ.”
ఆ మాట ఆనంద్ జీవితాంతం మర్చిపోలేదు.
మొదటి ఓటమి
కాలం గడిచింది.
ఆనంద్ చదువులో ముందుకు వెళ్లాడు.
కానీ ఒక పరీక్షలో అతను విఫలమయ్యాడు.
అతని కలలు ఒక్కసారిగా కూలిపోయినట్టయ్యాయి.
పుస్తకాలు మూసేశాడు.
“నేను పనికిరాను అమ్మా.”
సీతమ్మ అతని దగ్గర కూర్చుంది.
“ఎందుకు?”
“నేను ఫెయిల్ అయ్యాను.”
“అయితే?”
“అందరూ నన్ను చూసి నవ్వుతారు.”
సీతమ్మ చిరునవ్వు నవ్వింది.
“బాబూ… నువ్వు చిన్నప్పుడు నడవడం నేర్చుకునేటప్పుడు ఎన్నిసార్లు పడిపోయావో గుర్తుందా?”
“లేదు.”
“అప్పుడు పడిపోయావని మళ్లీ నడవడం మానేశావా?”
ఆనంద్ తల ఊపాడు.
“లేదు.”
“అయితే ఇప్పుడు ఎందుకు మానేస్తున్నావు?”
ఆమె అతని తలపై చేయి వేసింది.
“ఓటమి అంటే నువ్వు ఓడిపోయావని కాదు.
మళ్లీ లేవాల్సిన సమయం వచ్చిందని.”
ఆనంద్ తల్లి వైపు చూశాడు.
ఆమెకు పెద్ద చదువు లేదు.
కానీ ఆమె చెప్పిన ఒక్క మాట అతని జీవితానికి గొప్ప పాఠమైంది.
అమ్మ కల
ఆనంద్ చివరకు మంచి మార్కులతో చదువు పూర్తి చేశాడు.
పట్టణంలో ఉద్యోగం వచ్చింది.
ఇంట్లో ఆనందం వెల్లివిరిసింది.
“అమ్మా… నాకు ఉద్యోగం వచ్చింది!”
సీతమ్మ కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు.
“నాకు తెలుసు బాబూ.”
“ఎలా తెలుసు?”
“నువ్వు పడిపోయినప్పుడల్లా మళ్లీ లేచావు కదా. అలాంటి వాడిని ప్రపంచం ఎక్కువకాలం ఆపలేదు.”
ఆ రోజు ఆనంద్ తన మొదటి జీతం తీసుకుని ఇంటికి వచ్చాడు.
జీతం మొత్తాన్ని అమ్మ చేతిలో పెట్టాడు.
“ఇది నీది.”
సీతమ్మ వెంటనే తిరిగి ఇచ్చింది.
“నాకు ఎందుకు?”
“నా చదువు కోసం నువ్వు ఎంత కష్టపడ్డావో నాకు తెలుసు.”
ఆమె తల ఊపింది.
“అమ్మ తన పిల్లల కోసం చేసే పని ఎప్పుడూ అప్పు కాదు బాబూ.”
ఆనంద్ అమ్మను చూస్తూ అన్నాడు
“అమ్మా… ఒకరోజు నీకు పెద్ద ఇల్లు కడతాను.”
సీతమ్మ నవ్వింది.
“నాకు పెద్ద ఇల్లు అవసరం లేదు.”
“మరి?”
“నువ్వు ఎక్కడ ఉన్నా… నన్ను మర్చిపోకుండా ఉండేంత చిన్న చోటు నీ హృదయంలో ఉంటే చాలు.”
దూరం
ఉద్యోగం కోసం ఆనంద్ నగరానికి వెళ్లాల్సి వచ్చింది.
బస్సు బయలుదేరే సమయం వచ్చింది.
సీతమ్మ అతని బ్యాగులో బట్టలు సర్దింది.
చివరగా ఒక చిన్న డబ్బాలో ఇంట్లో చేసిన పచ్చడి పెట్టింది.
“అమ్మా, ఇవన్నీ ఎందుకు?”
“బయట తినే భోజనం ఎంత రుచిగా ఉన్నా అమ్మ చేతి రుచికి సరిపోదు కదా.”
బస్సు కదిలింది.
ఆనంద్ కిటికీ దగ్గర కూర్చున్నాడు.
సీతమ్మ రోడ్డుపక్కన నిలబడి చేతులు ఊపుతోంది.
బస్సు దూరమవుతోంది.
ఆమె రూపం చిన్నదవుతోంది.
కానీ ఆనంద్ కళ్లలో మాత్రం
ఆమె మరింత పెద్దదవుతోంది.
కాలం మారింది
సంవత్సరాలు గడిచాయి.
ఆనంద్ మంచి స్థాయికి ఎదిగాడు.
పెద్ద ఉద్యోగం.
మంచి జీతం.
పెద్ద ఇల్లు.
కారు.
సౌకర్యాలు.
కానీ ఒక విషయం మాత్రం నెమ్మదిగా దూరమైంది.
అమ్మతో గడిపే సమయం.
మొదట ప్రతి రోజు ఫోన్ చేసేవాడు.
తర్వాత వారానికి ఒకసారి.
తర్వాత నెలకు ఒకసారి.
“బాబూ, ఎప్పుడు వస్తావు?”
“త్వరలో వస్తాను అమ్మా.”
“ఎప్పుడు?”
“పని కాస్త తగ్గిన తర్వాత.”
అలా సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.
సీతమ్మ మాత్రం ప్రతి సాయంత్రం ఇంటి ముందు కూర్చుని రోడ్డువైపు చూసేది.
ఎవరైనా బస్సు దిగితే…
“బాబూ వచ్చాడేమో…”
అని కళ్లతో వెతికేది.
ఒక ఫోన్ కాల్
ఒక రాత్రి ఆనంద్ చాలా బిజీగా ఉన్నాడు.
మీటింగ్లో ఉన్నప్పుడు ఫోన్ మోగింది.
అమ్మ.
అతను ఫోన్ కట్ చేశాడు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత మళ్లీ ఫోన్.
మళ్లీ కట్ చేశాడు.
“అమ్మకు ఏదో చెప్పాలనుందేమో…
తర్వాత మాట్లాడతాను.”
మీటింగ్ పూర్తయ్యే సరికి రాత్రి అయిపోయింది.
అతను ఫోన్ చేయబోతుండగా…
అక్క లక్ష్మి ఫోన్ చేసింది.
“అన్నయ్య…”
ఆమె గొంతులో వణుకు.
“ఏమైంది?”
కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం.
“అమ్మను హాస్పిటల్కు తీసుకెళ్లాం.”
ఆనంద్ గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టయింది.
“ఏమైంది?”
“కొంతకాలంగా ఆరోగ్యం బాగాలేదు.
నీకు చెప్పొద్దని అమ్మే చెప్పింది.”
“ఎందుకు?”
“‘బాబుకు పని ఉంటుంది. అతనికి ఇబ్బంది కలిగించొద్దు’ అంది.”
ఆ మాట విన్న ఆనంద్ కళ్లలో నీళ్లు వచ్చాయి.
తనకు పని ఉందని…
తనకు సమయం లేదని…
అమ్మ ఎప్పుడూ తనను నిందించలేదు.
తిరుగు ప్రయాణం
ఆనంద్ వెంటనే బయలుదేరాడు.
చాలా సంవత్సరాల తర్వాత తన ఊరి దారిలో ప్రయాణిస్తున్నాడు.
చిన్నప్పుడు అమ్మతో కలిసి నడిచిన రహదారులు కనిపించాయి.
తాను పాఠశాలకు వెళ్లిన దారి.
తాను పడిపోయి ఏడ్చిన చెట్టు.
అమ్మ తనను ఓదార్చిన చిన్న ఇల్లు.
అన్నీ అలాగే ఉన్నాయి.
మారింది ఒక్కటే.
తనకు సమయం లేదు అనుకున్న మనిషి… ఇప్పుడు సమయం కోసం పరుగెడుతున్నాడు.
ఆసుపత్రికి చేరుకున్నాడు.
గదిలో సీతమ్మ మంచంపై పడుకుంది.
ఆనంద్ ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“అమ్మా…”
ఆమె నెమ్మదిగా కళ్లను తెరిచింది.
కొడుకును చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది.
“వచ్చావా బాబూ?”
ఆనంద్ కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోయాడు.
“అమ్మా… నన్ను క్షమించు.”
సీతమ్మ ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“ఎందుకు?”
“నిన్ను చూడటానికి ఇన్ని సంవత్సరాలు పట్టింది.”
ఆమె అతని చేతిని నిమిరింది.
“నువ్వు నా కొడుకువి బాబూ… నిన్ను క్షమించడానికి కారణం నాకు ఎప్పుడూ అవసరం లేదు.”
ఆ మాటతో ఆనంద్ గుండె పగిలిపోయింది.
అమ్మ కోరిక
అమ్మా… నీకు ఏం కావాలి?”
సీతమ్మ కొద్దిసేపు ఆలోచించింది.
“నువ్వు చిన్నప్పుడు నన్ను ఒక మాట అడిగేవాడివి గుర్తుందా?”
“ఏమిటమ్మా?”
“‘అమ్మా, నేను పెద్దవాడినయ్యాక నిన్ను ఎక్కడికి తీసుకెళ్తానో తెలుసా అని.”
ఆనంద్ నవ్వుతూ ఏడ్చాడు.
“గుర్తుంది.”
“అప్పుడు నువ్వు ‘ప్రపంచం మొత్తం చూపిస్తాను’ అనేవాడివి.”
ఆనంద్ ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
“ఇప్పటికైనా తీసుకెళ్తాను అమ్మా.”
సీతమ్మ తల ఊపింది.
“నాకు ప్రపంచం చూడాలని లేదు బాబూ.”
“మరి?”
“నువ్వు చిన్నప్పుడు నాతో కలిసి నిద్రపోయే ఆ పాత ఇంటి ముందు… ఒకసారి నాతో కూర్చుంటావా?”
ఆనంద్ కళ్లలో కన్నీళ్లు ఆగలేదు.
అతను అర్థం చేసుకున్నాడు.
అమ్మకు పెద్ద ఇల్లు అవసరం లేదు.
పెద్ద బహుమతులు అవసరం లేదు.
ప్రపంచం చుట్టూ చూపించాల్సిన అవసరం లేదు.
ఆమెకు కావాల్సింది తన కొడుకు సమయం మాత్రమే.
ఆ సాయంత్రం
కొన్ని రోజుల తర్వాత సీతమ్మ ఆరోగ్యం కొంచెం మెరుగుపడింది.
ఆనంద్ ఆమెను ఇంటికి తీసుకువచ్చాడు.
ఇంటి ముందు పాత కుర్చీ పెట్టాడు.
అమ్మను అందులో కూర్చోబెట్టాడు.
తాను ఆమె పక్కన నేలపై కూర్చున్నాడు.
సూర్యుడు నెమ్మదిగా అస్తమిస్తున్నాడు.
గాలిలో పాత జ్ఞాపకాల వాసన.
సీతమ్మ అతని తలపై చేయి వేసింది.
“బాబూ…”
“ఏమమ్మా?”
“నువ్వు పెద్దవాడివయ్యావు.”
“అవును అమ్మా.”
“కానీ నా కళ్లకు మాత్రం నువ్వింకా అదే చిన్న పిల్లాడివి.”
ఆనంద్ ఆమె ఒడిలో తల పెట్టాడు.
చాలా సంవత్సరాల తర్వాత…
తనకు ప్రపంచంలోనే సురక్షితమైన ప్రదేశం ఎక్కడో మళ్లీ గుర్తొచ్చింది.
అమ్మ ఒడి.
ఒక నిజం
ఆ రాత్రి ఆనంద్ తన జీవితాన్ని తలచుకున్నాడు.
తాను సంపాదించిన డబ్బు ఎంత?
తాను కొన్న ఇల్లు ఎంత పెద్దది?
తాను సాధించిన విజయాలు ఎంత గొప్పవి?
అన్నింటికంటే ముందు తన మనసులో ఒక ప్రశ్న నిలిచింది.
“నా కోసం తన జీవితాన్ని ఇచ్చిన అమ్మకు నేను ఇచ్చింది ఏమిటి?”
సమాధానం అతనికి తెలియలేదు.
అమ్మ అతనికి తన బాల్యం ఇచ్చింది.
తన నిద్రను త్యాగం చేసింది.
తన ఆకలిని దాచుకుంది.
తన కలలను పక్కన పెట్టింది.
తన కొడుకు భవిష్యత్తు కోసం తన వర్తమానాన్ని త్యాగం చేసింది.
అతను మాత్రం…
ఆమెతో మాట్లాడటానికి కూడా సమయం లేదని అనుకున్నాడు.
ఆ రాత్రి అతను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
ఇకపై అమ్మకు సమయం ఇవ్వడమే తన జీవితంలో మొదటి బాధ్యత.
చివరి బహుమతి
కాలం ఎవరినీ ఆపదు.
కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత సీతమ్మ మళ్లీ బలహీనపడింది.
ఒక ఉదయం ఆనంద్ ఆమె పక్కనే కూర్చున్నాడు.
ఆమె కళ్లను తెరిచి అతన్ని చూసింది.
“బాబూ…”
“అమ్మా.”
“నువ్వు సంతోషంగా ఉన్నావా?”
ఆనంద్ నవ్వాడు.
“నువ్వు ఉన్నావంటే చాలు అమ్మా.”
సీతమ్మ మెల్లగా అతని చేతిని పట్టుకుంది.
“నేను ఎప్పుడూ నీతోనే ఉంటాను.”
“ఎలా?”
“నీ మాటల్లో… నీ మనసులో… నీ మంచితనంలో.”
ఆమె చిరునవ్వు నవ్వింది.
“నేను నీకు ఇచ్చిన గొప్ప సంపద డబ్బు కాదు బాబూ.”
“మరి?”
“మనిషిగా ఉండటం నేర్పించాను.”
ఆనంద్ కన్నీళ్లతో ఆమె చేతిని తన కళ్లకు అద్దుకున్నాడు.
అమ్మ వెళ్లిపోయిన తర్వాత
ఒక ఉదయం ఆ ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా మారింది.
సీతమ్మ ఇక లేరు.
ఇంటి గోడలు ఉన్నాయి.
ఆమె కుర్చీ ఉంది.
ఆమె చీర ఉంది.
వంటగదిలో ఆమె ఉపయోగించిన పాత్రలు ఉన్నాయి.
కానీ…
ఆ ఇంటికి ప్రాణం పోసిన ఆ స్వరం లేదు.
“బాబూ… తిన్నావా?”
అనే మాట లేదు.
“జాగ్రత్తగా వెళ్లు.”
అనే హెచ్చరిక లేదు.
“ఎప్పుడు వస్తావు?”
అనే ఎదురు చూపు లేదు.
ఆనంద్ ఆ కుర్చీ ముందు కూర్చున్నాడు.
కళ్లను మూసుకున్నాడు.
అతనికి అమ్మ స్వరం వినిపించినట్టనిపించింది.
“బాబూ… తిన్నావా?”
అతని గుండె నిండా కన్నీళ్లు.
అతను మెల్లగా అన్నాడు.
“అమ్మా… ఇప్పుడు నాకు ఆకలి లేదు.
నీ ప్రేమతో నా జీవితం ఎప్పుడో నిండిపోయింది.”
అమ్మ అంటే
ఆ రోజు నుంచి ఆనంద్ తన జీవితాన్ని మార్చుకున్నాడు.
అమ్మ పేరుతో గ్రామంలో ఒక చిన్న పాఠశాల ప్రారంభించాడు.
పేద పిల్లలకు చదువు అందించాడు.
ఆ పాఠశాలకు ఒకే పేరు పెట్టాడు.
“అమ్మ ఒడి.”
పాఠశాల గోడపై ఒక వాక్యం రాశాడు.
“ప్రపంచం మనల్ని ఎంత దూరం తీసుకెళ్లినా… మన మొదటి అడుగు మాత్రం అమ్మ ఒడిలోనే మొదలవుతుంది.”
ప్రతి సంవత్సరం అమ్మ జ్ఞాపకార్థం పిల్లలకు పుస్తకాలు ఇచ్చేవాడు.
ఎవరైనా అతన్ని అడిగితే
“ఇంత ఎందుకు చేస్తున్నారు?”
అతను చిరునవ్వుతో చెప్పేవాడు.
“నేను నా అమ్మకు తిరిగి ఏమీ ఇవ్వలేను.
ఆమె ఇచ్చిన ప్రేమలో చిన్న చుక్కను ఇంకొకరి జీవితంలో పంచుతున్నాను అంతే.”
మన జీవితంలో మనం ఎంతోమందిని కలుస్తాం.
కొంతమంది వస్తారు.
కొంతమంది వెళ్తారు.
కొంతమంది మన విజయాలను చూసి అభినందిస్తారు.
కొంతమంది మన ఓటములను చూసి దూరమవుతారు.
కానీ…
మన విజయానికి ముందే మనల్ని నమ్మే వ్యక్తి అమ్మ.
మన ముఖంలో నవ్వు రావడానికి తన కన్నీళ్లను దాచుకునే వ్యక్తి అమ్మ.
మన కడుపు నిండటానికి తన ఆకలిని మర్చిపోయే వ్యక్తి అమ్మ.
మన భవిష్యత్తు కోసం తన వర్తమానాన్ని త్యాగం చేసే వ్యక్తి అమ్మ.
మన ప్రపంచం మొత్తం మనల్ని వదిలినా.
మన కోసం తలుపు తెరిచి ఎదురు చూసే హృదయం అమ్మది.
అందుకే
అమ్మను ప్రేమించడానికి ప్రత్యేకమైన రోజు అవసరం లేదు.
ఆమెతో మాట్లాడటానికి ప్రత్యేకమైన సమయం అవసరం లేదు.
ఆమె చేతిని పట్టుకోవడానికి కారణం అవసరం లేదు.
ఎందుకంటే…
అమ్మ ఉన్నంతకాలం మన బాల్యం మనతోనే ఉంటుంది.
ఆమె మన పక్కన ఉన్నప్పుడు.
మన వయసెంత పెరిగినా…
మనసులో ఎక్కడో ఒక మూల
“అమ్మా…”
అని పిలిచే చిన్న పిల్లవాడు ఎప్పటికీ జీవిస్తూనే ఉంటాడు.
అమ్మకు మనం ఇచ్చే గొప్ప బహుమతి ఖరీదైన వస్తువు కాదు.
మన సమయం.
మన మాట.
మన ప్రేమ.
మన గౌరవం.
ఒక్కసారి ఆమె చేతిని పట్టుకుని
“అమ్మా… నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం.”
అని చెప్పండి.
ఆమె కళ్లలో వచ్చే ఆ ఆనందం…
ప్రపంచంలోని ఏ సంపదతోనూ కొనలేనిది.
ఎందుకంటే…
అమ్మ ప్రేమకు కొలత లేదు.
అమ్మ త్యాగానికి హద్దు లేదు.
అమ్మ హృదయానికి సాటి లేదు.
అమ్మ అంటే… మన జీవితానికి మొదటి అక్షరం.
అమ్మ అంటే… మన కథకు మొదటి పేజీ.
అమ్మ అంటే… మనం ఎంత దూరం వెళ్లినా తిరిగి చేరాలనిపించే చివరి గమ్యం.
అమ్మ అంటే నాకు చాలా ఇష్టం.
అది ఒక మాట కాదు.
అది నా జీవితమంతా చెప్పినా పూర్తికాని ఒక భావం.
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
Comments