క్యాన్సర్‌తో పోరాడిన ఒక అమ్మ ప్రేమకథ
Cancertho Poradina Oka Amma Premakatha - Telugu Emotional Family Story | Manasa Reddy Chichili
క్యాన్సర్‌తో పోరాడిన ఒక అమ్మ ప్రేమకథ - తెలుగు భావోద్వేగ కుటుంబ కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 21/10/2026
క్యాన్సర్‌తో పోరాడిన ఒక అమ్మ ప్రేమకథ తల్లి ప్రేమ, కుటుంబ బంధాలు, తల్లి–కొడుకు అనుబంధంలోని గొప్పతనాన్ని హృదయానికి హత్తుకునేలా వివరిస్తుంది. లక్ష్మి జీవిత పోరాటం, చరణ్ సేవా ప్రయాణం మనిషి జీవితంలో ప్రేమ, ధైర్యం, మానవత్వం ఎంత విలువైనవో గుర్తుచేస్తాయి.
‘‘అమ్మా… నువ్వు చనిపోతే నేను ఎవరిని అమ్మా అని పిలవాలి?’’
ఆ చిన్న ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పలేకపోయింది ఆ తల్లి.
ఎందుకంటే… ఆ ప్రశ్న అడిగిన కొడుకు వయసు కేవలం పన్నెండేళ్లు.
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పాల్సిన తల్లికి మాత్రం తన జీవితంలో ఇంకా ఎన్ని ఉదయాలు మిగిలి ఉన్నాయో తెలియదు.
ఒక సాధారణ కుటుంబం
ఒక చిన్న పట్టణంలో లక్ష్మి అనే మహిళ తన భర్త రాముతో, పన్నెండేళ్ల కొడుకు చరణ్‌తో కలిసి జీవించేది.
రాము ఒక ప్రైవేట్ కంపెనీలో చిన్న ఉద్యోగి. లక్ష్మి ఇంటి దగ్గరే కుట్టుపని చేస్తూ కుటుంబానికి చేదోడువాదోడుగా ఉండేది.
వాళ్ల ఇంట్లో పెద్దగా ఆస్తులు లేవు. ఖరీదైన వస్తువులు లేవు. కానీ ప్రతి రాత్రి ముగ్గురూ కలిసి భోజనం చేస్తూ నవ్వుకునేవారు.
చరణ్‌కు తన అమ్మంటే ప్రాణం.
స్కూల్ నుంచి ఇంటికి రాగానే…
‘‘అమ్మా! ఈ రోజు మా స్కూల్లో ఏం జరిగిందో తెలుసా?’’ అంటూ మొదలుపెట్టేవాడు.
లక్ష్మి తన పనులన్నీ పక్కనపెట్టి అతని మాటలు వినేది.
అతని చిన్న చిన్న విజయాలకు పండగ చేసేది.
అతను పరీక్షల్లో తక్కువ మార్కులు తెచ్చుకున్నా, ‘‘మార్కులు తగ్గితే మళ్లీ తెచ్చుకోవచ్చు నాన్నా… కానీ నీ మీద నమ్మకం మాత్రం తగ్గకూడదు’’ అని ధైర్యం చెప్పేది.
ఆ కుటుంబానికి జీవితం అంటే అంతే.
కొన్ని కలలు…
కొద్దిపాటి ఆశలు…
ఒకరిపై ఒకరికి అంతులేని ప్రేమ.
కానీ విధి వాళ్ల జీవితంలోకి ఒక పరీక్షను తీసుకొచ్చింది.
ఆ ఒక్క రిపోర్ట్
కొన్ని నెలలుగా లక్ష్మికి తీవ్రమైన అలసటగా ఉండేది.
అప్పుడప్పుడు నొప్పి కూడా వచ్చేది.
‘‘ఏమీ లేదులే రామూ… ఇంటి పనులతో అలసిపోయాను అంతే’’ అంటూ పట్టించుకునేది కాదు.
ఒకరోజు రాము బలవంతం చేయడంతో ఆసుపత్రికి వెళ్లింది.
పరీక్షలు జరిగాయి.
రిపోర్టులు వచ్చాయి.
డాక్టర్ గదిలో లక్ష్మి, రాము ఎదురెదురుగా కూర్చున్నారు.
డాక్టర్ నెమ్మదిగా మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.
‘‘లక్ష్మిగారికి క్యాన్సర్ ఉంది.’’
ఆ నాలుగు మాటలు వినగానే రాము ప్రపంచం ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది.
‘‘డాక్టర్… నయం అవుతుందా?’’ అని వణుకుతున్న గొంతుతో అడిగాడు.
‘‘క్యాన్సర్ ఏ దశలో ఉందో, దాని రకమేమిటో, చికిత్సకు ఎలా స్పందిస్తుందో దానిని బట్టి అవకాశాలు మారుతాయి. మరిన్ని వివరాలు పరిశీలించి చికిత్స ప్రారంభిద్దాం.’’
లక్ష్మి మాత్రం భర్త ముఖంలోకి చూసింది.
అతని కళ్లలో కన్నీళ్లు కనిపించాయి.
తన బాధకంటే, తన కోసం ఏడుస్తున్న భర్తను చూసే బాధ ఆమెను ఎక్కువగా కలిచివేసింది.
ఆసుపత్రి నుంచి బయటకు వచ్చాక రాము ఏమీ మాట్లాడలేదు.
లక్ష్మి అతని చేయి పట్టుకుంది.
‘‘ఏమైంది రామూ? నేను నీ పక్కనే ఉన్నాను కదా!’’
రాము ఒక్కసారిగా ఆమె భుజంపై తలవాల్చి ఏడ్చేశాడు.
‘‘నువ్వు లేకుండా నేను ఎలా బతకాలి లక్ష్మీ?’’
ఆమె అతని కన్నీళ్లు తుడిచింది.
‘‘ముందు నేను బతకడానికి ప్రయత్నించాలి రామూ. ఆ తర్వాతే మిగతా విషయాలు.’’
ఆ మాటల్లో భయం ఉంది.
కానీ ఆ భయం కంటే పెద్దది…
జీవించాలనే కోరిక.
జుట్టు రాలిన రోజు
చికిత్స ప్రారంభమైంది.
కీమోథెరపీ వల్ల లక్ష్మి శరీరం బలహీనపడింది.
తినాలనిపించేది కాదు.
కొన్నిసార్లు నొప్పి, అలసట ఆమెను మంచానికే పరిమితం చేసేవి.
ఒకరోజు అద్దం ముందు కూర్చున్న లక్ష్మి తన జుట్టు రాలిపోవడాన్ని చూసి మౌనంగా ఏడ్చింది.
అప్పుడే చరణ్ లోపలికి వచ్చాడు.
‘‘ఏమైంది అమ్మా?’’
ఆమె వెంటనే కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
‘‘ఏమీ లేదురా…’’
చరణ్ ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు.
‘‘అమ్మా, నీ జుట్టు మళ్లీ పెరుగుతుంది కదా?’’
ఆమె నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది.
‘‘పెరుగుతుంది నాన్నా.’’
చరణ్ ఆమె ఒడిలో తలపెట్టాడు.
‘‘అయితే ఇప్పటినుంచి నీకు జుట్టు ఉందా లేదా అని నేను చూడను. నీ ముఖంలో నవ్వు ఉందా లేదా అని మాత్రమే చూస్తాను.’’
ఆ మాట విన్న లక్ష్మి తన బిడ్డను గుండెలకు హత్తుకుంది.
ఆమెకు ఆ క్షణంలో అర్థమైంది…
ప్రేమించే మనుషులు మనలోని మార్పులను కాదు, మనలోని మనిషిని చూస్తారు.
అమ్మ కోసం ఒక చిన్న ప్రపంచం
చరణ్ తన అమ్మ బాధను పూర్తిగా అర్థం చేసుకునేంత పెద్దవాడు కాదు.
కానీ ఆమెకు తోడుగా ఉండాలనేంత ప్రేమ మాత్రం అతని హృదయంలో ఉంది.
స్కూల్ నుంచి వచ్చిన తర్వాత తన పుస్తకాలు సర్దుకునేవాడు.
అమ్మకు నీళ్లు తెచ్చేవాడు.
ఆమెకు ఇష్టమైన పాటలు ఫోన్‌లో పెట్టేవాడు.
ఒకరోజు చిన్న కాగితంపై రంగులతో ఒక ఇల్లు గీశాడు.
ఇంటి ముందు ముగ్గురు మనుషులు ఉన్నారు.
ఒకరు నాన్న.
ఒకరు చరణ్.
మధ్యలో పొడవాటి జుట్టుతో నవ్వుతున్న అమ్మ.
ఆ బొమ్మను లక్ష్మికి ఇచ్చాడు.
ఆమె దాన్ని చూసి అడిగింది.
‘‘నాన్నా, ఈ బొమ్మలో మనం ముగ్గురం ఎప్పుడూ ఇలాగే ఉంటామా?’’
చరణ్ అమాయకంగా నవ్వాడు.
‘‘అవును అమ్మా! ఇది నా కోరికల ఇల్లు. అందులో ఎవ్వరూ వెళ్లిపోరు.’’
లక్ష్మి ఆ బొమ్మను తన గుండెలకు హత్తుకుంది.
ఆమె మనసులో ఒక ప్రార్థన మొదలైంది.
‘దేవుడా… నా బిడ్డ కోరుకున్న ఈ చిన్న ప్రపంచాన్ని కాపాడే శక్తి నాకు ఇవ్వు.’
రాత్రి వినిపించిన మాటలు
ఒక అర్ధరాత్రి చరణ్‌కు నిద్ర పట్టలేదు.
నీళ్లు తాగడానికి లేచి గది బయటకు వచ్చాడు.
హాల్లో రాము ఫోన్‌లో ఎవరో ఒకరితో మాట్లాడుతున్నాడు.
‘‘నా దగ్గర ఉన్న డబ్బంతా చికిత్సకే ఖర్చయిపోయింది. ఇంకొంత అప్పు తీసుకుంటాను. కానీ లక్ష్మికి చికిత్స ఆపలేను.’’
అతని గొంతు బరువెక్కింది.
‘‘నా భార్య బతకడానికి ఎంత కష్టమైనా పడతాను. కానీ నా కొడుకు ముందు నేను ఓడిపోతున్నానని చెప్పలేను.’’
చరణ్ అక్కడే నిలబడి విన్నాడు.
తన తండ్రి మొదటిసారి ఏడవడం చూశాడు.
ఆ చిన్న మనసుకు డబ్బు విలువ తెలియదు.
కానీ అమ్మను కాపాడుకోవడానికి నాన్న ఎంతగా కష్టపడుతున్నాడో అర్థమైంది.
మరుసటి రోజు స్కూల్లో టీచర్ ఇచ్చిన చిన్న బహుమతి డబ్బును తీసుకొచ్చి అమ్మ చేతిలో పెట్టాడు.
‘‘ఇదిగో అమ్మా… నీ మందులకు.’’
లక్ష్మి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
‘‘ఇవి నీకు నచ్చిన పెన్సిళ్లు కొనుక్కోవడానికి దాచుకున్న డబ్బులు కదా నాన్నా!’’
చరణ్ ఆమె చేతులు పట్టుకున్నాడు.
‘‘పెన్సిళ్లు తర్వాత కొనుక్కోవచ్చు అమ్మా. నువ్వు మాత్రం నాకు ఇప్పుడే కావాలి.’’
ఆ మాటకు లక్ష్మి కన్నీళ్లు ఆగలేదు.
ఆమెకు ప్రపంచంలోనే గొప్ప సంపద తన కొడుకు హృదయంలో ఉందనిపించింది.
లక్ష్మి రాసిన ఉత్తరం
చికిత్స కొనసాగింది.
కొన్ని రోజులు లక్ష్మి ఆరోగ్యం మెరుగుపడేది. మరికొన్ని రోజులు బాగా నీరసించేది.
ఆమెకు భవిష్యత్తు గురించి భయం ఉండేది.
కానీ ఆ భయాన్ని తన కుటుంబం మీద మోపకూడదనుకునేది.
ఒకరోజు అందరూ నిద్రపోయాక ఒక ఉత్తరం రాసింది.
‘‘నా రామూ…
నువ్వు నా భర్తవి మాత్రమే కాదు, నా కష్టాల్లో నాకు ధైర్యం చెప్పిన స్నేహితుడివి కూడా.
నేను అనారోగ్యంతో ఉన్నప్పుడు నా చేతులు వణికినా, నీ చేతులు మాత్రం నన్ను వదల్లేదు.
నాకు తెలుసు… నువ్వు రాత్రిళ్లు ఒంటరిగా ఏడుస్తున్నావని.
కానీ ఒకటి గుర్తుపెట్టుకో. నా కోసం నీ ఆరోగ్యాన్ని, నీ మనశ్శాంతిని పూర్తిగా కోల్పోవద్దు.
మన చరణ్‌కు నువ్వు అవసరం.
అతనికి నా ప్రేమను చెప్పు. కానీ నా జ్ఞాపకాల బరువుతో అతని బాల్యాన్ని కట్టిపడేయకు.
అతను నవ్వాలి, చదువుకోవాలి, కలలు కనాలి, తన జీవితాన్ని ప్రేమించాలి.
నాకు ఏమీ ఇవ్వలేకపోయామని ఎప్పుడూ బాధపడకండి.
మీ ఇద్దరూ నా పక్కన కూర్చుని నా చేయి పట్టుకున్న ప్రతి క్షణం… నాకు జీవితంలో దొరికిన గొప్ప బహుమతి.
ప్రేమతో,
నీ లక్ష్మి.’’
ఆమె మరో చిన్న ఉత్తరం చరణ్ కోసం రాసింది.
‘‘నా బంగారు చరణ్…
నువ్వు చిన్నప్పుడు నడవడం నేర్చుకున్నప్పుడు, పడిపోతావేమోనని నీ చేయి పట్టుకున్నాను.
ఇప్పుడు నువ్వు పెద్దవాడివవుతున్నావు.
ఒకరోజు నా చేయి అందుకోలేనంత దూరం నడవడం నేర్చుకుంటావు.
అప్పుడు కూడా భయపడకు.
నీ వెనుక నా ప్రేమ ఉంటుంది.
జీవితంలో ఎప్పుడూ గెలవాలని ప్రయత్నించు. కానీ ఓడిపోయినవారిని చిన్నచూపు చూడకు.
ఎవరైనా అనారోగ్యంతో ఉన్నప్పుడు వారిని దూరం పెట్టకు.
ఎవరైనా ఏడుస్తున్నప్పుడు వారి కన్నీళ్లను తుడవలేకపోయినా, వారి పక్కన కూర్చో.
గుర్తుపెట్టుకో నాన్నా…
మనిషి విలువ అతను ఎంతకాలం బతికాడనే దానిలో లేదు. అతను బతికినంతకాలం ఎంత ప్రేమ పంచాడనే దానిలో ఉంది.
మీ అమ్మ,
లక్ష్మి.’’
చివరి కోరిక
ఒకరోజు లక్ష్మి ఆరోగ్యం మరింత క్షీణించింది.
వైద్యులు తమ వంతు చికిత్స కొనసాగించారు. కుటుంబం మాత్రం ప్రతి చిన్న మెరుగుదల కోసం ఆశగా ఎదురుచూసింది.
ఒక సాయంత్రం చరణ్ స్కూల్ నుంచి వచ్చాడు.
‘‘అమ్మా! ఈ రోజు మా టీచర్ నన్ను అందరి ముందు మెచ్చుకున్నారు!’’
లక్ష్మి బలహీనంగా నవ్వింది.
‘‘ఏం చేశావు నాన్నా?’’
‘‘మా క్లాస్‌లో ఒక అబ్బాయిని అందరూ ఎగతాళి చేస్తున్నారు. నేను అతనితో కూర్చున్నాను… అతను బాధపడకూడదని.’’
లక్ష్మి కళ్లలో ఆనందం మెరిసింది.
‘‘చాలా మంచి పని చేశావు నాన్నా.’’
‘‘అమ్మా, నువ్వు చెప్పినట్టే చేశాను.’’
ఆమె అతని చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుంది.
‘‘చరణ్… నువ్వు గొప్ప ఉద్యోగం సంపాదిస్తే నాకు సంతోషమే. కానీ మంచి మనిషిగా ఎదిగితే అంతకంటే ఎక్కువ సంతోషిస్తాను.’’
చరణ్ ఆమెను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు.
‘‘నువ్వే నా టీచర్‌వి అమ్మా!’’
ఆ క్షణంలో లక్ష్మి ముఖంలో కనిపించిన నవ్వు… ఆమె ఎన్నో రోజులుగా ఎదురుచూస్తున్న ప్రశాంతతలా అనిపించింది.
చెప్పలేని వీడ్కోలు
కాలం తన దారిలో సాగింది.
లక్ష్మి చికిత్సకు స్పందన ఎలా ఉంటుందోనని కుటుంబం ఆశగా ఎదురుచూసింది. అయినప్పటికీ ఆమె ఆరోగ్యం క్రమంగా క్షీణించింది.
ఒక ఉదయం ఆసుపత్రిలో చరణ్ తన అమ్మ పక్కన కూర్చున్నాడు.
‘‘అమ్మా… మనం ఇంటికి ఎప్పుడు వెళ్దాం?’’
లక్ష్మి అతని ముఖాన్ని నెమ్మదిగా తాకింది.
‘‘త్వరలోనే వెళ్లాలని ఆశిద్దాం నాన్నా.’’
‘‘ఇంటికి వెళ్లాక నీకు ఇష్టమైన పాయసం చేస్తాను. నువ్వు తినాలి.’’
ఆమె చిన్నగా నవ్వింది.
‘‘నువ్వు చేసిన పాయసం తినడానికి నేను తప్పకుండా ప్రయత్నిస్తాను.’’
చరణ్ ఆమె చేయి పట్టుకుని కూర్చున్నాడు.
‘‘అమ్మా, నువ్వు బాగైపోతావు కదా?’’
ఆమె కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి.
తన బిడ్డకు అబద్ధపు హామీ ఇవ్వాలని ఆమెకు అనిపించలేదు. అదే సమయంలో అతని ఆశను పూర్తిగా కూల్చివేయాలని కూడా అనుకోలేదు.
‘‘నాన్నా… డాక్టర్లు నన్ను బాగు చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. మనం ఆశగా ఉండాలి. ఏం జరిగినా, నువ్వు ప్రేమించబడుతున్నావనే నిజాన్ని ఎప్పుడూ మర్చిపోవద్దు.’’
చరణ్ ఆమె చేతిని తన రెండు చేతులతో పట్టుకున్నాడు.
‘‘నువ్వు నా పక్కన ఉంటే చాలు అమ్మా.’’
ఆమె అతని నుదుటిపై ముద్దుపెట్టుకుంది.
ఆ చిన్న క్షణంలో మాటలన్నీ ఆగిపోయాయి.
మిగిలింది తల్లి ప్రేమ మాత్రమే.
ఆ తర్వాతి రోజుల్లో లక్ష్మి ఆరోగ్యం మరింత క్షీణించింది. వైద్యులు ఆమెకు సాధ్యమైనంత ఉపశమనం కలిగించేందుకు ప్రయత్నించారు.
రాము, చరణ్ ఆమె పక్కనే ఉన్నారు.
ఒక రోజు లక్ష్మి కన్నుమూసింది.
ఆ ఇంట్లో ఇకపై ఉదయాన్నే వినిపించే అమ్మ పిలుపు లేదు.
వంటగదిలో ఆమె అడుగుల శబ్దం లేదు.
‘‘చరణ్… భోజనం చేశావా నాన్నా?’’ అని అడిగే గొంతు లేదు.
కానీ ఆమె ప్రేమ మాత్రం అక్కడే ఉంది.
ఆమె మడతపెట్టిన చీరల్లో…
ఆమె చేతితో రాసిన ఉత్తరాల్లో…
చరణ్ స్కూల్ బ్యాగ్‌లో దాచిన చిన్న చాక్లెట్ల జ్ఞాపకాల్లో…
ఆమె లేని ప్రతి రోజులోనూ, ఆమె ప్రేమ కొత్తగా గుర్తుకొస్తూనే ఉంది.
సంవత్సరాల తర్వాత
పదిహేనేళ్లు గడిచాయి.
చరణ్ ఇప్పుడు ఒక వైద్యుడు.
అతను పెద్ద ఆసుపత్రిలో క్యాన్సర్ రోగులకు చికిత్స అందిస్తున్నాడు.
ఒకరోజు ఆసుపత్రికి ఒక చిన్న బాలుడు తన తల్లితో వచ్చాడు.
ఆ తల్లికి క్యాన్సర్ ఉన్నట్లు నిర్ధారణ అయింది.
ఆ బాలుడు తన తల్లి చేయి పట్టుకుని అడిగాడు.
‘‘అమ్మా… నువ్వు నన్ను వదిలి వెళ్లవు కదా?’’
చరణ్ ఆ ప్రశ్న విన్న క్షణం కదలలేకపోయాడు.
పదిహేనేళ్ల క్రితం అదే ప్రశ్న తన గొంతులో చిక్కుకుపోయింది.
తన అమ్మను గుర్తుచేసుకున్నాడు.
ఆమె చిరునవ్వును…
ఆమె రాసిన ఉత్తరాన్ని…
ఆమె ఒడిలో తలపెట్టుకుని నిద్రపోయిన రాత్రులను…
చరణ్ ఆ బాలుడి దగ్గరకు వెళ్లి మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు.
‘‘బాబూ, మీ అమ్మకు మేమంతా కలిసి మంచి చికిత్స అందిస్తాం. నువ్వు కూడా ఆమెకు తోడుగా ఉండు. భయపడినప్పుడు మీ అమ్మతో మాట్లాడి, నీ మనసులోని మాట చెప్పు.’’
ఆ తర్వాత ఆ తల్లితో మాట్లాడాడు.
‘‘మీరు ఒంటరిగా లేరు. మీకు సాధ్యమైనంత మంచి చికిత్స అందించడానికి మేము ప్రయత్నిస్తాం. మీ సందేహాలు, భయాలు ఏవైనా మాతో చెప్పండి.’’
ఆ రోజు చరణ్ తన అమ్మ పేరుతో ఒక చిన్న కార్యక్రమాన్ని ప్రారంభించాడు.
‘లక్ష్మి ఆశ్రయం’ — క్యాన్సర్‌తో బాధపడుతున్న కుటుంబాలకు సహాయం చేసే ఒక సేవా కార్యక్రమం.
అక్కడ చికిత్స గురించి సమాచారం అందించేవారు, అవసరమైన కుటుంబాలకు సహాయం చేసేవారు.
రోగులతో పాటు వారి కుటుంబ సభ్యుల బాధలను కూడా వినేవారు.
ఎందుకంటే చరణ్‌కు ఒక విషయం తెలుసు.
క్యాన్సర్‌తో పోరాడేది ఒక్క రోగి మాత్రమే కాదు.
వారి కోసం రాత్రిళ్లు నిద్రపోని భర్త,
తన భయాన్ని దాచుకునే భార్య,
అమ్మను కోల్పోతానేమోనని ఆందోళన చెందే బిడ్డ…
వారందరూ తమదైన రీతిలో పోరాడుతూనే ఉంటారు.
అమ్మకు చివరి ఉత్తరం
ఒకరోజు తన సేవా కార్యక్రమం ప్రారంభించి పదేళ్లు పూర్తయిన సందర్భంగా చరణ్ ఒక సభలో మాట్లాడాడు.
అతని చేతిలో ఒక పాత ఉత్తరం ఉంది.
అది తన అమ్మకు రాసిన ఉత్తరం.
గొంతు బరువెక్కినా, అతను చదవడం ప్రారంభించాడు.
‘‘ప్రియమైన అమ్మా…
నువ్వు నన్ను విడిచి వెళ్లి ఎన్నో సంవత్సరాలైంది.
కానీ నేను ప్రతిరోజూ నిన్ను కలుస్తూనే ఉన్నాను.
ఒక చిన్న పిల్లవాడు తన అమ్మ చేయి పట్టుకున్నప్పుడు నిన్ను చూస్తున్నాను.
ఒక తల్లి తన బిడ్డ కోసం ధైర్యంగా నిలబడినప్పుడు నిన్ను గుర్తుచేసుకుంటున్నాను.
ఆసుపత్రిలో ఒంటరిగా కూర్చుని ఏడుస్తున్న కుటుంబాన్ని చూసినప్పుడు, నీ చివరి రోజుల్ని గుర్తు చేసుకుంటున్నాను.
అమ్మా, నువ్వు నాకు ఆస్తి ఇవ్వలేదు.
బంగారం ఇవ్వలేదు.
పెద్ద ఇల్లు కూడా ఇవ్వలేదు.
కానీ నువ్వు నాకు ఒక గొప్ప సంపద ఇచ్చావు.
అది మనిషి బాధను అర్థం చేసుకునే హృదయం.
నువ్వు నా పక్కన లేకపోవడం నా జీవితంలో ఎప్పటికీ తీరని లోటు.
కానీ నీ ప్రేమను మరొకరి జీవితంలో వెలుగుగా మార్చగలుగుతున్నాను.
నువ్వు బతికున్నప్పుడు నిన్ను కాపాడుకోవడానికి నేను చిన్నవాడిని.
ఇప్పుడు నీలాంటి తల్లుల కోసం ఏదైనా చేయగలిగే స్థితిలో ఉన్నాను.
నువ్వు ఎక్కడున్నావో నాకు తెలియదు అమ్మా.
కానీ నేను ఎవరి కన్నీళ్లను తుడిచినా, అందులో నీ చేతుల స్పర్శను అనుభవిస్తున్నాను.
నువ్వు నాకు నేర్పిన ప్రేమను నేను ఈ ప్రపంచానికి పంచుతున్నాను.
నీ కొడుకు,
చరణ్.’’
చదవడం పూర్తయ్యేసరికి సభలో చాలామంది కళ్లలో కన్నీళ్లు కనిపించాయి.
చరణ్ మాత్రం ఆకాశం వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వింది.
‘‘అమ్మా… నువ్వు నా జీవితంలో లేవు.
కానీ నా జీవితానికి అర్థం నువ్వే.’’
క్యాన్సర్ అనేది ఒక వ్యాధి. అది ఒక మనిషి జీవితంలోని అన్ని గుర్తింపులను చెరిపివేయలేదు.
ఒక రోగి అంటే కేవలం అతని రోగం కాదు. అతనికి కలలు ఉంటాయి, కుటుంబం ఉంటుంది, ప్రేమ ఉంటుంది, ఆశలు ఉంటాయి.
మనకు ప్రియమైనవారు అనారోగ్యంతో ఉన్నప్పుడు వారికి చికిత్స అందించడం ఎంత ముఖ్యమో, వారి మాటలు వినడం, వారి బాధను అర్థం చేసుకోవడం, వారి పక్కన నిలబడడం కూడా అంతే ముఖ్యం.
ప్రతి క్యాన్సర్ ప్రయాణం ఒకేలా ఉండదు. కొందరు చికిత్సతో కోలుకుంటారు, మరికొందరికి ప్రయాణం ఎంతో కష్టంగా ఉంటుంది. కానీ ప్రతి ఒక్కరూ గౌరవం, ప్రేమ, సరైన వైద్య సంరక్షణకు అర్హులే.
మనిషి వెళ్లిపోయిన తర్వాత అతని ప్రేమను గుర్తుచేసుకుని ఏడవడం సహజం. కానీ అతను మనతో ఉన్నప్పుడే అతని చేయి పట్టుకుని, ‘‘నేనున్నాను’’ అని చెప్పడం… అదే నిజమైన ప్రేమ.
ఎందుకంటే—
క్యాన్సర్ ఒక శరీరాన్ని బలహీనపరచవచ్చు. కానీ ప్రేమతో నిండిన ఒక జీవితాన్ని అర్థరహితం చేయలేదు!
~ సమాప్తం ~
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్‌కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
Comments